II SA/Lu 169/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Sędzia WSA Grzegorz Wałejko, Protokolant Starszy asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi P. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania P. Ł., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...], znak: [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie dwóch istniejących budynków gospodarczych na działce nr ewid. [...], położonej w miejscowości M. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: W dniu 3 grudnia 2009 r. J. K.złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie dwóch budynków gospodarczych zlokalizowanych na działce nr ewid. [...] w miejscowości M. W wniosku tym wskazano, że rozbudowa przedmiotowych budynków ma nastąpić w stronę podwórza i obejmować wymianę dachu, zaś wymiary nowopowstałych budynków mają wynosić odpowiednio 7 m x 4,8 m i 6 m x 4,8 m. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. Wójt Gminy [...] ustalił warunki zabudowy dla powyższej inwestycji. Decyzja ta - z uwagi na braki w postępowaniu wyjaśniającym - została jednak uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., a sprawa przekazana organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Kolejną decyzją organu I instancji, wydaną w dniu [...] stycznia 2011 r., ponownie uwzględniono wniosek J. K. i ustalono warunki zabudowy dla planowanej rozbudowy. Rozstrzygnięcie to stało się ostateczne po tym, jak Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. utrzymało je w mocy. Oba te rozstrzygnięcia zostały jednak uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 25 października 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 457/11, zapadłym na skutek skargi P. Ł. Powodem uwzględnienia skargi – jak wynika z treści uzasadnienia tego wyroku – była wadliwość załączników do decyzji pierwszoinstancyjnej oraz brak w aktach sprawy dokumentu potwierdzającego wpis na listę samorządu zawodowego architekta, który sporządził projekt tej decyzji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji w dniu [...] kwietnia 2012 r. wydał decyzję, którą kolejny raz ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Również i ta decyzja została jednak wyeliminowana z obrotu prawnego, a stało się to na mocy decyzji kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. Organ odwoławczy stwierdził, że rozstrzygnięcie organu I instancji zostało doręczone stronom w postaci kserokopii, a ponadto załączona do niego mapa jest w części nieczytelna. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...], znak: [...] Wójt Gminy [...] ponownie orzekł o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem J. K. dnia 3 grudnia 2009 r. W decyzji tej organ określił przeznaczenie działki objętej planowaną rozbudową jako zabudowa zagrodowa w gospodarstwie rolnym. Wyjaśnił również, że w ramach przedmiotowej rozbudowy, budynek usytuowany na działce nr [...] bliżej budynku mieszkalnego zostanie powiększony w kierunku podwórza o 3 m, zaś budynek usytuowany bliżej stodoły – w tym samym kierunku o 1,8 m, z możliwością wymiany dachów, lecz z zachowaniem dotychczasowej wysokości tych budynków. Organ podkreślił, że inwestycja ta realizowana będzie przy granicy z działką nr ewid. [...], co wymaga od inwestora przestrzegania wymagań określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jak również poszanowania uzasadnionych interesów właścicieli przyległej działki. Obsługa komunikacyjna planowanej inwestycji – jak wskazał organ I instancji – odbywać się będzie z drogi powiatowej (działki nr ewid. [...]), z wykorzystaniem istniejącego zjazdu. W uzasadnieniu decyzji Wójt Gminy [...] podniósł, że w niniejszej sprawie zostały spełnione warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zaś projekt wydanej decyzji uzyskał uzgodnienia wymagane art. 53 ust. 4 tej ustawy. Projekt ten został uzupełniony o zapis nakładający na inwestora obowiązek zabezpieczenia po wymianie dachów działki sąsiedniej przed spływaniem wód opadowych. Organ podkreślił, że uwzględniając wnioski zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 października 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 457/11, dokonał uzupełnień w analizie zawartej w załączniku nr 2 do decyzji oraz objaśnień w uzasadnieniu projektu decyzji, pozostawiając rozstrzygnięcie wniosku inwestora bez zmian. Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji, wniesionego przez P. Ł., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] – zaskarżoną w niniejszej sprawie – utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy podkreślił, że w sprawie nie budzi wątpliwości brak planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru, na którym znajduje się działka objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Równie bezsporny – w ocenie Kolegium – jest fakt, że na terenie przedmiotowej działki nr [...], stanowiącej współwłasność J. i G. małż. K. i wchodzącej w skład ich gospodarstwa rolnego, znajduje się dom mieszkalny oraz 6 budynków garażowo-gospodarczych. Dwa spośród tych budynków, będące przedmiotem planowanej rozbudowy, posadowione są w granicy z działką nr ewid. [...], stanowiącą własność P. Ł. Nie są to jednak obiekty objęte powołanym przez odwołującego postępowaniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w sprawie budowy na działce nr ewid. [...] budynku gospodarczego bez stosownego zezwolenia, czego – w ocenie Kolegium – dowodzi m.in. pismo tego organu z dnia [...] września 2010 r. znak: [...], dołączone do akt sprawy. Żądanie P. Ł., aby do postępowania w sprawie rozbudowy obiektów gospodarczych usytuowanych w granicy jego działki zostały załączone akta sprawy prowadzonej przed inspektorem nadzoru budowlanego, organ uznał zatem za nieuzasadnione, wskazując, że nie wnosiłoby to niczego do sprawy. Kolegium podkreśliło przy tym, że nie kwestionuje legalności powstania przedmiotowych obiektów, datując ten fakt na lata 60-te ubiegłego wieku. Organ II instancji stwierdził, że dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma zastosowanie przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, traktujący o zasadzie "dobrego sąsiedztwa". Dopuszczenie do rozbudowy nie może być natomiast warunkowane przekroczeniem przez powierzchnię gospodarstwa rolnego inwestora średniej powierzchni gospodarstwa rolnego występującej na terenie gminy K. W omawianej sprawie jej przedmiotem nie jest bowiem realizacja zabudowy zagrodowej w gospodarstwie rolnym, lecz rozbudowa jej elementów. To zaś, że zabudowa zagrodowa występuje w obszarze analizowanym jest bezsporne i niekwestionowane również przez odwołującego. Sporządzona analiza obszaru nie budzi natomiast zastrzeżeń Kolegium. Pod wpływem wytycznych Sądu została ona bowiem poszerzona i nie odnosi się już wyłącznie do nieruchomości bezpośrednio sąsiedujących z terenem inwestycji. Nadto organ odwoławczy stwierdził, że zarówno część graficzna decyzji pierwszoinstancyjnej jak i jej załączniki zostały odpowiednio oznaczone, opatrzone i podpisane przez organ I instancji, zgodnie z wymogami art. 107 § 1 k.p.a. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy uznał je za nieuzasadnione wskazując, że część z nich została już rozstrzygnięta w wydanym w niniejszej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 października 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 457/11, jak chociażby zarzut dotyczący nieuwzględnienia wniosku o dokonanie oględzin terenu inwestycji, czy też niezałączenia do akt sprawy dokumentacji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], dotyczącej samowoli budowlanej na działce nr ewid. [...]. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego doręczenia skarżącemy części graficznej decyzji, tj. załącznika nr 1, w formie kserokopii, Kolegium wyjasniło, iż nie kwestionuje, że załącznik ten stanowi integralną część decyzji, jednak z uwagi na fakt, że do wniosku o ustalenie warunków zabudowy inwestor załącza jedynie 3 egzemplarze mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organ nie może doręczyć wszystkim stronom postępowania kompletu dokumentów. Niemniej jednak załączniki do decyzji pierwszoinstancyjnej zostały – w ocenie organu odwoławczego – sporządzone w sposób prawidłowy i w ich częściach graficznych – wbrew twierdzeniu P. Ł. – oznaczono budynki objęte planowaną rozbudową. Ponadto w części graficznej analizy funkcji zostały oznaczone granice obszaru analizowanego i pomimo wyznaczenia południowej granicy tego obszaru wzdłuż drogi publicznej (co zdaniem strony wskazywało na “ucięcie" mapy), jego zakres był wystraczający dla stwierdzenia, iż w obszarze tym wystepuje zabudowa zagrodowa. Reasumując, Kolegium przychylio się do stanowiska organu I instancji, iż wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na robudowie w stronę podwórza budynków garażowo-gospodarczych na działce nr ewid. [...] w miejscowości M., jako dotyczący obiektów niezbędnych dla prowadzenia gospodarstwa rolnego, zasługuje na