II SA/Lu 282/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Asystent sędziego Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 lipca 2009 r. sprawy ze skargi M. K. i J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. po rozpoznaniu odwołania M. K., J.G., Z. S., J. G., A. G., M. O., J. D., M. Ł., J. K. od decyzji Wójta Gminy S. B. z dnia [...] umorzyło postępowanie odwoławcze ze względu na brak interesu prawnego i przymiotu strony odwołujących się. W uzasadnieniu wyjaśniono, że organ I instancji – na wniosek Sp. z o.o. w W. – ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej nr 26220 "M." składającej się z wieży antenowej, dwóch kontenerów technicznych, agregatu prądotwórczego wraz z urządzeniami budowlanymi (przyłącze elektroenergetyczne, ogrodzenie terenu, dojazd) oraz zjazdu z drogi powiatowej nr 1709L (działka nr ewid. 107) w miejscowości M. na części działki nr 110. Odwołujący się wskazywali, że budowa masztu spowoduje naruszenie dóbr osobistych wielu osób, zeszpeci krajobraz i negatywnie wpłynie na samopoczucie i zdrowie ludzi znajdujących się w jego pobliżu, a także obniży wartość rynkową działek znajdujących się wokół masztu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wezwało Wójta Gminy S. B. o wskazanie stron postępowania – w odpowiedzi na to wezwanie organ I instancji wyjaśnił, że są nimi J. S., K. O., U. S. oraz wnioskodawca. W tej sytuacji Kolegium zwróciło się do odwołujących się o wskazanie podstawy prawnej żądania i wykazania interesu prawnego, uzasadniającego ich udział w tym postępowaniu. W pismach o identycznej treści M. K., J. G., J. G., A. G., M. O., J. D., M. Ł. i J. K. stwierdzili, że interes prawny w niniejszym postępowaniu posiada każdy, kto będzie miał możliwość korzystania z usług operatora telefonii komórkowej. Ich prawa wynikają dodatkowo z "art. 6 załącznika nr 1 pkt 20 umowy międzynarodowej zwanej Konwencją z Aarhus". Z. S. podniósł natomiast, że ma działkę we wsi M. nr 116/1, na którą za 3 - 4 lata ma zamiar na stałe się przenieść. Działka znajduje się zaledwie 300 m od planowanego masztu, którego promieniowanie jest niebezpieczne dla zdrowia. Organ odwoławczy stwierdził, że wskazane przez odwołujących się okoliczności nie usprawiedliwiają ich interesu prawnego. Natomiast z akt sprawy wynika, że ich nieruchomości nie znajdują się w zasięgu oddziaływania inwestycji: jej wpływ został określony w decyzji poprzez ustalenie odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania. Z załączonej do wniosku "Identyfikacji przedsięwzięcia" wynika, że w sektorach określonych K/Q, L/R, M/S wynosi ona 150 m, w sektorach A, B, C – 70 m, a w sektorach W1, W2, W3, W4 – 5 m, a ponadto, że parametry stacji nie kwalifikują się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Kolegium wyjaśniło ponadto, że art. 6 Konwencji z Aarhus z 1998r. o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (Dz.U. z 2003r., Nr 78, poz. 706), który wskazali odwołujący się, daje im podstawę do składania uwag i wniosków, nie stanowi jednak bezpośredniego źródła ich interesu prawnego w niniejszym postępowaniu. Z tego powodu Kolegium umorzyło postępowanie odwoławcze. Skargę do sądu administracyjnego wnieśli M. K., J. G., Z. S., J. G., A. G., M. O., J. D., M. Ł. oraz J. K., domagając się uchylenia decyzji organów administracyjnych obu instancji. Skarżący zarzucili naruszenie przez organy zasad postępowania wyrażonych w art. 7, 8, 9, 11 kpa, a także przepisów art. 7, 77 i 107 § 3 kpa. Podkreślili, że w decyzji nie wskazano, jakie urządzenia będą zainstalowane na maszcie, dlatego nie jest możliwa prawidłowa ocena jego oddziaływania: organ nie podał całkowitej mocy EIRP (superpozycji energii), nie ustalił typów oraz ilości anten oraz nie podał maksymalnej mocy katalogowej doprowadzonej do anteny; poza tym nie wiadomo czy organ uwzględnił inne źródła pola elektromagnetycznego. W konsekwencji, zdaniem skarżących, brak jest podstaw do odmówienia im przymiotu strony. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie stwierdzić należy, że skarga Z. S., M.