II SA/Lu 311/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2014r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. I. z udziałem Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie odmowy przyznania świadczeń pieniężnych osobom deportowanym do pracy przymusowej - w zakresie wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Postanowieniem z dnia [...]., sygn. akt II SA/Lu 311/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę R. I. z udziałem Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie odmowy przyznania świadczeń pieniężnych osobom deportowanym do pracy przymusowej. Sąd wskazał, że skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego C. K. S., nie uzupełnił braków formalnych skargi tj. nie wskazał numeru i daty zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia bądź innego aktu) lub czynności, dlatego nie można jej nadać dalszego biegu. W piśmie z dnia 6 listopada 2014r., nadanym w dniu 7 listopada 2014r. (k. 87, 88) pełnomocnik skarżącego w "nawiązaniu do postanowienia Sądu z dnia 22 października 2014r." wskazał, że niniejsza skarga dotyczy decyzji Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...]., znak: [...] w przedmiocie świadczenia pieniężnego przysługującego osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę. Jednocześnie pełnomocnik wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi wyjaśniając, że "niejednoznaczne oznaczenie w skardze przedmiotu zaskarżenia wynikało z bogatej korespondencji w tej sprawie i wielu decyzji Urzędu". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz.270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Dotyczy to również uczestnika postępowania, co wynika z art. 33 § 1 P.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że podstawową przesłanką przywrócenia terminu, którą zobowiązany jest uprawdopodobnić wnioskodawca, jest brak winy strony (uczestnika) tj. brak należytej dbałości o swoje interesy rozumianej obiektywnie, to jest takiej, której można wymagać od każdego (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, "Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis", Warszawa 2004, s. 149). Należy przy tym podkreślić, że w sytuacji, gdy strona reprezentowana jest przez pełnomocnika, warunkiem przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej, a więc i do złożenia skargi kasacyjnej, jest nie tylko brak winy strony, ale również brak winy tego pełnomocnika (por. postanowienia NSA z dnia 18 grudnia 2013r., I OZ 1198/13 i z dnia 18 lutego 2014r., I OZ 74/14). Reprezentujący skarżącego R. I. radca prawny C. K. S,., nie wykazał okoliczności potwierdzających brak jego winy w uchybieniu terminu do wniesienia uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia bądź innego aktu) lub czynności. Nie stanowi okoliczności usprawiedliwiającej wniosek "bogata korespondencja w sprawie", na którą wskazuje pełnomocnik, bowiem na profesjonalnym pełnomocniku spoczywa obowiązek zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych w imieniu mocodawcy. Jak wynika z akt sprawy, pełnomocnik skarżącego otrzymał wezwanie do uzupełnienia braków formalnych razem z wezwaniem do wypełnienia i podpisania formularza PPF (k.13) i w wykonaniu tego wezwania nadesłał taki formularz wraz z pismem procesowym (k.14), co świadczy o tym, że nieuzupełnienie braku formalnego było nieusprawiedliwionym wynikiem przeoczenia. Z tych względów, Sąd orzekł, jak w sentencji.