uwzględnienie. Organ odwoławczy nie miał przy tym zastrzeżeń do ustaleń faktycznych organu I instancji, jak i do zastosowanych przez ten organ podstaw prawnych. P. Ł. wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, domagając się jej uchylenia oraz uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a nadto zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił następujące uchybienia (w wiekszości pokrywające się z zarzutami sformułowanymi w odwołaniu od decyzji organu I instancji): 1) naruszenie art. 104 k.p.a. w zw. z art. 109 k.p.a. w zw. z art. 107 k.p.a. polegające na doręczeniu części decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., tj. załącznika Nr 1 - części graficznej (mapy), w formie kserokopii, na której brak jest oryginału podpisu i pieczęci wójta gminy jako organu wydającego decyzję. Skarżący w tym zakresie zaznaczył, że takiej kserokopii nie sposób uznać za prawidłowo doręczoną decyzję, albowiem załącznik stanowi integralną część decyzji, a tym samym powinien odpowiadać wymogom przewidzianym dla decyzji, tj. zawierać podpis i pieczęć wójta jako organu wydającego, co prowadzi do eliminacji takiej wadliwej decyzji z obrotu prawnego; 2) naruszenie art. 52 § 2 pkt 1 w zw. z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 3 ust. 2 w zw. z § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy, polegające na sporządzeniu nieprawidłowej części graficznej decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. w zakresie obszaru analizowanego, poprzez brak oznaczenia na mapie obszaru, na który planowana inwestycja będzie oddziaływać (tzw. obszaru analizowanego), co – w ocenie skarżącego – nie tylko narusza wymogi precyzyjnie wskazane w przywołanych przepisach, ale także uniemożliwia weryfikację poprawności analizy funkcji oraz celu zabudowy w części tekstowej; 3) naruszenie § 3 ust. 2 w zw. z § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy, polegające na sporządzeniu nieprawidłowej części graficznej decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. poprzez: - brak oznaczenia na załączniku graficznym budynków podlegających rozbudowie oraz brak zgodności pomiędzy częścią tekstową z częścią graficzną, - brak posłużenia się na mapie graficznej nazewnictwem odpowiadającym części tekstowej oraz nieoznacznie w części graficznej budynków określonych w części tekstowej jako budynek "nr 1" oraz budynek "nr 2", -sporządzenie załącznika graficznego, który nie obejmuje całości obszaru podlegającego analizie, albowiem mapa jest "ucięta" w kierunku "góra - dół"; 4) naruszenie art. 54 pkt 1 w zw. z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegające na błędnym oznaczeniu rodzaju inwestycji w decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. poprzez wskazanie, iż inwestycja ta dotyczy rozbudowy dwóch istniejących budynków, podczas gdy z akt sprawy postępowania prowadzonego przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w [...] pod sygn. [...] wynika, że przedmiotowe postępowanie dotyczy nie rozbudowy, a prowadzenia prac budowlanych polegających na budowie budynku gospodarczego, co w sposób istotny zmienia rodzaj i zakres planowanej inwestycji; 5) naruszenie art. 78 k.p.a. w zw. z art. 75 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie, które polega na nieprzeprowadzeniu przez organ I instancji przed wydaniem decyzji z dnia 29 sierpnia 2012 r. wnioskowanego dowodu z oględzin nieruchomości inwestora oraz nieuwzględnieniu wniosku dowodowego dotyczącego załączenia do akt postępowania dokumentów z akt dotyczących samowoli budowlanej, toczącej się przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w [...] pod sygn. [...]; 6) naruszenie § 3 ust. 1 w zw. z § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy, poprzez sporządzenie części tekstowej analizy stanowiącej załącznik do decyzji organu I instancji w sposób nieprawidłowy, tj. z pominięciem: - wskazania obiektu, który jest najbardziej zbliżony do rozbudowywanych budynków nr 1 oraz nr 2, - wskazania aktualnych wymiarów budynku nr 1 oraz budynku nr 2, a jedynie z określeniem ich przybliżonej powierzchni, - wskazania, które z podanych wartości odnoszą się do szerokości, zaś które do długości obiektów po rozbudowie oraz wskazania ich wysokości po rozbudowie, - dokonania prawidłowej analizy obiektów znajdujących się w obszarze inwestycji, - wskazania charakterystyki obiektów znajdujących się na działkach sąsiadujących; 7) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, polegające