II SA/Lu 1275/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędziowie Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca), Asesor sądowy Jerzy Parchomiuk, Protokolant Starszy inspektor sądowy Jolanta Sikora, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 lutego 2019 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Zaskarżoną do sądu decyzją z dnia [...] października 2016 r., znak: IF- [...] Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm.) - zwaną dalej "k.p.a.", w art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 209 z późn. zm.) - zwaną dalej "Prawo budowlane", po rozpatrzeniu odwołania M. K., od decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., Nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę D. N., obejmującego budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z rozbudową i przebudową budynku garażowo-gospodarczego w R. P. przy ul. [...] na działce nr [...], w obrębie ewid. [...] R[...] M. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Rozstrzygnięcie organu zostało wydane w parciu o następujący stan faktyczny i prawny. W wyniku decyzji kasacyjnej wydanej z up. Wojewody w dniu [...] lipca 2015 r., znak: [...], w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę D. N., obejmującego budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z rozbudową i przebudową budynku garażowo-gospodarczego w R. P. przy ul. [...] na działce nr [...], w obrębie ewid. [...]_1. M. - Starosta [...] ponownie przeprowadził postępowanie. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r., znak: [...], zobowiązał inwestora do opracowania projektu budowlanego zgodnie z wymaganiami przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w terminie 14 dni od daty otrzymania niniejszego postanowienia. Po uzupełnieniu przez inwestora powyższego wymogu, zastrzeżenia do przedłożonych dokumentów wniosły M. K. oraz D. K.. Odwołujące nie wyraziły zgody na przebudowę budynku garażowo-gospodarczego w granicy działek, wskazały na błędną kwalifikację inwestycji w projekcie budowlanym, a także na niemożność zagospodarowania swojej działki w przyszłości. Zaznaczyły, że aneks do projektu budowlanego nie uwzględnia szczegółowych rozwiązań w zakresie stropodachu, które zabezpieczyłyby działkę skarżących przez zalewaniem wodami opadowymi, a także rozwiązań dotyczących koniecznej przebudowy ogrodzenia, które w części znajduje się na terenie ich działki. Decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy Prawo budowlane oraz art. 104 k.p.a., Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił D. N. pozwolenia na budowę jw. W uzasadnieniu organ podniósł, że inwestor przedłożył aneks do projektu budowlanego, który uwzględnia w całości zarzuty skarżących podnoszonych w odwołaniu od decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2015 r. Ponadto zaznaczył, że załączony do wniosku projekt budowlany jest kompletny oraz zgodny z przepisami i nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, natomiast projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a także z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Ś. " Miasta R. P.. Końcowo stwierdził, że inwestor spełnił wymagania wynikające z art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane oraz dołączył dokumenty określone w art. 33 ust. 2 ww. ustawy. Powyższą decyzję zaskarżyły w całości M. K. oraz A. S., wnosząc o jej uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez nakazanie inwestorowi naniesienia zmian w projekcie. Zarzuciły jej naruszenie przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego, w tym: - art. 107 § 3 Kpa - poprzez nieodniesienie się przez organ w uzasadnieniu decyzji do zarzutu skarżących, iż na ścianie budynku garażowo-gospodarczego graniczącej z ich działką wykonane jest już ocieplenie, co oznacza, że projekt nie jest zgodny ze stanem faktycznym, bowiem wskazuje, iż ww. budynek ma nie posiadać ocieplenia, - § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - poprzez