II SA/Lu 206/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Sędzia WSA Grzegorz Wałejko, Protokolant Starszy asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi P. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Burmistrza u z dnia [...]., nr [...] II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz P. G. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania P. G., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...], odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na: 1) budowie budynku domu przedpogrzebowego wraz z garażami oraz z przyłączami infrastruktury technicznej: wodociągowym, kanalizacyjnym i elektroenergetycznym, 2) utwardzeniu komunikacji wewnętrznej oraz terenu wokół budynku - na działce nr ewid. [...], położonej przy ul. O. w K. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśniono, że powodem orzeczonej przez organ I instancji odmowy ustalenia warunków zabudowy było uznanie, iż inwestycja objęta wnioskiem P. G. nie spełnia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowi, że co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, winna być zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Organ I instancji ustalił bowiem, że działkami sąsiednimi dla terenu planowanej inwestycji, dostępnymi z tej samej drogi publicznej (ul. O.) są działki zabudowane budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi oraz budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi i budynkami usługowymi, w których realizowane są usługi gastronomiczne, kosmetyczne oraz usługi handlu. Uwzględniając specyfikę usług, jakie mogą być realizowane w domu przedpogrzebowym (takich jak przechowywanie zwłok i przygotowywanie ich do pochówku, wykonywanie ceremonii pogrzebowych, wykonywanie oględzin dla celów sądowo lekarskich, utrwalanie zwłok, itp.) organ uznał, że funkcja jaką uzyska działka wnioskodawcy po zrealizowaniu przedmiotowej inwestycji nie będzie stanowiła kontynuacji funkcji działek sąsiednich dostępnych z tej samej drogi publicznej. Nadto inwestycja ta ingerowałaby w strukturę funkcjonalno-przestrzenną obszaru i zagrażałaby dotychczasowemu funkcjonowaniu istniejącej sąsiedniej zabudowy, w szczególności dominującej na przedmiotowym obszarze zabudowy mieszkaniowej. Usług realizowanych przez dom przedpogrzebowy nie można bowiem zaliczyć do usług podstawowych towarzyszących funkcji mieszkaniowej. Organ I instancji zauważył również, że obsługa komunikacyjna planowanego domu przedpogrzebowego, pomimo zlokalizowania go w bezpośrednim sąsiedztwie terenu cmentarza, będzie odbywać się przez teren zabudowy mieszkaniowej, a zwiększony ruch pojazdów pogorszy istniejące warunki zamieszkiwania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej P. G. zarzucił temu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego. Odwołujący podniósł, że organ I instancji ograniczył się do badania funkcji tylko budynków usytuowanych w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji, w tym uwzględniając przede wszystkim funkcję mieszkalną działek graniczących z nieruchomością inwestora, z pominięciem innych działek znajdujących się w obszarze analizowanym. Tymczasem w niedalekiej odległości od działki objętej planowaną inwestycją, po tej samej stronie ul. O., znajduje się zakład pogrzebowy z artykułami pogrzebowymi, a ponadto w bezpośrednim sąsiedztwie przedmiotowej nieruchomości usytuowany jest cmentarz. Zdaniem odwołującego inwestycja polegająca na budowie budynku usługowo-handlowego w postaci domu przedpogrzebowego, w którym prowadzony będzie zakład pogrzebowy, wraz z garażami i kaplicą, nie może być zatem uznana za godząca w dotychczas istniejącą na tym terenie funkcję zabudowy. Powyższe odwołanie Burmistrz [...] przekazał do organu odwoławczego wraz z opinią urbanisty z dnia [...] grudnia 2013 r., odnoszącą się do zarzutów podniesionych przez odwołującego. W opinii tej urbanista wyjaśnił, że analiza funkcji sporządzana w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie może sprowadzać się wyłącznie do stwierdzenia istnienia w analizowanym obszarze określonej zabudowy, podobnej do zabudowy planowanej, co pozwoliłoby na jej realizację. Efektem analizy powinno być bowiem stwierdzenie, czy nową inwestycję będzie można pogodzić z istniejącym stanem zagospodarowania, czy jej lokalizacja będzie tworzyć urbanistyczną całość lub inaczej, czy nie będzie naruszać integralności istniejącego obszaru funkcjonalno-przestrzennego. Odnosząc się na gruncie przedmiotowej sprawy do faktu istnienia w obszarze analizowanym zakładów pogrzebowych urbanista stwierdził, że nie są one tożsame z objętym wnioskiem strony domem przedpogrzebowym, bowiem nie są w nich świadczone usługi, które mogą być realizowane w przypadku domu przedpogrzebowego. Po rozpatrzeniu odwołania P. G. organ II instancji nie znalazł podstaw do zmiany bądź uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej. Kolegium podkreśliło, że z części graficznej analizy funkcji, stanowiącej załącznik do tej decyzji, wynika, iż w obszarze analizowanym (wyznaczonym w rozmiarze odpowiadającym dyspozycji § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) są już realizowane usługi pogrzebowe, jednak nie są one tożsame z usługami świadczonymi przez domy przedpogrzebowe. Istniejące zakłady świadczą bowiem wyłącznie usługi handlu w zakresie artykułów pogrzebowych, czy też zajmują się zamawianiem usług pogrzebowych. Usługi, które mogą być realizowane w domu przedpogrzebowym dotyczą natomiast przechowywania zwłok i przygotowywania ich do pochówku, wykonywania ceremonii pogrzebowych, wykonywania oględzin dla celów sądowo-lekarskich, utrwalania zwłok, itp. Zasadnie zatem – zdaniem Kolegium – organ I instancji stwierdził, że nie można uznać, iż funkcja jaką uzyska działka wnioskodawcy po zrealizowaniu planowanej inwestycji będzie stanowiła kontynuację funkcji działek sąsiednich dostępnych z tej samej drogi publicznej tj. ul. O. Kolegium zwróciło ponadto uwagę na istotną – w jego ocenie – argumentację urbanisty, odnoszącą się do obszaru analizowanego, a mianowicie, że w obszarze tym występują dwa wyodrębnione układy funkcjonalno-przestrzenne. Jeden to obszar obejmujący cmentarz wraz z kaplicą i prowadzącą do niego drogę gminną wewnętrzną ze zlokalizowaną przy niej zabudową, głównie usługową, w tym związaną z funkcją cmentarza. Droga ta zapewnia również dojazd do szeregowej zabudowy garażowej, usytuowanej na tyłach zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Drugi układ to ul. O. z położoną po jej północnej stronie zabudową mieszkaniową bliźniaczą usytuowaną w sposób uporządkowany wraz z zabudową gospodarczo-garażową służącą funkcji mieszkalnej oraz z towarzyszącymi jej usługami wbudowanymi w budynki mieszkalne lub zlokalizowanymi w wolnostojących budynkach usługowych o niewielkiej (w porównaniu do budynków mieszkalnych) kubaturze. Z powyższego – jak wskazało Kolegium – wynika, że lokalizacja cmentarza w stosunku do terenu inwestycji oraz istniejący układ komunikacyjny nie stanowią o funkcjonalno-przestrzennym powiązaniu tych terenów. Przeciwnie, obszar cmentarza nie stanowi urbanistycznej całości z terenem planowanej inwestycji. Urbanistyczną całość z tym terenem tworzy natomiast zabudowa ukształtowana wzdłuż ul. O., w której nie stwierdzono obiektów budowlanych o funkcji usług świadczonych przez domy przedpogrzebowe. Wobec braku takiej funkcji na działkach sąsiednich organ odwoławczy uznał, że realizacja objętego wnioskiem P. G. domu przedpogrzebowego nie dałaby się pogodzić z zabudową już istniejącą w tym obszarze, a tym samym wydanie decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla tej inwestycji było w niniejszej sprawie uzasadnione. Na powyższą decyzję P. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Skarżący - domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a nadto zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania - zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (nie precyzując, o które przepisy ww. rozporządzenia chodzi) poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że warunkiem koniecznym dla ustalenia warunków zabudowy jest możliwość odtworzenia zabudowy już istniejącej, w zakresie kontynuacji funkcji, a nie - jak wynika z tych przepisów - umożliwienie określenia cech nowej zabudowy w oparciu o już istniejącą. W uzasadnieniu skargi skarżący zakwestionował stanowisko organów obu instancji, jakoby objęta jego wnioskiem inwestycja nie spełniała warunku kontynuacji funkcji, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podkreślił, że warunek ten należy rozumieć szeroko, to znaczy w taki sposób, że tylko wówczas nie jest on spełniony, gdy projektowana inwestycja jest sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu i nie daje się z nią w praktyce pogodzić. Kontynuacja funkcji to bowiem również uzupełnienie funkcji dotychczasowej. W przedmiotowej sprawie podstawową funkcją obszaru wytyczonego wokół terenu planowanej inwestycji jest mieszkalnictwo, jednak funkcją uzupełniającą na tym obszarze – jak wskazał skarżący – są usługi, w tym usługi kosmetyczne, stomatologiczne, gastronomiczne