II SA/Lu 459/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska,, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Starszy referent Marzena Okoń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 września 2017 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. [...] na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nakazów z zakresu nadzoru sanitarnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r., nr [...] w zakresie pkt [...]; II. w pozostałym zakresie skargę oddala; III. zasądza od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego na rzecz [...] Sp. z o.o. [...] kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] lipca 2015r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w L. na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 3, pkt 3a, art. 27, ust. 1, art. 37 Ustawy z dnia 14 marca 1985 roku o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (jednolity tekst Dz. U. z 201 lr. Nr 212, poz. 1263 z późn. zm.), art. 7 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) NR 1169/2011 z dnia 25 października 2011r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz. Urz. UE L 304 z dnia 22.11.2011) nakazał H. Sp. z o.o S.K.A E. , [...] w pkt.1 usunąć z ulotki informacyjnej suplementu diety pn. "B. " 30 tabletek dojelitowych "treść "(... enzym bromelaina), który wspomaga prawidłowe funkcjonowanie zatok".; w pkt.2 zakazał wprowadzającej konsumenta w błąd prezentacji i reklamy suplementu diety pn. "B. " oba zakazy w terminie od dnia następnego po dniu w którym decyzja stanie się ostateczna oraz nakazał w pkt. 3 wprowadzić w terminie do dnia 30 września 2015r. znakowanie suplementu diety pn. "B. " zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. W uzasadnieniu decyzji podano, że według definicji zawartej w art. 3 ust. 3 pkt 39 ustawy z dnia o bezpieczeństwie żywności i żywieniu ( Dz. U z 2015r. poz. 594 ) "suplement diety to środek spożywczy, którego celem jest uzupełnienie normalnej diety, będący skoncentrowanym źródłem witamin lub składników mineralnych lub innych substancji wykazujących efekt odżywczy lub inny fizjologiczny, pojedynczych lub złożonych, wprowadzany do obrotu w formie umożliwiającej dawkowanie, w postaci: kapsułek, tabletek, drażetek i w innych podobnych postaciach, saszetek z proszkiem, ampułek z płynem, butelek z kroplomierzem i w innych podobnych postaciach płynów i proszków przeznaczonych do spożywania w małych, odmierzonych ilościach jednostkowych, z wyłączeniem produktów posiadających właściwości produktu leczniczego w rozumieniu przepisów prawa farmaceutycznego. Zdaniem organu znajdujące się na ulotce suplementu diety pn. "B. " stwierdzenie, że "zawiera enzym bromelainy, który wspomaga prawidłowe funkcjonowanie zatok przynosowych" może wprowadzać w błąd konsumentów co do właściwości środka spożywczego oraz może przypisywać środkowi spożywczemu właściwości leczenia. Powyższa treść ulotki wzbudza wątpliwości pod względem spełnienia wymagań rozporządzenia (WE) Nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności ( Dz. U. UE . L. 12 z 18.01.07. str. 3 ) do którego odwołuje się art. 3 ust. 3 pkt 20 a ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Stosownie do jego art. 2 ust. 2 pkt 5 "oświadczenie zdrowotne " oznacza każde oświadczenie, które stwierdza, sugeruje lub daje do zrozumienia, że spożycie danej kategorii żywności, danej żywności lub jednego z jego składników znacząco zmniejsza jakiś czynnik ryzyka w rozwoju choroby dotykającej ludzi, "oświadczenie o zmniejszaniu ryzyka choroby" natomiast oznacza "każde oświadczenie zdrowotne, które stwierdza, sugeruje lub daje do zrozumienia, że spożycie danej kategorii żywności, danej żywności lub jednego z jego składników znacząco zmniejsza jakiś czynnik ryzyka w rozwoju choroby dotykającej ludzi. Według art. 10 ust. 1 zabronione jest stosowanie oświadczeń zdrowotnych dotyczących żywności, o ile Komisja nie udzieliła zezwolenia na takie oświadczenia i nie zostały one włączone do wykazu dopuszczonych oświadczeń ". W ocenie organu