udzielenie pozwolenia na budowę bez dokładnej analizy projektu budowlanego, z którego wynika, iż ściana budynku garażowo-gospodarczego położonego na granicy z działką skarżących będzie w rzeczywistości dłuższa o 70cm od istniejącej w chwili obecnej, co jest sprzeczne z treścią wskazanego przepisu, bowiem nie zachowano dotychczasowych wymiarów budynku, - art. 3 ust. 7a i 6 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 12 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia - poprzez błędną i sprzeczną z definicją legalną wykładnią pojęcia "przebudowa" oraz "budowa" rozumiana jako "rozbudowa", w sytuacji, gdy z projektu budowlanego wynika, iż połączenie pomiędzy istniejącym budynkiem gospodarczym a mieszkalnym wykonane ma zostać w formie słupów żelbetowych, co powoduje zmianę kubatury budynku gospodarczego, wskutek czego całość należy traktować jako jeden budynek, - § 12 ust. 5 ww. rozporządzenia - poprzez niezastosowanie tego przepisu przez organ, w sytuacji, gdy z projektu budowlanego wynika, iż inwestor zamierza użytkować strop garażu jako taras, na co wskazuje zastąpienie barierki murkiem, ustalenie bardzo małego spadku stropu tj. 1% oraz jego pokrycie papą termozgrzewalną, - § 107 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia - poprzez pominięcie przez organ okoliczności, iż w ocenie stanu technicznego oraz w opisie do projektu budowlanego nie zawarto wytycznych co do sposobu wykonania spadków w posadzkach garażu, w tym nie ustalono, czy skierowanie ewentualnego spadku posadzki bezpośrednio na teren nieutwardzony nie spowoduje zalewania działki skarżących. Organ odwoławczy w wyniku rozpatrzenia odwołania decyzją z dnia [...] października 2016 r. znak: [...] stwierdził, że zarzuty odwołania są nieuzasadnione. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 28, art. 32, art. 33 ust. 1 oraz art. 34 ustawy Prawo budowlane. Organ odwoławczy podniósł, że zamierzenie inwestycyjne - budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z rozbudową i przebudową przedmiotowego budynku garażowo-gospodarczego jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Ś. " Miasta R. P., zatwierdzonego uchwałą nr XII/97/99 Rady Miasta Radzyń Podlaski z dnia 25 listopada 1999 r. (Dz. Urz. Woj. Lubel. z 2000 r., nr 33, poz. 399), który następnie został zmieniony uchwałą nr XXVII/151/08 Rady Miasta Radzyń Podlaski z dnia 27 listopada 2008 r. Inwestycja została zlokalizowana na obszarze oznaczonym w planie symbolem [...],[...] - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej (usługi wielobranżowe) i jest zgodna z ww. przeznaczeniem. Zaprojektowano ją z zachowaniem warunków ustalonych w § 4, § 5 ust. 21 i § 6 ust. 1 tekstu planu oraz zlokalizowano zgodnie z określoną na rysunku planu nieprzekraczalną linią zabudowy kubaturowej. Projektowane zamierzenie budowlane według ustaleń organu spełnia wymagania dotyczące ilości kondygnacji nadziemnych, wysokości obiektów oraz spadku dachów. W projekcie utrzymano ustalony w planie maksymalny wskaźnik intensywności zabudowy oraz powierzchni zabudowy działki, a także minimalny wskaźnik powierzchni przeznaczonej na zieleń i tereny biologicznie czynne. Planowaną inwestycję zlokalizowano w odległościach: do granicy działki nr ew. [...] - 3,42m od ściany budynku bez otworów okiennych oraz 4,34m od ściany z otworami okiennymi oraz w bezpośredniej granicy działki nr ew. [...]. Odległość inwestycji od budynków wynosi natomiast: 4,35m od budynku znajdującego się na działce nr ew. [...] (zastosowano ścianę p.poż.) oraz bezpośrednio przy budynku gospodarczym, znajdującym się na działce nr ew. [...]