na tym, że uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. nie odpowiada wymogom formalnym (w szczególności część tekstowa analizy zawiera – zdaniem skarżącego – wiele istotnych sprzeczności); 8) naruszenie art. 64 § 1 - 2 w zw. z art. 52 § 1 - 2 pkt c) ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 7 i art. 77 k.p.a., polegające na nieustaleniu stanu budynków, ich wymiarów, a co za tym idzie - charakterystyki i parametrów inwestycji, co jest wymogiem koniecznym dla oceny i uzyskania decyzji o warunkach zabudowy; 9) naruszenie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez brak wyłączenia od udziału w postępowaniu pracowników, którzy brali udział w niższej instancji w wydaniu wcześniejszych decyzji w poprzednio toczących się postępowaniach; 10) naruszenie art. 10 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 107 k.p.a. poprzez brak prawidłowego oznaczenia stron postępowania oraz pozbawienie stausu strony (uczestnika) G. K., która jako współwłaścicielka nieruchomości objętej planowaną inwestycją powinna mieć w postepowaniu zapewnieniony czynny udział; 11) naruszenie art. 33 § 2 pkt. 3 w zw. z art. 48 § 2 -3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z art. 55 w zw. z art. 60 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak tożsamości podmiotu występującego z wnioskiem o warunki zabudowy (J. K.) i podmiotu występującego z wnioskiem o pozwolenie na budowę (J. K. i G. K.); 12) naruszenie art. 107 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez brak prawidłowego oznaczenia w decyzji organu I instancji stron (uczestników) postępowania; 13) naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 52 § 2 pkt 3 w zw. z art. 64 § 1 ustawy z dnia 27 marca 2033 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegające na niewykonaniu przez organ I instacji wiążących zaleceń zawartych w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., tj. brak wezwania wnioskodawcy do weryfikacji oraz uzupełnienia wniosku, który błędnie wskazuje, iż dotyczy on rozbudowy istniejącego budynku, podczas gdy w niniejszej sprawie doszło do budowy zupełnie nowego budynku gospodarczego, a zatem treść wniosku oraz decyzja nie odpowiadają stanowi faktycznemu i prawnemu; 14) naruszenie art. 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, polegające na wydaniu decyzji o warunkach zabudowy dla budynków gospodarczych znajdujących się w granicy z działką skarżącego, bez zachowania określonej w przepisach odległości od granicy, przy braku zgody skarżącego na ich posadowienie, 15) naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. .polegające na niewykonaniu przez organ I instancji wiążących zaleceń zawartych w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2010 r., to jest nieuzasadnienie w sposób wystarczający, z jakich względów organ I instancji dopuścił do realizacji nowej inwestycji posadowionej w granicy z działką numer [...], stanowiącą własność skarżącego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc sie do zarzutów skargi Kolegium uznało je za nieuzasadnione i zmierzające jedynie do uniemozliwienia realizacji spornej inwestycji. W piśmie procesowym z dnia 5 sierpnia 2013 r. skarżący podtrzymał zarzuty i wnioski sformułowane w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przeprowadzona kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2012 r. wykazała bowiem, iż rozstrzygnięcia te nie naruszają przepisów prawa materialnego ani też przepisów prawa procesowego w stopniu, który miał bądź mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie jest decyzja ustalająca na wniosek J. K. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie dwóch istniejących budynków gospodarczych na działce nr ewid. [...], położonej w miejscowości M. Materialnoprawną podstawę tego rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U z 2012 r. poz. 647 ze zm.), dalej jako "u.p.z.p.". Ustawa ta określa zasady kształtowania polityki przestrzennej, a także zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy, przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę tych działań (art. 1 ust. 1). W przedmiotowej sprawie poza sporem pozostaje, że dla terenu objętego planowaną inwestycją nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie zaś z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. W związku z tym bezspornym jest również, że realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia wymagała uzyskania decyzji ustalającej warunki zabudowy. Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Z kolei art. 64 ust. 1 w zw. z art. 56 u.p.z.p. stanowi, że właściwy organ nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Oznacza to, iż decyzja o warunkach zabudowy jest decyzją związaną. Jeśli wniosek o ustalenie dotyczy inwestycji, której lokalizacja pozostaje w zgodzie z przepisami u.p.z.p. oraz z unormowaniami przewidzianymi w przepisach szczególnych, jak również czyni zadość warunkom formalnym, organ właściwy w sprawie winien wydać decyzję pozytywną (por. T. Bąkowski: Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Zakamycze 2004, s. 220-222). W ocenie Sądu organy administracji zasadnie w niniejszej sprawie uznały, że inwestycja objęta wnioskiem J. K., polegająca na rozbudowie dwóch budynków gospodarczych, spełnia łącznie warunki wymienione w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Nieruchomość inwestora położona jest na terenie objętym zabudową zagrodową, a jego wniosek dotyczy rozbudowy budynków gospodarczych wchodzących w skład właśnie takiej zabudowy. Tym samym inwestycja ta wpisuje się w funkcję zabudowy już istniejącej na danym obszarze. Ponadto teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej (droga powiatowa – działka nr ewid. 1432), a jego istniejące uzbrojenie jest wystarczające dla funkcjonowania planowanej rozbudowy (w razie potrzeby decyzja organu I instancji dopuszcza możliwość rozbudowy sieci infrastruktury technicznej i uzupełnienia jej o urządzenia techniczne, w tym sanitarne). Teren ten nie wymaga nadto uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne zgodnej z ustawą z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266). Przedmiotowa inwestycja nie narusza również wymogów wynikających z przepisów odrębnych. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi należy wskazać, co następuje: Sąd nie znajduje jakichkolwiek zastrzeżeń co do prawidłowości wykonania części graficznej decyzji organu I instancji z dnia 29 sierpnia 2013 r., jak i załączników do tej decyzji, o których mowa w § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1558 ze zm.), dalej jako "rozporządzenie", tj. analizy kontynuacji funkcji zamierzonego przedsięwzięcia w formie tekstowej i graficznej. Jak wynika z akt sprawy, wszystkie te elementy przedmiotowej decyzji zostały osobiście podpisane przez Wójta Gminy [...] oraz oznaczone w taki sposób, że ich związek z decyzją, której dotyczą, nie budzi żadnych wątpliwości. Całkowicie bezpodstawny jest zarzut skarżącego wskazujący na nieoznaczenie na załączniku graficznym do decyzji organu I instancji granic obszaru analizowanego, o którym mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia. Podkreślić w tym miejscu należy, że – jak wynika z treści § 9 ust. 2 rozporządzenia – konieczność oznaczenia granic tego obszaru dotyczy jedynie załącznika do decyzji o warunkach zabudowy (analizy funkcji i cech zagospodarowania terenu) w części graficznej, nie zaś części graficznej samej decyzji. Skarżący zdaje się natomiast mylić te dwa elementy decyzji o warunkach zabudowy. Tymczasem na wskazanym załączniku do decyzji pierwszoinstancyjnej przedmiotowy obszar został wyznaczony. Nadto zarówno w części graficznej analizy funkcji, jak i w części graficznej decyzji uwidocznione są budynki objęte planowaną rozbudową, przy czym ich nieoznaczenie za pomocą nazewnictwa odpowiadającego części tekstowej analizy funkcji, pozostaje bez wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia. Również fakt, iż na części obu tych map widnieje biały obszar, nie przesądza o wadliwości decyzji organu I instancji, skoro obszar ten znajduje się poza wyznaczonym obszarem analizowanym. Równie bezpodstawne są zarzuty dotyczące prawidłowości załącznika tekstowego do decyzji organu I instancji. Przede wszystkim skarżący niesłusznie podnosi, jakoby przedstawione w tym załączniku wyniki analizy funkcji oraz cech zagospodarowania terenu w sąsiedztwie działki nr ewid. [...], skupiały się tylko na działkach nr ewid. [...] i [...], albowiem odnosi się ona również do innych działek znajdujących się w granicach obszaru analizowanego, jak chociażby działki nr ewid.: [...],[...],[...],[...],[...], czy też [...], w tym zawiera analizę sposobu zagospodarowania tych działek. Nadto w tekstowej części analizy funkcji wskazano aktualną powierzchnię obiektów objętych planowaną inwestycją oraz ich wymiary po jej realizacji, ze wskazaniem, o jakie wartości wymiary te zostaną powiększone. Uwzględnieniem skargi nie może skutkować okoliczność, iż załączniki do decyzji organu I instancji zostały doręczone skarżącemu jedynie w formie kserokopii. Co więcej, takiego skutku nie mogłaby wywołać nawet sytuacja, w której wspomnianych załączników nie doręczono by skarżącemu w ogóle. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się bowiem, że doręczenie decyzji o warunkach zabudowy bez załącznika – jakkolwiek stanowi uchybienie procesowe – nie jest jednak uchybieniem, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 października 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 735/09, Lex nr 574172; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II SA/Po 399/10, Lex nr 754400). Skarżący zaś, w razie wątpliwości co do prawidłowości doręczonych mu kserokopii załączników, mógł zapoznać się z całością dokumentacji w siedzibie organu. Błędnie skarżący wskazuje, jakoby okoliczność, iż osoba piastująca funkcję Wójta Gminy [...] (M. Ż.), na skutek uchylenia wcześniejszych wydanych w sprawie decyzji, brała udział w rozpatrzeniu sprawy po raz kolejny, stanowiła naruszenie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Dyspozycja tego przepisu nie odnosi się bowiem do sytuacji ponownego orzekania w sprawie piastuna organu administracji. Podobnie fakt orzekania w sprawie po raz kolejny tych samych członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] nie stanowi naruszenia dyspozycji tego unormowania. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, tj. dotyczących: błędnego oznaczenia rodzaju inwestycji będącej przedmiotem decyzji organu I instancji (zarzut nr 1), nieprzeprowadzenia oględzin działki inwestora oraz nieprzeprowadzenia dowodu z akt sprawy dotyczącej samowoli budowlanej na działce nr [...], toczącej się przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w [...] pod sygn. [...] (zarzut nr 5), nieprzeprowadzenia przez organ I instancji dokładnej charakterystyki parametrów planowanej inwestycji (zarzut nr 8), niewykonania wytycznych zawartych w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. (zarzuty nr 13 i 15), wydania decyzji o warunkach zabudowy wobec inwestycji posadowionej w granicy z działką skarżącego (zarzut nr 14), czy też braku tożsamości podmiotu wnioskującego o ustalenie warunków zabudowy z podmiotami wnioskującymi o udzielenie pozwolenia na budowę (zarzut nr 11), należy wyjaśnić, że w analogicznym kształcie zarzuty te były przez skarżącego podnoszone w skardze na wydaną w przedmiotowej sprawie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. W zapadłym na skutek rozpoznania tej skargi prawomocnym wyroku z dnia 25 października 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 457/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał wówczas te zarzuty za bezzasadne, wskazując w tym zakresie m.in., że pomimo, iż Kolegium w decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r. nakazało przeprowadzenie oględzin, wskazania co do okoliczności jakie należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpoznaniu sprawy, nie są wiążące, a stanowią jedynie wskazówki, jakimi powinien kierować się organ I instancji. Ponadto Sąd zauważył, że Kolegium formułując powyższy nakaz nie podało, jakie okoliczności miałyby zostać wyjaśnione w drodze tej czynności. Według skarżącego miała ona dotyczyć wyjaśnienia stanu nieruchomości, realizacji niezgodnej z prawem samowoli budowlanej, stanu technicznego budynków, stopnia zaawansowania prac, ich posadowienia w granicy działki, a także ustalenie, czy chodzi o budowę czy rozbudowę budynków. Sąd uznał jednak, że oczywistym jest, iż w świetle art. 61 ust.1 pkt 1 - 5 u.p.z.p. powołane przez skarżącego okoliczności nie miały dla wydania decyzji istotnego znaczenia, podkreślając przy tym, że organy ponownie rozpoznając sprawę dysponowały pismem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r., w którym stwierdzono, że nie zachodzą okoliczności do wszczynania postępowania w sprawie budowy dwóch budynków gospodarczych znajdujących się na działce [...] przy granicy z działką [...]