II SA/Lu 178/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca), Sędzia NSA Krystyna Sidor, Protokolant Asystent sędziego Kazimierz Marszałek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi S. Ż. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r., znak: [...],Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w L., po rozpoznaniu odwołania S. Ż. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] września 2013 r., znak: [...], dotyczącej usunięcia nieprawidłowości stanu technicznego budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr [...], położonej w miejscowości R., gmina P., uchylił tę decyzję w całości i nakazał S. Ż. i E. Ż. wykonanie określonych robót budowlanych w celu doprowadzenia wspomnianego budynku do stanu zgodnego z prawem. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że opisaną wyżej decyzją organ pierwszej instancji, działając w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409; dalej także: ustawa Prawo budowlane), nakazał E. i S. Ż. – właścicielom budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego na działce nr [...], położonej w R., gmina P., w celu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego powyższego budynku wykonać w nim, w terminie do dnia [...] marca 2014 r., ścianę oddzielenia przeciwpożarowego poprzez: 1. rozebranie połaci dachu budynku wysuniętej poza lico ściany zewnętrznej budynku usytuowanej od strony działki nr ewid. [...], 2. obmurowanie od strony działki nr [...] wszystkich elementów drewnianych więźby dachowej murem z cegły pełnej lub bloczków grubości minimum 12cm w sposób zgodny z zasadami wiedzy technicznej, 3. wypełnienie otworów okiennych usytuowanych w ścianie budynku od strony działki nr [...] cegłą szklaną lub luksferami W odwołaniu od tej decyzji S. Ż. zarzucił naruszenie art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267; dalej: K.p.a.) poprzez pominięcie tego, że właściciel działki sąsiedniej nr 442 wyraził zgodę na wykonanie dwóch okien na poziomie piętra i jednego okna na strychu. Rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że roboty budowlane polegające na budowie wskazanego budynku mieszkalnego zostały wykonane w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska oraz w sposób istotnie odbiegający od przepisów techniczno-budowlanych, wskutek wykonania otworów okiennych w ścianie północnej usytuowanej od strony działki nr [...] przy granicy działki, a więc zachodzą przesłanki wskazane w art. 50 ust. 1 pkt 2 i pkt 4 ustawy Prawa budowlane. Zasadnie zatem organ pierwszej instancji podjął, w trybie przepisów art. 51 tej ustawy, działania zmierzające do doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z przepisami prawa. Doprowadzenie do stanu zgodnego z przepisami obowiązującymi w okresie budowy spornego budynku mieszkalnego możliwe zaś jest poprzez wykonanie ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Organ odwoławczy zauważył, że jak wynika z wypisu z rejestru gruntów oraz z informacji, którą zawiera poświadczona za zgodność z oryginałem kserokopia planu zagospodarowania działki nr [...], właścicielem działki nr [...], na podstawie umowy o przekazaniu gospodarstwa nr [...], jest wyłącznie S. Ż., który jest również inwestorem i właścicielem opisanego budynku. W związku z tym, że darowizny nie wchodzą w skład majątku wspólnego małżonków, to E. Ż. - żona S. Ż. nie jest współwłaścicielem budynku mieszkalnego, a więc nie mogła być adresatem zaskarżonej decyzji. Wobec tego organ uchylił w całości decyzję pierwszej instancji i na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy – Prawo budowlane nakazał S. Ż., w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, wykonać, w terminie do dnia [...] maja 2014 r., w opisanym budynku mieszkalnym jednorodzinnym, ścianę oddzielenia przeciwpożarowego poprzez: 1. rozbiórkę połaci dachu budynku wysuniętej poza lico ściany zewnętrznej budynku usytuowanej od strony działki nr ewid. [...], 2. nadmurowanie istniejącej ściany zewnętrznej przy tych połaciach do wysokości pokrycia dachowego w sposób zapewniający osłonięcie drewnianych elementów konstrukcji dachu murem grubości minimum 12 cm, 3. wypełnienie otworów okiennych w ścianie budynku od strony działki nr ewid. [...] murem z cegły grubości 12 cm, luksferami lub cegłą szklaną. Odnosząc się do zarzutów S. Ż. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że zgoda na wykonanie okien w ścianie północnej budynku mieszkalnego, udzielona przez ówczesnego właściciela działki nr [...] – J. P., pozostaje bez wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie, gdyż w myśl art. 10 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz. U. nr 38, poz. 229 ze zm.), obowiązującej w dacie budowy obiektu, odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych lub normy było dopuszczalne w razie konieczności wprowadzenia rozwiązań dających lepsze efekty społeczno-gospodarcze. Zgodę na takie odstępstwo mógł wyrazić jedynie organ lub jednostka określona przez ministra właściwego do wydania przepisów lub ustanowienia normy i to tylko wówczas, gdy odstępstwo nie mogło spowodować pogorszenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia, ochrony środowiska oraz warunków higieniczno-sanitarnych i użytkowych. Skargę do Sądu na decyzję organu drugiej instancji złożył S. Ż., wnosząc o uchylenie tej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: - art. 6, 7, 8, 77 § 1 i 80 K.p.a., poprzez nie zebranie i nie rozpatrzenie w sposób swobodny całego materiału dowodowego w sprawie, w szczególności nie odniesienie się do treści wyjaśnienia złożonego przez K. D. – autora projektu typowego Ms-5 omawianego budynku mieszkalnego, stosownie do oświadczenia z dnia [...] czerwca 2012 r., jak również do notatki służbowej A. E. na okoliczność rozmów z pracownikiem Urzędu Gminy w P. G. M. co do okresu rozpoczęcia płatności podatku za budynek mieszkalny; - art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., poprzez brak uzasadnienia prawnego polegającego na wyjaśnieniu naruszenia przepisów §§ 12, 17, 18, 169, 176, 194 i 203 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. nr 17 poz. 62), jak i §§ 28, 29 i 319 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.), wobec uchylenia w całości decyzji organu pierwszej instancji, który opierał swoje rozstrzygnięcie również na wskazanych wyżej przepisach; - art. 10 § 1 K.p.a. poprzez brak zawiadomienia o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym w sprawie oraz wypowiedzenia się co do tych dowodów; - art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, poprzez błędną wykładnię polegająca na uznaniu, że pomimo oddania do użytku i zamieszkania wspomnianego budynku przed wejściem w życie tej ustawy, w niniejszej sprawie mają zastosowanie jej uregulowania, a nie ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że wbrew zarzutom strony skarżącej organy administracji stosowały prawidłowe przepisy prawa materialnego. Przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane mogą mieć obecnie zastosowanie tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy obiekt, którego postępowanie dotyczy, zrealizowany został w wyniku samowoli budowlanej, to jest bez wymaganego pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 103 ust. 1 aktualnie obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, regułą jest stosowanie przepisów tej ustawy do wszystkich spraw z zakresu prawa budowlanego wszczętych w czasie obowiązywania ustawy (to jest od dnia 1 stycznia 1995 r.). Wyjątek od tej reguły, w myśl ust. 2 tego artykułu, odnosi się jedynie do realizowanych samowolnie (bez pozwolenia na budowę) obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy z 1994 r. W świetle bowiem tego ostatniego przepisu, do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy Prawo budowlane z 1994 r., nie stosuje się art. 48 tej ustawy (dotyczącego samowolnej budowy obiektu budowlanego), lecz przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 r. W rozpoznawanej sprawie jest bezspornym, że opisany budynek mieszkalny jednorodzinny na działce nr [...] w miejscowości R., gmina P., powstał na podstawie pozwolenia na budowę, udzielonego decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w P. z dnia [...] listopada 1988 r., znak: [...]