. Istniejący na działce o nr ew. [...] budynek garażowo-gospodarczy zlokalizowany w granicy z sąsiednią nieruchomością o nr ew. [...], należącą do skarżących, ma wymiary w rzucie 4,10m x 14,50m oraz wysokość 3,76m. Przebudowa budynku polega na rozbiórce pokrycia dachowego, więźby dachowej i stropu oraz wykonaniu stropodachu, a także na rozbiórce ściany zachodniej, wschodniej i północnej wraz z fundamentami i usytuowaniu nowych ścian od strony wschodniej i zachodniej z uwzględnieniem warstwy ocieplenia. Rozbudowa obiektu zakłada natomiast powiększenie parametrów budynku w głąb działki inwestora. Organ wskazał, że analiza znajdującego się w aktach sprawy projektu, a w szczególności jego części graficznej, pozwala stwierdzić, że wymiary istniejącego budynku garażowo-gospodarczego objętego rozbudową i przebudową nie ulegają zmianie w pasie o szerokości 3m wzdłuż granicy z działką skarżących. Jak wynika z akt sprawy (str. 36 proj. bud), projektowana od strony wschodniej ściana została zlokalizowana w miejscu ściany istniejącej, a ściana zachodnia - przesunięta w kierunku wschodnim o 40cm. Zamierzeniem inwestora było docieplenie ścian zewnętrznych budynku. Wskutek zastosowania ocieplenia o grubości 20cm na obu ścianach wyrównano wymiary graniczne budynku do parametrów przed jego przebudową. Ostatecznie gabaryty obiektu (odległość graniczna pomiędzy powierzchniami zewnętrznymi ścian - wschodniej i zachodniej) zostały zachowane i wynoszą jak w stanie istniejącym 14,50m. Mając na względzie zarzuty skarżących organ podkreślił, że ustawodawca określając w § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych przesłankę, jaka musi być spełniona przy rozbudowie budynku istniejącego usytuowanego w zbliżeniu do granicy z sąsiednią działką budowlaną nie zastosował sformułowania dotyczącego zachowania dotychczasowych wymiarów budynku w granicy z sąsiednią działką budowlaną, lecz uzależnił dopuszczenie rozbudowy ww. budynku w sytuacji zachowania jego dotychczasowych parametrów na określonym obszarze, tj. wzdłuż granicy działki na szerokości 3m. W świetle aktualnego orzecznictwa warunek ten uznaje się za spełniony w sytuacji, gdy na wskazanym obszarze zostały zachowanie dotychczasowe parametry (gabaryty) budynku. W niniejszej sprawie inwestor zachował warunek wynikający z powyższego przepisu. Powierzchnie zewnętrzne ścian - wschodniej i zachodniej (usytuowanych równolegle) znajdują się w takiej samej odległości od siebie jak w budynku istniejącym. Nie zmieniają się zatem jego wartości graniczne. Organ podniósł, że w planowanej przebudowie zachowano wysokość budynku istniejącego wynoszącą 3,76 m poprzez zastosowanie wieńca żelbetowego wystającego ponad poziom stropodachu. Bezzasadne jest zatem w ocenie organu twierdzenie skarżących, że wymiary budynku garażowo-gospodarczego nie spełniają wymogu zawartego w § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia, gdyż jego ściana została wydłużona wzdłuż działki skarżących na długość 70cm poza obrys budynku. Organ stwierdził ponadto, że roboty budowlane wykonywane przy istniejącym budynku garażowo-gospodarczym oraz nowopowstałym budynku mieszkalnym zostały określone w sposób właściwy. Zgodnie z art. 3 ust. 7a ustawy Prawo budowlane przez przebudowę budynków rozumie się wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Natomiast stosownie do art. 3 ust. 6 ww. ustawy budową jest wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowa, rozbudowa, nadbudowa obiektu budowlanego. Powyższa ustawa nie zawiera legalnej definicji rozbudowy. W doktrynie i orzecznictwie poprzez rozbudowę rozumie się natomiast zmianę - powiększenie parametrów istniejącego obiektu budowlanego, takich jak kubatura, wysokość, długość, szerokość czy granice obiektu (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 3 września 2008 r., sygn. akt.: II SA/Bd 398/08). W niniejszej sprawie zamierzeniem inwestora jest zmiana parametrów użytkowych i technicznych istniejącego budynku garażowo-gospodarczego (zmiana układu pomieszczeń) oraz jego charakterystycznych parametrów (kubatura, powierzchnia zabudowy, szerokość budynku). Budynek podlega zatem zarówno przebudowie, jak i rozbudowie. Jak wskazał organ, błędne jest zatem twierdzenie skarżących, iż budynek garażowo-gospodarczy oraz budynek mieszkalny stanowi jeden całkowicie nowy budynek, zatem należy przy jego budowie stosować przepisy § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Ww. przepisy, jak już wspomniano wcześniej, odnoszą się do budynków nowoprojektowanych, natomiast budynek garażowo-gospodarczy jest obiektem istniejącym, zatem przepisy te nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. Projekt budowlany zatwierdzony zaskarżoną decyzją spełnia również wymagania zawarte w § 107 pkt 1 i 2 ww. rozporządzenia. W myśl § 107 pkt 1 posadzka w garażu powinna mieć spadki do wewnętrznego lub zewnętrznego wpustu kanalizacyjnego. W zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej i rekreacji indywidualnej dopuszcza się wykonywanie spadku posadzki skierowanego bezpośrednio na nieutwardzony teren działki. Z rzutu parteru (str. 36 proj. bud.) wynika, że inwestor przewidział w garażu trzy wewnętrzne wpusty kanalizacyjne, do których spadkiem o nachyleniu 1% skierował odprowadzenie wód (ścieków). W kontekście powyższych przepisów bezzasadne jest w ocenie organu twierdzenie skarżących o możliwości zalewania ich działki. Zarzut skarżących, iż "z projektu budowlanego wynika, że inwestor zamierza użytkować strop garażu jako taras, na co wskazuje zastąpienie barierki murkiem, ustalenie bardzo małego spadku stropu tj. 1% oraz jego pokrycie papa termozgrzewalną" jest nieuzasadniony. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, inwestor w toku ponownego postępowania administracyjnego przedłożył aneks do projektu budowlanego, w którym uwzględniono zalecenia decyzji Wojewody z dnia [...] lipca 2015 r., w zakresie jego dostosowania do § 12 ust. 5 rozporządzenia. W ocenie organu II instancji niezrozumiały jest natomiast zarzut odwołujących, iż "projekt nie jest zgodny ze stanem faktycznym, bowiem wskazuje, iż budynek garażowy ma nie posiadać ocieplenia". Z projektu budowlanego bezsprzecznie wynika, że zamierzeniem inwestora jest ocieplenie wszystkich ścian zewnętrznych ww. budynku, zatem powyższy zarzut jest bezpodstawny. Organ stwierdził, że projekt budowlany jest kompletny, zawiera sporządzoną przez projektanta informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz wymagane prawem dokumenty (w tym stanowisko L. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] lutego 2015 r., w którym nie wniesiono uwag do planowanego zamierzenia budowlanego). Został wykonany przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane oraz legitymujące się przynależnością do właściwych izb samorządu zawodowego na dzień jego sporządzenia. Zawiera oświadczenia projektantów, iż wykonano go zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oraz zasadami wiedzy technicznej, w tym również w dacie naniesienia poprawek. Poprawki do projektu budowlanego wniesiono w postaci aneksu, uwzględniającego zmiany w zakresie jego dostosowania do zgodności z § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Na powyższe rozstrzygnięcie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniosła M. K.. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1. § 12 ust. 5 pkt. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wobec jego niezastosowania i pominięcia okoliczności, iż z przedłożonego aneksu do projektu wynika, iż wierzch budynku garażowo - gospodarczego od strony południowej wysuwa się w stronę działki skarżącej o nr [...] ponad ścianę elewacji południowej, przez co uznać należy, iż ten element konstrukcyjny stanowi gzyms lub okap w rozumieniu wskazanego przepisu, a co za tym idzie nie została zachowana określona w przepisie odległość 1,5 metra od granicy z działką skarżącej. 2. Art. 3 ust. 7a i 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane w zw. z § 12 ust. 3 pkt. 3 Rozporządzenia Ministra infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, poprzez błędne zastosowanie wobec uznania, iż w sprawie rzeczonej ma miejsce rozbudowa budynku garażowo - gospodarczego w sytuacji w której w rzeczywistości celem inwestora jest posadowienie całkiem nowego budynku, za czym przemawia fakt, iż istniejący budynek w zasadzie w całości zostanie rozebrany i przebudowany, przy czym nie sposób uznać za rozbudowę okoliczności iż z istniejącego budynku ma pozostać wyłącznie jedna ściana, przez co projekt uznać należy za w rzeczywistości fikcyjny a przyjęte z nim rozwiązania zmierzają do obejścia prawa. 3. § 12 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego niezastosowanie i pominięciu okoliczności iż usytuowanie budynku na działce budowlanej w sposób, o którym mowa w § 21 ust. 2 i 3 Rozporządzenia, powoduje objęcie sąsiedniej działki budowlanej skarżącej obszarem oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. i w konsekwencji wydanie pozwolenia na budowę na podstawie projektu, który nie spełniał norm określonych w art. 20 ust. 1 pkt. 1c Prawa budowlanego, tj. nie określał obszaru oddziaływania obiektu na sąsiednią działkę, która będzie miała ograniczoną funkcjonalność w sytuacji w której inwestor zrealizuje projekt, bowiem nie będzie między innymi możliwości wzniesienia na niej budynków o większej niż jedna kondygnacja w bezpośredniej granicy od działki Inwestora. Mając powyższe na uwadze, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Skarżąca podniosła, że przyjęte w projekcie rozwiązania w zasadzie służą obejściu prawa i tworzą pewien stan fikcji, w rzeczywistości, jak wskazuje skarżąca zamierzeniem inwestora ma być powstanie całkiem nowego budynku. Istotne znaczenie ma również okoliczność wynikającą z projektu, że północna ściana istniejącego budynku garażowo - gospodarczego ma być zastąpiona słupami, przez co pomiędzy tym budynkiem a domem mieszkalnym w zasadzie będzie wolna przestrzeń, przez co nie sposób uznać przedmiotowej inwestycji związanej z budynkiem garażowym za przebudowę i rozbudowę, ponieważ w rzeczywistości jest to budowa całkiem nowego kompleksu budynków. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalanie, podtrzymując argumentację zawartą w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie prawa nie narusza. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej jako: "p.p.s.a."). Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji lub postanowienia, ich zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie stwierdził, aby zaskarżoną decyzją zostało naruszone prawo materialne albo przepisy postępowania w stopniu powodującym konieczność jej uchylenia. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Wojewody z dnia [...] października 2016 r., znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z rozbudową i przebudową budynku garażowo- gospodarczego. Na wstępie rozważań merytorycznych podnieść należy, że w wyniku stwierdzonych nieprawidłowości w projekcie budowlanym, czego następstwem była decyzja kasacyjna, zobowiązano inwestora do opracowania projektu budowlanego zgodnie z wymaganiami przepisów Rozporządzenia Ministra infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W niniejszej sprawie zastosowanie miał § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia w brzmieniu sprzed zmiany dokonanej przepisami rozporządzenia Ministra Budownictwa i Infrastruktury z 14 listopada 2017 r. o zmianie rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2017 r., poz. 2285). Na taki stan prawny wskazuje przepis intertemporalny zawarty w § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia zmieniającego. W myśl § 12 ust. 2 dopuszcza się sytuowanie budynków w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Z ust. 3 powołanego przepisu wynika natomiast, że w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, § 60 i § 271-273 dopuszcza się: 1) sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m; 2) sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli będzie on przylegał całą powierzchnią swojej ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce lub do ściany budynku projektowanego, dla którego istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, pod