niezgodny z przepisami ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywieniu jest również sposób prezentacji i reklamy przedmiotowego suplementu diety "B. " zamieszczonej w czasopiśmie " T. " bezpośrednio przy artykule "B. – [...] W reklamie preparatu nie ma żadnej wzmianki/zapisu wskazującej, że jest to suplement diety, co w połączeniu z treścią artykułu, w bezpośrednim sąsiedztwie którego umieszczono reklamę, wywiera na odbiorcy wrażenie, że jest i posiada właściwości produktu leczniczego. Świadczy o tym umieszczenie w reklamie treści "przywraca prawidłową funkcję zatok", co sugeruje, że do zapewnienia przywrócenia prawidłowej funkcji zatok konieczne jest przyjmowanie preparatu "B. ". Przywrócenie prawidłowych funkcji fizjologicznych organizmu człowieka jest działaniem określonym dla produktów leczniczych, a nie dla środków spożywczych - jakim jest suplement diety "B. ". Umieszczone w reklamie opakowanie "B. różni się ponadto od opakowania rzeczywistego m.in. poprzez nie umieszczenie informacji, wskazującej, iż jest to suplement diety. Ponadto reklama zawiera tylko logo "S. ", przez co brak jest możliwości określenia podmiotu odpowiedzialnego za wprowadzanie do obrotu tego produktu, a dla potencjalnego konsumenta nie wnosi niezbędnych informacji. Reklama nie zawiera również informacji o składzie produktu, podaje jedynie, iż zawiera on nieokreśloną ilość bromelainy. Zdaniem organu zastosowana forma prezentacji reklamy jest reklamą wprowadzająca w błąd konsumenta, a zdefiniowaną w art. 2, lit. b Dyrektywy 2006/114/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej reklamy wprowadzającej w błąd i reklamy porównawczej (Dz. Urz. UE z dn. 27.12.2006 r. L 376), zgodnie z którym "reklama wprowadzająca w błąd oznacza każdą reklamą, która w jakikolwiek sposób, w tym przez swoją formę, wprowadza lub może wprowadzić w błąd osoby, do których jest skierowana lub dociera, i która, z powodu swojej zwodniczej natury, może wpłynąć na ich postępowanie gospodarcze łub która, z tych powodów, szkodzi lub może szkodzić konkurentowi". Taki sposób prezentacji i reklamy narusza w ocenie organu również przepis art. 7 ust. 1 lit. a Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady Nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz. Urz. UE L 304 z dnia 22.11.2011), zgodnie z którym informacje na temat żywności nie mogą wprowadzać w błąd, w szczególności: co do właściwości środka spożywczego, a w szczególności co do jego charakteru, tożsamości, właściwości, składu, ilości, trwałości, kraju lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji. Zgodnie z jego art. 7 ust. 3 informacje na temat żywności nie mogą przypisywać jakiemukolwiek środkowi spożywczemu właściwości zapobiegania chorobom lub leczenia chorób ludzi bądź też odwoływać się do takich właściwości". Ust. 1, 2 i 3 mają również zastosowanie do: rekłamy; prezentacji środków spożywczych, w szczególności kształtu, wyglądu lub opakowania, zastosowanych materiałów opakowaniowych, sposobu ustawienia oraz otoczenia, w jakim są pokazywane ( art. 7 ust. 4 ). Stosownie do art. 13 ust. 1 Rozporządzenia obowiązkowe informacje na temat żywności muszą być umieszczone w widocznym miejscu w taki sposób, aby były dobrze widoczne, wyraźnie czytelne. Według art. 8 ust. 2 zobowiązanym do zapewnienia obecności i rzetelności informacji na temat żywności zgodnie z mającym zastosowanie prawem dotyczącym informacji na temat żywności oraz z wymogami odpowiednich przepisów krajowych jest podmiot działający na rynku spożywczym odpowiedzialny za informację na temat żywności. Odnosząc się natomiast do projektu opakowania i ulotki informacyjnej suplementu diety pn. "B. ", organ wskazał, że wykaz składników otoczki został poprzedzony sformułowaniem "skład" co jest niezgodne z art. 18 pkt 1 powołanego już Rozporządzenia NR 1169/2011 według którego "wykaz składników rozpoczyna się lub jest poprzedzony właściwym nagłówkiem, który składa się z wyrazu "składniki" lub zawiera ten wyraz (...) ". W składzie przedmiotowego suplementu diety