II SA/Lu 288/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska Protokolant Sekretarz sądowy Marzena Okoń po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozłożenia na raty należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego I. oddala skargę, II. przyznaje [...] A. K. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) należnego podatku od towarów i usług. Sygn. akt II SA/Lu [...] U Z A S A D N I E N I E Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] – po rozpatrzeniu odwołania W. B. od decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego – na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 30 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 489 ze zm.; obecnie: t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 554 ze zm. – dalej jako "ustawa") uchyliło zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w całości oraz orzekło o rozłożeniu W. B. należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego za okres: - od [...] października 2008 r. do [...] września 2009 r. w wysokości [...] zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, które na dzień wydania decyzji wynoszą [...] zł, na 39 rat w wysokości po [...] zł miesięcznie, ostatnia rata w wysokości [...] zł, płatnych począwszy od dnia [...] lutego 2018 r.; - od [...] października 2009 r. do [...] września 2010 r. w wysokości [...] zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, które na dzień wydania decyzji wynoszą [...] zł, na 37 rat w wysokości po [...] zł miesięcznie, ostatnia rata w wysokości [...] zł, płatnych począwszy od dnia [...] lutego 2018 r.; - od [...] października 2010 r. do [...] września 2011 r. w wysokości [...] zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, które na dzień wydania decyzji wynoszą [...] zł, na 34 raty w wysokości po [...] zł miesięcznie, ostatnia rata w wysokości [...] zł, płatnych począwszy od dnia [...] lutego 2018 r.; - od [...] października 2011 r. do [...] września 2012 r. w wysokości [...] zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, które na dzień wydania decyzji wynoszą [...] zł, na 32 raty w wysokości po [...] zł miesięcznie, ostatnia rata w wysokości [...] zł, płatnych począwszy od dnia [...] lutego 2018 r. Rozstrzygniecie powyższe zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: We wniosku z dnia [...] października 2017 r. W. B., powołując się na przepis art. 30 ust. 2 ustawy, zwrócił się do Prezydenta Miasta L. – Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w L., o rozłożenie na raty należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. W motywach wniosku dłużnik alimentacyjny powołał się na swoją sytuację dochodową i rodzinną. Wskazał, że jest osobą bezrobotną i jako cudzoziemiec nie posiada zezwolenia na zatrudnienie. Zamieszkuje razem ze swoją konkubiną oraz ich wspólnym dzieckiem, a ich sytuacja materialna jest "ciężka, wręcz tragiczna". W piśmie z dnia [...] października 2017 r. W. B. sprecyzował powyższy wniosek, określając wnioskowaną wysokość miesięcznej raty na kwotę [...]zł. Ewentualnie wniósł o rozłożenie przedmiotowej należności na raty w wysokości uznanej przez Prezydenta Miasta L.. Decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. działający z upoważnienia Prezydenta Miasta L. K. działu ds. osób zobowiązanych Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w L. odmówił W. B. rozłożenia na raty należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego w okresach: - od [...] października 2008 r. do [...] września 2009 r. w wysokości [...] zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, które na dzień wydania decyzji wynoszą [...] zł; - od [...] października 2009 r. do [...] września 2010 r. w wysokości [...] zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, które na dzień wydania decyzji wynoszą [...] zł; - od [...] października 2010 r. do [...] września 2011 r. w wysokości [...] zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, które na dzień wydania decyzji wynoszą [...] zł; - od [...] października 2011 r. do [...] września 2012 r. w wysokości [...] zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, które na dzień wydania decyzji wynoszą [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji podał, że dłużnik alimentacyjny jest w sile wieku (ma 40 lat) i jest zdrowy. Obecnie nie posiada stałego źródła utrzymania, zaś na terenie Rzeczypospolitej Polskiej przebywa na podstawie Karty Pobytu ważnej do dnia [...] grudnia 2017 r., bez prawa pracy. Dłużnik jest osobą rozwiedzioną, mieszka w domu rodziców swojej konkubiny, prowadząc z nią oraz z ich dzieckiem wspólne gospodarstwo domowe. Rodzina utrzymuje się ze świadczeń rodzinnych i świadczenia wychowawczego oraz z pomocy rodziców konkubiny. Organ pierwszej instancji wskazał, że brak pozwolenia na pracę nie pozbawia dłużnika możliwości ubiegania się o uzyskanie takiego zezwolenia, dlatego też brak po jego stronie aktywności zawodowej jest okolicznością negatywną dla ewentualnego rozłożenia na raty obciążających go należności. Ubocznie organ podkreślił, że od dnia [...] października 2012 r. osoba uprawniona do alimentów ([...]) nie pobiera świadczeń z funduszu alimentacyjnego, zatem należność strony nie wzrasta o kolejne wypłaty z funduszu. W odwołaniu od powyższej decyzji W. B. wniósł o jej zmianę poprzez rozłożenie należności na raty w miesięcznej wysokości po [...] zł, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Kwestionowanej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 30 ust. 2 ustawy poprzez nienależyte rozważenie, przy ocenie możliwości rozłożenia na raty żądanych należności, sytuacji dochodowej i rodzinnej dłużnika alimentacyjnego; - art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 25 ustawy, poprzez nienależyte rozważenie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, a w konsekwencji oparcie decyzji na ustaleniach wybiórczych i niepełnych, w szczególności poprzez pominiecie faktu, iż niemożność opłacania całości należności wynika z przyczyn obiektywnych, tj. z niemożności podjęcia zatrudnienia w chwili obecnej. Ponadto odwołujący zarzucił organowi pierwszej instancji błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał istotny wpływ na jego treść, tj.: - nieuzasadnione przyjęcie, że dłużnik alimentacyjny ma możliwość pokrycia należności w formie jednorazowej spłaty, podczas gdy oczywistym jest, że jego obecna sytuacja życiowa i majątkowa nie pozwalają mu na natychmiastowe uiszczenie całości zadłużenia; - błędne uznanie, że rozłożenie na raty należności nie wpłynęłoby na sytuację strony, podczas gdy jest to niewątpliwie okoliczność mogąca ułatwić terminową i sprawną spłatę zobowiązania; - błędne uznanie, że brak stałego źródła dochodu nie zapewni organowi gwarancji należytego wykonania spłaty zadłużenia, podczas gdy wnioskowana wysokość raty jest tego rodzaju, że dłużnik jest w stanie ją pozyskać podejmując prace dorywcze bądź w inny sposób, - wadliwe przyjęcie, że dłużnik nie rokuje co do terminowych spłat zadłużenia, gdyż jest osobą nieaktywną zawodowo, podczas gdy dłużnik ma niewątpliwą motywację do podjęcia prób celem uzyskania zezwolenia na pracę. Rozpatrując odwołanie Kolegium uznało je za zasadne i powołaną na wstępie decyzją ostateczną z dnia [...] stycznia 2018 r. (zaskarżoną w niniejszej sprawie) uchyliło decyzję organu pierwszej instancji w całości oraz orzekło co do istoty sprawy, rozkładając skarżącemu należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego z czterech okresów świadczeniowych na raty w kwotach po [...] zł miesięcznie za należność z każdego z tych okresów. Kolegium podniosło, że oceniając decyzję organu pierwszej instancji w świetle art. 30 ust. 2 i 3 ustawy, doszło do przekonania, iż ustalenia faktyczne i motywy, które legły u podstaw odmowy rozłożenia na raty należności, dają podstawę do stwierdzenia, iż organ pierwszej instancji przekroczył granice uznania administracyjnego. Analizując sprawę pod kątem sytuacji dochodowej i rodzinnej odwołującego, Kolegium przyznało, że jego wyjaśnienia i oświadczenia złożone w toku postępowania mogą budzić wątpliwości co do ich zgodności z rzeczywistą sytuacją, zwłaszcza, że nie mając dochodów odwołujący reguluje alimenty wobec syna. Nadto organ odwoławczy zwrócił uwagę, że twierdzenie odwołującego, iż zezwolenie na pobyt czasowy udzielone mu do grudnia 2017 r. pozbawiło go możliwość legalnego zatrudnienia, pozostaje w sprzeczności z ustawą z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. 2017 r. poz. 2206 ze zm.). Odwołujący jest cudzoziemcem, obywatelem [...], który przebywał na terytorium RP na podstawie zgody Wojewody L. z dnia [...] maja 2005 r. na pobyt tolerowany, a następnie na podstawie zgody z dnia [...] grudnia 2014 r. na pobyt czasowy do [...] grudnia 2017 r. Cudzoziemcy, którym udzielono zgodę na pobyt tolerowany lub zgodę na pobyt czasowy, uprawnieni są natomiast do wykonywania pracy bez konieczności uzyskania dodatkowo zezwolenia na pracę. W ocenie Kolegium odwołujący mógł zatem pracować na terytorium RP legalnie. Analizując materiał dowodowy Kolegium zwróciło uwagę, że odwołujący wraz z rodziną (partnerką R. O. oraz ich synem M. O.), zamieszkując w części domu jednorodzinnego będącego własnością rodziców jego partnerki, nie ponosi kosztów utrzymania mieszkania. Utrzymuje się ze świadczeń: rodzinnego i wychowawczego, w wysokości [...] zł. Dołączona do odwołania umowa o pracę z dnia [...] września 2017 r. zawarta przez R. O., pomimo, że nie zawiera informacji o wysokości wynagrodzenia, zdaniem organu odwoławczego, świadczy o tym, że sytuacja dochodowa rodziny uległa poprawie. Ponadto organ zauważył, iż z treści odwołania wynika, że odwołujący jest w stanie pozyskać środki pieniężne pracując dorywczo. Stan zdrowia członków rodziny został przy tym określony przez pracownika socjalnego jako dobry. W rodzinie nie ma osoby niepełnosprawnej. W ocenie Kolegium przedmiotowy wniosek o rozłożenie należności na raty na warunkach określonych przez odwołującego, tj. każda rata płatna w wysokości po [...] zł, zasługuje na pozytywne załatwienie, bowiem uwzględnia interes strony i interes społeczny. Organ odwoławczy podkreślił, że dłużnik nie jest z formalnego punktu widzenia osobą niezdolną do pracy, a zatem powinien uregulować swój pobyt na terytorium RP i zarejestrować się w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba poszukująca pracy. Do czasu podjęcia legalnego zatrudnienia może zaś pracować dorywczo, a wiec ma potencjalną możliwość regulowania zobowiązań alimentacyjnych. W. B. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na powyższą decyzję ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego, domagając się jej uchylenia w całości. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na jej treść, tj.: 1) art. 30 ust. 2 ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w postaci rozłożenia należności na raty niezgodnie z wnioskiem złożonym przez dłużnika alimentacyjnego, w sposób nieuwzględniający jego sytuacji dochodowej i rodzinnej; 2) art. 7a § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nierozstrzygnięcie powstałych w sprawie ewentualnych wątpliwości związanych z treścią wniosku odwołującego na jego korzyść, co spowodowało rozłożenie należności na cztery miesięczne raty po [...] zł, a więc łącznie w wysokości [...] zł miesięcznie, podczas gdy z treści uzasadnienia odwołania wynika wprost, że istotą odwołania skarżącego było udzielenie mu ulgi w postaci rozłożenia na jedną ratę w wysokości [...] zł, 3) art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na niewłaściwej ocenie materiału dowodowego oraz treści wniosku strony w szczególności poprzez uznanie, że wniosek W. B. o rozłożenie należności na raty po [...] zł dotyczył poszczególnych okresów, co w konsekwencji prowadziłoby do konieczności uiszczenia miesięcznej raty w wysokości [...] zł, podczas gdy jest to skrajnie nielogiczne i z treści złożonego odwołania wynika wprost, iż intencją odwołującego było rozłożenie na raty po [...] zł ogółu należności w łącznej kwocie [...]wraz z odsetkami. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że organ odwoławczy dokonał w niniejszej sprawie trafnej oceny odnośnie możliwości zastosowania ulgi w spłacie należności w postaci jej rozłożenia na raty, jednak całkowicie błędnie ocenił wniosek skarżącego. W ocenie W. B., w świetle jego sytuacji życiowej oczywistym wydaje się, że wniosek o rozłożenie na raty w wysokości [...] zł dotyczył rozłożenia całej należności w wysokości [...] zł wraz z odsetkami. Organ odwoławczy pozornie uwzględnił wniosek skarżącego, jednak uczynił to w taki sposób, który wypacza samą instytucję ulgi. Zdaniem skarżącego oczywistym jest, że nie ma on możliwości uiszczania miesięcznie kwoty [...]zł. Nie posiada bowiem żadnych składników majątkowych ani oszczędności. Wprawdzie podejmuje próby znalezienia zatrudnienia, jednak nawet w przypadku podjęcia pracy – jak stwierdził skarżący – nie uzyska on wynagrodzenia pozwalającego mu na uiszczanie miesięcznie takiej kwoty. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ podkreślił, że sposób, w jaki rozstrzygnął wniosek skarżącego o rozłożenie należności na raty, nie narusza art. 30 ust. 2 ustawy i mieści się w granicach uznania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przypomnieć na wstępie należy, że warunki oraz zasady przyznawania świadczeń z funduszu alimentacyjnego oraz działania podejmowane wobec dłużników alimentacyjnych regulują przepisy ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 554 ze zm.). Zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy dłużnik alimentacyjny jest obowiązany do zwrotu organowi właściwemu wierzyciela należności w wysokości świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej, łącznie z odsetkami ustawowymi za opóźnienie. Wynikający z tego przepisu obowiązek dłużnika alimentacyjnego nie jest jednak bezwzględny. W określonych sytuacjach i przy spełnieniu ustawowych przesłanek przedmiotowy obowiązek zwrotu należności może bowiem być ograniczony bądź całkowicie zniesiony. Uprawnienia organu właściwego wierzyciela w tym zakresie reguluje art. 30 ust. 2 ustawy. Przepis ten (będący materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji) stanowi, że organ właściwy wierzyciela może na wniosek dłużnika alimentacyjnego umorzyć jego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną. Umorzenie należności następuje w drodze decyzji administracyjnej (ust. 3). W niniejszej sprawie skarżący, powołując się na powyższą regulację, zwrócił się do Prezydenta Miasta L. – jako organu właściwego wierzyciela – o udzielenie mu ulgi w spłacie obciążających go – jako dłużnika alimentacyjnego – należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego, z czterech okresów świadczeniowych (2008/2009, [...], [...] i [...]) w łącznej wysokości [...] zł wraz z ustawowymi odsetkami, poprzez rozłożenie tych należności na raty. Co istotne, przedmiotowy wniosek został uwzględniony w decyzji wydanej w tej sprawie przez organ odwoławczy. Skarżący kwestionuje jednak przyjęty przez Kolegium sposób rozłożenia przedmiotowych należności na raty, polegający na rozłożeniu należności z każdego z ww. okresów świadczeniowych na podlegające równoległej spłacie raty miesięczne w kwotach po [...] zł, co przekłada się na obowiązek comiesięcznej spłaty rat w łącznej wysokości [...] zł. Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem skarżący zarzucił, że ustalona łącza wysokość miesięcznych rat jest nieadekwatna do treści jego wniosku, bowiem domagał się on rozłożenia całości obciążających go należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego (ze wszystkich okresów świadczeniowych) na raty w łącznej wysokości [...] zł miesięcznie. W ocenie skarżącego organ odwoławczy, obciążając go miesięcznymi ratami w łącznej wysokości [...] zł, nie uwzględnił jego ciężkiej sytuacji majątkowej, która uniemożliwia mu spłacanie należności w tak wysokich kwotach. Odnosząc się do tak określonej istoty sporu zawisłego w niniejszej sprawie należy podkreślić, że z treści art. 30 ust. 2 ustawy jednoznacznie wynika, iż organ "może" rozłożyć na raty należności z tytułu wypłaconych świadczeń, co oznacza, że podejmowana w tym przedmiocie decyzja ma charakter uznaniowy. W konsekwencji nawet w przypadku stwierdzenia, że w sytuacji danego dłużnika alimentacyjnego zachodzi oparta na kryterium dochodowym i rodzinnym przesłanka rozłożenia na raty należności z funduszu alimentacyjnego, organ nie jest zobligowany do wydania decyzji pozytywnej dla dłużnika. Organ administracji działa bowiem w tym wypadku w ramach tzw. luzu decyzyjnego. Co za tym idzie, w razie podjęcia decyzji o rozłożeniu należności obciążających dłużnika na raty, również ustalenie wysokości rat pozostaje w gestii organu, który działając w ramach uznania administracyjnego nie jest w żaden sposób związany oczekiwaniami dłużnika wyrażonymi w jego wniosku. Uznaniowy charakter decyzji w przedmiocie rozłożenia spłaty należności z funduszu alimentacyjnego na raty nie oznacza wprawdzie, że organ działa w tym zakresie na zasadzie pełnej dowolności, bowiem orzekając w tym przedmiocie ma obowiązek ustalić i uwzględnić sytuację dochodową i rodzinną dłużnika alimentacyjnego. Innymi słowy, działanie w ramach uznania administracyjnego nie zwalnia organu od obowiązku prowadzenia postępowania zgodnie z określoną w art. 8 k.p.a. zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz ich kultury prawnej, jak również z zasadami prawdy obiektywnej oraz swobodnej oceny dowodów, określonymi w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organ, działając w ramach przysługującego uznania, nie jest również zwolniony od powinności prawidłowego uzasadnienia swego rozstrzygnięcia, zgodnie z wymogami zawartymi w art. 107 § 3 k.p.a. Z powyższego wynika jednak, że decyzje wydawane w ramach uznania administracyjnego podlegają kontroli sądowej jedynie w zakresie oceny, czy organ administracji uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych, mających znaczenie w sprawie oraz czy w ramach swego uznania nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów, a więc dotyczącej prawidłowości postępowania organu administracji poprzedzającego wydanie decyzji (por. wyrok NSA z dnia 8 maja 2002 r., sygn. akt SA/Sz 2548/00 – dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W ocenie Sądu, przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie dowodowe, poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji, spełnia powołane wyżej wymogi postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy, podejmując rozstrzygnięcie reformatoryjne, w sposób rzetelny, a zarazem odpowiadający regułom wynikającym z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., ustalił stan faktyczny, zaś podjęte rozstrzygniecie nosi cech dowolności i mieści się w granicach przysługującego organowi uznania administracyjnego, co dotyczy również ustalonej w tym rozstrzygnięciu rat. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada zaś wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Treść zaskarżonej decyzji potwierdza, że Kolegium, podejmując kwestionowane rozstrzygniecie, uwzględniło sytuację życiową i finansową dłużnika. Wprawdzie skarżący – jak wynika z ustaleń organów - aktualnie nie osiąga własnego dochodu, jednak nie jest to okoliczność szczególna i wyjątkowa na tle sytuacji innych dłużników alimentacyjnych i jako taka nie przesądzała o konieczności uwzględnienia jego wniosku, również w zakresie postulowanej wysokości rat (por. wyroki NSA: z dnia 21 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 1100/17, LEX nr 2455191; z dnia 29 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 724/17, LEX nr 2454711). Przy ocenie wniosku skarżącego nie bez znaczenia – jak słusznie przyjął organ – pozostawały również potencjalne możliwości zarobkowe skarżącego. W tym kontekście należy natomiast zgodzić się z organem odwoławczym, że skarżący nie jest z góry pozbawiony możliwości podjęcia zatrudnienia, bowiem przebywając na terytorium RP legalnie - na podstawie udzielonej mu przez Wojewodę L. zgody na pobyt czasowy, może ubiegać się o dodatkowe zezwolenie na pracę (przy czym, wbrew stanowisku Kolegium, pozwolenie (jedynie) na pobyt czasowy – w odróżnieniu np. od pozwolenia na pobyt stały bądź pozwolenia na pobyt czasowy i pracę – w świetle przepisów ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2206 ze zm.) samoistnie nie uprawnia do podjęcia zatrudnienia na terenie RP - w tym wypadku niezbędne jest uzyskanie dodatkowo zezwolenia na pracę). Skarżący (będący 40-letnim mężczyzną) nie wykazał nadto, by w jakikolwiek sposób podjęcie pracy uniemożliwiał bądź utrudniał mu stan zdrowia. Stąd też zasadnie organ odwoławczy przyjął, że o ile skarżący nie byłby w stanie jednorazowo spłacić całej należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego w łącznej kwocie [...]zł z odsetkami, to już jedynie w jego gestii pozostaje poczynienie odpowiednich starań ku podjęciu pracy na terenie RP, która umożliwi mu spłacanie tych należności w comiesięcznych ratach wynoszących łącznie [...] zł. Jako gołosłowne należy zaś uznać twierdzenie skarżącego zawarte w skardze, iż "(...) nawet w przypadku podjęcia pracy, nie uzyska on wynagrodzenia pozwalającego na uiszczanie kwoty [...]zł miesięcznie". Ponownie bowiem należy zauważyć, że wobec dobrego stanu zdrowia skarżący jest zdolny do podjęcia pracy w jakiejkolwiek formie, zaś spłatę comiesięcznych rat w łącznej wysokości [...] zł umożliwi mu uzyskiwanie już chociażby minimalnego wynagrodzenia za pracę, które wynosi aktualnie [...] zł brutto (§ 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 września 2017 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz wysokości minimalnej stawki godzinowej w 2018 r. – Dz. U. z 2017 r. poz. 1747), zwłaszcza wobec faktu, że budżet rodziny skarżącego – w związku z zamieszkiwaniem w domu należącym do rodziców jego partnerki – nie jest dodatkowo obciążony kosztami utrzymania mieszkania. Zamierzonego skutku w postaci uwzględnienia skargi nie może odnieść również zarzut wskazujący na błędne odczytanie przez organ odwoławczy wniosku skarżącego w zakresie jego postulatu co do wysokości miesięcznych rat. W tym kontekście zauważyć należy, że skarżący we wniosku z dnia [...] października 2017 r., zwracając się o rozłożenia na raty należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego, nie określił postulowanej wysokości rat. Precyzując swój wniosek w piśmie z dnia [...] października 2017 r. podał natomiast, że prosi o "rozłożenie na raty należności (...), określając miesięczną ratę na kwotę [...]zł", przy czym nie sprecyzował, czy chodzi mu o całkowitą ratę wszystkich obciążających go należności, czy też o ratę należności z danego okresu świadczeniowego. Ponadto w piśmie tym zaznaczył, że ewentualnie wnosi o rozłożenia należności na raty "w wysokości uznanej przez Prezydenta Miasta L." (k. 93 akt adm. I inst.). Z kolei ponawiając swój wniosek w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji (k. 4v akt. adm. II inst.), skarżący sformułował go jako "rozłożenie należności na raty w miesięcznej wysokości po [...] zł". Tak wyrażona treść żądania strony – w ocenie Sądu – mogła zostać odczytana w ten sposób, iż chodzi o rozłożenie na raty w kwotach "po [...] zł" należności z poszczególnych okresów świadczeniowych. Jednakowoż, nawet jeśli organ odwoławczy rzeczywiście błędnie zinterpretował postulat skarżącego odnośnie wysokości miesięcznych rat, na które rozłożone zostanie jego zadłużenie z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, okoliczność ta pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem – co należy ponownie podkreślić - żądanie skarżącego w tym zakresie nie było dla organu wiążące. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) orzekł, jak w punkcie I sentencji wyroku. Zawarte w punkcie II sentencji orzeczenie o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, znajduje natomiast uzasadnienie w treści art. 250 § 1 i § 2 ww. ustawy oraz § 21 ust. 1 pkt 1 lit. "c" w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1714 ze zm.).