II SA/Lu 439/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor sądowy Bartłomiej Pastucha po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 25 kwietnia 2025 r. znak: SKO.41/1300/OS/2025 w przedmiocie zasiłku celowego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 25 kwietnia 2025 r., po rozpatrzeniu odwołania M. S. (dalej jako "skarżący"), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia 13 lutego 2025 r. w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu zasiłku celowego na zakup żywności. Powyższa decyzja została przesłana za pośrednictwem operatora pocztowego Poczty Polskiej na adres skarżącego. Sposób doręczenia korespondencji wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 77 akt adm. II inst.) i wydruku ze śledzenia przesyłek Poczty Polskiej (k. 11 akt sądowych). Pierwsza próba doręczenia nastąpiła w dniu 7 maja 2025 r. (pierwsze awizo). Przesyłki nie doręczono i zgodnie z adnotacją na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, została złożona w placówce pocztowej (UP P. 1). Powtórne zawiadomienie (drugie awizo) miało miejsce w dniu 15 maja 2025 r. Korespondencję wydano adresatowi w dniu 22 maja 2025 r. Skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję w dniu 23 czerwca 2025 r. (data stempla pocztowego – k. 5 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu, jako wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu. W myśl art. 54 § 1 i art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W rozpoznawanej sprawie decyzja organu drugiej instancji, zawierająca prawidłowe pouczenie o trybie i terminie jej zaskarżenia do sądu, została doręczona stronie w dniu 21 maja 2025 r. Sąd dostrzegł, że na zwrotnym potwierdzeniu odbioru błędnie nie odnotowano daty pierwszego awizowania przesyłki. Jednakże z dokumentu tego wynika data przyjęcia przesyłki w placówce nadawczej (5 maja 2025 r.), data drugiego awizowania (15 maja 2025 r.), a także data odebrania przesyłki osobiście przez skarżącego (22 maja 2025 r.). Adnotacje te są spójne z danymi wynikającymi z wydruku śledzenia przesyłki, na podstawie którego ustalono datę pierwszego awizowania tj. 7 maja 2025 r. Zgodnie z art. 44 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej jako "k.p.a.") w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 42 k.p.a., operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 k.p.a.). Na podstawie art. 44 § 3 k.p.a. w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Natomiast art. 44 § 4 k.p.a. przewiduje fikcję prawną doręczenia – doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Fikcja prawna doręczenia przesyłki adresatowi przewidziana w art. 44 § 4 k.p.a. polega na tym, że po upływie czternastodniowego terminu od daty pierwszej próby doręczenia (pierwsze awizo), przesyłkę uznaje się za doręczoną. Skutek doręczenia następuje z mocy prawa po upływie terminu określonego w omawianych przepisach (por. postanowienie NSA z dnia 28 sierpnia 2019 r., sygn. akt II FZ 562/19 i cyt. tam orzecznictwo). Głównym celem instytucji doręczenia zastępczego jest uniemożliwienie podmiotom uczestniczącym w postępowaniu tamowania postępowania poprzez intencjonalne uchylanie się od odbioru korespondencji. Faktyczny odbiór przesyłki przez adresata po upływie czternastu dni od daty pierwszej próby doręczenia (pierwszego awizo) jest czynnością o charakterze wyłącznie organizacyjno-technicznym i nie czyni nieskutecznym wcześniejszego doręczenia decyzji w trybie art. 44 k.p.a. Takie wydanie przesyłki przez operatora pocztowego ma charakter jedynie informacyjny (por. wyroki NSA: z dnia 18 lutego 2021 r., sygn. akt II OSK 1642/20; z dnia 26 października 2017 r., sygn. akt II 244/16). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że decyzję przesłano na adres zamieszkania skarżącego z pouczeniem o trybie i terminie wniesienia skargi do sądu. Przesyłka była dwukrotnie awizowana – 7 maja 2025 r. i 15 maja 2025 r. Wobec nieodebrania przez skarżącego z placówki pocztowej awizowanej dwukrotnie korespondencji przed upływem czternastego dnia od daty pierwszej próby doręczenia tj. do dnia 21 maja 2025 r., z tym dniem zaistniał skutek prawny doręczenia. Wprawdzie skarżącemu wydano przesyłkę w placówce pocztowej w dniu 22 maja 2025 r., jednak nastąpiło to już po upływie czternastodniowego terminu wynikającego z art. 44 k.p.a., a tym samym po zaistnieniu skutku prawnego w postaci fikcji doręczenia. Przetrzymanie i wydanie przesyłki po powyżej wskazanym terminie stanowiło ewidentny błąd pracownika operatora pocztowego, który nie wpływa na skuteczność już dokonanego doręczenia w trybie art. 44 § 4 k.p.a. Skoro zaskarżoną decyzję doręczono skarżącemu w dniu 21 maja 2025 r., to trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na tę decyzję upływał skarżącemu z dniem 20 czerwca 2025 r. (piątek). Termin ten nie został zachowany, albowiem skarżący nadał skargę w placówce pocztowej dopiero w dniu 23 czerwca 2025 r. Z tych względów i na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.