II SA/Lu 153/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Sędzia SO del. Arkadiusz Mrowiec, Protokolant Starszy asystent sędziego Anna Ostrowska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi A. S. i A. S. na decyzję L W I N B w L. z dnia [..] nr [..] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie budowy stacji transformatorowej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję P I N B Miasta B. P. z dnia [..] nr [..] II. zasądza od L W I N B w L. na rzecz A. S. i A. S. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 16 grudnia 2013 r., nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], po rozpatrzeniu odwołania A. S. i A. S. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta [...] z dnia 14 października 2013 r., znak: [...], umarzającej wszczęte postępowania administracyjnego w sprawie budowy stacji transformatorowej ST-226, na działce nr ewid. 454, położonej przy [...] w [...] – utrzymało w mocy tę decyzję. W uzasadnieniu decyzji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta [...] pismem z dnia 30 sierpnia 2013 r. zawiadomił o wszczęciu, na wniosek A. i A. S., postępowania administracyjnego w sprawie zbadania legalności budowy stacji transformatorowej ST-226, na działce o nr ewid. 454, przy [...] w [...]. W toku tego postępowania organ pierwszej instancji ustalił, że na opisanej działce znajduje się budynek stacji transformatorowej o wymiarach w rzucie poziomym 3,60 m x 4,30 m, zlokalizowany w odległości 3,08 m od granicy z sąsiednią działką oznaczoną nr ewid. 453 oraz w odległości od 6,30 m do 7,07 m od granicy z działką nr 463/2. "A" S.A. z siedzibą w [...], będąca inwestorem, realizuje roboty budowlane związane z budową stacji transformatorowej typu STLmb zgodnie z projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia 16 października 2012 r., znak: [...]. Organ pierwszej instancji stwierdził, że wspomniana stacja transformatorowa wyprodukowana została przez "B" Spółkę z o.o. w [...], jest wyposażona w czteropolową rozdzielnicę SN w izolacji stałopowietrznej typu RSL, z transformatorem 15/0,4 kV 250 KVA oraz rozdzielnicę NN typu RNL. Organ ten ustalił ponadto, na podstawie katalogu stacji transformatorowych betonowych, że dla stacji transformatorowej typu STLmb oraz zastosowanego transformatora olejowego 250 kVA, gęstość obciążenia ogniowego wynosi 854 MJ/m2. Ściany zewnętrzne stacji trafo od strony działek o nr ewid. 453, 463/2 i 465/1 posiadają odporność ogniową REI 120, zaś stropodach wykonany jako płyta żelbetowa, kryty blachodachówką na konstrukcji stalowej, posiada odporność ogniową REI 60. Biorąc pod uwagę dokonane ustalenia, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta [...] decyzją znak: [...] z dnia 14 października 2013 r., umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne wszczęte w tej sprawie na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym organ drugiej instancji stwierdził, że organy nadzoru budowlanego obowiązane są rozstrzygać sprawy w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane wraz z aktami wykonawczymi do tej ustawy oraz przepisy K.p.a. W związku z tym, zdaniem organu, podnoszona przez odwołujących się kwestia odległości 3,00 m stacji transformatorowej o mocy 250 kVA od granicy działki oraz 12,00 m od znajdujących się na działce "zabudowań w postaci tunelu ogrodniczego", nie może mieć wpływu na wynik sprawy. Odległość stacji transformatorowej od tunelu foliowego, będącego sztucznym pomieszczeniem służącym do uprawy roślin, stosowanym w ogrodnictwie, nie ma znaczenia z punktu widzenia wymogów ochrony przeciwpożarowej. Sporna stacja transformatorowa, jak podkreślił organ, spełnia wymagania w zakresie bezpieczeństwa pożarowego określonego w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ odwoławczy podkreślił, że podziela stanowisko PINB Miasta [...], iż wyłącznym zagrożeniem dla zdrowia i życia ludzkiego, jakie może stanowić budynek stacji transformatorowej, jest zagrożenie pożarowe. Takie zagrożenie w przypadku spornego obiektu nie występuje z uwagi na zastosowaną klasę