. Z treści wniosku, który zakreśla ramy postępowania wynika zaś – jak wskazał Sąd – w sposób oczywisty, że charakter inwestycji będącej przedmiotem sprawy polega na rozbudowie budynków gospodarczych. W tej sytuacji w powołanym wyroku przyjęto, że zaniechanie oględzin nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. W przytaczanym orzeczeniu podkreślono również, że decyzja o warunkach zabudowy stanowi jedynie o dopuszczalności inwestowania na określonym terenie. Według art. 63 ust. 2 u.p.z.p. decyzja ta nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Stąd też o ustalenie warunków może wystąpić każdy, zainteresowany przedmiotowym terenem i konkretną inwestycją, nawet nie legitymując się prawem do nieruchomości. W świetle powyższego Sąd za zupełnie niezrozumiały uznał wywód skarżącego, który nie tylko, że wadliwości decyzji upatrywał w naruszeniu przepisów art. 33 § 2 pkt 3 w związku z art. 48 § 2-3 Prawa budowlanego, które w tym postępowaniu w ogóle nie mają zastosowania, to utożsamiał strony postępowania o ustalenie warunków zabudowy ze stronami postępowania legalizacyjnego o zupełnie innych skutkach. W wyroku z dnia 25 października 2011 r. Sąd wskazał również, że nie można podzielić zarzutu sprowadzającego się do wytknięcia zaskarżonej decyzji akceptacji możliwości realizacji inwestycji w granicy z działką skarżącego. Sąd podzielił w tym zakresie pogląd zawarty w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 marca 2007 r., sygn. akt II SA/ Łd 761/06, zgodnie z którym, jakkolwiek art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. stanowi, że decyzja o warunkach zabudowy ma być zgodna z przepisami odrębnymi, to w tej kategorii nie mieszczą się przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Kwestia możliwości budowy obiektu budowlanego w granicy działki będzie zatem – jak stwierdził Sąd - przedmiotem oceny właściwych organów w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Ocena prawna przedstawiona w powołanym wyżej wyroku tut. Sądu z dnia 25 października 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 457/11 jest o tyle istotna, że w świetle art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", wiąże ona Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie na obecnym jej etapie. Przepis ten stanowi bowiem, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że Sąd nie może formułować nowych ocen prawnych, które byłyby sprzeczne z poglądem wyrażonym we wcześniej wydanym w sprawie prawomocnym wyroku, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 1865/11, Lex nr 1293568). W konsekwencji, również na obecnym etapie postępowania, wskazane wyżej zarzuty skarżącego uznać należy za bezzasadne, zaś Sąd nie jest zobowiązany do ich ponownej, merytorycznej oceny. Podobnie Sąd związany jest poglądem wyrażonym w wyroku tut. Sądu z dnia 25 października 2011 r. w zakresie dotyczącym uznania za nieskuteczny zarzutu wskazującego na niezapewnienie udziału w niniejszym postępowaniu G.K.(zarzut nr 10). Odnosząc się do tej kwestii należy jednak dodać, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, iż tylko podmiot, który uznaje, że bez swej winy nie brał udziału w postępowaniu, co powoduje zaistnienie przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jest uprawniony do podnoszenia tego zarzutu. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 26 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 51/08, Lex nr 509705; z dnia 16 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 362/11, Lex nr 1219140; z dnia 9 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 990/10, Lex nr 898486). Wskazany zarzut nie mógł zatem odnieść zamierzonego skutku w postaci uwzględnienia skargi już choćby z tego powodu, że nie został w toku sprawy podniesiony przez samą G. K. Końcowo należy wskazać, że uzasadnione podstawy znajduje jedynie zarzut dotyczący nieoznaczenia w decyzji organu I instancji wszystkich stron postępowania. Istotnie bowiem decyzja ta zawiera jedynie oznaczenie jej adresata (wnioskodawcy) oraz organu administracji, brak jest natomiast wyszczególnienia pozostałych stron postępowania (zawiera ona jedynie zapis, że decyzja ta podlega doręczeniu – poza wnioskodawcą – również właścicielom (użytkownikom) działek sąsiednich). Skoro jednak – jak wynika z akt sprawy – ustalone przez organ podmioty uczestniczące w postępowaniu jako jego strony miały zapewniony w nim udział, powyższe uchybienie – jakkolwiek stanowiło naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. – nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. Reasumując stwierdzić należy, że brak jest podstaw do uwzględnienia rozpoznawanej skargi. Zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie są bowiem obarczone wadami, które w świetle art. 145 p.p.s.a. dawałyby podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego tych rozstrzygnięć. Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.