. W tej sytuacji organy nadzoru budowlanego – w świetle art. 103 ust. 2 obecnie obowiązującej ustawy – nie miały podstaw do orzekania na podstawie art. 37 i art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r., lecz należało zastosować art. 51 ust. 1 ust. 2 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. W myśl art. 50 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub 2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub 3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub 4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach. Stosownie do art. 51 ust. 1 przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji: 1) nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo 2) nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, albo 3) w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian. Zgodnie z art. 51 ust. 7 tej ustawy przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że na działce nr ewid. [...], położonej w R., gmina P., znajduje się budynek mieszkalny jednorodzinny, murowany, dwukondygnacyjny w całości podpiwniczony, z wydzielonym w części podpiwniczenia pomieszczeniem garażowym. Omawiany obiekt posiada drewnianą, wielopołaciową konstrukcję więźby dachowej krytą blachą. Budynek jest wyposażony w instalację elektryczną zasilaną z napowietrznego przyłącza energetycznego, instalację wodociągową przyłączoną do sieci wiejskiej, instalację kanalizacyjną z odprowadzeniem ścieków do zbiornika na nieczystości ciekłe oraz instalację centralnego ogrzewania. Budynek posiada wymiary w rzucie poziomym 10,10 x 13,05 m oraz dobudowane dwa wiatrołapy: od strony południowej budynku przy wejściu do piwnicy o wymiarach 1,15 x 2,25 m i od strony wschodniej przy wejściu na wysoki parter budynku o wymiarach 2,80 x 3,30m. W ścianie północnej budynku od strony działki sąsiedniej nr [...] usytuowanej w odległości 20 – 50 cm mierzonych od ściany budynku na poziomie parteru do osi metalowych słupków ogrodzenia pomiędzy działkami nr [...], znajdują się dwa otwory okienne o wymiarach 1,45 x 1,40m na poziomie piętra i jeden otwór okienny o wym. 1,28 x 1,25 m na poziomie strychu. Okapy połaci dachowych od strony północnej budynku wysunięte są ok. 30 cm poza lico ściany. Wysokość ściany północnej budynku, mierzona od poziomu terenu do kalenicy budynku wynosi 10,30 m. Kalenica budynku usytuowana jest symetrycznie względem ścian zewnętrznych obiektu. Wysokości ściany północnej w miejscu oparcia konstrukcji dachowej wynoszą 5,35 m z każdej strony. Organy administracji ustaliły również, że po dokonaniu w dniu [...] września 2010 r. zgłoszenia Staroście P. i zgodnie z określonym w nim terminem, skarżący wykonał docieplenie ścian budynku od poziomu parteru, wymianę stolarki okiennej i drzwiowej oraz wymianę pokrycia dachowego wraz z obróbkami blacharskimi i elementami odwodnienia dachu (rynny i rury spustowe). W trakcie wykonywania robót budowlanych wskazanych w zgłoszeniu, jak wyjaśnił w toku postępowania skarżący, dokonano wzmocnienia nadproża nad otworem okiennym na poziomie strychu, zaś wymiary otworów okiennych nie zostały zmienione. Omawiany obiekt budowlany został zrealizowany w oparciu o decyzję Naczelnika Gminy w P. z dnia [...] listopada 1988 r., znak: [...], udzielającą S. Ż. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego według projektu typowego Ms-5 i karty zmian [...]. Budynek jest użytkowany od 15 lat. Wspomniana decyzja Naczelnika Gminy w P. z dnia [...] listopada 1988 r. określała usytuowanie budynku mieszkalnego na granicy działki J. P. – ówczesnego właściciela działki nr [...] – z zastosowaniem ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Usytuowanie budynku ścianą osłony pożarowej od strony sąsiedniej działki nr [...] wynika również z karty zmian [...] stanowiącej integralną część udzielonego pozwolenia na budowę. Jak wynika z dokonanego przez organ pierwszej instancji obliczenia powierzchni ściany północnej budynku oraz powierzchni otworów okiennych znajdujących się w tej ścianie, powierzchnia otworów stanowi 7,12% całkowitej powierzchni ściany. Prawidłowe jest stanowisko organów administracji, że istniejący stan budynku mieszkalnego jest sprzeczny z udzielonym pozwoleniem na jego budowę oraz z przepisami techniczno-budowlanych obowiązującymi w okresie jego budowy, to jest przepisami § 12, § 17, § 18, § 169, § 176, § 194 i § 203 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych. W myśl § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r., budynki mieszkalne i gospodarcze na działkach zagrodowych w indywidualnych gospodarstwach rolnych oraz wolnostojące jednorodzinne domy mieszkalne o ścianach z materiałów niepalnych i o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych powinny być sytuowane w odległości co najmniej 4 m od granicy działki. Odległość ta może być zmniejszona do 3 m, jeżeli ściana budynku od strony sąsiedniej działki nie ma otworów okiennych lub drzwiowych. Przy istniejącej zabudowie na sąsiedniej działce w odległości większej niż 4 m od granicy działki, odległości określone w ust. 1 mogą ulec zmniejszeniu, z tym że odległość między budynkiem istniejącym a projektowanym powinna wynosić co najmniej 8 m. W świetle § 17 ust. 1 pkt 3 powołanego rozporządzenia, ze względu na potrzebę zapewnienia ochrony przeciwpożarowej, odległości między budynkami zaliczonymi do kategorii zagrożenia ludzi powinny wynosić 10 m. W zależności od klasy odporności ogniowej i zakresu oszklenia ściany od strony sąsiedniego budynku, wspomniana odległość mogła być zmniejszona o 50% w przypadku, gdy ściana spełniałaby wymogi co najmniej klasy 1 odporności ogniowej i znajdowałyby się w niej tylko 1 drzwi klasy 0,5 odporności ogniowej (§ 18 pkt 1). Zgodnie z § 169 ust. 2 pkt 2 i § 194 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 3 lipca 1980 r. budynki zabezpiecza się przed pożarem i wybuchem w szczególności przez podział na strefy pożarowe, przy czym za taką strefę uważa się powierzchnię budynku lub jego część, oddzieloną od innych budynków lub innych części budynku elementami oddzieleń przeciwpożarowych, lub powierzchnię oddzieloną od innych obiektów budowlanych pasami wolnego terenu o szerokości nie mniejszej niż minimalne dopuszczalne odległości od innych obiektów budowlanych. Stosownie do wymagań określonych w § 176 i 173 w związku z § 185 i 202 wspomnianego rozporządzenia, w budynku mieszkalnym jednorodzinnym ściana oddzielenia pożarowego o najniższej klasie odporności ogniowej (budynek E) powinna posiadać odporność ogniową klasy 1, to jest o odporności ogniowej 1 godziny i winna być wykonana z materiału niepalnego, zaś elementy nośne i przekrycia stropów również muszą być niepalne. W związku z tym organy administracji prawidłowo stwierdziły, że w świetle powołanych przepisów konstrukcja dachowa wykonana przez skarżącego z materiałów palnych wymagała zabezpieczenia w formie ściany oddzielenia przeciwpożarowego z materiałów niepalnych o klasie odporności ogniowej 1. Nadto, zgodnie z § 203 powołanego rozporządzenia otwory w ścianach oddzieleń przeciwpożarowych powinny mieć zamknięcia zapewniające spełnienie wymagań określonych w § 202. Dopuszcza się również wypełnienie płaszczyzn ściany luksferami lub cegłą szklaną, jednak na powierzchni nie większej niż 10% ściany, przy czym ogólna powierzchnia otworów zamykanych i wypełnianych luksferami nie może przekraczać 25% powierzchni ściany. Przepis ten więc, jak trafnie zauważyły organy, dopuszczał wypełnienie przez skarżącego otworów okiennych usytuowanych w ścianie budynku od strony działki nr [...] cegłą szklaną lub luksferami. Wskazane wyżej przepisy techniczno-budowlane wprowadzają więc wymóg wykonania ściany oddzielenia przeciwpożarowego w budynku mieszkalnym jednorodzinnym zrealizowanym przez skarżącego na działce nr [...]. Podkreślenia wymaga, że – wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego zawartym w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji – w rozpoznawanej sprawie nie mógł mieć zastosowania pogląd zawarty w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 14 października 2004 r. (SA/Rz 753/03, ONSAiWSA 2005, nr 4, poz. 84), albowiem został on wyrażony na gruncie sprawy o odmiennym stanie faktycznym i prawnym. W sprawie tej bowiem podstawę prawną decyzji organów obu instancji stanowiły przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane, a nie – jak miało to miejsce w sprawie niniejszej – przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane. Z powyższego wynika, że – jak zasadnie uznały organy – roboty budowlane polegające na budowie opisanego budynku mieszkalnego zostały wykonane w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia oraz w sposób istotnie odbiegający od przepisów techniczno-budowlanych, wskutek wykonania otworów okiennych w ścianie północnej usytuowanej od strony działki nr [...], przy granicy działki. Oznacza to, że w niniejszej sprawie zachodziły przesłanki wskazane w powołanym art. 50 ust. 1 pkt 2 i pkt 4 ustawy Prawo budowlane. Omyłkowo natomiast organ drugiej instancji stwierdził, że wykonane przez skarżącego roboty budowlane były niezgodne z § 28, § 29 i § 319 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nie ulega bowiem wątpliwości, że organ ten akceptował w