warunkiem że jego część leżąca w pasie o szerokości 3 m wzdłuż granicy działki będzie miała długość i wysokość nie większe niż ma budynek istniejący lub projektowany na sąsiedniej działce budowlanej; 3) rozbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli w pasie o szerokości 3 m wzdłuż tej granicy zostaną zachowane jego dotychczasowe wymiary, a także nadbudowę tak usytuowanego budynku o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy nie może być otworów okiennych lub drzwiowych; 4) sytuowanie budynku gospodarczego i garażu o długości mniejszej niż 5,5 m i o wysokości mniejszej niż 3 m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych. Odstępstwa zawarte w § 12 ust. 2 i 3 rozporządzenia dotyczą w większości lokalizowania nowopowstających budynków na działce budowlanej względem granic z sąsiednią nieruchomością. Wyjątek stanowi § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia, który odnosi się do istniejących budynków w zabudowie jednorodzinnej, usytuowanych w odległości mniejszej niż wyznaczają to ogólne zasady zawarte w § 12 ust. 1 rozporządzenia. W tym przypadku warunkiem skorzystania z możliwości rozbudowy obiektu położonego bliżej granicy działki niż przewiduje to ust. 1 jest częściowe zachowanie wymiarów obiektu w pasie o szerokości 3 m wzdłuż tej granicy. Otóż powołany przepis dopuszczał w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, rozbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli w pasie o szerokości 3 m wzdłuż tej granicy zostaną zachowane jego dotychczasowe wymiary, a także nadbudowę tak usytuowanego budynku o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy nie może być otworów okiennych lub drzwiowych. W konsekwencji w niniejszej sprawie Sąd nie dostrzega racji przemawiających za stanowiskiem skarżącej, że przedmiotem sporu nie jest rozbudowa i nadbudowa, a usytuowanie całkiem nowego budynku. Wskazać należy, że § 12 ust. 3 pkt 3 w zakresie rozbudowy, wskazuje, że jest ona możliwa pod warunkiem zachowania w pasie o szerokości 3 m wzdłuż granicy dotychczasowych wymiarów rozbudowywanego budynku, co oznacza brak zgody prawodawcy na dalsze zabudowywanie granicy lub terenu w pasie 3 m od granicy, w konsekwencji dopuszczając rozbudowę w głąb działki inwestora. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, gdzie inwestycję określono jako rozbudowę. Analiza projektu znajdującego się w aktach sprawy pozwala bowiem na stwierdzenie, że wymiary istniejącego budynku garażowo-gospodarczego objętego rozbudową i przebudową nie ulegną zmianie w pasie o szerokości 3m wzdłuż granicy z działką skarżącej. Projektowana od strony wschodniej ściana została zlokalizowana w miejscu ściany istniejącej, a ściana zachodnia – przesunięta w kierunku wschodnim o 40 cm. Zamierzeniem inwestora było docieplenie ścian zewnętrznych budynku. Jak ustalił organ, wskutek zastosowania docieplenia o grubości 20 cm na obu ścianach wyrównano wymiary graniczne budynku do parametrów przed jego przebudową. Ostatecznie gabaryty obiektu (odległość graniczna pomiędzy powierzchniami zewnętrznymi ścian – wschodniej i zachodniej) zostały zachowane i wynoszą jak w stanie istniejącym 14,50m. Powyższe ustalenia, które Sąd podziela świadczą o prawidłowości projektu budowlanego w zakresie zachowania stosowanych odległości i wymiarów wynikających z § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia. Należy wskazać, że inwestor w toku ponownego postępowania administracyjnego przedłożył aneks do projektu budowlanego, w którym uwzględniono zalecenia decyzji Wojewody z dnia [...] lipca 2015 r., w zakresie jego dostosowania do § 12 ust. 5 rozporządzenia, w myśl którego odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie może być mniejsza niż 1,5m m.in. od tarasu. W celu dostosowania projektu do ww. przepisu nad częścią garażowo-gospodarczą zlikwidowano barierki wieńczące ściany stropodachu, zmieniono jego pokrycie wierzchnie z terakoty na papę termozgrzewalną, natomiast