II SA/Lu 1243/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca), Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 listopada 2014 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami I. oddala skargę; II. przyznaje [...] D. P. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) należnego podatku od towarów i usług. Decyzją z dnia [...]., znak: [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania M. G. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta C. z dnia [...]., znak: [...] o nałożeniu na [...] i A. N. obowiązku zamurowania otworu okiennego w części gospodarczej budynku garażowego od strony działki nr [...] przy ul. [...] w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. Jak wynika z akt, postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte z urzędu przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta C., na skutek pisma M. G. z dnia 17 października 2009 r. W wyniku oględzin przeprowadzonych w dniu 27 listopada 2009 r. organ I instancji ustalił, że na działce nr ewid.[...] przy ul. [...] w C., stanowiącej współwłasność G. i A. małżonków [...], położony jest murowany parterowy budynek garażowy o wymiarach 4,19 m x 9,10 m, usytuowany w linii istniejącego ogrodzenia, oddzielającego tę działkę od działki nr ewid.[...], należącej do M. G.. W części gospodarczej tego budynku, od strony działki nr ewid.[...], znajduje się otwór okienny. Pismem z dnia 22 lutego 2010 r. Koordynator Miejskiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Urzędu Miasta C. poinformował, iż w 1972 r. dokonano po raz pierwszy pomiaru geodezyjnego wskazanego budynku, a pismami z dnia 21 stycznia 2010 r. oraz z dnia 1 lutego 2010 r. Urząd poinformował, że w materiałach archiwalnych nie ma dokumentów dotyczących pozwoleń na budowę z roku 1983 i lat wcześniejszych, a tym samym nie ma dokumentów potwierdzających udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku. W oparciu o te ustalenia PINB Miasta C. decyzją z dnia 5 marca 2010 r., wydaną na podstawie art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, odmówił wydania [...] i [...] małżonkom [...] nakazu rozbiórki spornego budynku, jednak decyzja ta została uchylona przez Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu 30 kwietnia 2010 r. Decyzją z dnia 14 października 2010 r. organ I instancji ponownie odmówił nakazania [...] i [...] małżonkom [...] rozbiórki wskazanego obiektu, na podstawie art. 52 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. Prawo budowlane, jednak LWINB w L. uchylił tę decyzję w całości decyzją z dnia 29 listopada 2010 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, wskazując, że orzekając w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego zrealizowanego samowolnie przed dniem 1 stycznia 1975 r., czyli pod rządami ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. Prawo budowlane, nie stosuje się przepisów tej ustawy, lecz przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane. Decyzją z dnia 14 listopada 2011 r. PINB Miasta C., na podstawie art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, nakazał współwłaścicielom spornego budynku doprowadzenie tego obiektu do stanu zgodnego z przepisami, poprzez rozbiórkę pomieszczenia gospodarczego, wskazując, że inwestor A. N. nie przedłożył pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu. Organ stwierdził, że w związku z tym, iż budynek zrealizowano przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, należało zastosować w myśl art. 103 ust. 2 tejże ustawy, przepisy dotychczasowe, to jest przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane. Organ ustalił, że działka nr ewid.[...], na której zlokalizowano przedmiotowy budynek, zgodnie z aktualnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w C. z dnia 28 grudnia 2001 r., leży w obszarze oznaczonym symbolem "C5.MN-19", przeznaczonym pod zabudowę jednorodzinną, na którym, zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 2 lit. "e" cytowanej uchwały, dopuszcza się realizację budynku gospodarczego i garażu o wysokości 1 kondygnacji i łącznej powierzchni zabudowy nie przekraczającej 30 m2. Sporny budynek garażowy z częścią gospodarczą posiada wymiary zewnętrzne 4,19 m x 9,10 m, łączna jego powierzchnia wynosi więc ponad 38 m2, a zatem budynek przekracza dopuszczalną w planie powierzchnię. Budynek wprawdzie nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia ani niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, ale posiada otwór okienny w ścianie części gospodarczej (od strony działki nr ewid.[...]), co jest niezgodne z przepisami techniczno-budowlanymi. W związku z tym organ nakazał rozbiórkę części gospodarczej (zawierającej okno) dobudowanej do budynku garażowego, w celu doprowadzenia go do stanu zgodnego z prawem i zmniejszenia jego powierzchni do 29,46 m2, zgodnej z planem miejscowym. Decyzja ta, wraz z utrzymującą ją w mocy decyzją organu odwoławczego z dnia 12 stycznia 2012r., została następnie uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 24 maja 2012r., sygn. akt II SA/Lu 219/12. Sąd ten uznał, że bezspornie przedmiotowy budynek został zrealizowany przed dniem 1 stycznia 1995 r., to jest przed wejściem w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Stwierdził jednocześnie, że organy nie ustaliły jednoznacznie czy budynek został zrealizowany bez wymaganego pozwolenia na budowę, a więc samowolnie, co ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia. W przypadku bowiem stwierdzenia, że przedmiotowy budynek nie stanowi samowoli budowlanej zastosowanie w niniejszej sprawie miałyby przepisy ustawy Prawo budowlane z 1994 r., a nie przepisy ustawy z 1974 r. Sąd wskazał przy tym, że o samowolnej realizacji tego obiektu nie może przesądzać sam fakt nieodnalezienia w archiwach właściwego miejscowo organu administracji architektoniczno-budowlanej oryginału decyzji o pozwoleniu na budowę ani to, że obecny właściciel tego obiektu nie posiada tejże decyzji. Brak tych dokumentów nie uprawniał organów do przesądzenia o uznaniu przedmiotowego budynku za samowolę budowlaną. Sąd podkreślił, że ani przepisy ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 7, poz. 46 i z 1965 r. Nr [...], poz. 91) ani przepisy ustawy – Prawo budowlane z 1974 r. nie obligowały inwestora, właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego do archiwizowania dokumentacji związanej z realizacją tego obiektu, a organy wydające pozwolenia na budowę były zobowiązane do przechowywania dokumentów dotyczących wydawanych pozwoleń na budowę tylko przez okres 5 lat. Z tego względu okoliczność, że nie zachował się żaden egzemplarz decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu budowlanego nie świadczy o tym, że obiekt ten został zrealizowany w warunkach samowoli budowlanej. Taki wniosek byłby przedwczesny również w obecnym stanie prawnym, bowiem nawet gdyby z jakiś przyczyn nie zachował się żaden egzemplarz decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu budowlanego zrealizowanego pod rządami Prawa budowlanego z 1994 r., dopuszczalne byłoby dowodzenie wszelkimi innymi dowodami, że obiekt ten nie został samowolnie wzniesiony. Zarówno w świetle przepisów Prawa budowlanego 1974 r., jak i Prawa budowlanego z 1994 r., zniszczenie lub zaginięcie dokumentacji związanej z konkretnym obiektem budowlanym nie spowoduje, że stanie się on samowolą budowlaną, jeżeli w rzeczywistości wzniesiono go na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 9 kwietnia 2008 r., II SA/Wr 45/08 oraz dwa wyroki NSA z dnia 17 września 2009 r., II OSK 1394/08 i II OSK 1395/08 – niepublikowane). Sąd podkreślił również, że nawet gdyby organy nadzoru budowlanego ustaliły w niniejszej sprawie, że przedmiotowy budynek garażowy z częścią gospodarczą zrealizowany został samowolnie, to za daleko idące było nakazanie rozbiórki jego części gospodarczej. Uchylając zatem decyzje organów obu instancji Sąd wskazał, by rozpoznając ponownie sprawę organy ustaliły jednoznacznie, czy przedmiotowy budynek, powstały przed dniem 1 stycznia 1995 r., został zrealizowany na podstawie pozwolenia na budowę, czy też stanowi samowolę budowlaną, przy czym organy powinny mieć na względzie, że z faktu nieodnalezienia oryginału decyzji o pozwoleniu na budowę spornego budynku, nie można wyciągać wniosku, że obiekt ten został zrealizowany w warunkach samowoli budowlanej. Gdyby natomiast okazało się, iż sporny budynek zrealizowano samowolnie, to nakładając na właścicieli obiektu określone obowiązki, organy powinny uwzględnić również konieczność doprowadzenia do stanu zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi ściany przedmiotowego obiektu, położonej od strony działki nr ewid.[...], w której znajduje się otwór okienny. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją z dnia 25 marca 2013r. organ I instancji odmówił wydania decyzji nakazującej rozbiórkę przedmiotowego obiektu budowlanego, nakazując jednocześnie zamurowanie otworu okiennego w części gospodarczej tego budynku od strony działki nr [...]