II SA/Lu 184/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca), Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Referent Marzena Okoń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego dotyczącego ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., na podstawie art. 105 k.p.a. oraz art. 59 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 póz. 717 ze zm.) umorzył postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku gospodarczo-garażowego wraz z dojazdem oraz przyłączem energetycznym na działce nr 166 obr. 39 Węglin-Pólnoc, położonej przy ul. R. 15 w L. W uzasadnieniu organ wskazał, że postępowanie zostało zainicjowane 15 listopada 2011 r. wnioskiem Z. B. o ustalenie warunków zabudowy dla wskazanego wyżej przedsięwzięcia. Rozpatrując wniosek organ ustalił, że teren, na którym planowana jest inwestycja, tj. dz. nr 166 znajduje się w obszarze obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Lublina- część I, przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w Lublinie nr 1641/LIII/2002 z dnia 29 sierpnia 2002 r. (Dz. Urz. Województwa Lubelskiego z 24 października 2002 r. Nr 124, poz. 2670). Wobec powyższego nie zachodzi możliwość ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji, a zatem postępowanie w sprawie jest bezprzedmiotowe i jako takie winno być umorzone. Zgodnie bowiem z art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagosp[odarowaniu przestrzennym, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Odwołanie od ww. decyzji wniósł Z. B., domagając się jej uchylenia w całości oraz rozpatrzenia złożonych dowodów, których pominięcie doprowadziło do naruszenia art. art. 75, 76, 77 i 78 k.p.a. Odwołujący podniósł, że z załączonych przez niego do akt sprawy dowodów wynika, że działka nr 166 nie została wyłączona z produkcji rolnej dla celów planowania przestrzennego, co powinno nastąpić. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 59 i art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości w zakresie w jakim zostało ustalone, że na terenie obejmującym planowaną inwestycję, co do której prowadzone było postępowanie, obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. To zaś wyklucza merytoryczne rozpatrzenie wszelkich wniosków o ustalenie warunków zabudowy. Decyzja w tym przedmiocie może być bowiem wydana jedynie w odniesieniu do obszaru, na którym plan miejscowy nie obowiązuje, co wynika z art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Prawidłowo zatem - jego zdaniem - organ pierwszej instancji umorzył postępowanie administracyjne. Odnosząc się do treści odwołania Kolegium podniosło, że zamiarem odwołującego jest odrolnienie jego działki. Jednakże - jak wskazał organ - skoro brak jest podstaw do wydania decyzji o warunkach zabudowy, to tematyka wyłączenia gruntów z produkcji rolnej nie mogła być przedmiotem samodzielnego rozstrzygania. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniósł Z. B., wnosząc o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego i nakazanie organowi pierwszej instancji wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia. Ponadto wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały Rady Miejskiej w Lublinie nr 1641/LIII/2002 z dnia 29 sierpnia 2002 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części dotyczącej jego działki nr 166. W uzasadnieniu skargi podniósł, że plan miejscowy został uchwalony w 2002 r., co oznacza, że ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie miała przy jego tworzeniu zastosowania. W celu opracowania planu wystąpiono do Ministra Rolnictwa o wyrażenie zgody na wyłączenie z produkcji rolnej jego działki, który to organ stwierdził, że warunki wyłączenia określi organ administracji samorządowej. Ten zaś nie skorzystał z przyznanego mu uprawnienia. Tym samym - jego zdaniem - działka nr 166 jest w dalszym ciągu działką rolną nie wyłączoną z produkcji rolnej, co skutkuje nieważnością miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rozstrzygające w sprawie organy nie dokonały natomiast oceny dowodów złożonych przez skarżącego w toku sprawy, a tym samym ich wnioski należy uznać za dowolne. Ponadto podniósł, iż organ nie zbadał zgodnie z art. 27 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, obowiązującej w dniu uchwalania planu, czy nie nastąpiło naruszenie procedury planistycznej powodujące nieważność planu miejscowego w części dotyczącej działki nr 166. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Kolegium stwierdziło również, że wniosek o weryfikację planu miejscowego pozostaje poza sprawą, co jest powodem braku stanowiska Kolegium w tym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Na wstępie należy wskazać, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Zatem kontrola sądów polega na zbadaniu, czy kwestionowana decyzja nie uchybia przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ponadto w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a. sądy te rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc związanymi zarzutami i wnioskami skargi, a zatem oceniają legalność decyzji również z urzędu. Kierując się tymi zasadami Sąd stwierdził, iż zarówno zaskarżona decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa w sposób mogący spowodować ich uchylenie. Przedmiotowe postępowanie zainicjowane zostało wnioskiem skarżącego o ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku gospodarczo-garażowego wraz z dojazdem oraz przyłączem energetycznym na działce nr 166 obr. 39 Węglin-Pólnoc, położonej przy ul. R. 15 w L., a zatem dotyczyło postępowania uregulowanego przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) zwanej dalej "ustawą". I tak zgodnie z treścią przepisu art. 4 ust. 1 i 2 ustawy ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (ust. 1). W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji (niż określona w punkcie 1) ustala się w drodze decyzji warunkach zabudowy (ust. 2). Powyższe jednoznacznie oznacza, że ustalenie warunków zabudowy w decyzji ma miejsce wyłącznie w sytuacji braku planu miejscowego. Analogiczne uregulowanie zawiera przepis art. 59 ust. 1 ustawy stanowiący, że zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu (podkreślenie Sądu) miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Zasadą jest zatem, że sposób zagospodarowania terenu określa plan miejscowy i tylko w sytuacji braku planu miejscowego możliwa jest zmiana zagospodarowania terenu po uzyskaniu decyzji o warunkach zabudowy, względnie innej decyzji o jakiej mowa w art. 4 ust. 2 ustawy. Tym samym, co należy podkreślić, w sytuacji obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bezprzedmiotowe jest prowadzenie postępowania o ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji administracyjnej. A zatem jeśli w dacie rozpatrywania wniosku o ustalenie warunków zabudowy obowiązuje uchwała wprowadzająca plan miejscowy - postępowanie z wniosku o ustalenie warunków zabudowy jako bezprzedmiotowe i jako takie podlega umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2006 r., sygn. akt II OSK 65/06, LEX nr 753446). Trzeba także podkreślić, że bezprzedmiotowość postępowania jest całkowicie niezależna od woli strony (wnioskodawcy). Żądanie rozpoznania sprawy i wydania decyzji merytorycznie odnoszącej się do wniosku o ustalenie warunków zabudowy po wejściu w życie planu miejscowego nie może odnieść skutku, bowiem bezprzedmiotowość postępowania wynika wprost z przepisów ustawy i jest bezpośrednią konsekwencją obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego zapisy organy mają obowiązek stosować. Odnosząc powyższe do okoliczności kontrolowanej przez Sąd sprawy należy wskazać, że wniosek Z. B. o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji został złożony w dniu 15 listopada 2011 r. Bezspornym przy tym jest, że od dnia 8 listopada 2002 r. obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta Lublina - część I, wprowadzony uchwałą Nr 1641/LIII/2002 Rady Miejskiej w Lublinie z dnia 29 sierpnia 2002 r. (Dz. Urz. Woj. Lubelskiego Nr 124, poz. 2670). Ustalenia tego planu obejmują w całości działkę skarżącego nr 166 (wnioskowaną do zabudowy kubaturowej), określając jej przeznaczenie jako teren mieszkaniowy - M4, strefa zieleni - Z oraz teren tras komunikacyjnych - KDD. W tej sytuacji, w ocenie Sądu w okolicznościach przedmiotowej sprawy wniosek Z. B. nie mógł odnieść skutku w postaci merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, gdyż jest bezprzedmiotowy. Konkludując Sąd podziela w całości pogląd zawarty w zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji odnośnie bezprzedmiotowości postępowania skutkującej jego umorzeniem. Odnosząc się natomiast do zarzutów i wniosków skargi należy wskazać, że w niniejszym postępowaniu, ani organy ani Sąd nie mogły oceniać legalności uchwały, na mocy której przyjęto plan zagospodarowania przestrzennego. Tym samym podnoszone w skardze zarzuty, kwestionujące w istocie ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego ww. uchwałą z dnia 29 sierpnia 2002 r. nie podlegają ocenie w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Przy czym zauważyć należy, że skarżącemu przysługuje prawo zaskarżenia powyższej uchwały do sądu administracyjnego w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisów postępowania. W ocenie Sądu organy obu instancji dokładnie ustaliły stan faktyczny istniejący w sprawie, stosownie do art. 7 i 77 § 1 k.p.a., z uwzględnieniem wszystkich istotnych dla sprawy dowodów. Również uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi prawidłowo sporządzonego uzasadnienia zawarte w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., gdyż wskazuje okoliczności faktyczne, na których się oparł organ wydając decyzję oraz powołał i wyjaśnił zastosowanie właściwych przepisów prawnych stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji. Nie można również zarzucić organom, iż naruszyły zasadę z art. 8 k.p.a. (budzenia zaufania obywateli do organów państwa) bowiem kwestionowane rozstrzygnięcie i sposób jego podjęcia jest zgodne nie tylko z prawem, ale także z orzecznictwem. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a. w myśl którego sąd w razie nieuwzględnienia skargi skargę oddala.