odporności pożarowej stacji transformatorowej "B" (wymagana jest "D") i odpowiednią klasę odporności ogniowej głównej konstrukcji nośnej budynku REI 120 oraz stropodachu posiadającego odporność ogniową REI 60, który zapewnia w razie pożaru zwiększoną nośność konstrukcji w stosunku do czasu wynikającego z przepisów powołanego rozporządzenia. Tym samym ograniczona jest możliwość rozprzestrzeniania się pożaru na sąsiednie budynki, co eliminuje ewentualne zagrożenia zdrowia i życia osób korzystających z obiektów na sąsiedniej nieruchomości W ocenie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, brak jest również podstaw do uznania, iż wspomniana stacja negatywnie wpływa na środowisko, albowiem nie jest ona "przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko" ani "przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko", stosownie do przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Z powyższego wynika, że opisana stacja transformatorowa została zrealizowana zgodnie z prawem, a to oznacza, iż postępowanie w niniejszej sprawie przed organami nadzoru budowlanego stało się bezprzedmiotowe, co z kolei obligowało organy do jego umorzenia na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., z uwagi na brak podstaw prawnych i faktycznych do wydania decyzji merytorycznej z tytułu naruszenia przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Skargę do Sądu na powyższą decyzję organu odwoławczego złożyli A. S. i A. S., wnosząc o jej uchylenie. Decyzji tej zarzucili: 1. nierozpatrzenie całości odwołania, wskutek odniesienia się tylko do kwestii dotyczących: odległości stacji transformatorowej od granicy działki, na której ona się znajduje, ochrony zdrowia i życia ludzkiego oraz ochrony środowiska; 2. naruszenie przepisów techniczno-budowlanych zawartych w powołanym wyżej rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.; 3. błędne przyjęcie, że działka nr ewid. 463/2 jest zabudowana, co z kolei doprowadziło do zastosowania wadliwych przepisów prawa; 4. błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie zachodziły przesłanki do jego umorzenia na podstawie art. 105 § 1 K.p.a.; 5. wadliwe uznanie, że organ pierwszej instancji ustalił należycie stan faktyczny w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Sąd uwzględnił skargę również z przyczyn w niej niepodniesionych, które to przyczyny miał obowiązek wziąć pod rozwagę z urzędu w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej jako: "P.p.s.a."). Zgodnie bowiem z tym przepisem sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podstawowym obowiązkiem organów administracji publicznej orzekających w indywidualnej sprawie administracyjnej jest rozpoznanie i rozstrzygnięcie całości tej sprawy na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Obowiązek ten spoczywa na organach niezależnie od tego, czy sprawa wszczęta została na wniosek uprawnionego podmiotu, czy też z własnej inicjatywy organu. W niniejszej sprawie postępowanie administracyjne zostało wszczęte na wniosek skarżących z dnia 26 sierpnia 2013 r. W piśmie tym skarżący zwrócili się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o podjęcie działań na podstawie przepisów art. 50 ust. 1 i art. 51 ust. 1 i ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 ze zm.; dalej także jako: "ustawa Prawo budowlane"), w celu nałożenia obowiązku doprowadzenia inwestycji polegającej na budowie stacji transformatorowej ST-226, na działce nr ewid. 454, położonej przy [...] w [...], do stanu zgodnego z przepisami ustawy Prawo budowlane. Stanowisko to skarżący podtrzymywali konsekwentnie w toku postępowania przed organami administracji obu instancji. Należy podkreślić, iż w przypadku gdy przepisy prawa materialnego przewidują podjęcie określonego rozstrzygnięcia w danej sprawie, to postępowania tego w żadnym razie nie można umorzyć. Przepis art. 105 § 1 K.p.a. nakazuje umorzenie postępowania administracyjnego, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z jakiejkolwiek przyczyny. Przepis ten mówi o bezprzedmiotowości postępowania, będącej odzwierciedleniem bezprzedmiotowości sprawy administracyjnej, która miała być rozstrzygnięta w trybie tego postępowania. Ustalenie istnienia tej przesłanki obliguje organ administracji publicznej do zakończenia postępowania w danej instancji przez jego umorzenie, ponieważ nie będzie wtedy podstaw do rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty. Dalsze prowadzenie postępowania w takim przypadku stanowiłoby o jego wadliwości, mającej istotny wpływ na wynik sprawy. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o jakiej mowa w art. 105 § 1 K.p.a., oznacza stan tego postępowania, charakteryzujący się brakiem elementu materialnego stosunku prawnego, który to stan skutkuje niemożnością zakończenia postępowania poprzez podjęcie decyzji załatwiającej sprawę co do istoty (por. J. Borkowski w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2009, s. 391). W sytuacji, gdy strona postępowania domaga się merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, a obowiązujące przepisy prawa materialnego regulują kwestie będące przedmiotem postępowania, organ obowiązany jest do wydania decyzji rozstrzygającej o zasadności żądania strony, a nie może orzec o umorzeniu postępowania. W orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie utrwalone jest stanowisko, że w przypadku postępowania wszczętego na żądanie strony, dotyczącego prowadzenia postępowania naprawczego w trybie art. 51 ustawy Prawo budowlane, organ nadzoru budowlanego nie może umorzyć postępowania z powodu braku podstaw do nałożenia określonych obowiązków, lecz powinien wydać decyzję odmawiającą nałożenia na inwestora obowiązków, o których mowa w powyższym przepisie (zob. wyrok NSA z 15 listopada 2006 r., II OSK 1344/05, LexPolonica nr 2595374, wyrok NSA z 17 stycznia 2007 r., II OSK 167/06, ONSAiWSA 2007, nr 6, poz. 132, wyrok NSA z 15 czerwca 2010 r., II OSK 1012/09, LexPolonica nr 2341676; A. Gliniecki w: A. Gliniecki (red.), Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa 2014, s. 687-688). Niezależnie od powyższego należy podkreślić, że w niniejszej sprawie organy nadzoru budowlanego nie zebrały w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, pozwalającego na rozstrzygnięcie sprawy, a dokonana przez te organy ocena zgromadzonych dowodów nosi cechy dowolności. Organy administracji obu instancji uchybiły więc wymogom określonym w art. art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a., a organ odwoławczy również wymogom z art. 136 K.p.a. Przede wszystkim obowiązkiem organów administracji obu instancji, prowadzących postępowanie w przedmiocie zbadania – w trybie przepisów art. 50 i art. 51 ustawy Prawo budowlane – legalności robót budowlanych polegających na budowie wspomnianej stacji transformatorowej, było ustalenie zgodności wykonanych robót z projektem budowlanym zatwierdzonym ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Zauważyć należy, że w świetle znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy projektu zagospodarowania działki (stanowiącego część projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia 16 października 2012 r., znak: [...]) przedmiotowa stacja winna się znajdować w odległości 3,00 m od granicy z działką nr ewid. 453 oraz w odległości 6,80 m od granicy z działką nr ewid. 463/2 (por. k. 33 akt adm. I inst.). Tymczasem, jak wynika ze "Szkicu usytuowania stacji transformatorowej ST-226" wykonanego w toku oględzin nieruchomości przez pracowników organu pierwszej instancji, obiekt ten faktycznie wykonany został w odległości 3,08 m od granicy z działką nr ewid. 453 oraz w odległości zmiennej od 6,30 m do 7,07 m od granicy z działką nr ewid. 463/2 (por. k. 19 akt adm. I inst.). Wbrew własnym pomiarom, organy przyjęły natomiast, w oparciu obliczenia dokonane w dokumencie prywatnym sporządzonym na zlecenie inwestora, że odległość spornego obiektu od granicy z działką skarżących wynosi 3,00. Nie ulega więc wątpliwości, że nie została zachowana przez inwestora wymagana w pozwoleniu na budowę odległość obiektu od granicy z działką nr ewid. 463/2. Okoliczność ta uszła uwadze