. Decyzją z dnia 3 czerwca 2013r. organ odwoławczy uchylił powyższą decyzję wskazując na konieczność uwzględnienia zaleceń WSA w Lublinie wyrażonych w wyroku z dnia 24 maja 2012r. Decyzją z dnia 9 sierpnia 2013r. organ I instancji nałożył - na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane - na [...] i A. N. obowiązek zamurowania otworu okiennego w części gospodarczej budynku garażowego od strony działki nr [...] przy ul. [...] w celu doprowadzenia tego obiektu do stanu zgodnego z prawem. W odwołaniu od tej decyzji M. G. zarzucała niezachowanie odległości przedmiotowego budynku od granicy z jej działką, przekroczenie dopuszczalnej w planie miejscowym powierzchni 30 m2 oraz wskazywała na konieczność zastosowania przepisów ustawy – Prawo budowlane z 1974r. Inspektor Nadzoru Budowlanego nie uwzględnił zarzutów odwołania. Organ wskazał, że z pism Urzędu Miasta C. – Wydział Gospodarki Przestrzennej, Architektury i Budownictwa z dnia 21 stycznia 2010r. i z dnia 1 lutego 2010r. wynika, że w materiałach archiwalnych Urzędu nie ma dokumentów dotyczących pozwoleń na budowę z 1983r. i lat wcześniejszych oraz, że w 1972r. dokonano pomiaru budynku gospodarczego na działce nr [...], a operat geodezyjny z aktualizacji mapy zasadniczej wraz z mapami został przekazany do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego w 1974r. i jest przechowywany w Miejskim Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej. Uwzględniając zatem stanowisko WSA w Lublinie zawarte w wyroku z dnia 12 maja 2012r. organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowy budynek garażowy z częścią gospodarczą został zrealizowany legalnie, a zatem pomimo iż powstał w okresie obowiązywania ustawy – Prawo budowlane z 1974r., to jednak do oceny jego zgodności z prawem zastosowanie mają przepisy art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 7 aktualnie obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane. Organ wyjaśnił, że zarówno w świetle przepisów rozporządzenia Prezydenta [...] z dnia 16 lutego 1928r. o prawie budowlanym i zabudowie osiedli (tekst jedn. Dz.U. z 1939r., Nr 34, poz.216), rozporządzenia Ministra Budownictwa i P. Materiałów Budowlanych z dnia 11 czerwca 1966r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz.U.z 1966r., Nr 26, poz. 157 ze zm.), rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz.U. z 1980r., Nr 17, poz. 62 ze zm.), jak również § 12 ust. 1 aktualnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002r., Nr 75, poz. 690 ze zm.) nie jest dopuszczalne wykonanie otworów okiennych w ścianie graniczącej z działką sąsiednią. Przepis § 12 ust. 1 powołanego rozporządzenia z 2002r. wymaga bowiem zachowania odległości budynku nie mniejszej niż 4 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, a takiej przedmiotowy budynek nie zachowuje, ponieważ usytuowany jest w granicy działki. W tej sytuacji prawidłowo nakazano zamurowanie otworu okiennego w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie M. G. domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji. Zarzuciła, że budynek garażowy narusza przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ przekracza dopuszczalną w tym planie powierzchnię zabudowy tj. 30 m2, czego organ nie uwzględnił. Poza tym inwestor nie przedstawił pozwolenia na budowę, a zatem należało uznać, że budynek został zrealizowany samowolnie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie (...) było przedmiotem zaskarżenia. W uzasadnieniu wydanego w niniejszej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 maja 2012r., sygn. akt II SA/Lu 219/12, Sąd ten wskazał na konieczność jednoznacznego ustalenia przez organy nadzoru budowlanego czy przedmiotowy budynek garażowy położony na działce nr ewid.[...] przy ul. [...] w C., stanowiącej współwłasność G. i A. małżonków [...], został zrealizowany bez wymaganego pozwolenia na budowę, a więc samowolnie. Zdaniem tego Sądu, okoliczność ta ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, bowiem w przypadku stwierdzenia, że przedmiotowy budynek nie stanowi samowoli budowlanej zastosowanie w niniejszej sprawie miałyby przepisy obecnie obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane z 1994 r., a nie przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Sąd podkreślił przy tym, że o samowolnej realizacji tego obiektu nie może przesądzać sam fakt nieodnalezienia w archiwach właściwego miejscowo organu administracji architektoniczno-budowlanej oryginału decyzji o pozwoleniu na budowę ani to, że obecny właściciel tego obiektu nie posiada tejże decyzji. Brak tych dokumentów nie uprawniał organów do przesądzenia o uznaniu przedmiotowego budynku za samowolę budowlaną. Sąd podkreślił, że zarówno przepisy ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 7, poz. 46 i z 1965 r. Nr [...], poz. 91), jak i przepisy ustawy z dnia 24 października 1974r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) nie obligowały inwestora, właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego do archiwizowania dokumentacji związanej z realizacją tego obiektu, a organy wydające pozwolenia na budowę miały obowiązek przechowywania dokumentów dotyczących wydawanych pozwoleń na budowę tylko przez 5 lat. Z tego względu, okoliczność, że nie zachował się żaden egzemplarz decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu budowlanego nie świadczy o tym, że obiekt ten został zrealizowany w warunkach samowoli budowlanej. W konsekwencji Sąd nakazał organom, by rozpoznając ponownie sprawę ustaliły jednoznacznie, czy przedmiotowy budynek, powstały przed dniem 1 stycznia 1995 r., został zrealizowany na podstawie pozwolenia na budowę, czy też stanowi samowolę budowlaną. Organy powinny uwzględnić również konieczność doprowadzenia do stanu zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi ściany przedmiotowego obiektu, położonej od strony działki nr ewid.