stwierdzono "krzemionkę wytrąconą" z przypisaną przez producenta funkcję technologiczną "emulgator", podczas gdy w zał. II do Rozporządzenia Komisji (UE) Nr 1129/2011 z dnia 11 listopada 2011 r. zmieniającego załącznik II do Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 poprzez ustanowienie unijnego wykazu dodatków do żywności (Dz. Urz. UE L 295 z dnia 12.11.201 lr. z póżn. zm.), taka forma chemiczna tj. "krzemionka wytrącona" nie została dopuszczona do stosowania w suplementach diety w postaci stałej, w tym w postaci kapsułek i tabletek oraz w podobnych postaciach (...). W składzie suplementu diety stwierdzono również "stearynian magnezu" z przypisaną funkcją technologiczną "substancję glazurującą". Stearynian magnezu jest substancją chemiczną, która nie została sklasyfikowana jako substancja dodatkowa dozwolona do stosowania w żywności. Zgodnie z art. 3 ust. 2 lit. a Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r., w sprawie dodatków do żywności (dz. Urz. UE L. 2008 Nr 354, str. 16 z późn. zm.) " dodatek do żywności" oznacza każdą substancję, która w normalnych warunkach, ani nie jest spożywana sama jako żywność, ani nie jest stosowana jako charakterystyczny składnik żywności, bez względu na swoją ewentualną wartość odżywczą, której celowe dodanie, ze względów technologicznych, do żywności w trakcie jej produkcji, przetwarzania, przygotowywania, obróbki, pakowania, przewozu lub przechowywania powoduje, lub można spodziewać się zasadnie, że powoduje, iż substancja ta lub jej produkty pochodne stają się bezpośrednio lub pośrednio składnikiem tej żywności. W myśl art. 3 ust. 2 lit. c w/w Rozporządzenia "rodzaj pełnionej funkcji" oznacza jeden z rodzajów określonych w załączniku I w oparciu o funkcję technologiczną którą w odnośnym środku spożywczym pełni dany dodatek do żywności. Art. 4 ust. 1 stanowi, że tylko dodatki do żywności uwzględnione w wykazie wspólnotowym w załączniku II mogą być wprowadzone jako takie do obrotu i stosowane w środkach spożywczych na warunkach określonych w tym załączniku. Organ zaznaczył, że stosownie do art. 5 tego Rozporządzenia nie wprowadza się do obrotu dodatku do żywności ani żywności, która zawiera taki dodatek, jeżeli zastosowanie tego dodatku do żywności nie jest zgodne z niniejszym rozporządzeniem. Wadliwy, zdaniem organu, jest także opis podmiotu wprowadzający do obrotu przedmiotowego suplementu diety. Jako podmiot dokonujący powiadomienia Głównego Inspektora Sanitarnego o wprowadzeniu do obrotu po raz pierwszy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej została wskazana " H. Sp. z o. o. S.K.A E. [...] [...], podczas gdy na ulotce informacyjnej i opakowaniu jednostkowym podano, że jest to "S. [...], [...]". Art. 9 ust. 1 lit. h Rozporządzenia 1169/2011 stanowi, że "zgodnie z art. 10-35 i z zastrzeżeniem określonych w niniejszym rozdziale wyjątków obowiązkowe jest podanie następujących danych szczegółowych: nazwa lub firma i adres podmiotu działającego na rynku spożywczym, o którym mowa w art. 8 ust. 1". Art. 8 ust. 1 w/w Rozporządzenia wskazuje, że " Podmiotem działającym na rynku spożywczym odpowiedzialnym za informację na temat żywności jest podmiot, pod którego nazwą lub firmą jest wprowadzany na rynek dany środek spożywczy lub - jeżeli ten podmiot nie prowadzi działalności w Unii - importer danego środka na rynek Unii". Przepis art. 3 pkt 3 Rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. U. WE nr L 31/1 z 01.02.2002 str. 463), definiuje "podmiot działający na rynku spożywczym" jako osobę fizyczną łub prawną odpowiedzialną za spełnienie wymogów prawa żywnościowego w przedsiębiorstwie spożywczym pozostającym pod ich kontrolą", a w myśl art. 127 §1 Kodeks Spółek Handlowych firma spółki komandytowo-akcyjnej powinna zawierać nazwisko jednego lub kilku komplementariuszy oraz oznaczenie spółka komandytowo-akcyjna". Po rozpoznaniu odwołania H. Sp. z o. o. S.K.A Wojewódzki Państwowy Inspektor Sanitarny w L. decyzję organu I instancji utrzymał w mocy. W jego ocenie użyte w oznakowaniu suplementu