II SA/Lu 210/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca) Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski Protokolant Referent Natalia Kondraciuk po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 września 2021 r. sprawy ze skargi Z. S. na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy T. oddala skargę. Z. S. wniósł skargę na uchwałę nr VII/66/2011 Rady Gminy Trawniki z 29 czerwca 2011 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Trawniki (Dziennik Urzędowy Województwa Lubelskiego nr 121, poz. 2113), zarzucając naruszenie: 1) art. 16 ust. 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293 ze zm., dalej "u.p.z.p.") i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1587); 2) art. 17 ust. 5 u.p.z.p., 3) art. 9 ust. 4 u.p.z.p., 4) art. 10 ust. 1 u.p.z.p., 5) art. 1 ust. 2 u.p.z.p., 6) art. 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a także 7) art. 32 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 64 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący zażądał w związku z tym stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w całości, ewentualnie w odniesieniu do będącej przedmiotem jego własności działki nr [...] położonej w D. w gminie T., albo w odniesieniu do części działki nr [...] obejmującej istniejące siedlisko i infrastrukturę techniczną z nim związaną oraz zasądzenia na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. W obszernym uzasadnieniu zarzutów skargi skarżący wyjaśnił, że jest jedynym właścicielem działki nr [...] położonej we wsi D. w gminie T., (nr księgi wieczystej: [...]). Działka ma powierzchnię [...] ha, w jej skład wchodzą: grunty orne - [...] ha i siedlisko - [...] ha. Na terenie ogrodzonego siedliska znajdują się m. in. budynek mieszkalny, studnia, budynek gospodarczy murowany, budynki gospodarcze drewniane i obiekty małej architektury. Siedlisko wyposażone jest w przyłącze energetyczne i biologiczną oczyszczalnię ścieków. Wszystkie obiekty siedliska znajdowały się na nim co najmniej kilka (niektóre kilkadziesiąt) lat przed datą uchwalenia zaskarżonej uchwały i były odpowiednio zaznaczone na dostępnych mapach kartograficznych w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Ś.. Skarżący podkreślił, że przed zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zaskarżoną uchwałą obowiązywał plan zatwierdzony uchwałą nr XVII/97/99 Rady Gminy Trawniki z 15 grudnia 1999 r. (Dz. Urz. Woj. Lub. nr 78, poz. 1174 z 2001 r.). Zgodnie z tym planem na działce nr [...] możliwa była między innymi: lokalizacja ferm hodowlanych, rozbudowa i modernizacja istniejącego siedliska (według warunków jak dla terenów MR) oraz obiektów o innych funkcjach, przekształcenie istniejącego siedliska na cele zabudowy letniskowej (według warunków jak dla terenów ML) oraz zabudowy mieszkaniowej niskiej (według warunków jak dla terenów MN ), lokalizacja szklarni, wyznaczanie i utwardzanie dróg wewnętrznych, lokalizacja urządzeń infrastruktury technicznej i komunikacji. Skarżący wskazał, że zaskarżona uchwała pozbawia go wszystkich tych uprawnień. § 8 tej uchwały stanowi bowiem, że do czasu zmiany zagospodarowania terenu wyznaczonego w planie obowiązuje utrzymanie obecnego sposobu użytkowania. Skarżący wyjaśnił, że zwrócił się z prośbą do Wójta Gminy T. o oficjalne stanowisko, czy ta regulacja umożliwia korzystanie z działki w dotychczasowy sposób, w szczególności czy można rozbudowywać istniejące siedlisko. Pismem z 11 grudnia 2020 r. organ gminy stwierdził, że na działce nr [...] do czasu zalesienia można jedynie wykonywać te prace, które nie wymagają zgłoszenia lub pozwolenia na budowę. W dołączonej do pisma opinii urbanistycznej wyjaśniono, że możliwy jest jedynie remont istniejących obiektów budowlanych. W ocenie skarżącego, drewniany budynek mieszkalny istniejący na siedlisku wymaga przebudowy i rozbudowy lub zastąpienia nowym budynkiem mieszkalnym tak, aby był zgodny z obowiązującymi przepisami technicznymi i standardami użytkowymi. Zaskarżona uchwała uniemożliwia skarżącemu wykonanie tych niezbędnych prac. Istniejące drewniane budynki gospodarcze są w takim stanie, że powinny być zastąpione przez nowy, duży, murowany budynek gospodarczy. Zaskarżona uchwała nie pozwala również na wykonanie takiego obiektu. Część biologicznej oczyszczalni ścieków znajduje się poza ogrodzonym siedliskiem. Urządzenia te są uszkadzane przez dzikie zwierzęta i muszą być ogrodzone. Tymczasem § 6 pkt 2 ppkt 2c zaskarżonej uchwały zakazuje grodzenia działek. Na działce nr [...] powierzchnia siedliska powinna być powiększona tak, aby objęła wszystkie urządzenia związane z biologiczną oczyszczalnią ścieków. Tego również zabrania zaskarżona uchwala. Powyższe okoliczności, zdaniem skarżącego, dowodzą, że zaskarżona uchwała w części dotyczącej należącej do niego działki nr [...] została uchwalona z nadużyciem władztwa planistycznego rady gminy, gdyż w nadmierny, nieuzasadniony sposób ogranicza mu prawo do korzystania z tej działki. W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Rady Gminy Trawniki wniósł o jej oddalenie w całości. Wyjaśnił, że skarżący nie wykazał istnienia interesu prawnego we wniesieniu skargi z żądaniem unieważnienia uchwały w całości, ponieważ w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2021 r. poz. 1372, dalej: u.s.g.) orzeka się jedynie w «granicach» interesu prawnego skarżącego. Oznacza to, że przedmiotem badania pod względem zgodności z prawem jest cała uchwała w sprawie planu, jednakże w przypadku stwierdzenia naruszenia zasad sporządzania planu lub istotnego trybu sporządzania planu, sąd może orzec o stwierdzeniu nieważności uchwały, ale tylko w części wyznaczonej granicami interesu prawnego skarżącego. Jeśli zatem skarżący wywodzi swój interes z prawa własności nieruchomości, to stwierdzenie nieważności tego planu powinno nastąpić tylko w odniesieniu do części tego planu dotyczącej tej nieruchomości. W ocenie przedstawiciela organu stanowiącego gminy także w części dotyczącej nieruchomości skarżącego uchwała nie narusza jego interesu prawnego ani uprawnień. Przewodniczący wyjaśnił, że procedura planistyczna przedmiotowej zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Trawniki została przeprowadzona zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami, z zachowaniem wszystkich procedur, uzyskaniem niezbędnych opinii i uzgodnień oraz z zapewnieniem mieszkańcom gminy prawa do wnoszenia w ustawowych terminach wniosków i uwag do projektowanej zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Następnie opisał przebieg wszystkich etapów procedury planistycznej. Przewodniczący podkreślił następnie, że podstawą ujęcia nieruchomości skarżącego w procedurze zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego była uchwała nr XXIX/179/2005 Rady Gminy Trawniki z 8 grudnia 2005 r. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Trawniki. W studium działka skarżącego znajduje się na terenie przeznaczonym do zalesienia. Zdaniem przedstawiciela organu gminy, wbrew twierdzeniom skarżącego, przedmiotowa uchwała nie ingeruje nadmiernie w prawo jego własności wobec działki nr [...] w D. , bowiem dotychczasowe przeznaczenie terenu (w tym dotychczasowa zabudowa działki nr [...]) może pozostać w dalszym ciągu na przedmiotowej nieruchomości. Zgodnie z § 8 zaskarżonej uchwały VII/66/2011, do czasu zmiany zagospodarowania terenu wyznaczonego w planie, obowiązuje utrzymanie obecnego sposobu użytkowania. Ponadto zdaniem przewodniczącego twierdzenie skarżącego, że "według zaskarżonej uchwały docelowo budynki i infrastruktura techniczna mają zostać zniszczone i zastąpione przez las" należy uznać za błędne, ponieważ w skarżonej uchwale brak jest postanowień nakazujących rozbiórkę istniejącej zabudowy i infrastruktury. Poprzez "utrzymanie dotychczasowego sposobu użytkowania" wskazane w § 8 uchwały należy, według przedstawiciela organu, rozumieć taki sposób dalszego użytkowania danego terenu, który zachowuje stan istniejący bez wprowadzenia nowej funkcji lub nowego sposobu zagospodarowania terenu sprzecznego z tym, które zostało ustalone w planie. Oznacza to, że uchwała VII/66/2011 w żaden sposób nie nakazuje rozbiórki istniejących obiektów budowlanych, natomiast dopuszcza ich eksploatację oraz remont. W odpowiedzi na skargę końcowo wskazano, że fakt, iż zabudowania położone na działkach [...] i [...] nie zostały ujęte do zalesienia w uchwalonej zmianie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika z przebiegu terenów przeznaczonych do zalesienia, ujętych w części graficznej Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Trawniki. Podkreślono, że procedowane zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym również zatwierdzone skarżoną uchwałą, nie mogą pozostawać w sprzeczności z obowiązującym studium, przy czym jako studium należy rozumieć łącznie część tekstową i graficzną tego dokumentu. Podniesiono również, że w latach 2012-2014 procedowane były zmiany Studium, gdzie w ramach procedury planistycznej każdy z właścicieli nieruchomości położonych na terenie gminy Trawniki miał możliwość składania wniosków o zmianę Studium, jak też wnoszenia w ustawowych terminach uwag do projektowanego Studium, z czego skarżący nie skorzystał. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Zaskarżona uchwała w części dotyczącej działki nr [...] położonej w D. w gminie Trawniki nie narusza prawa. Skarżący niewątpliwie jest legitymowany do zaskarżenia przedmiotowej uchwały, którą wprowadzono istotne ograniczenia w zagospodarowaniu należącej do niego działki nr [...]. W konsekwencji tego należy podzielić argumentację skargi co do naruszenia interesu prawnego skarżącego w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Samo stwierdzenie naruszenia postanowieniami zaskarżonej uchwały interesu prawnego skarżącego nie daje jednak podstaw do wyeliminowania tej uchwały z obrotu prawnego, lecz jedynie – w myśl art. 101 ust. 1 u.s.g. – umożliwia Sądowi przeprowadzenie kontroli legalności tego aktu z uwzględnieniem przesłanek określonych w art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p.). Naruszenie przez uchwałę interesu prawnego skarżącego nie jest jednoznaczne z uznaniem, że uchwała narusza porządek prawny, a dopiero łączne wystąpienie tych przesłanek daje podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie planu w całości lub w części. Innymi słowy, plan miejscowy, który narusza interes prawny określonego podmiotu, może być zgodny z prawem, o ile przy jego uchwalaniu organ gminy nie dopuścił się istotnego naruszenia zasad sporządzania planu, istotnego naruszenia norm proceduralnych lub naruszenia norm kompetencyjnych. Powołany wyżej art. 28 ust. 1 u.p.z.p. stanowi bowiem, że nieważność planu (w całości lub części) stwierdza się jedynie w przypadku istotnego naruszenia zasad sporządzania planu, istotnego naruszenia trybu jego sporządzania, a także naruszenia właściwości organów w tym zakresie. Za istotne naruszenie prawa należy uznać uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Naruszenie istotne to takie