[...], w której znajduje się otwór okienny. Rozpoznając ponownie sprawę organ uwzględnił ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w powyższym wyroku WSA w Lublinie. Organ przeprowadził dodatkowe postępowanie wyjaśniające w celu ustalenia czy sporny budynek został zrealizowany samowolnie - w dniu 14 listopada 2012r. dokonał oględzin z udziałem stron (k.179 akt amin.), a w dniu 4 grudnia 2012r. przeprowadził rozprawę administracyjną (k.186), na której strony składały swoje oświadczenia. Na podstawie zgromadzonych materiałów dowodowych organ ustalił, że nie można uznać, że przedmiotowy budynek został wykonany samowolnie. Organ stwierdził, że wprawdzie aktualni właściciele tego budynku – [...] i A. N. nie posiadają decyzji o pozwoleniu na budowę, a w aktach archiwalnych Urzędu Miasta C. – Wydział Gospodarki Przestrzennej, Architektury i Budownictwa nie ma dokumentów dotyczących pozwoleń na budowę z 1983r. i lat wcześniejszych, to jednak okoliczność ta nie dowodzi samowoli budowlanej, na co wskazał już WSA w Lublinie w wyroku z dnia 24 maja 2012r. W konsekwencji organ prawidłowo uznał, że skoro budynek ten nie został zrealizowany samowolnie, to - w świetle wyroku tego Sądu - do oceny zgodności tego budynku z prawem należy stosować przepisy aktualnie obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane, zwanej dalej "ustawą". Zgodnie z art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy, właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź przepisach, natomiast zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 2 tej ustawy – przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Przepis art. 51 ust. pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 (art. 51 ust.7). Z powołanych przepisów wynika, że w sytuacji, gdy wykonano roboty budowlane, które w sposób istotny odbiegają od ustaleń określonych w przepisach (zob. A. Gliniecki w: Prawo budowlane. Komentarz, red. A. Gliniecki, LexisNexis, W. 2012, s. 480), organ ma obowiązek wydać jedną z decyzji wskazanych w art. 51 ust. 1, przy czym chodzi tu w szczególności o przepisy techniczno – budowlane. Prawidłowo organ wskazał, że w świetle przepisów rozporządzenia Ministra Budownictwa i P. Materiałów Budowlanych z dnia 11 czerwca 1966r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz.U.z 1966r., Nr 26, poz. 157 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz.U. z 1980r., Nr 17, poz. 62 ze zm.) niedopuszczalne było wykonanie otworów okiennych w ścianie graniczącej z działką sąsiednią. Również w świetle aktualnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r., Nr 75, poz. 690 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem" takie sytuowanie budynku jest niedopuszczalne. Zgodnie z § 12 ust. 1 tego rozporządzenia, jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy i 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. W sprawie niniejszej ustalono, że przedmiotowy budynek garażowy usytuowany jest w granicy działek ścianą z otworem okiennym w stronę działki sąsiedniej, co było (w okresie budowy), jak i obecnie niedopuszczalne w świetle przepisów techniczno – budowlanych, w szczególności powołanego § 12 ust. 1 rozporządzenia. Organ prawidłowo zatem wydał decyzję na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy nakazując właścicielom działki zamurowanie tego otworu. Wbrew zarzutom skargi – kwestia ewentualnego naruszenia przepisów o planowaniu przestrzennym nie ma znaczenia w niniejszym postępowaniu. Ocena zgodności z tymi przepisami miałaby znaczenie tylko w postępowaniu legalizacyjnym, w razie stwierdzenia samowoli budowlanej, natomiast w postępowaniu naprawczym, prowadzonym w trybie art. 51 ustawy, organ nadzoru budowlanego nie bada natomiast zgodności inwestycji z przepisami planowania i zagospodarowania przestrzennego, w szczególności z planem miejscowym. Zarzut pominięcia przez organy ograniczeń dotyczących powierzchni zabudowy (30 m2) dla obszaru oznaczonego symbolem "C5.MN-19", w którym położony jest przedmiotowy budynek, wskazanych w § 5 ust. 1 pkt 2 lit. "e" miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego w uchwale nr [...] Rady Miejskiej w C. z dnia 28 grudnia 2001 r. nie zasługuje zatem na uwzględnienie. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.