II SA/Lu 324/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Asesor sądowy Maciej Gapski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 31 maja 2023 r. sprawy ze skargi K. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia 28 lutego 2023 r., znak: SKO.RÓ/40/5/2023 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę. Zaskarżonym do sądu postanowieniem z dnia 28 lutego 2023 r. nr SKO.RÓ/40/5/2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zamościu (dalej także jako Kolegium lub organ), po rozpatrzeniu odwołania K. K. (dalej także jako: skarżący) stwierdziło niedopuszczalność odwołania od decyzji Wójta Gminy Zamość z dnia 17 października 2022 r. nr ASO.1431.118.2022 w przedmiocie odmowy udostępniania informacji publicznej. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium wyjaśniło, że odwołanie od decyzji Wójta Gminy Zamość z dnia 17 października 2022 r. jest niedopuszczalne, gdyż w obrocie prawnym nie ma aktualnie przedmiotowej decyzji, gdyż została ona uchylona decyzją Kolegium z dnia 10 listopada 2022 r. nr SKO.RÓ/40/8/2022, a po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji wydał nową decyzję, to jest decyzję z dnia 9 stycznia 2023 r. nr: ASO.1431.118.2022. W skardze do sądu administracyjnego na powyższe postanowienie K. K. podniósł, że złożył odwołanie od decyzji z dnia 9 stycznia 2023 r. nr: ASO.1431.118.2022 natomiast organ w postanowieniu wadliwie wskazał na decyzję Wójta Gminy Zamość z dnia 17 października 2022 r. Zdaniem skarżącego Kolegium nie rozpatrzyło jego odwołania, gdyż odniosło się do niewłaściwej decyzji. Dlatego też w sprawie nie zaszły żadne przesłanki do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Skarżący w konkluzji wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, oraz rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Przedmiotowa skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do brzmienia przepisu art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz.259, zwanej dalej: "p.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Kolegium wniosło o rozpoznanie sprawy w tym trybie, a skarżący nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie zostało wydana bez naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygając w sprawie organ nie naruszył także przepisów prawa materialnego. Istotą sporu w przedmiotowej sprawie jest rozstrzygnięcie, czy organ odwoławczy prawidłowo zastosował art. 134 k.p.a. i stwierdził niedopuszczalność odwołania od decyzji Wójta Gminy Zamość z dnia 17 października 2022 r. nr ASO.1431.118.2022 w przedmiocie odmowy udostępniania informacji publicznej. Zdaniem skarżącego jego zamiarem nie było zaskarżenie powyższej decyzji, ale orzeczenia Wójta z dnia 9 stycznia 2023 r. nr: ASO.1431.118.2022, co niewłaściwie zostało zinterpretowane przez Kolegium. Zgodnie z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Analiza powyższego przepisu prowadzi do wniosku, że organ odwoławczy w postępowaniu wstępnym ma obowiązek dokonać ustaleń, czy wniesione odwołanie bądź zażalenie jest dopuszczalne. W przypadku więc ustalenia, że od decyzję odwołanie nie przysługuje, obowiązkiem organu odwoławczego jest stwierdzenie w formie postanowienia jego niedopuszczalności, co nie pozwala na przystąpienie przez organ do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy administracyjnej. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że ukształtowane na tle przepisu art. 134 k.p.a. orzecznictwo sądowe wyróżnia dwojakie przyczyny niedopuszczalności odwołania - przedmiotowe i podmiotowe. Przyczyny przedmiotowe obejmują przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki braku możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Zatem odwołanie nie służy od decyzji, która nie weszła do obrotu prawnego lub gdy czynność organu administracji państwowej nie jest decyzją administracyjną, a stanowi np. czynność materialno-techniczną. (wyrok NSA z 29.02.2008 r., I OSK 910/07, LEX nr 453423. wyrok NSA z 17.01.2019 r., I OSK 3669/18, LEX nr 2623536. W realiach rozpatrywanej sprawy niewątpliwe jest, że skarżący w dniu 23 stycznia 2023 r. złożył odwołanie od decyzji Wójta Gminy Zamość w sprawie odmowy dostępu do informacji publicznej. Z treści odwołania wynika, że dotyczyło ono decyzji z dnia 17 października 2022 r. nr ASO.1431.118.2022. W nagłówku przedmiotowego pisma procesowego wpisano datę 20 października 2022 r., a w całym odwołaniu skarżący odniósł się wyłącznie do rozstrzygnięcia organu I instancji z dnia 17 października 2022 r. Wobec czytelnej i oczywistej treści odwołania (strona trzykrotnie powołała się na decyzję z dnia 17 października 2022 r.) nie można było uznać, że dotyczy ono decyzji z dnia 9 stycznia 2023 r. nr ASO.1431.118.2022. Jeżeli nawet skarżący błędnie złożył drugi raz to samo odwołanie, które wcześniej zostało już rozpatrzone przez Kolegium, to nie można uznać, iż obowiązkiem organu było wyjaśnienie tego rodzaju wątpliwości. Odwołanie K. K. nie było ponadto obarczone błędami formalnymi i organ nie miał obowiązku wzywać do uzupełniania braków formalnych w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Kolegium miało pełne podstawy do wydania postanowienie na podstawie art. 134 k.p.a., gdyż brak było przedmiotu zaskarżenia, a więc wskazanej w odwołaniu decyzji z dnia 17 października 2022 r. nr ASO.1431.118.2022. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.