II SA/Lu 222/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Dudek po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy; w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] r., nr [...] p o s t a n a w i a oddalić wniosek. M. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę decyzję na Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego IV-kondygnacyjnego z wbudowanymi garażami i miejscami postojowymi wraz z towarzyszącą infrastrukturą zlokalizowanej na działkach nr 83, 93/2 i 95 przy ul. A. K. i ul. P. w B . W dniu 22 czerwca 2016 r. (koperta) pełnomocnik skarżącej złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] r., znak [...] utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją, ustalającej warunki zabudowy dla ww. inwestycji. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że wykonanie decyzji ustalającej warunki zabudowy może spowodować trudne do odwrócenia skutki. Przede wszystkim wskazała, że wykonanie decyzji ograniczy bądź pozbawi sąsiadujące z działką, na której ma być zrealizowana inwestycja, domy jednorodzinne, dostępu do światła słonecznego. Poza tym planowana budowa budynku spowoduje brak miejsc rekreacyjnych dla rodzin mieszkających w okolicy, jak i znacznie zwiększy liczbę mieszkańców, co doprowadzi do niedrożności i utrudnień komunikacyjnych ze względu na zwiększenie się liczby pojazdów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718), dalej jako p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. (...) Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Sąd przyjął, że treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., rozszerzającego instytucję ochrony tymczasowej także na akty wydane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, objęte są nie tylko akty będące przedmiotem zaskarżenia, którymi są akty organów drugiej instancji, ale także akty pierwszoinstancyjne. Przechodząc do rozpoznania wniosku strony skarżącej należy wskazać, że - Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie - nie podziela stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zawarte w postanowieniach z dnia 21 lipca 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 621/15 oraz z dnia 23 kwietnia 2015 r., sygn. Akt II SA/Kr 344/15, powołane przez stronę skarżąca, że decyzja o warunkach zabudowy podlega wykonaniu, wobec tego możliwe jest jej wstrzymanie. Dodać należy, że choć jednolitość sądownictwa jest cenną wartością, nasz system prawny nie opiera się na precedensach i sposób rozstrzygnięcia sprawy przez jeden sąd nie determinuje identycznego rozstrzygnięcia innej sprawy. Naczelną wartością sądownictwa w Polsce pozostaje niezawisłość sędziów, która nakazuje rozstrzygać sprawy w zgodzie z własnym sumieniem i z uwzględnieniem własnej oceny okoliczności każdej konkretnej sprawy. Przyjęty przez określony sąd sposób rozstrzygnięcia podobnej kwestii prawnej nie obliguje innego sądu do zastosowania takiego samego rozwiązania, zwłaszcza gdy ten drugi sąd nie podziela wykładni przyjętej przez pierwszy sąd. W ocenie tutejszego Sądu decyzja, której dotyczy wniosek o wstrzymanie wykonania, nie kwalifikuje się do wykonania. Decyzja o warunkach zabudowy nie mieści się w katalogu decyzji nadających się do wykonania, bowiem nie wywołuje takich skutków materialnoprawnych, ze względu na które podlegałaby wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym. Nie wiąże się dla stron z obowiązkiem działania, zaniechania, czy też nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów. Decyzja ta – co niejednokrotnie podnosi się w aktualnym orzecznictwie - ma charakter deklaratoryjny i jako pierwszy etap procesu inwestycyjnego daje inwestorowi prawo do wystąpienia do organu architektoniczno-budowlanego o pozwolenie na budowę. Nie stanowi ona aktu, który dawałby podstawę inwestorowi do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji inwestycji, a tym samym nie narusza na tym etapie inwestycyjnym żadnych praw strony skarżącej w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub nieodwracalnych sutków, uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji (por. postanowienia NSA z dnia 13 czerwca 2008 r. sygn. akt II OZ 606/08, z dnia 4 lutego 2016 r., sygn. akt II OZ 104/16, z dnia 29 grudnia 2015 r., sygn. akt II OZ 1322/15 oraz z dnia 1 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 1200/16). Przedmiotowa decyzja stwierdza wobec tego jedynie zgodność zamierzenia inwestycyjnego z prawem i sama w sobie nie uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych. Inwestycja konkretyzuje się dopiero na etapie pozwolenia na budowę i dopiero wówczas może wystąpić po stronie osób trzecich możliwość doznania szkody bądź skutków, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Dlatego też problemy wskazane we wniosku związane z obniżeniem komfortu życia strony skarżącej nie mogą być spowodowane przez wykonanie decyzji o warunkach zabudowy (por. postanowienie NSA z dnia 12 listopada 2015 r., sygn. akt II OZ 1078/15) i nie mogą stanowić przesłanki wstrzymania jej wykonania. Może to nastąpić dopiero w odrębnym postępowaniu - o pozwoleniu na budowę, w przypadku zaskarżenia decyzji w tym przedmiocie. W niniejszej sprawie natomiast przedmiotem rozpoznawania sądu jest wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji o warunkach zabudowy. Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.