organów obu instancji, mimo iż na podstawie przepisów ustawy Prawo budowlanego tego rodzaju odstąpienie od warunków pozwolenia na budowę nie mogło być uznane za nieistotne. W świetle bowiem art. 36a ust. 5 pkt 1 tej ustawy nieistotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę nie wymaga uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę i jest dopuszczalne, o ile nie dotyczy zakresu objętego projektem zagospodarowania działki lub terenu (podkreślenie Sądu). Skoro zatem, tak jak miało to miejsce w okolicznościach sprawy niniejszej, inwestor wybudował obiekt, objęty pozwoleniem na budowę, w innym miejscu działki aniżeli wynikało to z projektu zagospodarowania działki (zatwierdzonego w pozwoleniu na budowę), to oznacza, że dopuścił się on istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego, które, jak wynika wyraźnie z art. 36a ust. 1 ustawy Prawo budowlane, było "dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę". Organy administracji obu instancji nie wyjaśniły, czy inwestor, to jest "A" S.A. z siedzibą w [...], uzyskał w wymaganym trybie decyzję organu architektoniczno-budowlanego o zmianie pozwolenia na budowę, umożliwiającą mu zmianę lokalizacji wspomnianego obiektu budowlanego. Wskutek powyższych uchybień organy te naruszyły nie tylko powołane przepisy, lecz również przepisy powołane przez skarżących jako podstawa prawna ich żądania we wniosku z dnia 26 sierpnia 2013 r. Zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub 2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub 3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub 4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach. W myśl art. 51 ust. 1 powołanej ustawy, przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji: 1) nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo 2) nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, albo 3) w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian. W świetle zaś art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, przepisy art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 tej ustawy stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1. Podkreślenia wymaga, iż jakkolwiek w art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane obok przepisów "ust. 1 pkt 1 i 2" nie został wymieniony pkt 3 ust. 1, a został wymieniony "ust. 3", to w orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie przyjmuje się, że jest to ewidentna omyłka, która nie uniemożliwia prowadzenia postępowania naprawczego w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 3 w związku z ust. 7 ustawy. Podkreśla się bowiem, że taka redakcja art. 51 ust. 7 ustawy nie ma żadnego racjonalnego uzasadnienia, tym bardziej że z ust. 4 art. 51 jednoznacznie wynika, że przepisy art. 51 ust. 1 pkt 3 mają zastosowanie również do przypadków kiedy budowa została zakończona, co zgodnie z terminologią ust. 7 jest równoznaczne ze stwierdzeniem, że roboty budowlane "zostały wykonane". Wymienienie w ust. 7 – obok przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 – ust. 3 nie ma żadnego sensu, gdyż "ust. 3" odnosi się do ust. 1 pkt 2, który w ust. 7 został również wymieniony (por. wyrok NSA z 8 stycznia 2010 r., II OSK 15/09, LexPolonica nr 2223149, A. Gliniecki, jw., s. 691). Nie budzi zatem wątpliwości, że w rozpoznawanej sprawie obowiązkiem organów nadzoru budowlanego było wyjaśnienie, czy inwestor, przed rozpoczęciem robót budowlanych, legitymował się ostateczną decyzją organu architektoniczno-budowlanego o zmianie pozwolenia na budowę w zakresie zmiany projektu zagospodarowania działki. Ponadto, jak trafnie zarzucili skarżący, organy nadzoru budowlanego nie oceniły należycie legalności wykonanych robót budowalnych polegających na budowie wspomnianej stacji transformatorowej z punktu widzenia zgodności z przepisami techniczno-budowalnymi określonymi w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.; dalej jako: "rozporządzenie"). Organy administracji obu instancji stwierdziły, że opisana stacja transformatorowa spełnia wymogi określone w przepisach § 