II SA/Lu 223/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi I. D. na uchwałę Rady Gminy S. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a I. przyznać I. D. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie w całości od kosztów sądowych; II. odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. Strona skarżąca na urzędowych formularzach wniosku o przyznanie prawa pomoc symbol PPF wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wniosek uzasadniła tym, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z trojgiem niepełnoletnich dzieci, które pozostają na jej wyłącznym utrzymaniu, z którymi zamieszkuje w domu o powierzchni [...] m2 i utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę w kwocie [...] złotych brutto. Do strony skarżącej należy gospodarstwo rolne o powierzchni [...] ha. Strona skarżąca w odpowiedzi na wezwanie oświadczyła, że tytułem kosztów utrzymania koniecznego nie obejmujących kosztów wyżywienia czteroosobowej rodziny ponosi miesięczne wydatki w łącznej wysokości od [...] złotych do [...] złotych (kwotę tą uzyskano ze zsumowania wymienionych przez skarżącą miesięcznych kosztów utrzymania oraz odpowiednio 1/3, 1/6 lub 1/12 wydatków ponoszonych kwartalnie, półrocznie lub rocznie). Z zaświadczenia z zakładu pracy strony skarżącej wynika, że pobiera ona wynagrodzenie za pracę w kwocie [...] złotych brutto – [...] złotych netto przy czym wypłacie podlega kwota [...] złotych. Referendarz sądowy stwierdził, że: Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania nie mają osoby rzeczywiście ubogie, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I OZ 162/11 – Lex nr 786724) bądź osoby posiadające dochody, które nie są w stanie pokryć wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym (por. postanowienie WSA w Lublinie z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 152/10 – Lex nr 784353). Strony skarżącej nie można zaliczyć do żadnej z tych grup osób. Posiada ona stałe dochody i ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe. Porównanie wysokości wykazanych dochodów do wysokości wydatków związanych ze stałymi kosztami utrzymania koniecznego wskazuje, że dochody strony skarżącej pokrywają wydatki związane z kosztami utrzymania koniecznego. Nie można zatem przyjąć aby strona skarżąca wykazała, że nie ma możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. W ocenie referendarza sądowego strona skarżąca wykazała zaś, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych związanych z niniejszym postępowaniem bez wywołania uszczerbku w kosztach utrzymania koniecznego. Koszty sądowe prócz wpisu sądowego od wniesionej skargi wynoszącego 300 złotych (§ 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2003 r., Nr 221, poz. 2193 ze zm.) oraz wpisu sądowego od potencjalnej skargi kasacyjnej wynoszącego 150 złotych (§3 w zw. z § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi) każdorazowo nie przekroczą kwoty 100 złotych (§2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi; § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych – DZ.U. z 2003 r. Nr 221, poz. 2192). Po poniesieniu wymienionych przez stronę skarżącą kosztów utrzymania koniecznego średnio na wyżywienie czteroosobowej rodziny pozostaje jej kwota od [...] złotych do [...] złotych. W ocenie referendarza sądowego kwota ta nie pozwala ponieść bez uszczerbku w kosztach utrzymania koniecznego kosztów sądowych, zważywszy na to, że mogą one w toku postępowania występować kilkakrotnie. Pozwala ona zaś ponieść minimalny koszt ustanowienia adwokata, który w sprawie niniejszej wynosi 295,20 złotych brutto (§2 ust. 3 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - – Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm. w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie postanowienia.