II SA/Lu 333/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Asesor WSA Wiesława Achrymowicz, Protokolant Stażysta Anna Chmielewska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 września 2006 r. sprawy ze skargi H. i Z. F. na uchwałę Rady Miasta z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. II SA/Lu 333/06 UZASADNIENIE H. i Z. małżonkowie F. wystąpili do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie ze skargą na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 28 kwietnia 2005 r. Nr XXXI/262/05 o zmianie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej z dnia 25 maja 2000 r. Nr XXVIII/217/2000 obejmującej korektę granic zatoki wchodzącej w skład ulicy [...] w B. działka nr geodezyjny 1229 w celu zwiększenia terenów pod budownictwo jednorodzinne. Skarżący podnieśli naruszenie przez Radę Miejską art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz naruszenie ich interesu prawnego. Wskazali, iż na skutek wejścia w życie przyjętych w zaskarżonej uchwale rozwiązań na należącej do nich działce nie będzie możliwa zabudowa bliźniacza, co uczyni ją bezużyteczną. W dalszej części skargi zwrócili uwagę na szczegółowe aspekty naruszenia prawa przy uchwalaniu zaskarżonej uchwały. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wniosła o jej oddalenie, wskazując na brak naruszenia prawa przez zaskarżoną uchwałę oraz brak naruszenia interesu prawnego skarżących. Podniosła, iż skoro należąca do skarżących działka nr 1231/3 położona jest poza granicami obszaru objętego zaskarżoną uchwałą, to podjęta w tejże uchwale zmiana miejscowego planu w żaden sposób nie wpłynęła na stan prawny oraz przestrzenny tej działki, a co za tym idzie, nie naruszyła interesu prawnego skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) przyznaje każdemu, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, możliwość zaskarżenia uchwały do sądu administracyjnego – po uprzednim bezskutecznym wezwaniu organu uchwałodawczego do usunięcia naruszenia. Badanie, czy podmiot wnoszący do sądu administracyjnego skargę na uchwałę lub zarządzenie organu gminy dotyczące sprawy z zakresu administracji publicznej jest do tego uprawniony, następuje zatem w kontekście przesłanek określonych w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, a nie na podstawie art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Z treści art. 101 ust. 1 powołanej ustawy wynika, iż konieczną przesłanką wystąpienia na drogę postępowania sądowoadministracyjnego jest naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego. Interes prawny jednostki na płaszczyźnie prawa administracyjnego występuje wówczas, gdy istnieje norma materialnoprawna, kształtująca sytuację prawną jednostki w zakresie ustalonym przez jej treść. Inaczej ujmując, oznacza to, że jednostka ma prawo do kształtowania swej sytuacji w sposób zgodny z treścią danej normy prawa materialnego. Stąd naruszenie interesu prawnego skarżącego, do którego nawiązuje art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej jego sytuację prawną i zaistnieć w dacie wnoszenia skargi (tak m. in. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 4 kwietnia 2006 r., II SA/Bk 763/05, Wspólnota 2006, nr 27, s. 46, wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 czerwca 2006 r., II SA/Wa 2375/04, LEX nr 171696, wyrok NSA z dnia 4 lutego 2005 r., OSK 1563/04, LEX nr 171196). W związku z tym, iż stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone, w skardze należy wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę. Zaskarżona uchwała, której przedmiotem jest zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B., obejmuje swym zasięgiem wyłącznie działkę nr geodezyjny 1229, wobec której skarżący nie legitymują się żadnym tytułem prawnym. Należąca do skarżących działka nr 1231/3 położona jest więc poza granicami obszaru objętego zaskarżoną uchwałą. Skoro zatem uchwała w przedmiocie zmiany planu miejscowego dotyczyła wyłącznie działki, co do której skarżący nie legitymowali się żadnym tytułem prawnym, nie może być mowy o naruszeniu przez tę uchwałę ich interesu prawnego. Konkludując, skarżący w niniejszej sprawie nie wykazali naruszenia ich interesu prawnego polegającego na istnieniu związku między zaskarżoną uchwałą a ich własną, indywidualną sytuacją prawną, który to związek już w dacie wniesienia skargi powodowałby następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia konkretnych uprawnień albo nałożenia obowiązków. Dodatkowo wypada zauważyć, że również w sprawie sygn. akt II SA/Lu 620/05 tut. Sądu dotyczącej skargi H. i Z. małż. F. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 28 kwietnia 2005 r. Nr XXXI/261/05 o stwierdzeniu zgodności projektowanej zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy B. (poprzedzającej uchwałę zaskarżoną w sprawie niniejszej) stwierdzono brak interesu prawnego po stronie skarżących we wniesieniu skargi z tych samych przyczyn, co wskazane powyżej Z tych względów, na mocy art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji wyroku.