II SA/Lu 405/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak Asesor sądowy Marcin Małek (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 lipca 2022 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 8 kwietnia 2022 r. nr IF-VII.7840.3.14.2022.MF w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru budowy oddala skargę. Decyzją z 18 lutego 2022 r., Starosta Lubelski wniósł sprzeciw w sprawie dokonanego przez P. P. (dalej jako: skarżący lub strona) zgłoszenia budowy garażu na działce nr [...] w miejscowości L., gm. K.. Jak wynika z uzasadnienia decyzji Starosty, organ uznał, że zgłoszenie skarżącego zawierało braki, wobec czego postanowieniem z 5 stycznia 2022 r. nałożono na niego obowiązek ich usunięcia w terminie do 31 stycznia 2022 r. Pismem z 16 stycznia skarżący odpowiedział na powyższe wezwanie. Wspomnianą decyzją z 18 lutego 2022 r., wydaną na podstawie art. 30 ust. 5c ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.; dalej jako: P.b.), Starosta wniósł sprzeciw do zgłoszenia, wskazując, iż nie usunięto braku w zakresie prawomocnej decyzji o warunkach zabudowy oraz stanowiska w sprawie wyłączenia gruntu z produkcji rolnej. Podał, iż zgodnie z art. 11 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, wyłączenie z produkcji użytków rolnych wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego i organicznego, zaliczonych do klas I, II, III, Ilia, Illb (...) przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne - może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalających na takie wyłączenie. Z podjętym rozstrzygnięciem Starosty Lubelskiego nie zgodził się skarżący, który złożył odwołanie, zarzucając mu naruszenie: - art. 7 i art. 77 K.p.a poprzez naruszenie zasady praworządności i niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, co skutkowało wniesieniem przez organ sprzeciwu z naruszeniem przepisów; - art. 30 ust. 5c w zw. z art. 30 ust. 5 P.b. poprzez błędne przyjęcie, że termin złożenia sprzeciwu przez właściwy organ biegnie od dnia wskazanego w postanowieniu o uzupełnienie braków zgłoszenia, podczas gdy zgodnie z obowiązującą linią orzeczniczą termin do wniesienia sprzeciwu powinno się liczyć od dnia dokonania zgłoszenia albo od doręczenia postanowienia zobowiązującego stronę do uzupełnienia zgłoszenia. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z 8 kwietnia 2022 r., Wojewoda Lubelski, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że nieuzasadnione są zarzuty odwołania. W tym zakresie wyjaśnił, że akt zgłoszenia jest składanym przez inwestora oświadczeniem woli, sformalizowanym ze względu na określone ustawą wymogi w przypadkach określonych ustawą, przed rozpoczęciem budowy i zasadniczo skutkiem tego aktu jest milcząca akceptacja właściwego organu, chyba, że organ wyda w ramach swojej, trwającej zaledwie 21 dni od dokonania zgłoszenia kompetencji, decyzję o sprzeciwie. Jednakże instytucja zgłoszenia nie zwalnia inwestora z obowiązku przedłożenia niezbędnych dokumentów stosownie do normy prawnej wynikającej art. 30 ust. 5c P.b. Przepis powyższy stanowi, że w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji. W niniejszej sprawie zgłoszenie wykonania robót budowlanych wpłynęło 19 grudnia 2021 r. Postanowieniem z 5 stycznia 2022 r. Starosta zobowiązał, zgodnie z ww. przepisem stronę do uzupełnienia zgłoszenia. Postanowienie to skarżący odebrał 11 stycznia 2022 r. W dniu 19 stycznia 2022 r. wpłynęło uzupełnienie zgłoszenia w powyższej sprawie. Przy czym, z jego treści wynikało, że skarżący nie uzupełni wezwania w zakresie punktu 6, kwestionując zarazem jego zasadność i podstawę prawną. W związku z powyższym zdaniem organu odwoławczego uwzględniając art. 30 ust. 5d P.b., 21 dniowy termin do wniesienia sprzeciwu został zachowany, bowiem należy go liczyć w okolicznościach niniejszej sprawy, od daty upływu terminu na uzupełnienie braków zgłoszenia, tj. od 31 stycznia 2022 r., co oznacza, że upłynął z dniem 21 lutego 2022 r. Tym samym Wojewoda Lubelski nie podzielił argumentacji odwołania co do tego, by było to możliwe wyłącznie w terminie 21 dni, liczonych od daty uzupełnienia zgłoszenia przez inwestora, nie zaś od daty upływu terminu do tego uzupełnienia, wyznaczonego przez organ w postanowieniu. W sytuacja, gdy zgłoszenie zostanie uzupełnione przez inwestora tylko częściowo i co zarazem w sposób oczywisty wynika z treści uzupełnienia, a tak było w okolicznościach niniejszej sprawy, obowiązkiem organu jest czekać do upływu wyznaczonego przez siebie terminu. Jednocześnie organ wskazał, że ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych wyróżnia dwa tryby: zgodę na przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze i nieleśne (art. 7 ust. 2 ustawy) oraz decyzję zezwalającą na wyłączenie z produkcji (art. 11 ustawy). Fakt, że dany grunt nie wymaga zgody, o której mowa w art. 7 ust. 2, nie oznacza jeszcze, że nie jest konieczne uzyskanie decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntu z produkcji. Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy wyłączenie z produkcji użytków rolnych wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego i organicznego, zaliczonych do klas I, II, III, Ilia, Illb (...) przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne - może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalających na takie wyłączenie. Jak ustalono, działka nr [...], na której planowana jest inwestycja, oznaczony jest jako Br-IL Zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2021 r. poz. 1390, ze zm.) grunty rolne dzielą się na użytki rolne i nieużytki, zaś użytki rolne obejmują m.in. grunty rolne zabudowane, oznaczone symbolem Br. Z powyższego wynika, że omawiana inwestycja planowana jest na użytku rolnym klasy II, zatem wymaga uzyskania decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntów z produkcji. Zgodnie z art. 11 ust. 4a ustawy decyzje, o których mowa w ust. 1 i 2, dołącza się do wniosku o pozwolenie na budowę albo zgłoszenia budowy lub wykonania robót budowlanych, o których mowa w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Końcowo Wojewoda stwierdził, że również pozostałe zarzuty odwołania nie zasługują na uwzględnienie. Skarżący nie przedłożył również prawomocnej decyzji o warunkach zabudowy, do czego był zobowiązany. W skardze na przedstawioną decyzję organu odwoławczego skarżący, wnosząc o uchylenie w całości zarówno zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zarzucił jej naruszenie następujących przepisów: - art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji Starosty Lubelskiego w sprawie zgłoszenia budowy garażu, w sytuacji gdy skarżący uzupełnił wszystkie braki w zakreślonym przez organ terminie; - art. 7 i art. 77 K.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności i niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, co skutkowało wniesieniem przez organ sprzeciwu z naruszeniem przepisów; - art. 30 ust. 5c w zw. z art. 30 ust. 5 P.b. poprzez błędne przyjęcie, że termin złożenia sprzeciwu przez właściwy organ biegnie od dnia wskazanego w postanowieniu o uzupełnienie braków zgłoszenia, podczas gdy zgodnie z obowiązująca linią orzeczniczą termin do wniesienia sprzeciwu powinno się liczyć od dnia dokonania zgłoszenia albo od doręczenia postanowienia zobowiązującego stronę do uzupełnienia zgłoszenia. Uzasadniając zarzuty skarżący podniósł, że Starosta nie był uprawniony do wniesienia sprzeciwu z uwagi na upływ ustawowego terminu 21 dni na jego wniesienie. W niniejszej sprawie Starosta wydał postanowienie wzywające do uzupełnienia braków, które zostało doręczone skarżącemu w dniu 10 stycznia 2022 r. Natomiast pismo zawierające uzupełnienie braków zostało wysłane do organu 17 stycznia 2022 r. Mając powyższe na uwadze oczywistym jest, że termin na wniesienie sprzeciwu upłynął Staroście w terminie 21 dni od dnia doręczenia postanowienia wzywającego do uzupełnienia braków tj. 31 stycznia 2022 r. a więc na kilka tygodni przed wydaniem obecnie skarżonej decyzji. Nawet gdyby trzymać się dezaktualizowanej poprzedniej interpretacji liczenia 21 dniowego terminu na wniesienie sprzeciwu to organ i tak wydał decyzje wnoszącą sprzeciw po nieprzekraczalnym 21 dniowym terminie na jej wydanie. Pismo zawierające uzupełnienie braków zostało doręczone Staroście 19 stycznia 2022 r., co oznacza, że Starosta od tej daty posiadał pełną dokumentację pozwalająca na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy i złożenie ewentualnego sprzeciwu. Tymczasem zamiast w terminie 21 dni od dnia otrzymania pisma zawierającego uzupełnieniu braków przez skarżącego, tj. do dnia 9 lutego 2022r. wnieść sprzeciw organ postanowił wnieść go dopiero po 33 dniach od uzupełnia braków, a więc z naruszeniem ustawowych terminów. Nadto skarżący podniósł, że Starosta po otrzymaniu uzupełnienia braków nie zgłaszał żadnych uwag do złożonych dokumentów i udzielonych wyjaśnień, nie wskazywał również iż coś z przedłożonymi w uzupełnieniu dokumentami jest nie tak, a co mógł przecież uczynić. Nielogicznym jest zatem pogląd Wojewody, iż pomimo uzupełnienia braków Starosta mógł spodziewać się dosłania jeszcze dodatkowych dokumentów przez kolejne 12 dni. Ponadto podniósł, że do pisma zawierającego uzupełnienie braków załączono decyzję Wójta Gminy K. nr [...] z dnia 10 listopada 2021 r. o warunkach zabudowy. Co więcej decyzja ta nie została przez nikogo zaskarżona więc jest prawomocna, tym samym organ wadliwie przyjął, że skarżący nie złożył prawomocnej decyzji o warunkach zabudowy. Analogiczna sytuacja dotyczy wezwania do przełożenia stanowiska w sprawie wyłączenia gruntu pod planowaną inwestycję z przeznaczenia rolniczego. Wnioskodawca w piśmie zawierającym uzupełnienie braków złożył w tym zakresie wyjaśnienia wskazując, iż zgodnie z pkt IV załącznika nr 2 do decyzji nr 484/21 o warunkach zabudowy jednoznacznie wskazano, że dla inwestycji w postaci garażu jednostanowiskowego nie jest wymagana zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów rolniczych na cele nierolnicze. Nadto - jego zdaniem – wezwanie w tym zakresie zostało sformułowane w sposób bardzo ogólny bez wskazania konkretnych artykułów ustawy w oparciu o które skarżący byłby w stanie zorientować się co tak naprawdę organ oczekiwał zwłaszcza, w kontekście treści załączników do decyzji o warunkach zabudowy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Lubelski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Rozpocząć należy od przypomnienia, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzającą ją decyzja Starosty, wydane zostały na podstawie art. 30 ust. 5c P.b., zgodnie z którym w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji. Niesporne jest przy tym, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 14 P.b. pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących garaży. Przy czym, realizacja tego typu inwestycji, wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno – budowlanej. W niniejszej sprawie sporne jest po pierwsze, czy wydany na podstawie art. 30 ust. 5c P.b. sprzeciw został wniesiony przez organ w terminie określonym w art. 30 ust. 5 P.b., a po drugie, czy sprzeciw ten w istocie zgłoszono zasadnie, biorąc pod uwagę fakt, że inwestor uzupełnił zgłoszenie o wszystkie wymagane dokumenty. Ustosunkowując się do tych spornych kwestii, wskazać należy, że jak wynika z treści art. 30 ust. 5c Pp.b. określona w tym przepisie procedura uzupełnienia zgłoszenia może mieć miejsce "w razie konieczności". Celem działania organów w odniesieniu do zgłoszenia jest ustalenie, czy objęte nim roboty budowlane są zgodne z wymogami prawa. Ewentualne nałożenie postanowieniem obowiązku uzupełnienia zgłoszenia musi być rezultatem nie tylko właściwie uzasadnionej potrzeby, ale przede wszystkim znajdować oparcie w obowiązujących przepisach prawa (por. wyrok NSA z 11 lipca 2018 r., sygn. akt. VII SA/Wa 2437/17). Wniesienie sprzeciwu z uwagi na niepełne zgłoszenie, którego braków nie uzupełniono w terminie jest zatem możliwe jedynie w sytuacji, gdy dokumenty, których przedłożenia żąda organ, są konieczne w świetle ustaleń faktycznych oraz wymagane przepisami P.b. lub ustaw szczegółowych (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 października 2017 r. sygn. akt II OSK 2612/16). W ocenie sądu w kontrolowanej sprawie ziściły się merytoryczne przesłanki do nałożenia na inwestora postanowieniem z 5 stycznia 2022 r. obowiązku uzupełnienia zgłoszenia w zakresie objętym jego punktami od 1 – 7. Art. 30 ust. 2, 2a i 3 P.b. precyzyjnie wskazuje jakie należy dołączyć do zgłoszenia dokumenty, których części wskazanej w postanowieniu wzywającym skarżący niewątpliwie nie przedłożył. W tym miejscu odnosząc się do drugiej spornej w sprawie kwestii, wskazać należy, że skarżący w sposób wadliwy, wykonał wezwanie organu w odniesieniu do jego elementów, wynikających z punktów 3 i 6 postanowienia wzywającego. Nie można bowiem przyjąć, że złożenie decyzji o warunkach zabudowy nie zawierającej informacji o jej prawomocności stanowi wykonanie wezwania, które wprost wskazywało na konieczność wykazania jej prawomocności. Bez znaczenie zatem są tłumaczenia skarżącego, że decyzja ta jest w istocie prawomocna bowiem żadna ze stron nie wniosła od niej odwołania. Organ rozstrzygający sprawę nie miał bowiem takiej wiedzy i rzeczą inwestora było zwrócić się do organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy o potwierdzenie jej prawomocności i dopiero w takim kształcie przedłożyć decyzję Staroście. Zupełnie nietrafna jest również argumentacji skarżącego dotycząca kwestii zobowiązania w zakresie przedłożenia stanowiska właściwego organu w zakresie wyłączenia gruntu, przeznaczonego pod planowaną inwestycję z użytkowania rolniczego na podstawie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Jak prawidłowy wyjaśnił tę kwestię organ odwoławczy ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych wyróżnia dwa tryby: zgodę na przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze i nieleśne (art. 7 ust. 2 ustawy) oraz decyzję zezwalającą na wyłączenie z produkcji (art. 11 ustawy). Fakt, że dany grunt nie wymaga zgody, o której mowa w art. 7 ust. 2, nie oznacza jeszcze, że nie jest konieczne uzyskanie decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntu z produkcji. Jak bowiem stanowi art. 11 ust. 1 ustawy wyłączenie z produkcji użytków rolnych wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego i organicznego, zaliczonych do klas I, II, III, Ilia, Illb (...) przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne - może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalających na takie wyłączenie. Jak ustalono, działka na której planowana jest inwestycja, oznaczony jest jako Br-II Zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2021 r. poz. 1390, ze zm.) grunty rolne dzielą się na użytki rolne i nieużytki, zaś użytki rolne obejmują m.in. grunty rolne zabudowane, oznaczone symbolem Br. Z powyższego wynika, że omawiana inwestycja planowana jest na użytku rolnym klasy II, zatem wymaga uzyskania decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntów z produkcji. Zgodnie z art. 11 ust. 4a ustawy decyzje, o których mowa w ust. 1 i 2, dołącza się do wniosku o pozwolenie na budowę albo zgłoszenia budowy lub wykonania robót budowlanych, o których mowa w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, a jej wydanie następuje przed uzyskaniem pozwolenia na budowę albo dokonaniem zgłoszenia budowy (ust. 4). Jednocześnie nie ma racji skarżący wskazując, że wezwanie w omawianym zakresie było nieprecyzyjne jak również, że organ w odpowiedzi na jego stanowisko zawarte w piśmie z 16 stycznia 2022 r. zobligowany był do ponownego wezwania go do złożenia dokumentów. Zdaniem sądu jego treść była nader jasna i oczywista, zawierała zarówno organ właściwy do wydania dokumentu jak i podstawę prawną jego wydania. Z akt sprawy nie wynika natomiast by skarżący zwracał się do organu o sprecyzowania lub wyjaśnienia treści wezwania w tym zakresie. Zdaniem sądu, słusznie zatem organy uznały, że skarżący nie wykonał w całości postanowienia z 5 stycznia 2022 r., co z kolei w pełni uzasadniało, wniesienie sprzeciwu wobec analizowanej inwestycji. Natomiast, ustosunkowując się do kwestii zachowania terminu przez organ do jego wniesienia w okolicznościach niniejszej sprawy, wskazać należy, że sąd nie podziela argumentacji skargi co do tego, by było to możliwe wyłącznie w terminie 21 dni, liczonych od daty uzupełnienia zgłoszenia przez inwestora, nie zaś od daty upływu terminu do tego uzupełnienia, wyznaczonego przez organ w postanowieniu. Sąd nie ma żadnych wątpliwości, że termin na wniesienie sprzeciwu należy liczyć z uwzględnieniem nałożenia obowiązku, skoro nałożenie obowiązku przerywa bieg terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 P.b. (art. 30 ust. 5d P.b.). Termin ten ponownie biegnie od daty uzupełnienia zgłoszenia lub od dnia upływu terminu do uzupełnienia braków zgłoszenia. Zarazem, nie budzi wątpliwości sądu, że sytuacja, gdy zgłoszenie zostanie uzupełnione przez inwestora tylko częściowo i co zarazem w sposób oczywisty wynika z treści uzupełnienia, a tak było w okolicznościach niniejszej sprawy, obowiązkiem organu jest czekać do upływu wyznaczonego przez siebie terminu. Innymi słowy, jeżeli organ zakreślił konkretny termin do przedłożenia wymaganych dokumentów, jest on związany tym terminem i nadanym stronie uprawnieniem do uzupełnienia wymaganych dokumentów. W żadnym przypadku nie można bowiem wykluczyć, że inwestor przedkładając dokumenty, które znajdują się w jego posiadaniu, nie złoży następnie innych w określonym przez organ terminie. Inwestor nabywa bowiem uprawnienie, wyznaczone terminem przez organ administracji, przy czym – jego wyznaczenie wiąże oba podmioty stosunku prawnego. Wprawdzie w okolicznościach niniejszej sprawy skarżąca twierdzi, że nie miał zamiaru uzupełniać braku dokumentacji w zakresie pkt 6 wezwania i to - jego zdaniem - uzasadnia tezę, że już w dacie złożenia przez niego uzupełnienia "otworzył się" termin na zgłoszenie sprzeciwu przez organ. W istocie bowiem - zrezygnował ze swego uprawnienia. Po pierwsze, w ocenie sądu, wbrew twierdzeniom skarżącego, pismo z 16 stycznia 2022 r. nie zawiera jego jednoznacznego stanowiska, że rezygnuje z prawa do kompletnego uzupełnienia dokumentacji według wezwania organu. Niewątpliwie, pismo to zawiera polemikę ze stanowiskiem organu w zakresie zobowiązania wynikającego z punktu 6 postanowienia z 5 stycznia 2022 r. Niezależnie jednak od tego, zdaniem sądu, nawet gdyby zaakceptować argumentację skargi w tym aspekcie (co do rezygnacji), to takie oświadczenie inwestora nie ma wiążącego dla organu charakteru, tzn. że organ może, lecz nie musi go uwzględnić. Co więcej, zaprezentowana w skardze interpretacja analizowanego przepisu co do sposobu liczenia terminu nie zasługuje na uwzględnienie także z innych względów – przede wszystkim ze względu na fakt, że nie sprzyja bezpieczeństwu obrotu prawnego. Nie można zapominać, że postępowanie zgłoszeniowe ma charakter uproszczony i odbywa się z pominięciem stron, które mają interes prawny, np. właścicieli nieruchomości sąsiednich, niewątpliwie zainteresowanych tym, by inwestycja była zgodna z prawem. Rzecznikiem tego interesu jest w takiej sytuacji wyłącznie organ architektoniczno – budowlany. Uzależnienie biegu terminu prawa materialnego do zgłoszenia sprzeciwu przez organ wyłącznie od czynności inwestora (tj. strony zainteresowanej bezpośrednio wnioskowanym przez nią kształtem inwestycji), jaką jest uzupełnienie zgłoszenia, w oderwaniu od poprawności i kompleksowości tej czynności, godziłoby w bezpieczeństwo obrotu i stabilność klarownego ustalenia początku biegu tego terminu. Dlatego, tym bardziej w sytuacji, gdy bez wątpienia inwestor nie wykonał w pełni wezwania organu w zakresie uzupełnienia zgłoszenia, a więc uzupełnienie zgłoszenia było tylko częściowe, co w okolicznościach niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości, bieg terminu do zgłoszenia sprzeciwu należało liczyć od upływu terminu wyznaczonego w postanowieniu z 5 stycznia 2022 r., co też prawidłowo uczyniły organy orzekające w sprawie. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania i fakt, że zarzuty skargi okazały się nieuzasadnione, sąd na mocy art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) skargę oddalił. Przedmiotowa skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 2 ww. ustawy, a to z uwagi na wniosek organu o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym i brak sprzeciwu skarżącego. Z tego względu w myśl art. 120 tej ustawy sprawa rozpoznana została w tym trybie na posiedzeniu niejawnym, w składzie 3 sędziów.