całości stanowisko organu pierwszej instancji, który stwierdził, że wykonana przez skarżącego na podstawie zgłoszenia z dnia 27 września 2010 r. wymiana rur spustowych od strony działki nr ewid. [...] nie została wykonana w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Uchybienie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. Zasadnie wskazał organ drugiej instancji, że obowiązek doprowadzenia opisywanego budynku mieszkalnego do stanu zgodnego z prawem nałożony może być wyłącznie na skarżącego, jako na inwestora będącego właścicielem omawianego budynku. Zgodnie bowiem z art. 52 ustawy Prawo budowlane obowiązki nakazane w decyzjach wymienionych przepisami art. 48, 49b, 50a i 51 tej ustawy mają wykonać na swój koszt inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że kolejność określona w tym przepisie nie jest przypadkowa, co oznacza, że w pierwszym rzędzie obowiązkami takimi powinien być obciążony inwestor, jednakże pod warunkiem, że posiada on w dacie orzekania uprawnienia do władania obiektem budowlanym, które pozwoliłyby mu na wykonanie nakazu (por. wyrok NSA z dnia 15 maja 2012 r., II OSK 338/11, LEX nr 1219135, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 16 listopada 2012 r., II SA/Po 753/12, LEX nr 1241232). Należy również podkreślić, że wbrew twierdzeniom skarżącego, organy administracji – w myśl art. 78 § 2 K.p.a. – nie były obowiązane do przeprowadzenia dowodów wskazanych przez stronę, albowiem dowody te nie miały znaczenia w sprawie. Służyć bowiem miały wykazaniu, że opisany budynek został wybudowany przed 1 stycznia 1995 r., to jest przed wejściem w życie przepisów ustawy Prawo budowlane z 1994 r. Ustalenie tej okoliczności nie miało jednak znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, skoro – jak wskazano wyżej – w niniejszej sprawie miały zastosowanie przepisy tej ustawy, a nie ustawy z 1974 r. Nie można uznać ponadto, jak wskazuje skarżący, że skoro WINB w L. uchylił w całości decyzję PINB w P. i merytorycznie rozpoznał sprawę na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., tym samym uznał za niezasadne stanowisko organu pierwszej instancji dotyczące dokonanych pomiarów usytuowania wspomnianego budynku od granicy z działką nr ewid. [...]. Skarżący nie wykazał również, by przyjęta przez organy administracji granica działek nr ewid. [...] nie odpowiadała granicy geodezyjnej tych działek. Nawet zresztą gdyby przyjąć, że miarodajny w tym zakresie jest sporządzony na zlecenie skarżącego dokument w postaci szkicu pomiaru odległości od granicy działki, nie miałoby to wpływu na wynik sprawy. Z dokumentu tego wynika bowiem, że opisany budynek mieszkalny znajduje się w mniejszej odległości od granicy z działką nr ewid. [...], aniżeli przyjęły to organy administracji (15-38 cm, a nie 20-50 cm). Niezasadne były zatem zarzuty strony skarżącej co do niewyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, a w konsekwencji co do naruszenia art. 6, 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. Organy administracji obu instancji w sposób wyczerpujący wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności faktyczne niniejszej sprawy oraz dokonały prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W ocenie Sądu, nie można też zarzucić organom naruszenia zasady zaufania określonej w art. 8 K.p.a. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia przepisu art. 10 § 1 i art. 81 K.p.a., wskazać należy, że warunkiem koniecznym uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jest wykazanie, iż takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Do strony stawiającej zarzut należy wykazanie związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Zarzut naruszenia art. 10 i 81 K.p.a., poprzez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków, może odnieść skutek jedynie wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Skarżący nie wykazał w żaden sposób, by został pozbawiona możliwości udowodnienia swoich twierdzeń, czy też możliwości złożenia wyjaśnień i by uchybienie tym przepisom mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Nie wykazał on w szczególności, by fakt niezawiadomienia go przed wydaniem zaskarżonej decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych, uniemożliwił mu możliwość brania czynnego udziału w postępowaniu. Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) skargę oddalił.