Ł. M. O., M. O., M. G., J. G., J. G. i A. G. nie została opłacona, wskutek czego została w stosunku do tych osób odrzucona postanowieniem Sądu z dnia 9 lipca 2009r.; w konsekwencji argumentacja tych osób nie była przedmiotem oceny Sądu. Rozpatrując natomiast skargę J. K. i M. K. Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Prawidłowo bowiem organ uznał, że skarżący nie posiadają przymiotu strony w toczącym się przed nim postępowaniu. Zgodnie z art. 28 kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny w każdym przypadku musi wynikać z określonego przepisu prawa, odnoszącego się wprost do sytuacji danego podmiotu. W orzecznictwie sadowo-administracyjnym ugruntowało się stanowisko, że w sprawach, w których przedmiotem jest ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego przymiot strony przysługuje osobom uprawnionym w stosunku do nieruchomości, na której ma być lokalizowana inwestycja oraz na które rozciąga się wpływ planowanej inwestycji (por. wyrok NSA z dnia 19 lutego 2008r., II OSK 31/07; wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 marca 2006r., IV SA/Wa 33/06) Zazwyczaj stronami takiego postępowania są właściciele sąsiednich nieruchomości, choć ze względu na możliwość oddziaływania inwestycji na dalsze nieruchomości stronami mogą być także właściciele nieruchomości nie sąsiadujących bezpośrednio z terenem zaplanowanej inwestycji. Warunkiem uznania danego podmiotu za stronę postępowania i dopuszczenia go do udziału w nim jest jednak wykazanie przez ten podmiot, że planowana inwestycja będzie wpływać na jego nieruchomość. W ocenie Sądu, skarżący J. K. i M. K. nie wykazali, że budowa stacji bazowej telefonii cyfrowej nr 26220 "M." w miejscowości M. na części działki nr 110 negatywnie wpłynie na ich nieruchomości. Zebrana dokumentacja, pozwalała na przyjęcie, że nieruchomości skarżących nie leży w obszarze oddziaływania stacji. Z "Identyfikacji przedsięwzięcia" sporządzonej przez mgr inż. D. F. /k. 2-14/ wynika, że odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania w sektorach określonych K/Q, L/R, M/S odległość wynosi 150 m, w sektorach A, B, C – 70 m, a w sektorach W1, W2, W3, W4 – 5 m, a dodatkowo parametry stacji nie kwalifikują się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Badając interes prawny skarżących, organ nie poprzestał jedynie na dokumentacji projektowej planowanej inwestycji, ale skierował bezpośrednio do skarżących wezwanie o wskazanie, na czym polega ich interes prawny w tym postępowaniu. Przedstawione przez skarżących, w wyniku wezwania, okoliczności nie świadczą jednak o ich interesie prawnym, lecz o interesie faktycznym, który nie podlega ochronie prawnej i nie daje podstaw do przyznania im statusu strony. Fakt, iż będą oni mieli możliwość korzystania z usług operatora (inwestora) wskazuje bowiem wyłącznie na ich interes faktyczny, a nie prawny. Wbrew ich argumentacji źródłem interesu prawnego nie może być również art. 6 Konwencji z Aarhus z 1998r. o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (Dz.U. z 2003r., Nr 78, poz. 706), który jest zapisem ogólnym i stanowi jedynie – jak słusznie stwierdził organ - uprawnienie do składania uwag i wniosków w tych sprawach, nie jest jednak samodzielną podstawą żądania wydania przez organ administracji rozstrzygnięcia w indywidualnej sprawie. W konsekwencji organ odwoławczy, wobec braku uzasadnionej argumentacji skarżących, zasadnie uznał, że skarżący nie posiadają przymiotu strony i umorzył zainicjowane przez nich postępowanie odwoławcze. Podniesione dodatkowo, już na etapie skargi do Sądu administracyjnego zarzuty, iż organ w rzeczywistości nie ustalił zakresu oddziaływania stacji, nie świadczy o naruszeniu przy wydaniu zaskarżonej decyzji o umorzeniu postępowania przepisów procesowych tj. art. 7, 8, 9, 11, 77, 80 i 107 § 3 kpa, skoro organ odwoławczy wzywał skarżących do wykazania, na czym polega ich interes prawny. Skarżący mieli więc możliwość dowodzenia bezpośrednio przed tym organem, że zakres oddziaływania planowanej inwestycji jest większy niż organ ustalił i że faktycznie inwestycja ta będzie oddziaływać na ich nieruchomości. Z tych względów, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza, dlatego skargę oddalił na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.)