drzwi balkonowe z wyjściem na uprzednio projektowany taras zastąpiono oknem. Ponadto przedłożony aneks do projektu budowlanego, o którym mowa powyżej, uwzględnia wykorzystanie wieńca żelbetowego wystającego ponad poziom stropodachu w budynku garażowo-gospodarczym, co skarżąca błędnie uznała za okap lub gzyms. Z rysunków załączonych do aneksu wynika, że wieniec nie wystaje poza granicę działki inwestorów o nr ew. 701, a ściana budynku garażowo-gospodarczego nie posiada od strony działki skarżącej zarówno okapu jak i gzymsu, zatem naruszenie przez organ § 12 ust. 5 ww. rozporządzenia należy uznać za nieuzasadnione. Fakt, że pierwotnym założeniem inwestora było wykonanie tarasu na stropie dachu budynku garażowo-gospodarczego aktualnie nie ma znaczenia dla sprawy. W ocenie Sądu zostały spełnione zatem wymogi wynikające z powołanej normy prawnej. Przechodząc do kwestii kwalifikacji zamierzonych robót budowlanych, należy wskazać, że sąd podziela stanowisko organu odwoławczego i w pełni aprobuje kwalifikację, jakiej dokonał organ. Jak wynika z zaskarżonej decyzji, zamierzeniem inwestora jest zmiana parametrów użytkowych i technicznych istniejącego budynku garażowo-gospodarczego (zmiana układu pomieszczeń) oraz jego charakterystycznych parametrów (kubatura, powierzchnia zabudowy, szerokość budynku). Z analizy akt sprawy wynika, że budynek podlega zarówno przebudowie, jak i rozbudowie. Bez znaczenia jest natomiast fakt, że dokonując powyższych robót budowlanych inwestor zamierza częściowo rozebrać obiekt. Przebudowa budynku polega bowiem na rozbiórce pokrycia dachowego, więźby dachowej i stropu oraz wykonaniu stropodachu, a także na rozbiórce ściany zachodniej, wschodniej i północnej wraz z fundamentami i usytuowaniu nowych ścian od strony wschodniej i zachodniej z uwzględnieniem warstwy ocieplenia. Budynek o funkcji mieszkalnej projektowany przez inwestora jest powiązany w sposób ścisły z istniejącym budynkiem garażowo-gospodarczym. Natomiast rozbudowa obiektu zakłada powiększenie parametrów budynku w głąb działki inwestora. Mając natomiast na względzie zarzut skarżącej dotyczący udzielenia pozwolenia na budowę na podstawie projektu, który nie spełniał norm określonych w art. 20 ust. 1 pkt 1c ustawy Prawo budowlane, tj. nie określał obszaru oddziaływania obiektu na sąsiednią działkę stwierdzić należy, że zgodnie z ww. przepisem określenie obszaru oddziaływania obiektu należy do podstawowych obowiązków projektanta. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 289/17, orzekające organy nie są związane z obszarem oddziaływania obiektu wyznaczonym przez projektanta w projekcie budowlanym na podstawie art. 20 ust. 1 pkt 1c i art. 34 ust. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane. Odróżnić bowiem należy obowiązek projektanta od obowiązku organu administracji architektoniczno - budowlanej w zakresie wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu. Wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, rozumianego jako określenie kręgu stron postępowania, a także ustalenie obszaru oddziaływania obiektu należy tylko i wyłącznie do organu administracji architektoniczno - budowlanej prowadzącego postępowanie. Ponadto, organ administracji architektoniczno - budowlanej może ustalić obszar oddziaływania obiektu w sposób odmienny od projektanta. Istotne jednak jest, że w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę organ architektoniczno-budowlany weryfikuje m.in. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z warunkami techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane). Natomiast z § 12 ust. 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, wynika, że usytuowanie budynku na działce budowlanej w sposób, o którym mowa w ust. 2 i 3, powoduje objęcie sąsiedniej działki budowlanej obszarem oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, co bezsprzecznie ma miejsce w niniejszej sprawie. W obecnym stanie prawnym aktualne pozostaje natomiast stanowisko Trybunału Konstytucyjnego wyrażone w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 kwietnia 2011 r., sygn. akt: Kp 7/09, zgodnie z którym "organ prowadzący postępowanie jest obowiązany przeprowadzić własne postępowanie wyjaśniające w zakresie ustalenia obszaru oddziaływania obiektu, w celu ustalenia stron postępowania poprzedzającego wydanie pozwolenia na budowę. W ramach prowadzenia postępowania wyjaśniającego organ administracji architektoniczno-budowlanej powinien m.in. zbadać zgodność z przepisami projektu zagospodarowania działki lub terenu, a w szczególności prawidłowość określenia w projekcie rodzaju i zasięgu uciążliwości wynikających z realizacji zamierzenia budowlanego. Ustalając krąg stron postępowania organ może także posiłkować się sporządzoną przez projektanta informacją o obszarze oddziaływania obiektu. Podkreślenia jednak wymaga, że organ nie jest związany tą informacją, a ewentualna odpowiedzialność za błędne określenie kręgu stron postępowania spoczywać będzie na organie. Wskazuje na to m.in. przepis art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, który wskazuje na to, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie dokonuje weryfikacji prawidłowości określenia przez projektanta obszaru oddziaływania. Informacja o obszarze oddziaływania obiektu podlega kontroli wyłącznie pod względem kompletności." Decyzja organu I instancji określa obszar oddziaływania obiektu, wskazując na działkę o nr ew. [...] (będącą działką inwestora) oraz na działkę o nr ew. [...] (będącą m.in. działką skarżącej) w obrębie ewid. [...] R[...] M. przy ul. [...] w R. P., co organ słusznie uznał w ocenie sądu za zasadne. Dodatkowo z akt sprawy wynika, że skarżąca jako strona postępowania aktywnie brała udział w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę nie jest decyzją uznaniową, na co wskazuje treść art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Oznacza to, że organ właściwy do wydania takiej decyzji zobowiązany jest wydać pozytywną decyzję, jeśli wnioskowane zamierzenie inwestycyjne czyni zadość wszystkim wymogom wynikającym z przywołanego art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 cyt. ustawy. Planowana inwestycja nie narusza prawa własności, nie utrudnia korzystania z innych nieruchomości oraz nie ogranicza sposobu ich zagospodarowania. Projekt budowlany był kompletny, posiadał wymagane uzgodnienia, opinie, pozwolenia i sprawdzenia, informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz był zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Podkreślić należy, że właściwy organ co do zasady nie może ingerować w zawartość merytoryczną projektu. Organ wydający pozwolenie na budowę nie posiada bowiem uprawnień do dokonania oceny wartości technicznej rozwiązań przyjętych w architektonicznym projekcie budowlanym, bowiem za to odpowiadają projektant i osoba sporządzająca projekt (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19 lipca 2018 r., II SA/Po 389/18, CBOSA). Organ administracji architektoniczno – budowlanej nie bada prawidłowości rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym, jeżeli nie dotyczą zakresu wynikającego z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. W orzecznictwie stwierdza się, że jeżeli inwestycja jest zgodna z przepisami techniczno-budowlanymi oraz innymi przepisami szczególnymi, to nie można mówić o naruszeniu słusznych interesów właścicieli sąsiednich nieruchomości. W kontrolowanej sprawie nie można uznać, że została naruszona zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Mając na uwadze wskazane powyżej okoliczności Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie naruszała ani prawa materialnego, ani w istotny sposób przepisów postępowania (art. 7, art. 77 ust. 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a.). W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., wniesioną skargę jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw należało oddalić.