II SA/Lu 296/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca),, Sędzia NSA Krystyna Sidor, Protokolant Referent Agnieszka Wojtas, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi S. M. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...]/2009 Starosta Z. zatwierdził projekt budowlany i udzielił T. H. pozwolenia na budowę - rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z przystosowaniem poddasza na cele mieszkalne na działce nr ewid. [...] położonej w S. przy ul. Z. W podstawie prawnej decyzji organ wskazał art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podał, że projekt budowlany zgodny jest z ustaleniami ostatecznej decyzji Burmistrza S. z dnia 25 września 2007 r. o warunkach zabudowy oraz przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Inwestor uzyskał postanowienie organu I instancji o udzieleniu zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) w zakresie dopuszczenia usytuowania w rozbudowie i nadbudowie przedmiotowego obiektu – bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią nr ewid. 826 - ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych. Organ zaznaczył także, iż wydając zgodę na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych kierował się tym, iż rozbudowa i nadbudowa występuje na wąskiej, zabudowanej działce (szer. ok. 13 m). Ponadto utrwalony charakter i struktura zabudowy na wąskich działkach w racjonalnym zagospodarowaniu tych działek wymusza usytuowanie budynków przy granicy. Organ zaznaczył nadto, iż projektowane prace są uwarunkowane technicznie i funkcjonalnie rozwiązaniem istniejącego budynku. Odnosząc się do zastrzeżeń zgłoszonych przez właściciela działki sąsiedniej nr ewid. 826 Starosta Z. podał, że poszanowanie uzasadnionego interesu właściciela tej działki nie zostanie naruszone, nie następuje bowiem zagrożenie bezpieczeństwa dla życia ludzi, bezpieczeństwa mienia lub znaczące oddziaływanie na środowisko. Nie zachodzą okoliczności niedopuszczalnego przesłaniania dopływu światła słonecznego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach sąsiednich. Na granicy działki zostają zachowane wszelkie standardy ochrony środowiska. Natomiast zacienienie terenu działki nr 826 przez przedmiotowy budynek samoistnie nie będzie stanowić naruszenia niedopuszczalnego prawem standardu zamieszkania, czy utrzymania ogródka lub sadu przydomowego w zakresie jego zacienienia. Z decyzją tą nie zgodził się S. M. - właściciel działki sąsiedniej nr 826. W odwołaniu domagał się uchylenia decyzji organu I instancji wskazując, że decyzja narusza przepisy Prawa budowlanego oraz rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz nie uwzględnia prawomocnych orzeczeń sądów zapadłych w przedmiotowej sprawie. Podniósł, że bezprawne jest stanowisko, iż zacienienie terenu jest prawnie dopuszczalne i nie wymaga zgody właściciela tego terenu Ponadto zaznaczył, iż wyrażenie zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych uprawnia jedynie organ do udzielenia odstępstwa, w żadnym zaś razie tego odstępstwa jednak nie nakazuje. Postanowienie zezwalające na odstępstwo powinno wskazywać na okoliczności uzasadniające to odstępstwa. Zdaniem odwołującego organ wyrażając zgodę nie wskazał na jakiekolwiek okoliczności, które uzasadniałyby wyrażenie takiej zgody. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2009 r. Wojewoda L. działając w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podał, że podjęta decyzja odpowiada prawu, a jej uzasadnienie wskazuje pełne przesłanki i motywy jej podjęcia. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, że przedmiotowa sprawa jest sprawą nową i nie stanowi ona kontynuacji wcześniejszego postępowania z roku 2004, ponieważ po uchyleniu przez WSA wydanych decyzji, zostało ono zakończone decyzją Starosty Zamojskiego z dnia 9 czerwca 2006 r. o odmowie udzielenia pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego, budowę garażu i wiaty. Przedmiotowa sprawa wszczęta w dniu 14 sierpnia 2008 r. dotyczy wyłącznie rozbudowy i nadbudowy budynku mieszkalnego. W związku z tym ocena sądowa wyrażona w wyroku WSA w Lublinie z dnia 4 listopada 2004 r. dotyczy innego stanu faktycznego, wynikającego z zakresu wniosku inwestora i nie wiąże organu przy rozpatrywaniu obecnego wniosku. Ponadto organ odwoławczy powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, iż interes w niezacienianiu działki jest jedynie interesem faktycznym, a nie interesem prawnym. Zdaniem organu zestawienie wysokości projektowanego budynku i odległości tego budynku od okna budynku skarżącego wskazuje, że nie został naruszony § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...) dotyczący konieczności zachowania odległości budynku w celu zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń mieszkalnych W skardze na powyższą decyzję S. M. wnosząc o uchylenie wydanych decyzji powtórzył zarzuty odwołania, iż decyzja narusza przepisy Prawa budowlanego oraz rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez nieuwzględnienie uzasadnionych interesów osób trzecich oraz nie uwzględnia wyroku WSA w Lublinie a także wyroku NSA , który podtrzymał orzeczenie Sądu I instancji. Zdaniem skarżącego zaskarżona decyzja dokładnie odnosi się do tej samej nieruchomości, do której odnosiły się uchylone przez Sąd decyzje, a jej zakres przedmiotowy jest praktycznie identyczny i niczym się nie różni od przedmiotu uchylonej przez Sąd decyzji. W związku z tym nieuwzględnienie wydanych wyroków narusza zasadę powagi rzeczy już raz osądzonej. Ponadto powtórzył, iż wyrażenie zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych uprawnia jedynie organ do udzielenia odstępstwa, w żadnym zaś razie tego odstępstwa jednak nie nakazuje. Postanowienie zezwalające na odstępstwo powinno wskazywać na okoliczności uzasadniające to odstępstwo. Zdaniem odwołującego organ wyrażając zgodę nie wskazał na jakiekolwiek okoliczności, które uzasadniałyby wyrażenie takiej zgody. W odpowiedzi na skargę Wojewoda L. podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 wyżej powołanego aktu). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić legalność działania organu orzekającego. Oznacza to, iż Sąd nie może kształtować sytuacji prawnej obywatela poprzez zmianę treści zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów zarówno prawa materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego, mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem niniejszego postępowania jest legalność decyzji Wojewody L. z dnia [...] marca 2009 r., utrzymującej w mocy decyzję Starosty Z. z dnia [...] lutego 2009 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorowi pozwolenia na nadbudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z przystosowaniem poddasza na cele mieszkalne posadowionego na działce nr ewid. [...] w S. przy ul. Z. W myśl art. 32 ust. 1 pkt 2 z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (tj. Dz. U z 2006 Nr 156 poz. 1118 ze zm.) pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów. Stosownie zaś do ust. 4 ww. artykułu pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (pkt 1) oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (pkt 2). Z kolei art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego stanowi, iż do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć m.in.: 1) 4 egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu (...), 2) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, 3) decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie Sądu wymagania formalne, określone w cytowanych wyżej przepisach i niezbędne do wydania pozwolenia na budowę, zostały spełnione. Sąd nie dopatrzył się także uchybień w załączonym do wniosku o pozwolenie na budowę projekcie budowlanym, który spełnia wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego). Projekt zawiera również wszystkie elementy wymienione w art. 34 ust. 3 ww. ustawy. Tak więc, zdaniem Sądu, złożony przez inwestora wniosek o wydanie pozwolenia na nadbudowę i rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego uprawniał organy do wydania pozytywnej decyzji. W tym zakresie wskazać nadto należy, iż w myśl art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w razie spełnienia wymagań określonych w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1. Użyty zwrot "organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę" oznacza, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, w razie spełnienia tych przesłanek, jest związany powyższymi przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy. Dopiero brak którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 32 Prawa budowlanego uniemożliwia podjęcie decyzji o pozwoleniu na budowę. Braków takich Sąd w składzie niniejszym nie dostrzegł. Inwestor spełnił bowiem wymagania przewidziane przez przepisy, w tym techniczno-budowlane określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690). Jak wynika z akta sprawy inwestor uzyskał zgodę na odstępstwo od przepisów technicznych, o której mowa w art. 9 Prawa budowlanego, co upoważniało go do nadbudowy i rozbudowy budynku usytuowanego w granicy z działką skarżącego. Zgodnie z ust. 1 tego przepisu w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się odstępstwo od przepisów techniczno - budowlanych. Przepis ten określa również procedurę uzyskiwania zgody na dokonanie odstępstwa od przepisów techniczno - budowlanych. Wynika z niego, że organ administracji winien wystąpić do właściwego ministra, który ustanowił przepisy techniczno - budowlane o uzyskanie upoważnienia na dokonanie odstępstw, a po uzyskaniu takiego upoważnienia organ ten wydaje postanowienie o udzieleniu bądź odmowie udzielenia zgody na dokonanie odstępstwa. Procedura ta - jak wynika z akt sprawy - została zachowana. Ponadto legalność udzielonej przez organ I instancji zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych uzasadnia istnienie w sprawie przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku". Za taką przesłankę należy bowiem bez wątpienia uznać sytuację, kiedy inwestor - pomimo wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i przeznaczenia terenu, na którym położona jest ta nieruchomość, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na takie cele - nie może zrealizować swego prawa podmiotowego, jakim jest prawo zabudowy nieruchomości gruntowej (art. 4 ustawy) ze względu na obowiązujące przepisy techniczno-budowlane (tak w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2007 r., II OSK 381/06, opubl. ONSAiWSA 2007/6/134). W ocenie Sądu sytuacja taka wystąpiła w rozpoznawanej sprawie, inwestor wykazał bowiem, iż ów szczególny przypadek miał miejsce, a to z uwagi na wymiary działki (szer. ok. 13m) i w szczególności fakt, iż planowany do rozbudowy budynek już jest usytuowany w granicy. Ponadto słusznie i w pełni zasadnie w tym zakresie wskazywał organ I instancji, iż projektowana rozbudowa jest uwarunkowana technicznie i funkcjonalnie rozwiązaniami istniejącego budynku. Podnoszone z kolei w toku całego postępowania argumenty skarżącego sprowadzają się w gruncie rzeczy do nieakceptowania przez niego planowanej inwestycji, a to z uwagi na fakt, iż zdaniem skarżącego jej realizacja doprowadzi do zacienienia jego budynku mieszkalnego oraz części terenu jego działki, co będzie wiązać się z likwidacją przydomowego ogrodu. Skarżący uważa, że jest to naruszenie zasady uwzględniania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego). W kontekście tak stawianych zarzutów wskazać należy, iż uzasadnionych interesów osób trzecich może opierać się wyłącznie na obiektywnej ocenie dotyczącej przestrzegania obowiązujących przepisów prawa, a w szczególności wymagań techniczno-budowlanych oraz norm dotyczących budowy. Oznacza to, że właścicielowi nieruchomości przysługują prawne środki ochrony przed sposobem zagospodarowania na cele budowlane nieruchomości sąsiedniej, jeżeli projektowany sposób zagospodarowania kolidowałby z jego prawnie chronionym interesem poprzez naruszenie przez inwestora obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych oraz norm dotyczących budowy. Natomiast jeśli inwestycja w żaden sposób nie narusza tych przepisów i norm, nie można mówić o naruszeniu uzasadnionych interesów. Tak więc ochrona uzasadnionych interesów musi wynikać z przepisów prawa, które takiej ochrony danym podmiotom udzielają. Innymi słowy w postępowaniu administracyjnym o udzielenie pozwolenia na budowę ocenie podlega badanie, czy dochodzi, względnie czy może dojść do naruszenia interesów osób trzecich, a więc i interesu właściciela sąsiedniej nieruchomości, jednakże wyłącznie w aspekcie ewentualnego naruszenia norm z zakresu prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 marca 2004 r., IV SA 3483/02, opubl. LEX nr 156958). Skoro zaś wymogi przewidziane tymi przepisami zostały zachowane, względnie w prawidłowym trybie wyrażono zgodę na odstępstwo od nich(jak w sprawie niniejszej), nie mogą przynieść oczekiwanego rezultatu argumenty o naruszeniu interesów osób trzecich. W tym kontekście zgodzić się należy z organami, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów regulujących kwestię zacienienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku mieszkalnym posadowionym na działce skarżącego. W szczególności nie ulega wątpliwości, że zatwierdzony projekt budowlany jest zgodny z § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skoro bowiem budynek przesłaniający (budynek inwestora) ma mieć wysokość w szczycie 7,58 m, a budynek skarżących jest od niego oddalony o 10 m, to brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że obiekt ten będzie zacieniał nie tylko pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi w tym budynku, ale nawet ścianę tego budynku. Zaakceptować też należy pogląd organu odwoławczego, że przepisy Prawa budowlanego nie regulują kwestii zacieniania terenu działek, lecz jedynie zacienianie innych obiektów budowlanych. Ustawa Prawo budowlane oraz wydane na jej podstawie przepisy wykonawcze nie chronią tego typu interesów osób trzecich. Przepisy te nie zawierają ograniczeń dla inwestycji budowlanych związanych z zacienieniem przez planowaną budowę sąsiedniej działki. Znaczenie prawne ma tylko zacienianie pomieszczeń w budynkach znajdujących się na sąsiedniej działce. Interes w niezacienianiu działki jest jedynie interesem faktycznym, a nie interesem prawnym skarżącego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 czerwca 2005 r., VII SA/Wa 1349/04 opubl. LEX nr 179072). Ponadto zaznaczenia wymaga, iż ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich w Prawie budowlanym nie może oznaczać w praktyce konieczności wyrażenia zgody na budowę przez właścicieli sąsiednich działek. Zasady postępowania administracyjnego nakazują równe traktowanie stron. Wiąże się to z możliwością prawidłowego korzystania z nieruchomości zarówno przez inwestorów, jak i właścicieli nieruchomości sąsiednich. W razie konfliktów właścicieli nieruchomości, a więc inwestora i właściciela nieruchomości sąsiedniej, jak to ma miejsce w rozpatrywanej sprawie, optymalne korzystanie z ich praw z reguły wiąże się z wprowadzeniem ograniczeń w korzystaniu z jednej z tych nieruchomości lub obu. Zadaniem organu jest zatem takie wyważenie interesów stron, aby inwestycja realizowana była w sposób nie naruszający uzasadnionych interesów właściciela działki sąsiedniej, ale z zachowaniem uprawnień inwestora. Wyważenie to następuje nie w oparciu o subiektywne odczucia jednej ze stron lecz przepisy prawa, w tym m.in. warunki techniczne przewidziane w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 marca 2008 r., II OSK 436/07, opubl. LEX nr 468755). Żaden przepis prawa nie uzależnia wydania pozwolenia na budowę od zgody na inwestycję ze strony właściciela sąsiedniej nieruchomości. Wyrażenie zgody przez właściciela sąsiedniej nieruchomości na budowę bądź niewyrażenie takiej zgody jest w świetle przepisów prawa obojętne dla rozstrzygnięcia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Konkludując, zdaniem Sądu udzielona w sprawie zgoda na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych nie narusza interesu prawnego skarżącego. Organy w sposób należyty i wyczerpujący przedstawiły argumenty przemawiające za udzieleniem inwestorowi takiej zgody. Podkreślić bowiem należy, iż przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne w głównej mierze dotyczy rozbudowy istniejącego już budynku, co nie spowoduje zmiany odległości budynku inwestorki od granicy z działką skarżącego. Nieznacznej zmianie ulegnie jedynie długość ściany budynku inwestorki posadowionej w granicy, związana z wykonaniem przybudówki. Pozostała część prac wiązać się będzie wyłącznie z podwyższeniem istniejącego budynku. Ponadto wskazać należy, iż nie zasługują na uwzględnienie zarzuty dotyczące konieczności uwzględnienia przez organy ocen prawnych zawartych w wyroku WSA w Lublinie z dnia 11 listopada 29004 r. (II SA/Lu 437/04) i NSA z dnia 12 października 2005 r. (II OSK 95/05). Słusznie bowiem wskazuje organ odwoławczy, iż przedmiotowa sprawa jest sprawa "nową" w stosunku do poprzednio prowadzonego postępowania, w toku kontroli którego zostały wydane powyższe orzeczenia Sądów obu instancji. Rozstrzygające znaczenie w kontekście tego zarzutu ma treść art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo po postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Przepis ten stanowi, iż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Należy zatem dostrzec, iż związanie omawianą oceną odnosi się wyłącznie "do sprawy", w którym to pojęciu mieści się ponowne prowadzone postępowanie w zakresie konkretnego wniosku strony. Rozstrzygniecie żądania strony zawartego we wniosku w drodze wydania ostatecznej decyzji administracyjnej skutkuje zakończeniem sprawy. Kolejne zaś wnioski strony - nawet jeśli są przedmiotowo podobne do poprzednio rozstrzygniętych - wszczynają kolejne nowe postępowanie w sprawie prowadzone od początku. Innymi słowy ocena prawna zawarta w wyroku sądu administracyjnego traci moc wiążącą w wypadku ostatecznego załatwienia sprawy, co w przedmiotowej sprawie nastąpiło z chwilą "ustatecznienia" się decyzji Starosty Zamojskiego z dnia 9 czerwca 2006 r. odmawiającej T. i S. H. udzielenia pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego, budowę garażu, i budowę wiaty, zlokalizowanych bezpośrednio przy granicy działki skarżącego. Zważyć bowiem należy, iż zarówno organ jak i sąd ponownie rozpatrujący sprawę związane są wyłącznie oceną prawną pozostającą w związku z tą samą rozpatrywaną sprawą, a nie wykładnią in abstracto. Niezależnie od powyższego podnieść należy, że powodem uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 października 2005 r. decyzji w sprawie pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego i przebudowę konstrukcji dachowej z przystosowaniem na lokal mieszkalny, budowę garażu oraz budowę wiaty było nierozważnie przez organy administracji uzasadnionych interesów osób trzecich (skarżących) w kontekście zastosowanego odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych a także stwierdzony brak w aktach sprawy dokumentu w postaci udzielonego przez Ministra Infrastruktury upoważnienia do wyrażenia zgody na to odstępstwo. W postępowaniu w sprawie niniejszej nie występują powyższe uchybienia. Reasumując, zdaniem Sądu, organ wydający pozwolenie na budowę nie naruszył przepisów prawa a w szczególności nie naruszył art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawo Budowlane, dotyczącego ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) skargę oddalił.