271 i § 272 rozporządzenia, albowiem zarówno od strony działki nr ewid. 453 (należącej do skarżących), jak i działki nr ewid. 463/2, posiada ona ściany o odporności ogniowej REI 120. Stanowisko swe w tym zakresie, jak wynika z protokołu oględzin z dnia 18 września 2013 r., organy oparły na podstawie katalogu stacji transformatorowej oraz na podstawie zatwierdzonego projektu budowlanego (k. 17v akt adm. I inst.). Ze znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy kopii dokumentu o nazwie "Stacja transformatorowa lubelska małogabarytowa w obudowie betonowej typu STLmb" wynika, że zgodnie z danymi producenta wspomniany obiekt może być wykonany przy zastosowaniu dwóch różniących się od siebie rozwiązań konstrukcyjnych, uwzględniających wymagania przeciwpożarowe. Po pierwsze, w ramach wariantu o nazwie "wykonanie standardowe obudowy", wszystkie ściany powinny posiadać klasę odporności ogniowej REI 90 i płytę dachową o odporności ogniowej REI 60, co pozwali to zachować minimalną odległość 15 m od sąsiadujących budynków na innych działkach budowlanych lub 7,5 m od granicy niezabudowanej działki budowlanej, zgodnie z przepisami rozporządzenia. Po drugie, w przypadku wariantu o nazwie "wykonanie specjalne", obudowa może posiadać od jednej do czterech ścian wykonanych jako ściany oddzielenia przeciwpożarowego o odporności ogniowej REI 120, co spełniając wymogi określone w przepisach rozporządzenia, pozwala na usytuowanie stacji bezpośrednio przy istniejącym budynku lub granicy niezabudowanej działki budowlanej (k. 27 akt adm. I inst.). Należy jednak zauważyć, że z uwagi na to, iż w aktach administracyjnych sprawy brak jest całości projektu budowlanego, zatwierdzonego decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia 16 października 2012 r., znak: [...], o pozwoleniu na budowę, Sąd nie jest w stanie skontrolować, czy istotnie projekt ten – dla opisanego obiektu budowlanego - przewidywał wykonanie ścian oddzielenia przeciwpożarowego o odporności ogniowej REI 120 od strony działek sąsiednich nr nr ewid. 453 i 463/2. W aktach sprawy znajduje się fragmentaryczna jedynie dokumentacja, uznana przez organy administracji za część zatwierdzonego projektu budowlanego. Wyjaśnienie tej okoliczności w niniejszej sprawie miało niewątpliwie istotne znaczenie, albowiem, co wymaga podkreślenia, organ pierwszej instancji, pomimo przeprowadzenia oględzin wspomnianej stacji transformatorowej, uchylił się od dokonania własnych pomiarów istniejących ścian zewnętrznych, co pozwoliłoby na rozstrzygnięcie, czy faktycznie ściany budynku stacji spełniają wymogi określone w przepisach techniczno-budowlanych. Z powyższego wynika, iż co najmniej przedwczesnym było stanowisko organów obu instancji co do braku naruszenia przepisów rozporządzenia w trakcie budowy spornego obiektu budowlanego. Z tych powodów, mając na uwadze dyspozycję art. 135 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i lit. "c" P.p.s.a., Sąd uchylił zarówno zaskarżoną decyzję, jak i utrzymaną nią w mocy decyzje organu pierwszej instancji. Rozpoznając ponownie sprawę organy administracji, stosownie do art. 153 P.p.s.a., uwzględnią wykładnię przepisów prawa i wskazania co do dalszego postępowania zawarte w niniejszym wyroku. Obowiązkiem organów będzie więc przede wszystkim wnikliwe wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności w sprawie oraz ich ocena uwzględniająca całokształt materiału dowodowego, zgodnie z art. art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. Organy odniosą się również wyczerpująco do wszystkich zarzutów podnoszonych przez skarżących, dbając, by postępowanie administracyjne odpowiadało standardom wynikającym z zasad ogólnych postępowania, w tym z zasady przekonywania (art. 11 K.p.a.). Uzasadnienie decyzji organów administracji winno odpowiadać wymogom art. 107 § 3 K.p.a., to jest zawierać między innymi wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Z tych wszystkich względów, Sąd orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczone na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a.