II SA/Lu 283/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Starszy referent Marzena Okoń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 1 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi K. M. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia na równorzędne stanowisko służbowe oddala skargę. Sygn. akt II SA/Lu [...] U Z A S A D N I E N I E Zaskarżonym rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] października 2015 r. L. Wojewódzki Komendant Policji – po rozpatrzeniu odwołania K. M. od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w T. L. z dnia [...] sierpnia 2015 r. w sprawie przeniesienia na równorzędne stanowisko służbowe – uchylił rozkaz personalny organu pierwszej instancji w części dotyczącej daty przeniesienia na równorzędne stanowisko służbowe oraz określił nowy termin przeniesienia na dzień [...] października 2015 r., natomiast w pozostałym zakresie wskazany rozkaz personalny utrzymał w mocy. W uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu organ odwoławczy przedstawił następująco okoliczności faktyczne i prawne sprawy: Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. Komendant Powiatowy Policji w T. L. działając na podstawie art. 6f, art. 32 ust. 1 i 2 w związku z art. 8a ust. 2 i art. 36 ust. 1 ustawy z dnia [...] kwietnia 1990 roku o Policji (Dz. U. z 2015 roku, poz. 355 ze zm.) oraz § 8 ust. 1 i 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2001 roku w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2011 r. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), a także § 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2007 r. w sprawie wymagań w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim powinni odpowiadać policjanci na stanowiskach komendantów Policji i innych stanowiskach służbowych oraz warunków ich mianowania na wyższe stanowiska służbowe (Dz. U. z 2007 r. Nr 123, poz. 857 ze zm.) zwolnił z dniem [...] września 2015 r. asp. szt. K. M. ze stanowiska Kierownika Rewiru Dzielnicowych Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w T. L., zaszeregowanego w 6 grupie uposażenia zasadniczego w kwocie [...]zł wynikającej z mnożnika 1,75 kwoty bazowej określonej dla policjantów na rok 2015 oraz dodatkiem funkcyjnym II kategorii w wysokości [...] zł i z dniem [...] września 2015 r. przeniósł ww. funkcjonariusza z urzędu i mianował na stanowisko kierownika Posterunku Policji w L. K. K. Powiatowej Policji w T. L. z uposażeniem zasadniczym i dodatkiem funkcyjnym II kategorii w dotychczasowej wysokości. W uzasadnieniu powyższego rozkazu Komendant Powiatowy wskazał, że doświadczenie zdobyte w dotychczasowej służbie oraz jakość wykonywanych przez asp. szt. K. M. zadań i czynności na stanowiskach kierowniczych, dają rękojmię prawidłowego wykonywania zadań na stanowisku kierownika Posterunku Policji w L. K.. Mianowanie na wskazane stanowisko ma na celu zapewnienie efektywnego i sprawnego nadzoru nad policjantami wykonującymi obowiązki i zadania ustawowe Policji oraz utrzymania odpowiedniego poziomu realizacji służb patrolowych i obchodowych. K. M. z zachowaniem ustawowego terminu złożył odwołanie od powyższego rozkazu, wnosząc o jego uchylenie. Odwołujący podniósł, że przeniesienie do innej miejscowości nie wymaga zgody policjanta, pod warunkiem przeniesienia na stanowisko równorzędne, natomiast jego obecne stanowisko i docelowe wskazane w przedmiotowym rozkazie personalnym różnią się charakterem wykonywanych zadań, podległością służbową, a nawet uprawnieniami chociażby w zakresie nadzoru nad prowadzonymi postępowaniami przygotowawczymi. Karta opisu stanowiska kierownika rewiru dzielnicowych zasadniczo różni się od karty kierownika posterunku policji, a funkcjonowanie tych dwóch stanowisk regulują dwa odrębne przepisy resortowe. Asp. szt. K. M. stwierdził, że w uzasadnieniu rozkazu personalnego nr [...] brak jest rozwinięcia tej kwestii, podczas gdy decyzja wydana w warunkach uznania administracyjnego nie może być decyzją dowolną, lecz powinna wynikać z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Funkcjonariusz stwierdził ponadto, że ta "nierozważna decyzja" rodzi podwójnie negatywne skutki finansowe dla budżetu Komendy Policji związane z dojazdem do miejsca pełnienia służby przez dwóch policjantów. Odwołujący ponadto poddał w wątpliwość zgodność zaskarżonego rozkazu personalnego z procedurą. W jego ocenie uchybieniem jest bowiem podpisanie przedmiotowego rozkazu przez I Zastępcę Komendanta Powiatowego Policji w T. L. w sytuacji, gdy w uzasadnieniu rozkazu brak jest informacji o scedowaniu takich uprawnień przez Komendanta Powiatowego Policji w T. L. na innego przełożonego. Rozpatrując odwołanie L. Komendant Policji podniósł, że decyzja o przeniesieniu policjanta na równorzędne stanowisko służbowe, której podstawą prawną jest art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, podejmowana jest władczo i jednostronnie w ramach uznania administracyjnego, przy czym "stanowisko równorzędne" oznacza stanowisko, które musi charakteryzować się takimi samymi parametrami uposażenia zasadniczego, takim samym rodzajem dodatku służbowego oraz takim samym stopniem etatowym. Wszystkie te warunki powinny być spełnione łącznie. Organ drugiej instancji podkreślił, że równorzędność stanowisk nie oznacza ich tożsamości w nazwie czy zakresie realizowanych zadań. W odniesieniu do obydwu stanowisk asp. szt. K. M. (aktualnego i proponowanego), zdaniem organu, o ich równorzędności przesądzają następujące aspekty: grupa zaszeregowania uposażenia zasadniczego, stopień etatowy, rodzaj przyznanego dodatku. L. Komendat Wojewódzki Policji wyjaśnił, że zgodnie z tabelą zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup oraz odpowiadających im policyjnych stopni etatowych, stanowiącą załącznik nr [...] do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1236), stanowiska kierownika Rewiru Dzielnicowych i kierownika Posterunku Policji są zaszeregowane do tej samej (szóstej) grupy uposażenia zasadniczego oraz odpowiada im jednakowy stopień etatowy, a ponadto w przypadku obydwu stanowisk, przepisy rozporządzenia przewidują ten sam rodzaj dodatku, tj. dodatek funkcyjny II kategorii. Organ odwoławczy zwrócił ponadto uwagę, że decyzja o przeniesieniu z urzędu i mianowaniu na równorzędne stanowisko służbowe asp. szt. K. M. wydana została z uwzględnieniem doświadczenia ww. policjanta zdobytego w dotychczasowej służbie, znajomości przepisów i procedur ich stosowania. Stanowiła zatem przejaw zaufania do posiadanych przez funkcjonariusza predyspozycji i kompetencji oraz wykorzystania w Posterunku Policji w L. K. fachowości i deklarowanej przez asp. szt. K. M. własnej inicjatywy. Stanowisko kierownika posterunku Policji jest stanowiskiem wymagającym większej samodzielności i kreatywności, dlatego też kwestia posiadanych przez ww. funkcjonariusza kwalifikacji w żaden sposób nie została zdeprecjonowana, gdyż umiejętności i osiągnięcia zawodowe zostaną wykorzystane dla potrzeb służby w nowej komórce organizacyjnej. Organ drugiej instancji uznał za nieuzasadniony zarzut podpisania zaskarżonego rozkazu personalnego przez I Zastępcę Komendanta Powiatowego Policji w T. L.. Wyjaśnił, że decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. w sprawie ustalenia zastępstwa na czas nieobecności Komendanta Powiatowego Policji w T. L. - K. Powiatowy Policji w T. L. upoważnił mł. insp. M. W. do podejmowania decyzji pozostających w pełnym zakresie kompetencji Komendanta Powiatowego Policji w T. L. podczas jego nieobecności w dniach od [...] sierpnia 2015 r. do [...] września 2015 r. Końcowo organ odwoławczy podniósł, że podjęta przez Komendanta Powiatowego Policji w T. L. decyzja wynika wyłącznie z konieczności zapewnienia właściwego działania jednostki, a takie działania leżą całkowicie w gestii przełożonego w sprawach osobowych. Biorąc pod uwagę przytoczone powyżej ustalenia uznać należy, iż Komendant Powiatowy Policji w T. L. działał w ramach przyznanych mu uprawnień - zgodnie z przepisami obowiązującymi w tym zakresie. Biorąc natomiast pod uwagę, że Komendant Powiatowy Policji w T. L. rozkazowi personalnemu nr [...] nie nadał rygoru natychmiastowej wykonalności, organ drugiej instancji określił termin mianowania policjanta na stanowisko kierownika Posterunku Policji w L. K. K. Powiatowej Policji w T. L. na dzień [...] października 2015 r. K. M. – reprezentowany przez adwokata B. B. – zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie powyższy rozkaz personalny drugiej instancji w części orzekającej o utrzymaniu w mocy rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w T. L. z dnia [...] sierpnia 2015 r. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) § 5 ust. 2 Porozumienia L. Komendanta Wojewódzkiego Policji z Zarządem Wojewódzkim NSZZ Policjantów Województwa L., poprzez zaniechanie pisemnego poinformowania Zarządu Terenowego NSZZ o planowanym przeniesieniu skarżącego i nieuzyskanie opinii ww. Zarządu; 2) art. 138 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w T. L. z dnia [...] sierpnia 2015 r. mimo, iż rozkaz ten wydany został z rażącym naruszeniem przepisów, a to przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: - art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności niniejszej sprawy w tym warunków pracy na dotychczasowym i nowym stanowisku, a w konsekwencji braku równorzędności stanowiska nowego z dotychczas zajmowanym oraz całkowite pominięcie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji słusznego interesu skarżącego, - § 5 ust. 2 Porozumienia L. Komendanta Wojewódzkiego Policji z Zarządem Wojewódzkim NSZZ Policjantów Województwa L., poprzez zaniechanie pisemnego poinformowania Zarządu Terenowego NSZZ o planowanym przeniesieniu skarżącego i nieuzyskanie opinii ww. Zarządu; W oparciu o powyższe zarzuty skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego rozkazu personalnego oraz rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w T. L. z dnia [...] sierpnia 2015 roku. Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi skarżący wyraził pogląd, że w przypadku wyznaczania nowego stanowiska służbowego niezbędnym jest wykazanie, iż zaszły rzeczywiste potrzeby organizacyjne, wynikające z przyjętego modelu funkcjonowania Policji. W jego ocenie przyznanie w ustawie (o Policji) uprawnienia do swobodnego kształtowania struktury oraz doboru odpowiednich funkcjonariuszy nie oznacza prawa do dowolności i arbitralności podejmowanych rozstrzygnięć i całkowitego pomijania słusznego interesu samego przenoszonego funkcjonariusza. Skarżący stwierdził także, że przy ocenie równorzędności stanowisk, oprócz uposażenia, kwalifikacji, wykształcenia, stażu pracy oraz nazwy stanowiska, organ powinien poddać ocenie także możliwości dalszych awansów funkcjonariusza oraz (a nawet przede wszystkim) warunki służby, które są jedną z cech charakterystycznych dla danego, określonego stanowiska służbowego. W razie ustalenia, że zmiana stanowiska wiąże się z istotną zmianą warunków pracy funkcjonariusza (jaka – zdaniem skarżącego – ma miejsce w niniejszej sprawie), nie istnieje możliwość przyjęcia tezy o równorzędności stanowisk, a w konsekwencji możliwość zmiany stanowiska bez zgody funkcjonariusza. W odpowiedzi na skargę L. Komendant Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy podkreślić, że z art. 32 ustawy z dnia [...] kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 355 ze zm.) oraz przepisów § 19 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2013 r. poz. 644), dalej jako "rozporządzenie", wynika, że rozkazy personalne w sprawie przeniesienia policjantów są decyzjami administracyjnymi, czego konsekwencją jest obowiązek stosowania przy ich wydawaniu przepisów ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) i które to decyzje, jako takie, mogą być zaskarżane do sądów administracyjnych. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego rozkazu personalnego L. Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z dnia [...] października 2015 r. Sąd doszedł do wniosku, że został on wydany w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego oraz bez naruszenia przepisów postępowania w stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wobec czego skarga nie mogła zostać uwzględniona. Przypomnieć należy, że skarżący asp. szt. K. M. pełnił służbę na stanowisku Kierownika Rewiru Dzielnicowych Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w T. L.. Na mocy rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. Komendant Powiatowy Policji w T. L. zwolnił skarżącego z zajmowanego stanowiska z dniem [...] września 2015 r. i przeniósł go z urzędu do pełnienia dalszej służby w Posterunku Policji w L. K., mianując go z dniem [...] września 2015 r. na stanowisko kierownika tego Posterunku, z uposażeniem zasadniczym i dodatkiem służbowym w dotychczasowej wysokości. Na skutek odwołania K. M. L. Komendant Wojewódzki Policji zaskarżonym rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] października 2015 r. utrzymał w mocy rozkaz personalny organu pierwszej instancji w zakresie orzeczenia o przeniesieniu na równorzędne stanowisko służbowe. Organ odwoławczy rozstrzygnięciem reformatoryjnym dokonał jedynie korekty ustalonego przez organ pierwszej instancji terminu przeniesienia, co wobec faktu, iż rozkazowi pierwszej instancji nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, a w konsekwencji walor wykonalności rozkaz ten nabył dopiero z dniem [...] października 2015 r. (tj. w dacie orzekania w drugiej instancji), a więc już po terminie ustalonym przez organ pierwszej instancji, było działaniem w pełni uzasadnionym. Podstawą prawną o charakterze kompetencyjnym przeniesienia skarżącego jest art. 32 ustawy o Policji, zgodnie z którym do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. W przepisie tym nie wskazano kryteriów i merytorycznych przesłanek uzasadniających podejmowanie decyzji w tych sprawach. W świetle jednakże następujących po art. 32 przepisów ustawy o Policji (art. 36, art. 38) nie ulega wątpliwości, że zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego, połączone z równoczesnym mianowaniem na inne stanowisko służbowe, może nastąpić wyłącznie na stanowisko równorzędne ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym. Wynika to z zastosowania wnioskowania a contrario do przepisu art. 38 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, w którym wymieniono w sposób wyczerpujący obligatoryjne i fakultatywne przesłanki uzasadniające przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe. Natomiast przeniesienie policjanta do pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę zostało uregulowane w art. 36 ust. 1 ustawy o Policji. Z przepisów tych a contrario wynika, że skoro przeniesienie na niższe stanowisko jest obwarowane ściśle określonymi wymogami i trybem, to przeniesienie służbowe policjanta na stanowisko równorzędne (również w innej miejscowości) podlega wyłącznie wymogom kompetencyjnym art. 32 ustawy o Policji i przepisom postępowania wynikającym z Kodeksu postępowania administracyjnego, co wynika wprost z § 19 ust. 2 rozporządzenia. Nie ma przy tym szczególnych przesłanek wydania rozkazu personalnego w tym przedmiocie. Stosując zasady wykładni logicznej, systemowej i celowościowej powołanych przepisów, należy zatem przyjąć, że właściwy komendant jest uprawniony do przeniesienia policjanta na równorzędne stanowisko służbowe bez jego zgody (z urzędu) i jest to decyzja uznaniowa, przy czym ramy tego uznania wyznacza przepis art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, czyli interes społeczny (w tym przypadku interes służbowy Policji) oraz słuszny interes policjanta (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 listopada 2002 r. sygn. akt II SA 3411/01; wyrok WSA w Warszawie z 3 marca 2011 r. sygn. akt. II SA/Wa 2154/10 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Decyzje podejmowane w ramach uznania administracyjnego pozostają pod kontrolą sądu, lecz zakres tej kontroli jest ograniczony. Sąd bada bowiem zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, lecz nie wnika w jego słuszność czy celowość. Z tego względu kontrola sądu w tego typu sprawach ogranicza się do zbadania, czy właściwie zostało przeprowadzone postępowanie wyjaśniające, czy organ badał sprawę w zakresie dyrektyw ustawowych i czy z ustaleń faktycznych wyciągnięto prawidłowe wnioski. W ocenie Sądu zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada powyższym kryteriom. Organy Policji obu instancji wyczerpująco ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą w sposób odpowiadający wymogom art. 77 k.p.a., oceniły zebrany materiał dowodowy stosownie do zasad wynikających z art. 80 k.p.a., a także uzasadniły swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymogami przepisu art. 107 § 3 k.p.a. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organów nieprawidłowości w sferze ustalenia stanu faktycznego sprawy i jego oceny w świetle obowiązujących w tym zakresie przepisów postępowania administracyjnego. Nie ulega zatem wątpliwości, że właściwy przełożony skarżącego posiadał uprawnienia do przekształcenia jego stosunku służbowego w ten sposób, iż zwolnił go z dotychczas zajmowanego stanowiska i przeniósł z urzędu do dalszego pełnienia służby w Posterunku Policji w L. K.. Była to decyzja uznaniowa, uzasadniona okolicznościami podanymi przez organy Policji, w tym w szczególności zaistniałą koniecznością zapewnienia kierownictwa ww. Posterunku. Jak wynika z uzasadnienia decyzji oraz materiałów załączonych do akt administracyjnych sprawy, przedmiotowy Posterunek jest natomiast posterunkiem przygranicznym o dużej dynamice przestępczości i przepływu ludności. Zapewnienie właściwego funkcjonowania tej jednostki niewątpliwie zatem wymaga obsadzenia na jego stanowisku kierowniczym funkcjonariusza z odpowiednim doświadczeniem oraz predyspozycjami osobowościowymi. Skarżący cieszy się natomiast opinią funkcjonariusza, który w dotychczasowej służbie zdobył już niezbędne w tym zakresie doświadczenie, posiada odpowiednią znajomość przepisów i procedur ich stosowania, a także odpowiednie cechy osobowościowe, jak fachowość, samodzielność i kreatywność. Podane okoliczności, wbrew zarzutom skargi, prowadzą do wniosku o uwzględnieniu przez organy Policji indywidualnego interesu funkcjonariusza. Zagadnieniem kluczowym w rozpoznawanej sprawie była ocena "równorzędności" stanowiska dotychczasowego i nowego. Ustawa o Policji nie definiuje tego pojęcia, nie mniej jednak kryteria oceny równorzędności stanowisk wypracowane zostały w orzecznictwie. Na tym tle ukształtował się pogląd, że stanowisko równorzędne w rozumieniu art. 36 ust. 1 ustawy o Policji, oznacza stanowisko o identycznych parametrach uposażenia zasadniczego, takim samym stanowisku służbowym oraz takim samym stopniu etatowym (por. wyrok WSA w Olsztynie z 6 października 2011 r. sygn. akt II SA/Ol 605/11). Organy obu instancji dokładnie omówiły powyższe kryteria. Skarżący został przeniesiony ze stanowiska kierownika Rewiru Dzielnicowych Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w T. L. na stanowisko kierownika Posterunku Policji w L. K. – podległego tej samej Komendzie Powiatowej. Uposażenie zasadnicze oraz dodatek służbowy nie uległy zmianie. Zachowana została tożsamość stanowiska służbowego, tj. kierownika. Na dotychczasowym i na nowym stanowisku służbowym wymagany był ponadto ten sam stopień etatowy, czyli stopień aspiranta sztabowego. Tożsama pozostaje również grupa zaszeregowanie obydwu tych stanowisk. Spełnienie powyższych kryteriów przesądza o pozytywnej ocenie zachowania "równorzędności" stanowiska, na które skarżący został przeniesiony. Nie sposób natomiast zgodzić się ze skarżącym, jakoby ocenie tej przeczył fakt, iż skarżący został przeniesiony do pełnienia służby w innej miejscowości. Miejsce pełnienia służby nie stanowi bowiem kryterium oceny równorzędności stanowisk. Równorzędność stanowisk nie oznacza natomiast ich identyczności, gdyż ustawa o Policji wymaga, aby stanowiska były równorzędne, a nie tożsame (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 46/08, LEX nr 560231). W świetle powyższych ustaleń nie znajdują uzasadnienia podnoszone przez skarżącego zarzuty, że organy nie dokonały analizy warunków jego pracy i nie wykazały w sposób dostateczny równorzędności nowego i dotychczasowego stanowiska. Uwzględniając bowiem doświadczenie i kwalifikacje zawodowe skarżącego, a także potrzebę wypełnienie luki na stanowisku kierownika Posterunku Policji w L. K., organ miał uzasadnione podstawy, aby podjąć decyzję o przeniesieniu służbowym skarżącego, a decyzja ta mieściła się w granicach uznaniowości organu. Podkreślić trzeba, że zaskarżony rozkaz personalny został wyczerpująco uzasadniony. Dokładnie omówiono w nim warunki pełnienia służby na dotychczasowym i nowym stanowisku, oraz prawidłowo dokonano porównania tych stanowisk z uwzględnieniem kryteriów "równorzędności". Odniesiono się również do zarzutów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu. W tym kontekście należy zgodzić się z organem odwoławczym, iż bezzasadny był zarzut skarżącego wskazujący jakoby rozkaz pierwszej instancji został podpisany przez osobę nieposiadającą stosownego upoważnienia. Przypomnieć należ, że przedmiotowy rozkaz został wydany i podpisany z upoważnienia Komendanta Powiatowego Policji w T. L. przez jego I Zastępcę – mł. ins. M. W.. I Zastępca Komendanta Powiatowego Policji dysponował jednak wówczas upoważnieniem do podejmowania decyzji pozostających w pełnym zakresie kompetencji Komendanta Powiatowego Policji w T. L.. Upoważnienie takie zostało mu bowiem udzielone na okres nieobecności Komendanta w dniach od [...] sierpnia 2015 r. do [...] września 2015 r., na mocy decyzji Komendanta z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...]. Odpis tej decyzji został załączony do akt administracyjnych niniejszej sprawy (k. 14). Końcowo należy przyznać rację skarżącemu jedynie w zakresie zarzutu dotyczącego niewypełnienia przez Komendanta Powiatowego Policji w Tomasdzowie L. obowiązku wynikającego z § 5 ust. 2 Porozumienia L. Komendanta Wojewódzkiego Policji z Zarządem Wojewódzkim NSZZ Policjantów Województwa L., poprzez zaniechanie pisemnego poinformowania Zarządu Terenowego NSZZ o planowanym przeniesieniu skarżącego i nieuzyskanie opinii ww. Zarządu. W aktach sprawy brak jest bowiem informacji wskazującej na to, że Komendant Powiatowy Policji w T. L. (czy też działający z jego upoważnienia I Zastępca), przed podjęciem kwestionowanego rozkazu personalnego skierował do Zarządu Terenowego NSZZ stosowną informację o planowanym przeniesieniu. Mając jednak na uwadze, że obowiązek ten nie znajduje oparcia w akcie będącym źródłem prawa, a nadto, że ewentualna opinia Zarządu Terenowego NSZZ i tak nie byłaby dla organu Policji wiążąca, powyższe uchybienie należy ocenić jako pozostające bez wpływu na wynik sprawy. Reasumując, stwierdzić należy, że zarówno zaskarżony rozkaz personalny, jak i poprzedzający go rozkaz pierwszej instancji w zakresie utrzymanym w mocy, nie naruszają prawa w stopniu powodującym konieczność ich uchylenia. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.