II SA/Lu 405/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca), Sędzia NSA Krystyna Sidor, Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 lutego 2015 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Decyzją z dnia 4 marca 2014 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267; dalej: "k.p.a.") w związku z art. 49b ust. 1 i art. 49b ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.; dalej: "Prawo budowlane"), [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 14 stycznia 2014 r., znak: [...], nakazującą inwestorowi - A. B. wykonanie rozbiórki budynku gospodarczo-garażowego o wymiarach 3,03 m x 5,00 m, zlokalizowanego na działce nr "a", położonej w miejscowości [...], w gminie [...]. Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. W dniu 17 lipca 2013 r. organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie dotyczącej zgodności z prawem wzniesienia na działce nr "a" w miejscowości [...] budynku gospodarczego-garażowego o konstrukcji stalowej. W dniu 8 sierpnia 2013 r. zostały przeprowadzone na tej działce oględziny, w trakcie których sporządzono protokół, dokumentację fotograficzną oraz szkic sytuacyjny. Z treści protokołu oględzin wynika, że na omawianej nieruchomości znajduje się budynek gospodarczo-garażowy o konstrukcji stalowej (tzw. blaszak) o wymiarach 3,03 m x 5,00 m i wysokości 2,07 m i 1,87 m, ustawiony na betonowej wylewce, która stanowi posadzkę obiektu. Konstrukcja dachu jest stalowa, jednospadowa, pokryta blachą trapezową, ściany są obite blachą. Obiekt zlokalizowany jest m. in. w odległości 0,39 m od budynku gospodarczego o konstrukcji drewnianej i 18,27 m od budynku mieszkalnego usytuowanego na tej samej działce. A. B. wyjaśniła, że budynek ten powstał około 12 lat temu bez pozwolenia na budowę lub zgłoszenia jego budowy organowi administracji architektoniczno – budowlanej. Ponadto oświadczyła, że była inwestorem tego budynku, a działka nr "a" nie stanowi jej własności. Z wypisu z rejestru gruntów z dnia 26 czerwca 2013 r. wynika, że na mocy postanowienia Sądu Rejonowego, sygn. akt [...] współwłaścicielami tej działki są: H. G., H. S., T. S., W. S. i Z. Ś. (w 1/5 części każde z nich). A. B. jest z kolei właścicielką działki sąsiedniej nr "b" (akt notarialny [...]; księga wieczysta [...]), a także współwłaścicielką działki nr "c" (akt notarialny [...]; księga wieczysta [...]). Organ pierwszej instancji ustalił, że wśród rejestrów udzielonych pozwoleń na budowę oraz dokonanych zgłoszeń robót budowlanych w okresie od 2000 r. do 2013 r., znajdujących się w archiwum Starostwa Powiatowego w [...] – w Wydziale Architektury i Budownictwa nie odnaleziono pozwolenia na budowę ani zgłoszenia dotyczącego budowy wskazanego budynku gospodarczo-garażowego (notatka służbowa z dnia 8 sierpnia 2013 r., znak: [...]). Pismami z dnia 12 sierpnia 2013 r. oraz z dnia 27 sierpnia 2013 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] zwrócił się do Wójta Gminy [...] o przekazanie informacji odnośnie do ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w 1998 r. oraz planu aktualnie obowiązującego dla działki nr "a" w miejscowości [...]. Z otrzymanych informacji (pismo Wójta Gminy [...] z dnia 19 sierpnia 2013r., znak: [...]) wynika, że działka nr "a" na mocy planu przestrzennego zagospodarowania gminy [...], zatwierdzonego Uchwałą Gminnej Rady Narodowej w [...] Nr [...] z dnia 16 marca 1988 r. ([...]), obowiązującego do 31 grudnia 2003 r., znajdowała się na terenach zabudowy zagrodowej (symbol C11MR). Z kolei według aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...], uchwalonego Uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 26 lipca 2006 r. ([...]), działka nr "a" znajduje się na terenie oznaczonym symbolem C7RM o podstawowym przeznaczeniu - tereny zabudowy zagrodowej. Mając na uwadze powyższe, w oparciu o treść art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego, w dniu 8 listopada 2013 r. organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji wydał postanowienie znak: [...], mocą którego zobowiązał inwestora - A. B. do przedłożenia w terminie 30 dni od dnia otrzymania postanowienia: 1) zaświadczenia burmistrza o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) projektu zagospodarowania działki, 3) rysunków obiektu gospodarczo-garażowego z podaniem jego parametrów technicznych, a także 4) oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W związku z tym, że w wyznaczonym terminie inwestorka nie przekazała wszystkich żądanych dokumentów, a jedynie oświadczenie o prawie do dysponowania działką nr "a" na cele budowlane, organ pierwszej instancji wydał decyzję nakazującą rozbiórkę wskazanego obiektu gospodarczo-garażowego. W odwołaniu od powyższej decyzji A. B. zarzuciła organowi pierwszej instancji błędne ustalenie kręgu osób, którym przysługuje status strony, poprzez pominięcie jako strony jej męża W. B., z którym zawarła związek małżeński w dniu 23 sierpnia 1997 r., a także poprzez błędne ustalenie kręgu uczestników procesu budowlanego poprzez przyjęcie, że tylko ona jest inwestorem. W uzasadnieniu decyzji organu drugiej instancji utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] za bezsporny uznano fakt, że A. B. przystąpiła do budowy budynku gospodarczo-garażowego na działce nr "a" bez uprzedniego zgłoszenia budowy tego obiektu organowi administracji architektoniczno-budowlanej, tj. z naruszeniem dyspozycji art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Zdaniem organu odwoławczego, nie ulega również wątpliwości, że w sprawie zaistniały podstawy do wszczęcia i prowadzenia postępowania legalizującego popełnioną przez inwestorkę samowolę budowlaną na podstawie art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego. Prawidłowo zatem organ pierwszej instancji, działając w oparciu o dyspozycję tego przepisu, zobowiązał inwestorkę A. B. do przedłożenia w terminie 30 dni od dnia otrzymania postanowienia określonych dokumentów. Organ drugiej instancji podkreślił, że bezsporna jest okoliczność, że inwestorka nie wywiązała się z nałożonych tym postanowieniem obowiązków, przedkładając wyłącznie oświadczenie H. G. - współwłaścicielki działki nr "a", obejmujące wyrażenie zgody na użytkowanie działki nr "a" przez jej córkę - A. B. na cele budowlane i na pozostawienie przez nią na tej działce budynku gospodarczo - garażowego. Organ odwoławczy podniósł, że okoliczność ta zobligowała organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji do zastosowania art. 49b ust. 1 w związku z ust. 3 Prawa budowlanego, zgodnie z którymi, w przypadku niespełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 2, organ, w drodze decyzji, nakazuje rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ podniósł, że zarówno ustalenia dokonane podczas oględzin w dniu 8 sierpnia 2013 r., jak i złożone w tym dniu do protokołu oględzin oświadczenie A. B. oraz ustalenia poczynione w archiwum Starostwa Powiatowego w [...] świadczą o budowie wskazanego obiektu w warunkach samowoli budowlanej, tj. bez wymaganego prawem zgłoszenia właściwemu organowi. Organ podkreślił, że oświadczenie A. B. złożone do protokołu oględzin, że to ona jest inwestorem obiektu na działce nr "a", zostało wcześniej potwierdzone przez współwłaścicieli działki nr "a", tj. przez Z. Ś., H. S. i W. S. (pismo z dnia 3 kwietnia 2013 r. ). W związku z powyższym organ nadzoru budowlanego nie miał wątpliwości, że inwestorem wykonanych robót budowlanych była A. B. Nie zachodziła więc potrzeba przeprowadzania dodatkowych dowodów. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że brak jest dowodów, które świadczyłyby, że inwestorem budynku objętego niniejszym postępowaniem jest również W. B. W szczególności nie świadczy o tym okoliczność, że W. B. zawarł związek małżeński z A. B. w dniu 23 sierpnia 1997 r. Skargę na powyższą decyzje wniosła A. B., zrzucając: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 17 w związku z art. 28 i 49b Prawa budowlanego poprzez błędne ustalenie kręgu uczestników procesu budowlanego, tj. przyjęcie, że inwestorem jest wyłącznie A. B.; 2) naruszenie przepisów postępowania, tj.: - art. 7 w związku z art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 11 i art. 80 k.p.a., a także art. 28 Prawa budowlanego poprzez nieuwzględnienie wszystkich uczestników wskazanego postępowania, którym przysługuje legitymacja do bycia jego stroną. W związku z powyższym skarżąca zażądała uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.  W ocenie skarżącej, organ nie podjął wszystkich czynności niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całokształtu materiału dowodowego. W wyniku wadliwie przeprowadzonego postępowania dowodowego za udowodnioną uznał okoliczność, że inwestorem jest wyłącznie A. B. Decyzja nie zawiera wyczerpującego uzasadnienia w tym zakresie. W szczególności, jak wyjaśniła skarżąca, pominięta została istotna dla sprawy okoliczność zawarcia przez nią w dniu 23 sierpnia 1997 r. małżeństwa z W. B. Oznacza to, że omawiany obiekt został wzniesiony w trakcie trwania małżeństwa, a co za tym idzie, stroną w niniejszym postępowaniu powinien być także W. B. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2007 r., II OSK 522/06), w którym stwierdzono, że "adresatem decyzji (...) powinni być małżonkowie, jeżeli są inwestorami i pozostają we wspólności ustawowej" oraz wyrok tego sądu z dnia 19 lipca 2007 r., I OSK 1234/06, w którym stwierdzono, że w postępowaniu administracyjnym stronami są poszczególni małżonkowie jako osoby fizyczne, a nie małżeństwo jako instytucja mająca swoje unormowanie w przepisach ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy). Zdaniem A. B., w przypadku pojawienia się wątpliwości co do statusu W. B. jako inwestora, należało stosować zasadę rozstrzygania sytuacji wątpliwych na korzyść strony. Na podstawie przepisów przewidujących uznaniowy charakter rozstrzygnięcia organ jest obowiązany załatwić sprawę w sposób zgodny ze słusznym interesem obywatela. Tymczasem, zdaniem skarżącej, organ nie zapewnił stronie, tzn. W. B. czynnego udziału w postępowaniu, nie zrealizował obowiązku wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie obowiązków będących przedmiotem postępowania, nie umożliwił mu ponadto wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie organu nadzoru budowlanego nakazujące rozbiórkę budynku garażowo-gospodarczego wzniesionego na działce nr "a" położonej w miejscowości [...]. Matarialnoprawną podstawą tej decyzji jest art. 49b ust. 3 w związku z art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego. Budynek garażowo-gospodarczy został wzniesiony około roku 2001 na działce nr "a", stanowiącej współwłasność H. i G., H. S., T. S., W. S. i Z. Ś. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że opisany budynek został wzniesiony bez zgłoszenia wymaganego dyspozycją art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Stąd organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji zasadnie wszczął postępowanie w przedmiocie samowoli budowlanej. W myśl art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego, właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Stosownie do treści ust. 2 tego przepisu, jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo, w przypadku jego braku, ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, właściwy organ wstrzymuje postanowieniem - gdy budowa nie została zakończona - prowadzenie robót budowlanych oraz nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni: 1) dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 albo art. 30 ust. 2 i 3, albo art. 30 ust. 2 i 4; 2) projektu zagospodarowania działki lub terenu; 3) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. W rozpoznawanej sprawie zaistniały podstawy do uruchomienia postępowania legalizacyjnego, gdyż budowa budynku garażowo-gospodarczego o wysokości 2,07 m na działce nr "a" jest zgodna z ustaleniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego Uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 26 lipca 2006 r. ([...]). Działka ta znajduje się na terenie oznaczonym symbolem C7RM o podstawowym przeznaczeniu - tereny zabudowy zagrodowej, na którym, zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 1 planu, dopuszczalna jest adaptacja istniejącej zabudowy zagrodowej z możliwością jej modernizacji, przebudowy i rozbudowy. Dopuszcza się tam realizację nowych obiektów mieszkalnych i gospodarczych w siedliskach rolniczych. Przy tym, stosownie do treści § 13 ust. 1 pkt 9 planu, wysokość zabudowy nie może przekraczać 9,5 m. W związku z powyższym, organ pierwszej instancji zasadnie nakazał inwestorowi - pod rygorem nakazania rozbiórki obiektu gospodarczo-garażowego - przedłożenie w terminie 30 dni od daty doręczenia wezwania stosownych dokumentów, o których mowa w art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego, tj. zaświadczenia burmistrza o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, projektu zagospodarowania działki, rysunków obiektu gospodarczo-garażowego z podaniem jego parametrów technicznych, a także oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (postanowienie z dnia 8 listopada 2013 r., k. 43 akt organu pierwszej instancji). W wyznaczonym terminie A. B. przedstawiła organowi jedynie oświadczenie jej matki H. i G. – współwłaścicielki działki nr "a", że wyraża zgodę na "pozostawienie budynku garażowo – gospodarczego na terenie działki nr "a" oraz na użytkowanie tej działki na cele budowlane przez jej córkę A. B." (k. 54 akt organu pierwszej instancji). Nie złożyła natomiast pozostałych dokumentów niezbędnych do uruchomienia kolejnego etapu postepowania legalizacyjnego, wymienionych w postanowieniu z dnia 8 listopada 2013 r. Wykładnia językowa art. 49b ust. 3 w związku z ust. 1 Prawa budowlanego nie pozostawia wątpliwości, że niewykonanie wezwania, o którym mowa w art. 49b ust. 2, skutkuje każdorazowo nakazaniem rozbiórki obiektu objętego postępowaniem legalizacyjnym. Żadna ze stron niniejszego postępowania nie kwestionowała zarówno tego, że nie wykonano obowiązku złożenia wszystkich dokumentów wymienionych w postanowieniu z dnia 8 listopada 2013 r., jak i zasadności wydania z tej przyczyny nakazu rozbiórki budynku gospodarczo-garażowego. Sąd również nie dopatrzył się w tym zakresie uchybień. Przedmiotem sporu pozostaje natomiast ustalenie przez organy obu instancji osoby inwestora wskazanego budynku, a zarazem adresata decyzji nakazującej jego rozbiórkę. Zgodnie z ustaleniami organów – jest nim wyłącznie skarżąca A. B., z kolei – według niej, za inwestora powinien być uznany również jej mąż W. B., z którym zawarła związek małżeński przed datą wzniesienia tego budynku. Adresatów rozstrzygnięć wydawanych na podstawie art. 49b Prawa budowlanego, w tym wydawanych w oparciu o dyspozycję tego przepisu decyzji nakazujących rozbiórkę obiektu budowlanego, określa art. 52 tej ustawy, zaliczając do nich: inwestora, właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego. Wymienienie w art. 52 Prawa budowlanego inwestora na pierwszym miejscu jest nieprzypadkowe, gdyż inwestor w procesie inwestycyjno-budowlanym zajmuje kluczową pozycję. Jest on odpowiedzialny za zorganizowanie procesu budowlanego i za jego przeprowadzenie zgodne z przepisami prawa. Zatem adresatem rozstrzygnięć, o których mowa w art. 52 powołanej ustawy, powinien być w pierwszej kolejności inwestor, zaś właściciel bądź zarządca tylko wówczas, gdy inwestor nie miałby prawnych możliwości wykonania obowiązków nałożonych tymi rozstrzygnięciami, zwłaszcza, gdy nie posiadałby prawa do dysponowania nieruchomością, na której posadowiony jest samowolnie wzniesiony obiekt, na cele budowlane. Zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości, że inwestorem wskazanego budynku gospodarczo-garażowego była skarżąca A. B. Świadczy o tym przede wszystkim treść jej oświadczenia złożonego do protokołu oględzin w dniu 8 sierpnia 2013 r. (k. 17 akt organu pierwszej instancji). Okoliczność tę potwierdza również oświadczenie złożone w dniu 3 kwietnia 2013 r. przez W. S., H. S. i Z. Ś. – współwłaścicieli działki nr "a" (k. 9 akt organu pierwszej instancji). Nie bez znaczenia w tym zakresie pozostaje również oświadczenie złożone przez matkę skarżącej – H. G., również współwłaścicielkę działki nr "a", w którym wyraża ona córce zgodę na pozostawienie budynku gospodarczo-garażowego na działce nr "a". Organy nie miały podstaw, by wobec złożenia przez skarżącą jasnego, nie budzącego wątpliwości oświadczenia do dokumentu urzędowego, jakim jest protokół z oględzin, potwierdzonego ponadto oświadczeniami współwłaścicieli działki, przeprowadzać dodatkowe postępowanie dowodowe w celu ustalenia osoby inwestora. Skarżąca nie wykazała w żaden sposób, by opisane oświadczenie złożyła pod wpływem błędu (art. 84 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny; Dz. U. z 2014 r. poz. 121 ze zm., dalej: "K.c."), bądź by wystąpiła inna wada oświadczenia, taka jak: stan wyłączający świadome albo swobodne powzięcie decyzji i wyrażenie woli (art. 82 K.c.), pozorność oświadczenia (art. 83 K.c.), czy też złożenie oświadczenia pod wpływem bezprawnej groźby osoby trzeciej (art. 87 K.c.). Okoliczność, że skarżąca, budując obiekt budowlany bez wymaganego prawem zgłoszenia, była w związku małżeńskim, nie skutkuje uznaniem za inwestora wskazanego obiektu również jej męża, tym bardziej, że obiekt został wzniesiony na działce nie będącej własnością ani skarżącej, ani jej męża. Wyroki sądów administracyjnych powołane w skardze (wyrok NSA z dnia 27 marca 2007 r., II OSK 522/06 oraz wyrok NSA z dnia 19 lipca 2007 r., I OSK 1234/06) dotyczą spraw rozstrzygniętych w diametralnie innych okoliczności prawnych i faktycznych, w tym w sytuacji, gdy inwestycja budowlana zrealizowana została na gruncie stanowiącym współwłasność małżonków. Całkowicie chybione jest również stanowisko skarżącej, że "w przypadku pojawienia się wątpliwości co do statusu W. B. jako inwestora, należało stosować zasadę rozstrzygania sytuacji wątpliwych na korzyść strony. Na podstawie przepisów przewidujących uznaniowy charakter rozstrzygnięcia organ jest obowiązany załatwić sprawę w sposób zgodny ze słusznym interesem obywatela". Żadne z rozstrzygnięć wydawanych w oparciu o treść art. 49b Prawa budowlanego nie ma bowiem uznaniowego charakteru. Organy obu instancji zasadnie zatem przyjęły, że inwestorem w procesie budowy budynku gospodarczo-garażowego na działce nr "a" w miejscowości [...] była wyłącznie A. B., stąd prawidłowo adresowano do niej rozstrzygnięcia wydane na podstawie art. 49b Prawa budowlanego, w tym decyzję nakazującą rozbiórkę wskazanego obiektu. Wprawdzie nie jest ona właścicielką, ani współwłaścicielką działki nr "a", ale wykonanie przez nią tego obowiązku będzie możliwe, gdyż skoro współwłaściciele działki: H. S., W. S. i Z. Ś. sami domagali się usunięcia wskazanego budynku z działki nr "a", to nie będą sprzeciwiali się jego rozbiórce przez skarżącą, zaś inna współwłaścicielka działki – H. G. udzieliła skarżącej prawa do dysponowania działką nr "a" na cele budowlane (k. 54 akt organu pierwszej instancji), co obejmuje również prawo do rozbiórki obiektu budowlanego. Nie budzi również zastrzeżeń ustalenie kręgu stron postępowania w niniejszej sprawie, do którego organy, działając w oparciu o treść art. 28 k.p.a. zaliczyły – oprócz inwestorki – również wszystkich współwłaścicieli nieruchomości: H. G., H. S., T. S., W. S. i Z. Ś. (wypis z rejestru gruntów z dnia 26 czerwca 2013 r., postanowienie Sądu Rejonowego, sygn. akt [...] – k. 2 akt organu pierwszej instancji). Mąż inwestorki W. B., nie będąc ani inwestorem omawianego budynku gospodarczo-garażowego, ani współwłaścicielem działki nr "a", nie miał interesu prawnego do bycia stroną tego postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. Stąd zarzuty naruszenia art. 7 w związku z art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 11 i art. 80 k.p.a., a także art. 28 tej ustawy poprzez uniemożliwienie mu jako stronie czynnego udziału w postępowaniu, nie zasługują na uwzględnienie. Mając na uwadze powyższe, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.