naruszenie, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, gdy przyjęte ustalenia planistyczne są jednoznacznie odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono zasad lub trybu sporządzania planu miejscowego (por. wyrok NSA z 3 października 2019 r. II OSK 27/18). W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że zasady sporządzania planu miejscowego rozumiane są jako wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej, dotyczące m.in. zawartych w akcie planistycznym ustaleń. Pojęcie zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego należy wiązać ze sporządzaniem aktu planistycznego, a więc zawartością aktu planistycznego (część tekstowa, graficzna i załączniki), a także standardami dokumentacji planistycznej. Natomiast tryb postępowania odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, a skończywszy na uchwaleniu planu (wyrok NSA z dnia 12 listopada 2019 r. II OSK 3184/17). W sprawie ze skargi na uchwałę organu samorządowego, w tym na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, granice kontroli sądowej wyznacza zakres zaskarżenia i w tych granicach sąd ma obowiązek rozstrzygnąć. Jeżeli jednak sąd dostrzeże podstawy do stwierdzenia nieważności uchwały w części nie objętej skargą (poza zakresem skargi), to stwierdza nieważność wadliwych ustaleń. Na gruncie niniejszej sprawy Sąd nie dostrzegł podstaw do wyjścia poza zakres skargi, w konsekwencji czego dokonał kontroli legalności zaskarżonej uchwały w granicach interesu prawnego skarżącego, tj. w odniesieniu do należącej do niego działki nr [...]. W rezultacie przeprowadzonej kontroli Sąd uznał, że w tym zakresie Rada Gminy Trawniki nie dopuściła się naruszeń prawa. Kluczowe znaczenie ma tu okoliczność, że przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały Rada była związana ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Trawniki, zatwierdzonego uchwałą nr XXIX/179/2005 z 8 grudnia 2005 r. (dalej: studium). Art. 9 ust. 4 u.p.z.p. stanowi, że ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Dopełnieniem tej regulacji jest art. 20 u.p.z.p., zgodnie z którym plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. Obowiązek uwzględniania w procesie uchwalania planu miejscowego postanowień studium wynika także z art. 14 ust. 5 u.p.z.p., który wymaga już przed podjęciem przez radę gminy uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia projektu planu miejscowego - sprawdzenia "stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium". W istocie chodzi o to, aby istniała pełna zgodność z ustaleniami studium już nie tylko przewidywanych rozwiązań (przed sporządzeniem planu), ale także rozwiązań projektowanych. Gdyby przyjąć odmienne rozumienie tych regulacji i uznać, że nie musi być zapewniona zgodność unormowań planu miejscowego z aktem polityki przestrzennej gminy, mogłoby dojść do osłabienia więzi pomiędzy studium i planem, a w efekcie, wobec braku konsekwencji w działaniach podejmowanych przez radę gminy, trudno byłoby o zapewnienie spójności polityki przestrzennej gminy. Skoro w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy określa się m.in. kierunki zmian w przeznaczaniu terenów (art. 10 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.), to gmina w ramach uprawnień wynikających z władztwa planistycznego może zmienić w planie miejscowym dotychczasowe przeznaczenie określonych obszarów, ale tylko w granicach zakreślonych ustaleniami studium. Inne przeznaczenie konkretnego terenu w planie miejscowym niż przeznaczenie przyjęte w studium kwalifikowane jest jako istotne naruszenie prawa, tj. art. 9 ust. 4 u.p.z.p. (zob. wyrok NSA z dnia 30 lipca 2019 r. II OSK 1794/18). Studium wiąże organ planistyczny co do ogólnych wytycznych, założeń polityki przestrzennej gminy i tylko w tym zakresie postanowienia planu miejscowego muszą pozostawać w zgodzie z założeniami studium. Oczywiste jest zarazem, że stopień związania planów ustaleniami studium zależy w znaczącej mierze od brzmienia ustaleń studium, przy czym plan zagospodarowania przestrzennego ma stanowić uszczegółowienie zapisów zawartych w studium, a nie ich dowolną interpretację czy całkowitą zmianę (zob. przykładowo wyroki NSA z: 25 września 2014 r., II OSK 706/13, 29 grudnia 2015 r., II OSK 2947/15, z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OSK 43/20). Podsumowując, mimo, że studium nie jest aktem prawa miejscowego, jego ustalenia są wiążące dla organów gminy przy uchwalaniu planu miejscowego, a organ stanowiący gminy, jako twórca polityki przestrzennej gminy, dokonuje "autointerpretacji" uchwalonego przez siebie studium w zakresie oceny zgodności z nim projektu planu miejscowego, gdyż nie wolno mu wyjść poza ogólne ustalenia wynikające ze studium. Mając to na uwadze, uznać należy za prawidłowe stanowisko Rady, że skoro działka nr [...] wraz z istniejącym na niej siedliskiem została w obowiązującym studium przeznaczona pod zalesienie (RL), to w miejscowym planie nie można było tego przeznaczenia zmienić, a jedynie uszczegółowić zasady zagospodarowania tego przeznaczonego do zalesienia terenu. Sąd nie kwestionuje, że część działki nr [...] stanowi siedlisko i że również tę część w zaskarżonym planie przeznaczono do zalesienia. Z akt sprawy wynika również jednoznacznie, że sąsiednie działki nr [...] i [...] przeznaczono w zaskarżonej uchwale do zalesienia jedynie w części nie obejmującej usytuowanych na nich siedlisk. Na tę okoliczność powołuje się skarżący, zarzucając radzie gminy naruszenie zasady równości wobec prawa. Skarżącemu umknęło jednak, że o ile działka nr [...] została w studium przeznaczona do zalesienia w całości, łącznie z siedliskiem, o tyle działki nr [...] i [...] przeznaczono w studium do zalesienia jedynie w części nie obejmującej siedlisk i konsekwentnie uczyniono to również w uchwale o zmianie planu miejscowego. Nie można zatem, z racji wielokrotnie już akcentowanego związania rady ustaleniami studium, uznać za tożsamą sytuację prawną skarżącego oraz właścicieli działek nr [...] i [...]. O nadużyciu władztwa planistycznego rady gminy nie świadczy również podnoszona przez skarżącego okoliczność, że poprzednio obowiązujący plan, zatwierdzony uchwałą nr XVII/97/99 Rady Gminy Trawniki z 15 grudnia 1999 r. (Dz. Urz. Woj. Lub. nr 78, poz. 1174 z 2001 r.) zezwalał na działce nr [...] na m. in. lokalizację ferm hodowlanych, rozbudowę i modernizację istniejącego siedliska oraz obiektów o innych funkcjach, przekształcenie istniejącego siedliska na cele zabudowy letniskowej oraz zabudowy mieszkaniowej niskiej, lokalizację szklarni. Trzeba bowiem zauważyć, że plan ten obowiązywał przed uchwaleniem obowiązującego studium, które miało miejsce w 2005 r. i które zmieniło przeznaczenie działki nr [...]. Celem rady gminy, która dokonuje zmiany planu, jest dostosowanie jego ustaleń do aktualnego studium, nie zaś zachowanie dotychczas obowiązujących norm dotyczących przeznaczenia i zagospodarowania terenu. Realizując ten cel, rada gminy nie naruszyła prawa. Mocą § 6 zaskarżonej uchwały działka nr [...], oznaczona symbolem ZL, została przeznaczona do zalesienia (ust. 2 pkt 1). W ust. 2 pkt 2 ustalono na niej następujące zasady zagospodarowania: a) utrzymuje się wyznaczone geodezyjnie drogi i dukty leśne, b) przyjmuje się, jako powszechnie obowiązujący w planach urządzeń lasów, wymóg kształtowania struktury gatunkowej lasów w kierunku powiększenia różnorodności biologicznej ekosystemów leśnych, zwiększenia odporności drzewostanów na czynniki zewnętrzne i dostosowania ich struktury gatunkowej do typu miejscowego siedliska leśnego, c) wprowadza się zakaz grodzenia działek, d) zakazuje się eksploatacji surowców mineralnych, e) wprowadza się zakaz zmiany przeznaczenia terenów z leśnego na nieleśne. Powołane normy planu stanowią zatem uszczegółowienie ustaleń studium. Nie sposób dopatrzeć się w nich naruszenia przez radę zasady proporcjonalności ograniczeń prawa własności działki nr [...]. Oczywistym jest bowiem ,że skoro działka w studium jest przeznaczona na zalesienie, to w planie nie można dopuścić na żadnej jej części działalności inwestycyjnej sprzecznej z tym przeznaczeniem, takiej jak np. realizacja inwestycji budowlanych wymagających pozwolenia na budowę czy zgłoszenia. Takie działania nie służyłyby z pewnością kształtowaniu struktury gatunkowej lasów w kierunku powiększenia różnorodności biologicznej ekosystemów leśnych, zwiększeniu odporności drzewostanów na czynniki zewnętrzne i dostosowaniu ich struktury gatunkowej do typu miejscowego siedliska leśnego. Inaczej rzecz ujmując, będąc związaną omówionymi wyżej ustaleniami studium dotyczącymi działki nr [...], rada gminy nie mogła w planie dopuścić na tej działce innych sposobów jej zagospodarowania niż wynikające z jedynego jej przeznaczenia, jakim jest zalesienie. Mogła jedynie dopuścić wykonanie działań zachowawczych w stosunku do znajdującego się na tej działce siedliska, i tak też uczyniła, uchwalając § 8 zaskarżonej uchwały, który stanowi, że do czasu zmiany zagospodarowania terenu wyznaczonego w planie obowiązuje utrzymanie obecnego sposobu użytkowania. Skarżący będzie mógł zatem korzystać z posadowionego na działce nr [...] siedliska, w tym dokonywać remontów znajdujących się na nim obiektów w celu utrzymania ich we właściwym stanie. Radzie nie sposób zatem skutecznie zarzucić nadużycia władztwa planistycznego poprzez nadmierne uszczuplenie uprawnień skarżącego jako właściciela działki nr [...]. Jeszcze raz należy pokreślić, że art. 9 ust. 4 u.p.z.p., wymagający zgodności postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania, ma charakter bezwzględny, a więc nie pozostawia organowi gminy miejsca na ustalenia sprzeczne ze studium, nawet jeśli przemawiają za tym względy słuszności. W związku z tym, wobec jednoznacznego przeznaczenia działki skarżącego w studium na zalesienie, organ gminy zobligowany był to ustalenia takiego samego przeznaczenia tego terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Jednocześnie podnieść należy, że okoliczność, iż skarżący nie brał udziału w procedurze planistycznej, jest obojętna dla kwestii oceny zaskarżonej uchwały przez Sąd. Udział w procedurze planistycznej jest zawsze prawem, nie zaś obowiązkiem członka wspólnoty samorządowej i brak skorzystania z tego prawa nie będzie skutkował negatywnymi dla niego konsekwencjami w procesie kontroli sądowoadministracyjnej. Rację ma jednak organ gminy, że gdyby skarżący z tego prawa skorzystał w procedurze uchwalania studium, mógłby w drodze wniosku do studium, czy uwagi do projektu studium, zapobiec przeznaczeniu części działki nr [...] na zalesienie. Na marginesie dodać trzeba, że Sąd nie dostrzegł żadnych uchybień procedury planistycznej. Wbrew twierdzeniu skarżącego, w jej trakcie w listopadzie 2010 r. została sporządzona prognoza skutków finansowych uchwalenia zmiany planu, dołączona do dokumentacji planistycznej. W świetle powyższego Sąd stwierdził, że zaskarżona uchwała nie została podjęta z istotnym naruszeniem prawa, wobec czego oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.).