II SA/Lu 409/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca), Sędzia NSA Witold Falczyński,, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Referent stażysta Joanna Stadnik, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 października 2008 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności oraz ustalenia opłaty za przekształcenie I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] r. nr [...] – obie w części ustalającej opłatę za przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja w uchylonej części nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz T. S. kwotę 1500 (tysiąc pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. Burmistrz Miasta T. L., na podstawie art. 1, art. 3, art. 4 ust. 1, 2 i 5 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. Nr 175, poz. 1459 ze zm.) w zw. z art. 67 ust. 1 i art. 69 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) oraz art. 104 i art. 107 k.p.a. orzekł o: - przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności przysługującego T. S. do nieruchomości, położonej w Tomaszowie L. przy ul. L. 126, oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], o powierzchni 2517 m2, dla której Sąd Rejonowy w T. L.prowadzi księgę wieczystą Nr KW [...]; - ustaleniu opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości w wysokości 72.280,10 zł, którą należy uiścić na rzecz Gminy Miejskiej T. L. w terminie 14 dni od dnia otrzymania decyzji oraz wskazał, iż prawo użytkowania wieczystego przekształca się w prawo własności nieruchomości z dniem, w którym decyzja stanie się ostateczna. W uzasadnieniu organ wskazał, iż wartość nieruchomości oraz wartość prawa użytkowania wieczystego ustalił rzeczoznawca majątkowy w sporządzonym na tę okoliczność operacie, co było podstawą do ustalenia opłaty z tytułu przekształcenia. Nadto organ wskazał, iż zgodnie z decyzją w warunkach zabudowy przedmiotowa działka jest przeznaczona pod zabudowę mieszkalno-usługową, a w chwili obecnej jest zabudowana budynkiem magazynowym i jest wykorzystywana pod działalność usługowo-handlową. W związku z takim zagospodarowaniem działki brak podstaw - zdaniem organu - do udzielenie stronie bonifikaty od ustalonej opłaty za przekształcenie zgodnie z treścią uchwały Rady Miasta T. L. z dnia 28 grudnia 2005 r. Nr XXXII/318/2005 w sprawie wyrażenia zgody na udzielenie bonifikaty od opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowych stanowiących własność Gminy Miejskiej T. L. Od decyzji tej odwołanie złożył T. S. wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy, ponieważ nie zgadza się z wysokością opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. W szczególności skarżący wskazał na niekorzystne położenie działki wpływające na jej wartość oraz na bezpodstawne porównanie w operacie przedmiotowej działki z działkami położonymi w centrum miasta. Wskazał, że w 2005 r. ceny okolicznych działek wynosiły ok. 30 zł za m2 w związku z tym ustalona przez rzeczoznawcę cena 81 zł za m2 jest pomyłką. Jako naruszenie prawa odwołujący również uznał nie udzielenie mu bonifikaty. Jego zdaniem udzielenie bonifikaty ma charakter obligatoryjny w stosunku do działek, na których stoją budynki mieszkalne, garaże lub budynki mieszkalno-usługowe. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ podtrzymując argumentację organu I instancji, dodatkowo zaznaczył, iż odwołujący wbrew twierdzeniom, iż przedstawi opinię innego rzeczoznawcy określającą rzeczywistą wartość nieruchomości, takowej opinii nie złożył, w związku z czym brak podstaw do kwestionowania prawidłowości sporządzonego operatu. Ponadto Kolegium podtrzymało twierdzenie organu I instancji o braku podstaw do udzielenia bonifikaty. Bezspornym w ocenie organu odwoławczego jest, iż na dzień wydania decyzji nieruchomość zabudowana była budynkiem magazynowym, co powoduje brak możliwości udzielenia bonifikaty. Organ odwoławczy za bezpodstawne uznał również twierdzenia strony, iż wycena nieruchomości winna oprzeć się o stan faktyczny z 2005 r. Zdaniem organu twierdzeniom takim przeczy treść art. 69 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Skargę na powyższą decyzję złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie T. S., podtrzymując wyrażane w odwołaniu niezadowolenie z wysokości ustalonej opłaty. W jego ocenie Burmistrz bezpodstawnie przyjął do porównania działki budowlane odmawiając jednocześnie skarżącemu udzielenia 97% bonifikaty zgodnie z uchwałą Rady Miasta T. L. Nr XXXIX/377/2006. Niewłaściwie także organy przyjęły za podstawę fakt, iż przedmiotowa nieruchomość na dzień wydania decyzji była zabudowana budynkiem magazynowym, co w ocenie skarżącego nie ma dla sprawy żadnego znaczenia. Skarżący podniósł również, iż przedmiotowa działka w 50% wykorzystywana jest rolniczo i tej części działki nigdy nie da się wykorzystać na cele usługowe. Z tego względu powinno się ustalić procentowy udział na cele rolnicze, mieszkaniowe i usługowe. Wycena porównawcza jest w przypadku jego działki ogromnie krzywdząca. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi wywodząc, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) zwanej dalej p.p.s.a. Ponadto, co wymaga podkreślenia, wojewódzkie sądy administracyjne rozstrzygają w granicach danej sprawy nie będąc jednak związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, doszedł do przekonania o konieczności uwzględnienia skargi, aczkolwiek z przyczyn, które wziął pod uwagę z urzędu, niezależnie od treści skargi. W niniejszej sprawie decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem prawa materialnego oraz procesowego, a organ odwoławczy, który utrzymał ją w mocy powyższego uchybienia nie dostrzegł i w ramach ponownego rozpatrywania sprawy nie wyeliminował. Przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości uregulowane jest w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. Nr 175, poz. 1459 ze zm.) zwanej dalej w skrócie "ustawą". Ustawa ta określa przesłanki przekształcenia prawa użytkowania wieczystego, podmioty uprawnione do wystąpienia z takim wnioskiem, jak i tryb postępowania prowadzonego przez właściwy organ. Art. 1 ust. 1 ustawy stanowi, że osoby fizyczne będące w dniu wejścia w życie ustawy (a więc w dniu 13 października 2005 r.) użytkownikami wieczystymi nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub zabudowanych garażami albo przeznaczonych pod tego rodzaju zabudowę oraz nieruchomości rolnych mogą wystąpić z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego tych nieruchomości w prawo własności. Decyzję o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości wydaje wójt, burmistrz, prezydent miasta, zarząd powiatu albo zarząd województwa - odpowiednio w przypadku nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy). Jednakże co, należy podkreślić, przedmiotem sporu w przedmiotowej sprawie nie jest ustalenie istnienia prawa do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego we własność, lecz wyłącznie wysokość ustalonej opłaty należnej dotychczasowemu właścicielowi (gminie) z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. W szczególności skarżący podważa wysokość ustalonej przez biegłego wartości prawa własności przedmiotowej nieruchomości oraz zasadność odmowy udzielenia mu bonifikaty od ustalonej opłaty. Zgodnie z art. 4 ust. 1 omawianej ustawy, osoba, na rzecz której zostało przekształcone prawo użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, jest obowiązana do uiszczenia dotychczasowemu właścicielowi, opłaty z tytułu tego przekształcenia. Treść tego przepisu jednoznacznie zatem wskazuje, iż przekształcenie użytkowania wieczystego we własność wiąże się z koniecznością wniesienia przez dotychczasowego użytkownika na rzecz dotychczasowego właściciela nieruchomości opłaty za przekształcenie. Wyjątki od tej zasady zawarte są w art. 5 ustawy, który w przedmiotowej sprawie nie może mieć zastosowania. Ustęp 2 art. 4 ustawy nakazuje nadto w decyzji o przekształceniu ustalenie tej opłaty, przy czym do ustalenia tej opłaty, stosuje się odpowiednio przepisy art. 67 ust. 1 i art. 69 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Przepis ten w przywołanym brzmieniu obowiązuje od 1 stycznia 2008 r. czego wydaje się, iż nie dostrzegły orzekające w sprawie organy. Zauważyć należy, że nie tylko ust. 2 otrzymał nowe brzmienie, ale praktycznie cały art. 4 określający przypadki kiedy bonifikata może być zastosowana i warunki, które muszą być zachowane został znowelizowany. Powyższej nowelizacji dokonała ustawa z dnia 7 września 2007 r. o zmianie ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 191 poz. 1371), a w szczególności jej art. 1. Wprowadzoną zmianę organy orzekające zgodnie z art. 6 k.p.a. winny uwzględnić, w szczególności zaś w sytuacji, gdy wskazana nowelizacja w sposób bardzo istotny zmieniła zasady ustalania opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania we własność. W tym kontekście należy przypomnieć, iż na treść działania na podstawie przepisów prawa składa się w pierwszym rzędzie ustalenie treści obowiązującej normy prawnej mającej zastosowanie w rozstrzyganej sprawie, a dopiero następnie wyrażenie stanu faktycznego sprawy w języku normy prawnej oraz podciągnięcie tego stanu faktycznego pod treść normy prawnej i określenie praw i obowiązków stron postępowania. Jak wskazano powyżej do ustalenia opłaty stosuje się odpowiednio przepisy art. 67 ust. 1 i art. 69 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Pierwszy z przepisów stanowi, iż cenę nieruchomości ustala się na podstawie jej wartości. Przy czym wyjaśnić należy, iż "odpowiednie" stosowanie tego przepisu oznacza, iż dla potrzeb przekształcenia nie można mówić o cenie, lecz o ustaleniu wartości nieruchomości w celu ustalenia opłaty za przekształcenie. Ustalenia wartości nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy w formie operatu szacunkowego zgodnie z przepisami art. 149 i nast. ustawy o gospodarce nieruchomościami. Rzeczoznawca majątkowy określa wartość rynkową nieruchomości w przypadku nieruchomości, które mogą lub są przedmiotem obrotu. Wartość rynkową nieruchomości stanowi jej najbardziej prawdopodobna cena, możliwa do uzyskania na rynku, określona z uwzględnieniem cen transakcyjnych. Rodzaje metod i technik wyceny nieruchomości oraz sposoby określenia wartości nieruchomości przy zastosowaniu poszczególnych podejść i metod określa w sposób szczegółowy rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.). Przy czym wobec twierdzeń skarżącego zaznaczyć należy, iż wycenie podlega sam grunt, a nie również posadowione na nim budynki. Określenie wartości nieruchomości stanowi podstawę do ustalenia opłaty należnej z tytułu przekształcenia zgodnie z treścią art. 69 ustawy o gospodarce nieruchomościami, który stanowi, iż na poczet ceny nieruchomości gruntowej sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu zalicza się kwotę równą wartości prawa użytkowania wieczystego tej nieruchomości, określoną według stanu na dzień sprzedaży. W związku z powyższym wysokość opłaty stanowi różnica pomiędzy wartością nieruchomości, a wartością prawa użytkowania wieczystego. Wartość prawa użytkowania wieczystego ustala się przez pomnożenie wartości nieruchomości przez współczynnik korygujący, którego sposób ustalania reguluje przywołane wyżej rozporządzenie. Jednakże nie zawsze ustalenia opłaty dokonuje się w oparciu o sporządzany na tę okoliczność operat. Wyjątek od tej zasady przewiduje art. 4 ust. 13 ustawy, który stanowi, że jeżeli nie wcześniej niż w okresie ostatnich dwóch lat przed dniem złożenia wniosku o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości była dokonana aktualizacja opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, dla ustalenia opłaty, przyjmuje się wartość nieruchomości określoną dla celów tej aktualizacji. W związku z tym organ dokonując przekształcenia również w tym zakresie powinien zając jednoznaczne stanowisko, czego również nie uczynił. Dopiero konkretne wyliczenie opłaty za przekształcenie uprawnia organ do przeprowadzenia kolejnego etapu postępowania dotyczącego wniosku strony (jeśli takowy złożyła) o udzielenie bonifikaty od ustalonej opłaty. W tym zakresie istotne jest to, iż w obowiązującym obecnie stanie prawnym omawianej ustawy brak odesłania do przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami (art. 68 ust. 1 i 70 ust. 2-4 tej ustawy) dotyczących udzielania bonifikat, rozkładania opłaty na raty oraz oprocentowania niespłaconych rat. Ustawa od 1 styczna 2008 r. zawiera własne regulacje odnoszące się do wskazanych kwestii, co czyni niedopuszczalnym odwoływanie się do wskazanych przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. W szczególności ustawodawca zrezygnował z możliwości udzielania przez organ bonifikaty uzależnionej od ziszczenia się przesłanek enumeratywnie wymienionych w przepisie art. 68 ustawy o gospodarce nieruchomościami, wprowadzając między innymi kryterium dochodowe umożliwiające uzyskanie bonifikaty. Art. 4 omawianej ustawy przewiduje bonifikaty obligatoryjne w określonej wysokości, a ponadto dopuszcza wprowadzenie dodatkowych bonifikat w odniesieniu do każdej kategorii nieruchomości oraz zwiększenie bonifikat obligatoryjnych. Bonifikaty udziela organ orzekający o przekształceniu użytkowania wieczystego we własność. Nie dokonuje tego jednak samodzielnie, lecz w oparciu o uzyskaną zgodę odpowiedniego organu. Jak stanowi art. 4 ust. 7 ustawy organ właściwy do wydania decyzji (w przedmiotowej sprawie Burmistrz Miasta T. L.) może udzielić bonifikaty od opłaty, w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego - za zgodą rady. Wyrażenie zgody przez radę następuje w formie uchwały (art. 4 ust. 7 ustawy). Natomiast zgodnie z ust. 8 artykułu 4 osobie fizycznej, której dochód miesięczny na jednego członka rodziny w gospodarstwie domowym nie przekracza przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej za ostatnie półrocze roku poprzedzającego rok, w którym wystąpiono z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów, organ właściwy do wydania decyzji udziela, na jej wniosek, 90 % bonifikaty od opłaty, o której mowa w ust. 1, jeżeli nieruchomość jest zabudowana na cele mieszkaniowe albo przeznaczona pod tego rodzaju zabudowę. W przedmiotowej sprawie organy orzekające wobec żądań strony o udzielenie bonifikaty w ogóle nie przeprowadziły postępowania w tym zakresie, co legło u podstaw rozstrzygnięcia Sądu. W szczególności co należy podkreślić w sprawie niedopuszczalne było powoływanie się na treść uchwały z dnia 28 grudnia 2005 r. Abstrahując od ugruntowanego w orzecznictwie poglądu, iż art. 68 ustawy o gospodarce nieruchomościami (a na jego podstawie została podjęta przywoływana przez organy uchwała) nie daje podstaw do wydawania aktu o charakterze generalnym (stanowiącym akt prawa miejscowego), odnoszącym się do ogólnie określonego kręgu podmiotów, niesprecyzowanych nieruchomości (v. wyr. NSA z 3 kwietnia 2007 r. I OSK 61/07 - LEX nr 327835, wyr. NSA z 6 marca 2007 r. I OSK 1941/06 - LEX nr 327777, wyr. NSA z 23 stycznia 2007 r. I OSK 1747/06 - LEX nr 320927, wyroki WSA we Wrocławiu z 13 lipca 2006 r. II SA/Wr 483/04 - LEX 297157 i z dnia 31 maja 2006 r. IV SA/Wr 599/05 - LEX 297235) wskazać należy, iż uchwała ta nie została wydana w oparciu o obowiązujący obecnie stan prawny, co konstatuje brak możliwości jej stosowania do spraw o przedmiotowym charakterze. Pozostawiając na boku podnoszoną już kwestię niedostrzeżenia przez organy wprowadzonej nowelizacji ustawy, wskazać należy (co organ uwzględni ponownie rozstrzygając sprawę w uchylonym zakresie), iż decyzja o udzieleniu bonifikaty należy do organu orzekającego. Rada może tylko wyrazić zgodę, lecz nie może zobowiązać organu orzekającego do udzielenia bonifikaty. Uchwała wyrażająca zgodę na udzielenie bonifikaty nie ma charakteru aktu prawa miejscowego, nie podlega w związku z tym publikacji w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Wynika to z faktu, iż przepisy omawianej ustawy - w zakresie wyrażania zgody przez odpowiedni organ - nie dają podstaw do wydawania aktu o charakterze generalnym, odnoszącym się do wszystkich podmiotów działających na terenie gminy, nie oni bowiem są adresatami żądania udzielenia bonifikaty, lecz konkretny nabywca nieruchomości. Ustawa oprócz wskazanych bonifikat udzielanych za zgodą odpowiedniego organu, przewiduje także bonifikaty, których udzielenie nie zależy od uznania organu orzekającego, nie wymaga także żadnej dodatkowej zgody innego organu. Obowiązek jej udzielenia wynika wprost z ustawy (art. 4 ust. 8 ustawy). Organ bonifikaty tej udziela tylko osobie fizycznej i wyłącznie w sytuacji gdy dochód miesięczny na jednego członka rodziny w gospodarstwie domowym nie przekracza przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej za ostatnie półrocze roku poprzedzającego rok, w którym wystąpiono z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Ponadto kolejnym niezbędnym warunkiem jest, aby nieruchomość była zabudowana na cele mieszkaniowe albo przeznaczona pod tego rodzaju zabudowę. Treść przepisu wskazuje zatem, iż udzielenie tej bonifikaty wymaga ścisłego ustalenia przeznaczenia terenu (z uwagi na ratio legis ustawy niedopuszczalna w tym względzie jest wykładnia rozszerzająca), a następnie ustalenia miesięcznego dochodu przypadającego na członka rodziny w gospodarstwie domowym i zestawienie go z wysokością przeciętnego wynagrodzenia, o którym mowa w przepisie. Celem ustalenia miesięcznego dochodu członka rodziny organ orzekający jest zobowiązany do przeprowadzenia postępowania dowodowego w tym zakresie. Brzmienie art. 4 ust 8 ustawy wskazuje, iż jeśli w sprawie jest spełniona przesłanka przeznaczenia terenu osoba występująca o udzielenie bonifikaty, winna zostać wezwana do złożenia oświadczenia o wysokości dochodu, podając osoby stanowiące rodzinę pozostające we wspólnym gospodarstwie domowym. Organ powinien wymagać, aby oświadczenie takie było złożone pod odpowiedzialnością karną, ponieważ w praktyce ma on ograniczone możliwości weryfikacji tych danych. Wobec wątpliwości wskazane nadto będzie zażądanie od strony zaświadczeń o zarobkach bądź zaświadczeń o dochodach zgłoszonych do opodatkowania urzędowi skarbowemu. Podsumowując, uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta T. L. w określonej części oznacza konieczność ponownego rozpoznania sprawy przez organ pierwszej instancji w zakresie ustalenia opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. W szczególności organ ten ustali stan faktyczny sprawy dotyczący możliwości udzielenia bonifikaty, a następnie w oparciu o tak przeprowadzone działania wyda stosowną decyzję. Z uwagi na wskazane naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie prawa materialnego tj. art. 4 ustawy które miało wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji – obie w części ustalającej opłatę za przekształcenie prawa wieczystego użytkowania w prawo własności nieruchomości. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt II sentencji wydano na podstawie art. 152 p.p.s.a. Natomiast orzeczenie o kosztach (pkt III) uzasadnia treść art. 200 powyższej ustawy, zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zasądzona kwota odpowiada wielkości uiszczonego przez skarżącego wpisu sądowego. Z tych względów należało orzec jak w sentencji.