II SA/Lu 38/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Starszy referent Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 marca 2012 r. sprawy ze skargi E. G. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. I. uchyla zaskarżoną decyzję, która nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku oraz uchyla decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r. nr [...]; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej E.G. kwotę 740 (siedemset czterdzieści ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] września 2011 r. Prezydent Miasta C. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia E. G. pozwolenia na rozbudowę części usługowo - handlowej budynku usługowo - mieszkalnego zlokalizowanego w C. przy ul. L. na działkach nr [...],[...],[...],[...] i [...] obręb [...]. W uzasadnieniu podano, że projekt budowlany jest niezgodny z § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn.zm.). Dopuszcza bowiem usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z działkami nr [...],[...] posiadającymi status działek budowlanych, co możliwe jest jedynie wówczas, jeżeli wynika to z ustaleń miejscowego planu albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Tymczasem miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta C. zatwierdzony Uchwałą Nr XXXVII/466/01 Rady Miejskiej w C. z dnia 28 grudnia 2001 r. ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Woj. Lubelskiego Nr 7 poz. 255 z dnia 11 lutego 2002 r. nie zawiera zapisów umożliwiających lokalizację budynku bezpośrednio przy granicy z działką budowlaną. Organ przypomniał, że w przypadkach szczególnie uzasadnionych odstępstwo od warunków technicznych możliwe jest również na podstawie art. 9 Prawa budowlanego, jednak wniosek w sprawie upoważnienia do udzielenia zgody na odstępstwo składa się przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, co w sprawie nie miało miejsca. W jego mniemaniu projektant błędnie zinterpretował prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane obejmujące działki inwestycyjne, jako prawo do budowy na ich granicy. W ocenie organu projekt nie przewiduje ponadto na działkach budowlanych, stanowiących własność inwestora, miejsca przeznaczonego na pojemniki, służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych z możliwością ich segregacji, co jest niezgodne z § 22 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia. Wojewoda L. decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. rozstrzygnięcie organu I instancji utrzymał w mocy. Także organ odwoławczy stwierdził, że fakt posiadania prawa do dysponowania nieruchomością właścicieli działek sąsiednich nie zwalnia organu administracji architektoniczno-budowlanej od sprawdzenia zgodności projektowanej inwestycji z przepisem § 12 warunków technicznych. Zgodnie z projektem zagospodarowania terenu przedmiotowa rozbudowa budynku usługowo - mieszkalnego została usytuowana od południa na granicy działek inwestora o nr [...] i [...], od wschodu 1,25 m od granicy działki nr [...] oraz osiowo w granicy działek nr [...] i [...]. Przepis § 12 ust. 2 dopuszcza sytuowanie budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta C. takich ustaleń nie przewiduje. Brak jest w nim również jakichkolwiek ustaleń w zakresie możliwości realizacji zabudowy szeregowej, bliźniaczej, bądź wskazania tylnej linii zabudowy od strony obecnego podwórza, a taki charakter miałby rozbudowany segment w sytuacji rozbudowy kolejnego segmentu przez właścicieli sąsiedniej nieruchomości. Organ zaznaczył, że takiej zabudowy ze ścianami i fundamentami, zaprojektowanymi osiowo w granicy działki, nie przewiduje obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy zwrócił ponadto uwagę, że projektowany budynek usytuowany jest w odległości 3,28 m od ściany budynku usługowego K. P., usytuowanego między innymi na działce nr [...], na której przy granicy znajduje się budynek usługowy posiadający ścianę z otworami okiennymi i drzwiowymi, oraz na niewielkim odcinku w odległości 3,69 m znajduje się budynek usługowo mieszkalny B. S. - działka nr [...]. Z uwagi na to, że zgodnie z § 12 warunków technicznych budynki na działce można sytuować przy uwzględnieniu §§ 13, 60, i 271, a odległości między budynkiem projektowanym, a budynkami istniejącymi na działkach wynoszą od 3,28 m do 3,69 m, organy architektoniczno budowlane zobowiązane są do zbadania czy projektowana rozbudowa nie narusza interesu osób trzecich poprzez ewentualne przesłanianie budynku oraz do przeprowadzenie analizy, czy projektowana rozbudowa nie narusza bezpieczeństwa pożarowego, ponieważ budynki K. P. i B. S. nie mają ścian zabezpieczenia pożarowego. Organ odwoławczy zaznaczył ponadto, że według projektu jedyny utwardzony dojazd do inwestycji stanowią place i drogi wewnętrzne pawilonu handlowego, użytkowane na zasadzie służebności dojazdu na podstawie porozumień zawartych na etapie realizacji obiektów. Inwestor nie posiada jednak prawnie zabezpieczonej służebności przejazdu na działce nr [...]. Wniosek w tym przedmiocie ma być dopiero złożony do sądu. W ocenie Wojewody projekt budowlany narusza również § 18 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia, ponieważ nie przewiduje w obszarze działki budowlanej, przewidzianej do realizacji segmentu oznaczonego nr 1, miejsc postojowych. Teren, jakim dysponuje inwestor nie daje możliwości spełnienia wymogów przewidzianych dla usług w obowiązujących warunkach technicznych. Organ zauważył, że w sytuacji braku zgody H. S. na realizację następnego segmentu (oznaczonego na planie zagospodarowania nr 2) w oparciu o przedłożony projekt budynku usytuowanego między innymi na działkach nr [...] i [...], zarówno złożony wniosek jak i projekt przedmiotowej rozbudowy wymagają ponownej analizy i wprowadzenia ewentualnych zmian. Dodatkowo Wojewoda stwierdził, że w aktach sprawy znajduje się opinia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków dotycząca innego projektu, niż złożony do wniosku inwestora, na co wskazuje projekt zagospodarowania dołączony do akt [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego E. G. zarzuciła decyzji Wojewody L. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 107 § 3 kpa, poprzez niedostateczne uzasadnienie decyzji oraz naruszenie przepisów prawa materialnego tj. § 12 ust. 2 i § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) poprzez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i wniosła o jej uchylenie. Skarżąca stwierdziła, że decyzja nie zawiera uzasadnienia odpowiadającego wymogom z art. 107 § 3 kpa, trudno jest bowiem w sposób jednoznaczny wywieść z niego, jakie nieprawidłowości i wynikające z jakich przepisów prawa materialnego zawiera projekt budowlany. Innymi słowy, nie jest wiadomym, jakie ewentualne korekty projektu są konieczne, aby uzyskać decyzję pozytywną, tym bardziej, że organ II Instancji dopatrzył się nieprawidłowości innych ,niż Prezydent Miasta, co utrudnia postawienie merytorycznych zarzutów przeciw decyzji. W opinii skarżącej w sprawie błędnie powołano się na naruszenie § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ponieważ nie ma on w sprawie zastosowania. Wprawdzie projektowany budynek jedną ścianą (i ławą fundamentową) będzie częściowo posadowiony na działce stanowiącej współwłasność państwa M. i A. M., to jednak co do tej działki posiada ona prawo do dysponowania terenem na cele budowlane. Skarżąca zwróciła uwagę, że inwestycja przez nich planowana nie jest objęta wnioskiem w sprawie niniejszej, a zatem pozostaje bez znaczenia dla poprawności projektu, skoro może w ogóle nie powstać, na co wskazuje fakt odmowy udzielania pozwolenia na budowę ze względu na brak prawa do dysponowania terenem na cele budowlane. W ocenie skarżącej błędnie powołano się także na naruszenie § 18 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia. Istotnie na działce stanowiącej jej własność nie przewidziano miejsc postojowych, ale przedłożyła porozumienie z właścicielem przylegającego do obszaru inwestycji terenu pawilonu handlowego z którego wynika, iż ma zapewnioną możliwość korzystania z odpowiedniej ilości miejsc parkingowych w pobliżu swojej nieruchomości, co oznacza, że wymóg określony w tym przepisie został spełniony. W mniemaniu skarżącej niejasne są natomiast zarzuty Wojewody dotyczące ściany usytuowanej od strony K. P., dojazdu do budynku, skoro nie zawiera wskazania na naruszenia jakiejkolwiek normy prawnej w tym zakresie, braku zgody H. S., ponieważ nie wiadomo, jaki wpływ ma ta okoliczność na możliwość realizacji jej inwestycji i braku opinii Konserwatora Zabytków, wobec braku wskazania konsekwencji tej okoliczności. W odpowiedzi na skargę Wojewoda L. wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Skarga jest uzasadniona. Za błędne uznać należy przede wszystkim przekonanie organów rozpoznających sprawę o konieczności zachowania odległości od granic nieruchomości nr [...] i [...], jako warunku udzielenia pozwolenia na rozbudowę przedmiotowego segmentu handlowo – usługowego. Preferowanie tego poglądu sprowadzało się w konsekwencji do bezwzględnego zakwestionowania możliwości realizacji inwestycji w granicy działki, co jednak nie może znaleźć akceptacji. Przypomnieć należy, że już w wyroku z dnia 5 marca 2001r. Trybunał Konstytucyjny dokonując oceny przepisu § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140 ze zm.) uzależniającego wydanie pozwolenia na budowę przy granicy nieruchomości od wyrażenia na to zgody przez właściciela działki sąsiedniej stwierdził, że sprawy, w których inwestor zamierza realizować budowę przy granicy z nieruchomością sąsiednią, podlegają rozpoznaniu z zachowaniem obowiązujących przepisów ustawowych, a w szczególności będą tu miały zastosowanie przepisy tzw. prawa sąsiedzkiego. Swoje stanowisko Trybunał uzasadniał koniecznością ochrony prawa własności jako zasady ustrojowej i podstawowego prawa jednostki, które może zostać ograniczone tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ocenę Trybunału podzielił również Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku składu siedmiu sędziów z dnia 11 czerwca 2001 r. ( OSA 4/01 ) uznał, że właściwą podstawą prawną do dokonania oceny możliwości wydania pozwolenia na budowę dla inwestycji usytuowanej przy granicy będzie stanowił przepis art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego, według którego podczas procesu budowlanego należy zapewnić ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich, a w tym właściciela sąsiedniej nieruchomości. Tezy te nie tracą aktualności także w świetle art.5 ust.1 pkt. 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz. U z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zmianami ) który stanowi, że obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. W świetle powołanych orzeczeń nie budzi zatem wątpliwości, że nie istnieje bezwzględny zakaz lokalizacji inwestycji w granicy działki, jednak organ administracji architektoniczno-budowlanej rozpoznający sprawę udzielenia pozwolenia na taką lokalizację budowę powinien rozważyć ją nie tylko w świetle przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), ale również w świetle przepisów art. 140 i 144 kc, stosownie do którego właściciel nieruchomości powinien powstrzymać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. W orzecznictwie podkreśla się, że rozpoznając wniosek inwestora o wydanie pozwolenia na budowę obiektu budowlanego w granicy z sąsiednią działką (dotyczy to także zbliżenia obiektu do granicy), właściwy organ administracji publicznej powinien mieć na uwadze zwłaszcza konstytucyjny obowiązek równego traktowania obywateli wobec prawa oraz przepisy Konstytucji RP o ochronie własności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2004 r. sygn. akt OSK 786/04 /publ. ONSAiWSA z. 24/7 z 2005 r. poz. 86). Z tego względu dla oceny, czy planowane usytuowanie budynku na działce budowlanej jest w warunkach określonej sprawy dopuszczalne, istotne znaczenie ma przeznaczenie sąsiadującej działki budowlanej, a tym samym istniejący lub też możliwy sposób jej zabudowy (wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2007r. II OSK 1718/06 CBOSA). Słusznie zatem zauważa się, choć budowa przy granicy nieruchomości powinna być dopuszczona wyjątkowo, to wniosek strony można rozstrzygnąć pozytywnie, jeśli wykaże w toku postępowania, iż budowa ta nie narusza zasad współżycia społecznego, jak też nie zakłóci korzystania z sąsiedniej nieruchomości ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości ( wyroki NSA z dnia 13 stycznia 2010r. Ii OSK 1996/10, wyrok NSA z dnia 16 listopada 2004r. II OSK 786/04, 28 kwietnia 2006r. II OSK 794/05 , 18 stycznia 2008r. II OSK 1878/06, 9 lutego 2006r. II OSK 500/05 wszystkie opubl. w CBOSA). W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że wspomniane przepisy w ogóle nie były przedmiotem rozważań organów rozpoznających sprawę, przez co zignorowano interesy skarżącej. Pominięto zwłaszcza powoływaną przez skarżącą zgodę A. i M. M. na budowę przy granicy, którzy, co istotne, także złożyli wniosek o budowę w granicy z działką skarżącej. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak i decyzji Wojewody L. z dnia [...] listopada 2011r., utrzymującą decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] września 2011r., odmawiającą A. i M. M. pozwolenia na rozbudowę ich budynku usługowo – mieszkalnego na działkach nr[...], [...], [...], [...], [...] i [...] wynika, że wnioski zmierzały do rozbudowy istniejących segmentów, a finalnie miały powstać dwa budynku w zabudowie szeregowej. Zagadnienie to nie było w ogóle przedmiotem uwagi organów, które skupiły się wyłącznie na analizie przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, błędnie przy tym oceniając, że postanowieniem organ architektoniczno-budowlany miał prawo zobowiązać stronę do dostosowania projektu budowlanego do przepisów tego rozporządzenia. Usprawiedliwieniem dla organów nie może być powoływanie się na treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, według którego nie przewiduje on zabudowy ze ścianami i fundamentami zaprojektowanymi osiowo w granicy działek. To właśnie z uwagi na ustrojową ochronę prawa własności i wynikającą z art. 4 prawa budowlanego zasadę wolności budowlanej, jedynie ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wykluczające lub nakazujące określony sposób zabudowy działki, mogły stanowić podstawę do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Na takie ograniczenia organy się jednak nie powoływały. Podobnie nie wskazano żadnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że budowa przy granicy spowoduje jakiekolwiek zagrożenia dla właścicieli sąsiednich nieruchomości. Skarga jest uzasadniona także w pozostałej części. Rację ma skarżący dowodząc wadliwości zaskarżonej decyzji odwołującej się do wad projektu budowlanego, nie wskazanych przez organ I instancji. Jest rzeczą oczywistą, że organ odwoławczy nie tylko nie może ograniczać się do kontroli decyzji organu I instancji, jak uważa skarżąca, ale obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji. Wymóg ten podyktowany jest wyrażoną w art. 15 kpa zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W wyroku z dnia 22 marca 1996 r. (SA/Wr 1996/95 ONSA 1997/1/35, także wyrok z dnia 14 sierpnia 1987r. IV SA 385/87 PiŻ 1987, nr 43, str. 15) Naczelny Sąd Administracyjny trafnie zaznaczył, że istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia I instancji. Odwołanie przenosi bowiem na organ odwoławczy kompetencje do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy rozstrzygniętej decyzją organu I instancji, co oznacza, że winien rozpatrzyć sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Kompetencje organu odwoławczego obejmują zarówno korygowanie wad prawnych decyzji organu I instancji polegających na niewłaściwie zastosowanym przepisie prawa materialnego jak i wad polegających na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych (wyrok NSA z dnia 20 maja 1989 r. IV SA 1278/88 PiŻ 1989, nr 33, str. 15). Jedynie w sytuacji gdy postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z rażącym naruszeniem norm prawa procesowego, a więc wówczas, gdy organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, bądź gdy postępowanie takie zostało przeprowadzone lecz w rażący sposób naruszono w nim przepisy procesowe organ odwoławczy zobowiązany jest uchylić orzeczenie i przekazać mu sprawę do ponownego rozpoznania. Nie ulega wątpliwości, że organ odwoławczy wskazał na naruszenia przepisów, nie powołanych przez organ I instancji, a które w jego mniemaniu skutkowały odmową zatwierdzenia projektu budowlanego. Zauważyć jednak trzeba, że stosownie do art. 35 ust.1 pkt.3 ustawy prawo budowlane, jeśli projekt budowlany zawiera naruszenia w zakresie określonym w ust.1, a więc także co do zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a dopiero po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Z akt sprawy wynika, że postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011r. Prezydent Miasta C. nałożył na skarżącą obowiązek usunięcia do dnia [...] maja 2011r. uchybień projektu budowlanego w zakresie zachowania odległości od granicy z działką sąsiednią ( § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ), zachowania odległości budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów, umożliwiającej naturalne oświetlenie tych pomieszczeń ( § 13 ), miejsc postojowych ( § 18 ust.1 ) i miejsc na pojemniki do gromadzenia odpadów stałych ( § 22 ust.1 ). Ponadto nakazano doprowadzenie projektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego ( Dz. U Nr 120, poz. 1133 ) tj. § 8 ust.3 pkt.2, według którego projekt zabudowy terenu powinien określać granice działki budowlanej lub terenu, wzajemnych odległości obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych oraz ich przeznaczenie, w nawiązaniu do istniejącej zabudowy terenów sąsiednich, układ komunikacji wewnętrznej przedstawiony w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej komunikacji zewnętrznej, określający układ dróg wewnętrznych, dojazdów, parkingów, placów i chodników oraz § 12 ust.1 pkt.1 przez uzupełnienie projektu o elewację południową projektowanego budynku. Ponadto nakazano wykazać prawo do korzystania z działki [...] w zakresie dojazdu do nieruchomości, na której jest projektowana inwestycja. Z treści decyzji organu I instancji wynika, że stwierdzono jedynie niedopełnienie obowiązków wynikających z § 12 i 22 ust.1, co też stało się powodem odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Pomijając już w świetle przedstawionej argumentacji dotyczącej dopuszczalności budowy w granicy nieruchomości, wadliwe nakazanie skorygowania projektu w zakresie zachowania stosownych odległości od sąsiedniej nieruchomości i błędne powołanie art. 35 ust.4 ustawy prawo budowlane, to nie ulega wątpliwości, że organ odwoławczy wytknął skarżącej uchybienia projektu budowlanego, które organ I instancji uznał za usunięte. Co więcej, w zaskarżonej decyzji wskazano na brak uzgodnienia z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, co jest uzasadnione, skoro z planu wynika, że teren inwestycji położony jest w strefie pośredniej ochrony konserwatorskiej, w której wszelkie decyzje administracyjne dotyczące działalności inwestycyjnej prowadzonej przy obiektach i w tym obszarze wymagają uzgodnienia z konserwatorem zabytków ( § 11 pkt.20 i § 4 ust.4 pkt.2 planu). Jednak o tym uchybieniu nie wspomniano w powołanym postanowieniu i skarżąca nie była wcześniej wzywana do jego usunięcia. Podobnie ocenić należy powołanie się przez organ odwoławczy na brak służebności dojazdu do inwestycji przez place i drogę wewnętrzne pawilonu handlowego, o czym także nie wspomniano w postanowieniu. Nie odniósł się on natomiast do kwestii miejsc gromadzenia odpadów stałych, co przecież stanowiło podstawę decyzji organu i instancji. Zauważył jednak, że nie został naruszony § 13 rozporządzenia. Podkreślić również trzeba, że formułując swoje zastrzeżenia organy w ogóle nie odniosły się do składanych w toku postępowania wyjaśnień projektanta, nazwanych autorskimi, zarówno co do dojazdu do nieruchomości, gromadzenia odpadów stałych jak i odległości od sąsiednich budynków. Nie jest także jasne stanowisko organów dotyczące miejsc postojowych. Z decyzji organu i instancji wnosić należy, że warunek zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc postojowych jest spełniony. Organ odwoławczy twierdzi z kolei, że w projekcie architektoniczno – budowlanym jak i projekcie zagospodarowania działki w obszarze działki budowlanej należącej do skarżącej nie przewidziano miejsc postojowych. Jednak w decyzji z dnia [...] marca 2011r. ten sam organ odwoływał się do ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta C. zatwierdzonego Uchwałą Nr XXXVII/466/01 Rady Miejskiej w C. z dnia 28 grudnia 2001 r. ( Dziennik Urzędowy Woj. Lubelskiego Nr 7 poz. 255 z dnia 11 lutego 2002 r. ) dotyczącego usług ( § 6 ust.1 pkt.4 ) dowodząc, że przewidziany dla tego terenu ( B1.U.20 ) limit 10 miejsc postojowych jest spełniony, podając jednocześnie brak zaprojektowania miejsc postojowych w obszarze działki budowlanej inwestora. Istotnie w wyroku z dnia 24 czerwca 2010r. ( II OSK 1827/09 CBOSA ) Naczelny Sąd Administracyjny dokonując wykładni § 18 ust.1 rozporządzenia stwierdził, że miejsca parkingowe muszą być zaprojektowane i urządzone na terenie będącym w dyspozycji inwestora, na którym inwestycja ma być realizowana. Jednak w § 6 ust.1 pkt.4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdza się jedynie, że dla terenów usług ustala się obowiązek zapewnienie dostępności i usług komunikacyjnych oraz niezbędnej liczby miejsc parkingowych z uwzględnieniem potrzeb osób niepełnosprawnych. Zapis ten nie odwołuje się do konkretnej działki, ale do całego obszaru usług. Skoro jest to przepis prawa miejscowego, organ powinien rozważyć, zgodność projektu pod kątem art. 35 ust.1 pkt.1 prawa budowlanego. Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. a) i c) oraz art.135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zmianami ) należało uchylić zarówno zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta C. O niepodleganiu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art.152 wspomnianej ustawy, natomiast o kosztach w oparciu o jej art. 205 § 2 w związku z art.200 i § 18 ust. 1 pkt.1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U Nr 163, poz. 1348 ze zmianami ).