diety "B. " stwierdzenie "(.enzym biomeiama), który wspomaga prawidłowe funkcjonowanie zatok" nie przypisuje środkowi spożywczemu właściwości leczniczych. Zapis taki odnosi się jedynie do korzystnej roli enzymu w prawidłowym funkcjonowaniu zatok. Nie mniej taka treść w całości wypełnia dyspozycję art. 2 ust. 2 lit 5) rozporządzenia (WE) 1924/2006, w myśl którego "oświadczenie zdrowotne oznacza każde oświadczenie, które stwierdza, sugeruje lub daje do zrozumienia, że istnieje związek pomiędzy kategorią żywności, daną żywnością lub jednym z jej składników, a zdrowiem" i definitywnie stanowi oświadczenie zdrowotne. Użyte przez stronę sformułowanie jednoznacznie wskazuje na korzystny efekt zdrowotny, który niesie ze sobą spożycie przedmiotowego produktu, z uwagi na zawartość w nim bromelainy wspomagającej zdrowie zatok. W związku z powyższym oznakowanie produktu "B. " narusza art. 52a ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia, który stanowi, iż środki spożywcze mogą być znakowane oświadczeniami żywieniowymi i zdrowotnymi pod warunkiem spełniania wymagań określonych w rozporządzeniu (WE) 1924/2006. Zakwestionowane oświadczenie nie figuruje w wykazie dopuszczonych oświadczeń wymienionych w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 432/2012 z dnia 16 maja 2012r. ustanawiającego wykaz dopuszczonych oświadczeń zdrowotnych dotyczących żywności, innych, niż oświadczenia odnoszące się do zmniejszenia ryzyka choroby oraz rozwoju i zdrowia dzieci (Dz. Urz. UE L 136/1 z dnia 25.05.2012r. ze zm.). Nie figuruje także na tzw. liście pending tj. liście oświadczeń zdrowotnych pozostających w procesie oceny. Znajdują się na niej wprawdzie oświadczenia dotyczące bromelainy, ale żadne z nich nie odnosiło się do jej korzystnego wpływu na prawidłowe funkcjonowaniem zatok. Ponadto wspomniane oświadczenie zdrowotne stwierdzono zarówno na opakowaniu preparatu "B. " jak i w ulotce informacyjnej suplementu diety tj. w prezentacji produktu co narusza art. 7 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) NR 1169/2011 z dnia 25 października 2011r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności. Organ odwoławczy podzielił zapatrywanie organu I instancji dotyczące również reklamy przedmiotowego suplementu diety w czasopiśmie "T. ". Także jego zdaniem sposób prezentacji i reklamy rażąco narusza przepisy prawa żywnościowego, nie ma bowiem w niej żadnej wzmianki/zapisu wskazującej, że chodzi o suplement diety, co w połączeniu z treścią artykułu, w bezpośrednim sąsiedztwie którego umieszczono tę reklamę, wywiera na odbiorcy wrażenie, że "B. " jest i posiada właściwości produktu leczniczego. W przekonaniu organu takie wrażenie potęguje umieszczenie w reklamie treści "przywraca prawidłową funkcję zatok". Sformułowanie sugeruje, iż produkt przeznaczony jest dla osób, u których zaburzone jest prawidłowe funkcjonowanie zatok czyli dla osób, u których wystąpił stan chorobowy. Przywrócenie prawidłowych funkcji fizjologicznych organizmu człowieka jest działaniem charakteryzującym produkty lecznicze, a nie żywność, którą jest suplement diety "B. ". Również organ odwoławczy wskazał na odmienne oznaczenie opakowanie produktu w reklamie i rzeczywistego, poprzez brak informacji, że jest to suplement diety oraz zamieszczenie w reklamie jako producenta jedynie logo "S. ", przez co brak jest możliwości określenia podmiotu odpowiedzialnego za wprowadzanie do obrotu tego produktu, a dla potencjalnego konsumenta nie dostarcza niezbędnych informacji. Reklama nie zawiera również informacji o składzie produktu, podaje jedynie, iż zawiera on nieokreśloną ilość bromelainy. Organ podkreślił, że wspomniane czasopismo trafia nie tylko do lekarzy i farmaceutów, ale jest dostępne dla każdego potencjalnego klienta i w związku z tym przedstawiona reklama na temat żywności trafia do ogółu społeczeństwa. Ponadto reklama preparatu kierowana do specjalistów, w tym z dziedziny zdrowia także powinna spełniać przepisy obowiązującego prawa żywnościowego. Odnosząc się do zarzutu, że wymieniony preparat został wprowadzony na rynek przed dniem 13 grudnia 2014r., nie spełniając wymagań art. 54 ust. 1 rozporządzenia Nr 1169/2011, organ wyjaśnił, iż zgodnie z wymienionym przepisem mógł pozostawać w obrocie do czasu wyczerpania zapasów tych środków. Jak wynika z dokumentacji strona przekazała projekt opakowania suplementu diety do Głównego Inspektora Sanitarnego w Warszawie w dniu [...] grudnia 2014r. Wymienione rozporządzenie weszło w życie w dniu 12 grudnia 2014r., a stosuje się je od 13 grudnia 2014r. Tak więc strona miała trzyletni okres na dostosowanie znakowania swoich produktów do wymagań niniejszego rozporządzenia. Nadto art. 54 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że środki spożywcze, które nie spełniały wymogów mogą pozostawać w obrocie do czasu wyczerpania tych środków, przy czym nie dotyczy to produktów które zostały wyprodukowane (zgłoszone do GIS) 12 grudnia 2014r, czyli jeden dzień od stosowania wymienionego rozporządzenia tj. przed dniem 13 grudnia 2014r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego H. Sp. z o. o. S.K.A zarzuciła decyzji Wojewódzki Inspektor Sanitarny naruszenie art. 10 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności polegającym na wadliwym przyjęciu, że stwierdzenie zawarte w ulotce informacyjnej suplementu diety "B. ", zgodnie z którym "(... enzym bromelaina), który wspomaga prawidłowe funkcjonowanie zatok przynosowych" stanowi oświadczenie zdrowotne, zabronione na gruncie art. 10 ust. 1 Rozporządzenia 1924/2006. Skarżąca zaznaczyła, że wspomniany zapis wskazuje wyłącznie na funkcje wspomagające, natomiast nie wykazuje żadnego efektu fizjologicznego i nie ma związku ze zdrowiem. Przedmiotowe stwierdzenie nie jest więc oświadczeniem zdrowotnym, bowiem nie stwierdza, nie sugeruje, ani nie daje do zrozumienia, że istnieje związek pomiędzy suplementem diety "B. " lub bromelainą, a zdrowiem. Sformułowanie "wspomaga" nie odnosi się do chorób lecz do zachowania istniejącego stanu zdrowia w przyszłości. Zwrot "wspomaga" odnosi się zatem do już istniejącej funkcji organizmu oraz stanu zdrowia. "Wspomaganie" nie ma zatem żadnego wpływu ani na te funkcje, ani na zdrowie. Jak wynika z treści tego sformułowania bromelaina ma pomagać jako element zdrowej diety i profilaktyki wczesnej tak, aby w przyszłości problemy z prawidłowo funkcjonującymi zatokami przynosowymi nie pojawiały się. Na opakowaniu oraz w treści ulotki nie pojawia się słowo "choroba", ani też żadna konkretna jednostka chorobowa. Przesłanie rzeczonego sformułowania należy odbierać kompleksowo, a nie wybiórczo jak, dokonał tego organ. Wskazanie na wspomaganie prawidłowego funkcjonowania zatok przynosowych jest wskazaniem ogólnym. Nie operuje kwantyfikacją nasilenia jakichkolwiek zjawisk, a w szczególności nie wskazuje, że wskazane zjawiska można by utożsamiać z chorobami. Przedmiotowe sformułowanie nie nazywa żadnej dolegliwości organizmu, ani wyraźnie, ani też pośrednio. Nie posługuje się też słowem "dolegliwość". Nie wskazuje na siłę działania preparatu "B. ", ani też bromelainy. Nie ma więc mowy o żadnej chorobie, ani odwoływaniu się do właściwości leczniczych produktu, czy jego składnika. Przedmiotowa prezentacja nie sugeruje w żadnym miejscu właściwości leczniczych reklamowanego produktu. Rzeczone sformułowanie uznaje jedynie bromelainę za element tak zwanej profilaktyki wczesnej, tj. element zabiegów mających na celu dbałość o zdrowie. Jednym z tych zabiegów jest racjonalna dieta, której preparat ten jest doskonałym substytutem, gdyż zawiera szereg pożytecznych substancji odżywczych i o oddziaływaniu fizjologicznym. Według skarżącej zachęcanie do spożywania preparatu poprzez informację o właściwościach bromelainy, należy porównać do publicznych kampanii prozdrowotnych wskazujących na znaczenie racjonalnego żywienia w profilaktyce wczesnej, tj. utrwalaniu prawidłowych wzorców zdrowego stylu życia. Należy ją zatem odróżnić od profilaktyki pierwotnej (I fazy), tj. zapobiegania chorobom poprzez kontrolowanie czynników ryzyka. