II SA/Lu 429/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja Asesor sądowy Maciej Gapski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 września 2025 r. sprawy ze skargi T. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 29 lipca 2024 r., znak: SKO.41/2994/OS/2024 w przedmiocie wznowienia postępowania sądowego w sprawie II SA/Lu 707/24 oddala skargę. Wyrokiem z dnia 14 stycznia 2025 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 707/24, tutejszy Sąd oddalił skargę T. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lubinie z dnia 29 lipca 2024 znak: SKO.41/2994/OS/2024 w przedmiocie usług opiekuńczych. W uzasadnieniu wyroku Sąd wyjaśnił, że podstawą odmowy przyznania żądanego przez T. W. świadczenia był brak współdziałania skarżącej z pracownikami socjalnymi w rozwiązywaniu jej trudnej sytuacji życiowej. Brak współdziałania przejawiał się w szczególności w niewyrażaniu zgody na przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego. Sąd podkreślił, że brak woli współpracy skarżącej jest wystarczającą przesłanką odmowy przyznania wnioskowanej pomocy, zarówno w świetle art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej (Dz. U. z 2023 r., poz. 901, ze zm., dalej jako: u.p.s.), jak i art. 107 ust. 4a u.p.s. Dodatkowo podkreślono, że ustalenia faktyczne dokonane w sprawie są prawidłowe i dały pełną podstawę do wydania zaskarżonych decyzji. W dniu 19 maja 2025 r. ustanowiony w ramach prawa pomocy pełnomocnik skarżącego wniósł opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od tego wyroku. Od dnia 10 lipca 2025 r. wyrok jest prawomocny. W dniu 21 lipca 2025 r. do tut. Sądu wpłynęła skarga T. W. (dalej jako: skarżąca) o wznowienie postępowania sądowego w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem z dnia 14 stycznia 2025 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 707/24. W skardze jako podstawę wznowienia wskazano brak pomocy prawnej w toku rozpatrywania sprawy II SA/Lu 707/24. Do skargi dołączono kopie: postanowienia o odmowie wszczęcia śledztwa z dnia 4 lutego 2013 r. oraz wezwanie do stawiennictwa w Komisariacie Policji w [...] z dnia 16 stycznia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania sądowego jest niezasadna. Podstawą wznowienia postępowania wskazaną przez skarżącą była przesłanka określona w art. 271 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 93 ze zm., dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którą można zadąć wznowienia, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Skarżąca we wniosku o wznowienie wskazała na brak należytego reprezentowania w postępowaniu sądowym (brak pomocy prawnej) w sprawie II SA/Lu 707/24. Z treści skargi wynika, że skarżący upatruje podstawy wznowienia postępowania związanej z brakiem należytej reprezentacji w sposobie działania pełnomocnika ustanowionego dla niego z urzędu. Dodatkowo powołuje się na okoliczności dotyczące błędów w postępowaniu przez organami pomocy społecznej, które nie mogą stanowić podstawy wznowienia postępowania sądowego. Odnosząc się do zarzutu braku należytej reprezentacji w postępowaniu sądowym należy podkreślić, że w orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, że ewentualne niewłaściwe wykonywanie obowiązków przez pełnomocnika, nawet prowadzące do negatywnych dla strony konsekwencji, nie mieści się w zakresie przesłanki braku należytej reprezentacji, o której mowa w art. 271 pkt 2 p.p.s.a. Ten pogląd Sąd w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela (por. postanowienie NSA z 11 lutego 2005 r., OSK 1160/04; postanowienie NSA z 15 lutego 2012 r., I GSK 155/12; wyrok WSA w Lublinie z 22 lipca 2020 r. II SA/Lu 14/20, CBOSA). Wyjaśnić w tym miejscu należy, że prezentowany przez skarżącego punkt widzenia może nawiązywać do potocznego rozumienia "nienależytej reprezentacji", jednak w języku prawnym ugruntowane jest stanowisko, że chodzi o przypadki braku lub wadliwego umocowania osoby, która miała być pełnomocnikiem, nie zaś o brak skutecznego działania w procesie prawidłowo ustanowionego pełnomocnika. W niniejszej sprawie bezsporne natomiast pozostaje, że adwokat N. N.-P. została prawidłowo ustanowiona pełnomocnikiem skarżącej (prawomocne postanowienie referendarza sądowego tut. Sądu z 20 lutego 2025 r., II SPP/Lu 191/24; pismo ORA z 10 kwietnia 2025 r. – k. 54 akt sądowych sprawy II SA/Lu 707/24). Fakt wyznaczenia pełnomocnika w osobie adwokata N. N.-P., w ramach prawa pomocy jest równoznaczny z udzieleniem mu pełnomocnictwa (art. 244 § 2 p.p.s.a.). Skarżąca została przez ORA poinformowany pismem z 10 kwietnia 2025 r. o wyznaczeniu wskazanego powyżej adwokata na pełnomocnika w sprawie o sygn. II SA/Lu 707/24. Powyższe oznacza, że skarżąca posiadała wiedzę o osobie wyznaczonej do jego reprezentowania, a tym samym miała możliwość podjęcia działań w celu ewentualnego zgłoszenia zastrzeżeń co do sposobu działania ustanowionego dla niej pełnomocnika. Korzystający z prawa pomocy może bowiem wystąpić do okręgowej izby radców prawnych z uzasadnioną prośbą o wyznaczenie innego pełnomocnika w sprawie, jednak taka decyzja rady jest autonomiczna i sąd nie ma jakichkolwiek uprawnień do podejmowania działań w tym zakresie (zob. postanowienie NSA z 12 maja 2009 r., II OZ 409/09). Okoliczność, że pełnomocnik w ramach pomocy prawnej został wyznaczony po wydaniu przez sąd wyroku z dnia 14 stycznia 2025 r. w sprawie sygn. akt II SA/Lu 707/24, a więc do ewentualnego sporządzenia skargi kasacyjnej nie świadczy o nieprawidłowej reprezentacji. Należy także podkreślić, że wyznaczony w sprawie pełnomocnik sporządził opinię o brak podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wskazanego powyżej wyroku w przedmiocie usług opiekuńczych. Sporządzenie tego rodzaju pisma nie może być uznane jako przejaw nienależytego reprezentowania lub pozbawienia możności działania, o której mowa w art. 271 pkt 2 p.p.s.a. Podsumowując, zastrzeżenia mocodawcy do sposobu wypełniania obowiązków przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu nie mogą być przedmiotem oceny sądu administracyjnego. Relacje te podlegają przede wszystkim aktom określającym zasady deontologii zawodów prawniczych (kodeksy etyki), a niewłaściwe wypełnianie obowiązków przez pełnomocnika może stać się przyczyną wystąpienia mocodawcy do właściwych organów samorządu zawodowego (w tym przypadku - Okręgowej Rady Adwokackiej w L.). Na marginesie należy zauważyć, że wniosek o zmianę pełnomocnika został złożony przez skarżącą na etapie postępowania wznowieniowego i ORA w L. wyznaczyła w miejsce dotychczasowego pełnomocnika adwokat B. B. o czym poinformowano skarżącą (k. 17 akt sądowych). Nie mogą natomiast stanowić podstawy wznowienia postępowania sądowego okoliczności wskazane przez skarżącą we wniosku z dnia 18 lipca 2025 r. odnoszące się do błędów w postępowaniu wyjaśniającym prowadzonym przez organy administracji przed wydaniem decyzji o odmowie przyznania usług opiekuńczych, a także inne nieprawidłowości dotyczące postępowania administracyjnego. Sąd ocenił postępowanie organów i wydał wyrok prawomocny wyrok w sprawie II SA/Lu 707/24, a ewentualne błędy w tym zakresie mogły stać się podstawą do wniesienia skargi kasacyjnej. Wobec sporządzenia przez pełnomocnika ustanowionego w ramach pomocy prawnej opinii o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej należy przyjąć, że działanie organów administracji było prawidłowe. Podstawy wznowienia postępowania sądowego są ściśle określone w art. 271-273 p.p.s.a. i nie należą do nich błędy proceduralne popełnione na etapie postępowania administracyjnego. Z powyższych względów skarga o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem z dnia 14 stycznia 2025 r., II SA/Lu 707/24 podlega oddaleniu w oparciu o art. 282 § 2 p.p.s.a. W sprawie nie wystąpiły bowiem ustawowe podstawy do wznowienia postępowania sądowego. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji.