II SA/Lu 265/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wyjaśnienia treści postanowienia - w zakresie wniosku R. O. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku postanawia odrzucić wniosek. Wyrokiem z dnia 5 listopada 2015 r. Sąd oddalił skargę R. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] marca 2015 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wyjaśnienia treści postanowienia. W dniu 29 maja 2017 r. skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia powyższego wyroku. Wniosek uzasadniła złym stanem zdrowia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Wniosek skarżącej o przywrócenie terminu podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z akt sprawy wynika, że siedmiodniowy termin do złożenia przez skarżącą wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, o którym to terminie mowa w art. 141 § 2 P.p.s.a., upłynął w dniu 12 listopada 2015 r. Skarżąca złożyła natomiast wniosek o przywrócenie uchybionego terminu dopiero w dniu 29 maja 2017 r. Należy zauważyć, że stosownie do art. 87 § 5 P.p.s.a. po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne wyłącznie w przypadkach wyjątkowych. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, że niewątpliwie powołany przepis nie może być interpretowany rozszerzająco, gdyż pozwala on na przywrócenie terminu, w razie upływu roku od uchybionego terminu, jedynie w nadzwyczajnej sytuacji, która musi być oceniana jako uniemożliwiająca – w sposób obiektywny – działanie strony w normalnym trybie, z zachowaniem terminu do dokonania czynności procesowej (zob. postanowienia NSA: z dnia 12 lipca 2011 r., sygn. akt II GZ 273/11, z dnia 7 grudnia 2011 r., sygn. akt I OZ 991/11, z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt II OZ 109/13). Tego rodzaju okoliczności muszą mieć więc charakter zupełnie szczególny, co dotyczy – co do zasady – okoliczności, których wystąpienia strona, należycie dbająca o własne interesy, nie mogła przewidzieć i w związku z tym, nie mogła im również zapobiec, takich jak: długotrwała poważna klęska żywiołowa, czy inne nie dające się przewidzieć wydarzenia. Nie budzi wątpliwości Sądu, że taka sytuacja nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Z treści wniosku o przywrócenie terminu wynika bowiem, że przyczyną uchybienia terminu jest długotrwała trudna sytuacja zdrowotna skarżącej, która nie rokuje nadziei na poprawę. Oceniając zasadność tego wniosku trzeba mieć na uwadze, co Sądowi jest wiadome z urzędu oraz co potwierdza treść wniosku, że taki stan zdrowia utrzymuje się u skarżącej od lat, co najmniej od maja 2011 r. (zob. uzasadnienie wyroku WSA w Lublinie z dnia 10 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 708/11). W żadnym zatem razie nie można więc uznać, że w rozstrzyganej sprawie zachodzi "wyjątkowy przypadek", o jakim mowa w powołanym art. 87 § 5 P.p.s.a. Podkreślenia wymaga, że kwestia dopuszczalności przywrócenia terminu po upływie roku od jego uchybienia stanowi przesłankę dotyczącą postępowania, należy więc do warunków dopuszczalności rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu, a nie do przesłanek merytorycznych, czyli do warunków zasadności tego wniosku. Skoro tak, to złożenie wniosku o przywrócenie terminu po upływie roku od jego uchybienia, bez zaistnienia wyjątkowego przypadku powoduje, że wniosek taki podlega odrzuceniu jako niedopuszczalny, na podstawie art. 88 P.p.s.a., a nie oddaleniu (por. postanowienia NSA: z dnia 30 maja 2008 r., sygn. akt I FZ 140/08 oraz z dnia 5 sierpnia 2008 r., sygn. akt I OZ 580/10). Z tych względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu.