II SA/Lu 255/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński,, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Protokolant Starszy asystent sędziego Marcin Małek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 maja 2012 r. sprawy ze skargi G. H., H. H. i J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. po rozpatrzeniu odwołań złożonych przez J. J., D. G. oraz H. i G. małż. H. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] października 2009 r., którą po rozpatrzeniu wniosku Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w L. Spółki z o.o. ustalono warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie kanalizacji sanitarnej wraz z przyłączami oraz sieci wodociągowej wraz z przyłączami w ulicach: Wyzwolenia, bocznej Wyzwolenia, Grunwaldzkiej, Orląt Lwowskich, Świętochowskiego, Skrzynickiej oraz Mickiewicza w L. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że w myśl art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. – dalej u.p.z.p.) inwestycja celu publicznego lokalizowana jest na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie natomiast z art. 54 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa m.in. rodzaj inwestycji (pkt 1), warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego (pkt 2 lit. a), ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej (lit. b), obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji (lit. c), wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich (lit. d). Nie można jednocześnie odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi (art. 56 u.p.z.p.). Kolegium podkreśliło, że w sprawie wyczerpano tok postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Prezydent Miasta zawiadomił strony i uczestników postępowania będących właścicielami lub użytkownikami nieruchomości, po których planuje się przebieg inwestycji, o wszczęciu postępowania administracyjnego na wniosek MPWiK Sp. z o.o. w L., informując jednocześnie o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, zebranymi materiałami i dowodami oraz uzyskania stosownych wyjaśnień. Zamieszczono także obwieszczenie o wszczęciu w dniu 22 lipca 2009 r. postępowania administracyjnego dotyczącego ustalenia przedmiotowej lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ponadto, zgodnie z art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 u.p.z.p. organ pierwszej instancji, przed wydaniem decyzji dla przedmiotowego przedsięwzięcia dokonał analizy terenu, powierzając następnie, stosownie do art. 50 ust. 4 u.p.z.p, obowiązek sporządzenia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów. Z treści analizy wynikało, iż obecne zainwestowanie oraz układ infrastruktury w analizowanym obszarze umożliwia bezkolizyjne prowadzenie ogólnodostępnych sieci uzbrojenia przy zachowaniu warunków technicznych, co wskazuje na spełnianie przez planowaną inwestycję wymagań stawianych przez art. 50 ust. 1 u.p.z.p. Akta sprawy zawierają także decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w L. z dnia 28 sierpnia 2009 r. stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz pismo z dnia 29 października 2009 r. Kolegium zaznaczyło, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego stwierdza jedynie, czy planowana inwestycja celu publicznego z uwagi na jej charakter i rodzaj da się pogodzić z dotychczasowym zagospodarowaniem i zabudową terenu. Nie przesądza natomiast o konkretnym przebiegu inwestycji infrastrukturalnej, cedując to zagadnienie na etap opracowywania projektu budowlanego i jego uzgadniania przed wystąpieniem przez inwestora do organu administracji architektoniczno-budowlanej o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Stąd też w opinii organu nie są zasadne zarzuty dotyczące naruszenia prawa własności odwołujących się. Podkreślono, że w przypadku ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, właścicielom, którym w związku z realizacją inwestycji, wykonywanie prawa własności ulegnie ograniczeniu, będą przysługiwały roszczenia z tytułu utraty całej bądź części nieruchomości. Organ zaznaczył, że inwestycja ma być prowadzona w pasach drogowych istniejących dróg publicznych i ulic, ingerując w prywatną własność tylko w takim zakresie, w jakim podyktowane jest to racjonalnymi rozwiązaniami. Na powyższą decyzję Kolegium skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wnieśli H. i G. małż. H. oraz J. J. Skarga małż. H. została zarejestrowana pod sygnaturą akt II SA/Lu 145/10. Skarżący domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji, zarzucili decyzji Kolegium naruszenie zasad: prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), zasady brania pod uwagę zarówno interesu społecznego jak i słusznego interesu obywateli (art. 7 in fine k.p.a.), zasady postępowania dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.), a także naruszenie przepisów dotyczących uzasadnienia decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.) oraz art. 54 pkt 2 lit. d) u.p.z.p. Ich zdaniem decyzje tego rodzaju powinny brać pod uwagę nie tylko unormowania ściśle związane z lokalizacją inwestycji celu publicznego, ale również te przepisy, które nakazują organom należyte wyważenie między interesem publicznym, a interesem indywidualnym. Zwrócili uwagę, że planowana inwestycja na odcinku ich działki polegać będzie na przecięciu jej w trzech miejscach poziomymi liniami kanalizacyjnymi, co spowoduje ograniczenie w ogromnym stopniu prowadzenie jakichkolwiek inwestycji budowlanych przy uwzględnieniu obecnie obowiązujących przepisów. Inwestor oraz organ planując prowadzenie inwestycji miał na celu realizację tylko i wyłącznie własnego interesu z olbrzymią szkodą dla właściciela działki, który w przedmiotowym postępowaniu ma uszczuplone prawo rozporządzania własnym mieniem. W ocenie skarżących inwestor planując inwestycję, nie brał w ogóle pod uwagę prowadzenia budowy sieci na granicach działek. Przecięcie sieciami kanalizacyjnymi działki w trzech strategicznych miejscach stało się dla inwestora oraz organu najbardziej optymalnym rozwiązaniem, ze szkodą jednak dla skarżących. Podobnie J. J. w swojej skardze (sygn. akt II SA/Lu 146/10) zaskarżonej decyzji zarzuciła brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nie rozpatrzenie całego zebranego materiału dowodowego, a także sprzeczność ustaleń dokonanych przez organ z zebranym materiałem dowodowym przez błędne uznanie, że inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi, a ponadto naruszenie art. 6, 8, 9 i 11 k.p.a. Skarżąca wyjaśniła, że pod powierzchnią jej nieruchomości już znajduje się magistrala wodociągowa, która przebiega po przekątnej przez całą długość działki, co w praktyce ogranicza możliwość korzystania z niej. Mimo, że w poprzednim miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jej działka przeznaczona była pod trasy komunikacyjne, organy nie wyrażały zgody na jej wywłaszczenie, ani na realizację inwestycji budowlanych. Wspomniana magistrala wodna powoduje uszkodzenia budynku, w którym skarżąca zamieszkuje. Podkreśliła, że planowana inwestycja nie odblokuje jej działki pod względem budowlanym, nawet jeśli jej skutkiem będzie wyłączenie istniejącej magistrali. Skarżąca uznała, że poprzez dopuszczenie inwestycji w kształcie wskazanym w decyzji, naruszono jej prawa właścicielskie wynikające z art. 140 k.c. Ponadto jej zdaniem organ naruszył art. 54 ust. 2 lit. b u.p.z.p., dotyczący wymogu określenia ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej oraz błędnie uznał, że inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W konkluzji skarżąca domagała się wyłączenia jej działki z planowanej inwestycji i przeanalizowanie innych wersji przeprowadzenia sieci wodociągowej i kanalizacyjnej. W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o ich oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko i jego uzasadnienie. Na rozprawie w dniu 25 maja 2010 r. Sąd na mocy przepisu art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej p.p.s.a.) zarządził połączenie do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ze skargi małż. H. oznaczoną sygn. akt II SA/Lu 145/10 - ze sprawą ze skargi J. J., sygn. akt II SA/Lu 146/10 i prowadzenie ich dalej pod wspólną sygn. akt II SA/Lu 145/10. Obydwie skargi dotyczą bowiem tej samej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 25 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Lu 145/10 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] października 2009 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że mimo, iż wniosek inwestora dotyczył budowy sieci wodociągowej i kanalizacji sanitarnej, to decyzja Prezydenta Miasta określa inwestycję jako przebudowę sieci wodociągowej i kanalizacji sanitarnej, przy czym organ nie wskazał motywów jakimi się kierował, samodzielnie decydując o zakresie inwestycji. Zmiana jej charakteru pociąga natomiast za sobą istotne konsekwencje także dla rozpoznawanej sprawy. Wykonywanie robót budowlanych polegających na przebudowie sieci nie wymaga bowiem pozwolenia na budowę, a tym samym tego rodzaju inwestycja nie wymagała decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Powyższe zdaniem Sądu stanowi podstawę do uznania, że organy naruszyły przepisy art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wyrokiem z dnia 25 stycznia 2011 r. (sygn. akt II OSK 2107/10) Naczelny Sąd Administracyjny uchylił ww. wyrok Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie z dnia 25 maja 2010 r., przekazując sprawę do ponownego rozpoznania z uwagi na naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., a to wobec pominięcia w rozważaniach prawnych postanowienia prostującego decyzję Prezydenta Miasta, co miało wpływ na ustalenie stanu faktycznego sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie ponownie rozpoznając sprawę zważył, co następuje: Skargi nie zasługują na uwzględnienie albowiem brak jest zdaniem Sądu podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem obowiązującego prawa. Tytułem wstępu wyjaśnić należy, że Sąd stosownie do swojej kognicji kontroluje zgodność z prawem decyzji administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem. Oznacza to, że kontrola ta obejmuje prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Tym samym Sąd nie może oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy poczucia sprawiedliwości społecznej. Jest on bowiem związany normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przechodząc do merytorycznego rozstrzygnięcia, wskazać należy, iż w sprawie bezspornym jest, i we wniosku z dnia 14 lipca 2007 r. inwestor wystąpił o wydanie decyzji dotyczącej lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na budowie sieci wodociągowej i sieci kanalizacji sanitarnej. W sprawie nie ulega również wątpliwości i nie jest też przez skarżących kwestionowane, że objęte nią zamierzenie inwestycyjne dotyczy inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wreszcie nie jest też kwestionowane ustalenie, że dla terenu proponowanej lokalizacji tej inwestycji brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W takiej zaś sytuacji inwestycja taka jest lokalizowana zgodnie z treścią art. 50 ust. 1 u.p.z.p. w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, wydawanej po przeprowadzeniu postępowania o jakim mowa m.in. w art. 53 tej ustawy. Decyzja ta (co warto pamiętać) dotyczy fazy projektowania zmiany zagospodarowania przestrzeni, nie zaś fazy realizacji samej inwestycji. Do realizacji takiej, a zatem do wykonywania np. robót budowlanych może dojść, po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Dla uzyskania pozwolenia na budowę konieczne jest dysponowanie przez inwestora nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane). Brak w tym zakresie uniemożliwia inwestorowi uzyskanie pozwolenia na budowę. Natomiast w przypadku decyzji wydawanej w fazie projektowania zagospodarowania terenu, wymóg taki nie jest sformułowany. Na tym etapie inwestor nie musi zatem legitymować się tytułem do nieruchomości. Decyzja taka określa jedynie podstawowe parametry dotyczące zmiany zagospodarowania terenu, w tym odnoszące się do objętej wnioskiem inwestycji. Parametry te podlegają dalszym szczegółowym ustaleniom w postępowaniu unormowanym w przepisach ustawy Prawo budowlane oraz w regulacjach dotyczących warunków technicznych planowanych zamierzeń, a jeśli wymagają tego przepisy, także w postępowaniu unormowanym przepisami dotyczącymi ochrony środowiska. Innymi słowy omawiana decyzja wytycza ogólne podstawowe kierunki projektowanej inwestycji budowlanej, podlegające dalszym szczegółowym ustaleniom, przewidzianym w prawie budowlanym i przepisach o warunkach technicznych, w tym w zakresie uwzględnienia występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. Zgodnie z przyjętym w orzecznictwie poglądem, ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może być oceniana w takim zakresie jak na kolejnym etapie postępowania inwestycyjnego - etapie pozwolenia na budowę. W przeciwnym razie orzekanie o wymaganiach wynikających z ochrony interesów osób trzecich w tym postępowaniu w istocie pozbawiłoby te osoby możliwości dochodzenia ich praw w późniejszym postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, gdzie zagrożenia ich interesów przybierają o wiele bardziej konkretny kształt. Tym samym ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 54 pkt 2 lit. d ustawy), na co powołują się skarżący może następować tylko w granicach określonych przepisami omawianej ustawy oraz przepisami odrębnymi, skoro bowiem celem decyzji wydawanej w tym postępowaniu jest przesądzenie o zgodności zamierzonej inwestycji z przywołanymi przepisami, to ochrona interesów osób trzecich może być rozważana w tym tylko zakresie. Rozstrzygające znaczenie ma w tym kontekście treść art. 56 u.p.z.p., która stanowi, iż nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Treść przywołanego przepisu nie nasuwa wątpliwości, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest decyzją uznaniową organu, lecz jej ustalenia są zależne od regulacji prawnych dotyczących projektowanego zamierzenia inwestycyjnego i obszaru, na którym takie zamierzenie ma być zlokalizowane. Decyzja ta stanowi zatem prawnie określoną formę oceny dopuszczalności lokalizacji inwestycji w danym miejscu, w świetle powszechnie obowiązującego prawa. Organ ustalający lokalizację projektowanej inwestycji, aby odmówić jej lokalizacji w sposób wnioskowany przez inwestora, musi wykazać niezgodność wnioskowanej lokalizacji z przepisami prawa. Oznacza to, iż Prezydent Miasta, rozpatrując wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji nie mógł odmówić tego ustalenia w sytuacji, w której lokalizacja w projektowanym miejscu jest zgodna z przepisami ustawy i przepisami odrębnymi. Takiej niezgodności, zarówno Prezydent Miasta, jako organ pierwszej instancji, jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze, jako organ drugiej instancji, nie wykazały, co obligowało te organy do ustalenia wnioskowanej lokalizacji dla projektowanej inwestycji. Wreszcie takiej sprzeczności nie wskazują także sami skarżący. Ich zarzuty dotyczą w istocie naruszenia interesów skarżących jako osób trzecich, tj. ich prawa własności poprzez obniżenie wartości ich działek oraz ograniczenia możliwości ich zabudowy. W ocenie Sądu nie można jednak ich uznać za uzasadnione. W tym zakresie bezspornym jest, że akty planistyczne, do których należy decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego, może wpływać na wykonywanie prawa własności. Prawo własności stanowi wprawdzie najszerszą formę korzystania z rzeczy, nie daje jednak właścicielowi niczym nieograniczonej władzy nad rzeczą. Przepis art. 140 k.c., na który wskazuje skarżąca, a opisujący istotę prawa własności i wymieniający atrybuty właścicielskie, wskazuje wprost, iż wykonywanie uprawnień właścicielskich następuje "w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego". Właśnie u.p.z.p. jest jedną z ustaw szczególnych, wyznaczających granice władania rzeczą przez właściciela. Dlatego też mimo zrozumienia dla odczuć skarżących, nie mógł zostać uznany za zasadny zarzut naruszenia art. 54 pkt 2 lit. d) u.p.z.p. W myśl tego przepisu decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego określa m.in. warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, w szczególności w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Z utrwalonej linii orzecznictwa wynika, że ochronę interesów osób trzecich należy oceniać w kategoriach obiektywnych. Odnosi się ona do uprawnień wynikających z przepisów ustawowych (wyrok NSA z 27 października 1999 r., sygn. IV SA 1731/97). Naczelny Sąd Administracyjny wskazywał też, że wśród podstawowych elementów podlegających ocenie organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, należy (...) wziąć pod uwagę ochronę interesów osób trzecich, które należy rozumieć jednak jako ochronę interesów prawnych, a nie interesów faktycznych. Nie zawsze zakresy tych pojęć pokrywają się, co w praktyce rodzi nieporozumienia i niezadowolenie stron. Najczęściej interesy faktyczne stron są szersze niż interesy prawnie chronione (wyrok NSA z 2 kwietnia 1998 r., sygn. IV SA 1035/97; z 23 kwietnia 1996 r., sygn. SA/Wr 2655/95, z 27 października 1999 r., sygn. IV SA 1731/97). Ponadto przyjmuje się, że postanowienia omawianej decyzji, w szczególności postanowienia dotyczące ochrony osób trzecich, mogą zawierać jedynie informacje dla inwestora o działaniach niezbędnych dla ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, nie mogą zaś zawierać nakazów kierowanych do osób trzecich czy też uprawnień dla inwestora do podjęcia działań naruszających interes tych osób (wyrok NSA z dnia 28 listopada 1996r., SA/Bk 1002/96). Decyzja w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter deklaratoryjny, nie konstytuuje żadnych praw czy obowiązków dla właściciela nieruchomości. Odnosząc te uwagi do okoliczności niniejszej sprawy należy stwierdzić, że skarżona decyzja uwzględnia wymagania w zakresie ochrony osób trzecich w stopniu, jaki wymagany jest na etapie planowania inwestycji. Przedwczesne na tym etapie są obawy skarżących związane z obniżeniem wartości ich nieruchomości. Ponadto decyzja lokalizacyjna - w punkcie 7 - ustala wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, stanowiąc, że zamierzenie inwestycyjne należy projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej zapewniając poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich. W orzecznictwie podnosi się też, że nieuwzględnienie interesów skarżących nie popartych żadnymi konkretnymi przepisami prawa materialnego nie może stanowić podstawy skutecznego kwestionowania legalności warunków zabudowy, jako naruszających interesy osób trzecich (wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 16 kwietnia 2009r., sygn. II SA/Bd 934/08). Dlatego też sam sprzeciw właścicieli przeciwko lokalizacji inwestycji na działce wskazanej przez inwestora nie poparty żadnym przepisem prawa nie stanowił przesłanki do udzielenia odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. W tym zakresie rozstrzygające znaczenie ma istniejąca zgodność zamierzenia inwestycyjnego z przepisami prawa. Sprzeczne z zasadą legalizmu byłoby kierowanie się przez organ przesłankami wykraczającymi poza treść obowiązującej normy prawnej. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest decyzją uznaniową. Organ ustalający lokalizację projektowanej inwestycji, aby odmówić jej lokalizacji w sposób wnioskowany przez inwestora, musi wykazać niezgodność wnioskowanej lokalizacji z przepisami prawa o czym wprost stanowi art. 56 u.p.z.p. Dokonana przez Sąd kontrola wykazała, iż ani organy ani podważające decyzję podmioty nie wykazały istnienia takiej niezgodności. W takiej zaś sytuacji nie można było odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Należy też podnieść, że linie rozgraniczające teren inwestycji nie przesądzają jeszcze, że istotnie w takich granicach dojdzie do realizacji inwestycji. Linie te wyznaczają bowiem maksymalny zasięg inwestycji. Ostateczny przebieg inwestycji zostanie przesądzony dopiero w decyzji o pozwoleniu na budowę. Niewykluczone jest zatem takie zaplanowanie trasy ułożenia sieci wodociągowej oraz kanalizacyjnej w sposób najmniej uciążliwy dla skarżących. W związku z tym za nietrafne należało uznać zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 6, 7, 8, 9, 11, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. W ocenie Sądu organ ustalił i wyjaśnił niezbędne dla prawidłowego rozpatrzenia wniosku okoliczności, czemu dał wyraz w uzasadnieniu decyzji. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie stwierdzając naruszenia prawa przez organy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.