II SA/Lu 223/14

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. Z. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi M. Z. S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wstrzymania robót budowlanych p o s t a n a w i a I. przyznać M. Z. S. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata o wyznaczenie, którego zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w L.; II. odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. Skarżący w zakreślonym terminie (data stempla pocztowego) wniósł druk PPF żądając przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wniosek uzasadnił tym, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, jest inwalidą II grupy, zamieszkuje w mieszkaniu o powierzchni [...] m2 i utrzymuje się z emerytury w kwocie [...] złotych netto oraz środków finansowych uzyskiwanych z pracy w prowadzonym zakładzie fryzjerskim wynoszących miesięcznie [...] złotych. Na stałe miesięczne koszty utrzymania koniecznego strony skarżącej składają się wydatki na energię elektryczną – [...]złotych za pół roku – [...] złotych miesięcznie, na ubezpieczenie społeczne z działalności gospodarczej – [...] złotych, za gaz – [...] złotych, na leki – [...] złotych, za ogrzewanie – [...] złotych za okres grzewczy oraz wydatki na wyżywienie w zależności od potrzeb. Referendarz sądowy stwierdził, że: Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania nie mają osoby rzeczywiście ubogie, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I OZ 162/11 – Lex nr 786724) bądź osoby posiadające dochody, które nie są w stanie pokryć wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym (por. postanowienie WSA w Lublinie z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 152/10 – Lex nr 784353). Z żadną z wymienionych sytuacji nie mamy doczynienia w sprawie niniejszej. Skarżący ma stałe źródło dochodu, które pokrywa jego wydatki związane z kosztami utrzymania koniecznego oraz zaspokojone potrzeby mieszkaniowe. Nie można zatem przyjąć, aby był pozbawiony środków do życia bądź, aby jego dochody nie były w stanie pokryć wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym. W ocenie referendarza sądowego skarżący wykazał jednak, że nie jest w stanie bez uszczerbku w kosztach utrzymania koniecznego ponieść minimalnego wynagrodzenia adwokata z wyboru ustanowionego dla reprezentowania go w niniejsze sprawie. Wynagrodzenie to wynosi 295,20 złotych brutto (§2 ust. 3 w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu – tekst jednolity: Dz.U. z 2013 r. poz. 461 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity: Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.). Uiszczenie przez skarżącego minimalnego wynagrodzenia adwokata pochłonęłoby niemal w całości środki finansowe przeznaczane przez niego na koszty zakupu leków. Biorąc zaś pod uwagę wysokość miesięcznych dochodów skarżącego poniesienie przez niego kosztów zakupu lekarstw i minimalnego wynagrodzenia adwokata pochłonęłoby niema 60% jego miesięcznych dochodów. W praktyce pozbawiłoby to skarżącego możliwości poniesienia całości innych prócz kosztów zakupu lekarstw kosztów utrzymania koniecznego, co skutkowałoby uszczerbkiem w kosztach utrzymania koniecznego. Zasadnym jest więc przyznanie skarżącemu prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Natomiast koszty sądowe w niniejszej sprawie każdorazowo nie przekroczą kwoty 100 złotych. Mając na uwadze ich wysokość oraz wysokość miesięcznych dochodów skarżącego jak i to, że w toku postępowania koszty sądowe będą występować sukcesywnie stwierdzić należy, że skarżący bez uszczerbku w kosztach utrzymania koniecznego może ponieść koszty sądowe związane z niniejszym postępowaniem. Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie postanowienia.