oraz handlu artykułami pogrzebowymi wraz z usługą zamawiania i organizacji pochówku, częściami motoryzacyjnymi, sprzedaż nagrobków. Realizacja zamierzonego przedsięwzięcia, tj. domu przedpogrzebowego, uzupełniającego już prowadzoną na działce inwestora działalność handlowo – usługową w zakresie m.in. organizacji pochówku oraz ekspozycji artykułów pogrzebowych, będzie się zatem – w ocenie skarżącego - w tę funkcję wpisywać. Skarżący podkreślił, że zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem sądów administracyjnych budowa domu przedpogrzebowego ma obecnie charakter usługi prowadzonej dla społeczeństwa, która ma wprawdzie bezpośredni związek z problematyką chowania zmarłych, jednakże nie musi być prowadzona w obiektach cmentarnych czy też sakralnych. Do obiektów lokalizowanych poza cmentarzami czy też terenami sakralnymi nie mają natomiast zastosowania przepisy określające lokalizację cmentarzy i związanych z nimi domów przedpogrzebowych. Decydujące znaczenie w zakresie lokalizacji domu przedpogrzebowego mogą mieć zatem przepisy miejscowego planu zagospodarowania, jeżeli dla danego terenu taki plan został uchwalony. W niniejszej sprawie dla przedmiotowego terenu nie obowiązuje jednak miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który określałby przeznaczenie danego terenu. W takim przypadku dbałość o ład przestrzenny nie powinna być realizowana przez bardzo restrykcyjne rozumienie przepisów, prowadzące do odmowy ustalenia warunków zabudowy i wstrzymania wszelkich procesów inwestycyjnych, uniemożliwiając realizację zagwarantowanego konstytucyjnie prawa własności, w tym - stanowiącego element treści tego prawa - określonego w art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym prawa do zagospodarowania terenu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej jako "p.p.s.a.", sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem rozpoznawanej skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2012 r., którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...], odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku domu przedpogrzebowego wraz z garażami i przyłączami infrastruktury technicznej: wodociągowym, kanalizacyjnym i elektroenergetycznym oraz utwardzeniu komunikacji wewnętrznej i terenu wokół budynku, na działce nr ewid. [...] położonej przy ul. O. w K. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w granicach wyznaczonych powołanym na wstępie art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd doszedł do przekonania, że rozstrzygnięcia te są niezgodne z prawem. W myśl art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), dalej "u.p.z.p." wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuowania funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, 2) teren ma dostęp do drogi publicznej, 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5. jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1, 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zgodnie zaś z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) - powoływanego w dalszej części uzasadnienia jako "rozporządzenie" - w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Z kolei stosownie do przepisu § 9 ust. 1-4 rozporządzenia, warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załączniki do decyzji o warunkach zabudowy. Część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii. Część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się z uwzględnieniem nazewnictwa i oznaczeń graficznych stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie Sądu utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją decyzja organu I instancji nie odpowiada wymogom określonym w powołanym wyżej § 9 rozporządzenia. Jej wadliwość polega przede wszystkim na tym, iż pomimo wyraźnej dyspozycji ust. 1 tego unormowania została ona sporządzona jedynie w części tekstowej, zaś nie zawiera części graficznej. Nadto w sposób wadliwy sporządzone zostały również załączniki do przedmiotowej decyzji, tj. analiza funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu w części tekstowej i graficznej. Podkreślić należy, że załączniki te, jako integralna część decyzji winny - stosownie do art. 107 § 1 k.p.a. – zostać opatrzone podpisem osoby uprawnionej do jej wydania oraz zawierać dokładne oznaczenie decyzji, której dotyczą (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 200/06, LEX nr 327707). Tymczasem przedmiotowa analiza, zarówno w części tekstowej jak i graficznej, nie zawiera podpisu osoby uprawnionej do wydania decyzji, a nadto część graficzna analizy nie posiada żadnego oznaczenia wskazującego na jej związek z decyzją organu I instancji. Już sama niekompletność decyzji organu I instancji polegająca na braku jej części graficznej stanowi wystarczający powód dla wyeliminowania tej decyzji oraz utrzymującej ją w mocy decyzji organu odwoławczego z obrotu prawnego. W tym miejscu wypada jednak podkreślić, że powód taki stanowiłaby również wadliwość samych załączników do decyzji o warunkach zabudowy. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się bowiem, że materiały stanowiące złączniki do decyzji o warunkach zabudowy nie mogą być obarczone jakimikolwiek wadami, zaś w przypadku ich niewłaściwego sporządzenia, decyzja o warunkach zabudowy jest niekompletna i może budzić uzasadnione wątpliwości co do prawidłowości przeprowadzenia analizy określonej w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 25 września 2008 roku, sygn. akt II SA/Ol 537/08, Lex Nr 451625 oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 611/11, Lex nr 1217444; z dnia 16 stycznia 2008 roku, sygn. akt II OSK 1862/06, Lex Nr 467127; z dnia 12 października 2006 roku, sygn. akt II OSK 491/06, Lex Nr 289267; z dnia 21 czerwca 1999 roku, sygn. akt IV SA 1757/98, Lex Nr 47867 i z dnia 12 marca 1997 roku, sygn. akt SA/Gd 2939/95, Lex Nr 30583). Podkreślić należy, że powyższe stanowisko znajduje w niniejszej sprawie zastosowanie pomimo faktu, iż decyzja organu I instancji nie uwzględniała wniosku skarżącego, lecz orzekała o odmowie ustalenia warunków zabudowy. Powodem orzeczonej odmowy było bowiem uznanie, iż inwestycja objęta wnioskiem P. G. nie spełnia wymogu kontynuacji funkcji, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W ocenie Sądu rzetelne ustalenie tej okoliczności mogło zaś nastąpić jedynie w oparciu o prawidłowo sporządzoną zarówno w części tekstowej jak i graficznej analizę funkcji. W konsekwencji uznać należy, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem art. 107 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z § 9 rozporządzenia, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Niezależnie jednak od tych uchybień organy administracji dopuściły się w rozpoznawanej sprawie również naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., polegającego na nieprawidłowym zgromadzeniu materiału dowodowego. Należy bowiem zauważyć, że akta niniejszej sprawy nie zawierają potwierdzenia wpisu osoby sporządzającej projekt decyzji organu I instancji na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Wymóg sporządzania projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów wprowadził art. 60 ust.4 u.p.z.p. Zarówno w orzecznictwie jak i literaturze zgodnie uznaje się, że jej członkostwo w samorządzie urbanistów lub architektów powinno być potwierdzone stosownym zaświadczeniem, złożonym do akt sprawy, a brak ten może stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji (por. Z. Niewiadomski (red.): Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Wydanie 6. Warszawa 2011, s. 399-401; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 972/09, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Mając na uwadze opisane wyżej uchybienia, które czynią koniecznym uzupełnienie akt sprawy oraz wydanie przez organ I instancji ponownej decyzji zgodnej z dyspozycją art. 107 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z § 9 rozporządzenia, należy uznać, że odniesienie się przez Sąd do argumentów podniesionych w skardze P. G. oraz dokonanie merytorycznej oceny zasadności nieuwzględnienia jego wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla spornej inwestycji, byłoby aktualnie przedwczesne. Dokonanie takiej oceny w sposób właściwy będzie bowiem możliwe dopiero na podstawie decyzji wolnej od powyższych wad. Z tych wszystkich względów Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt I sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach postępowania zawarte w pkt II sentencji znajduje natomiast uzasadnienie w art. 200 p.p.s.a. Rozpatrując ponownie sprawę organ I instancji uwzględni wnioski zawarte w uzasadnieniu niniejszego wyroku i w pierwszej kolejności doprowadzi do uzupełnienia materiału dowodowego o stosowne potwierdzenie wpisu osoby sporządzającej projekt decyzji o warunkach zabudowy na listę izby odpowiedniego samorządu zawodowego. Podejmując zaś kolejne rozstrzygnięcie organ zadba o to, by zawierało ono wszystkie niezbędne elementy oraz by jego załączniki określone w § 9 rozporządzenia spełniały wymogi wynikające w przepisów prawa.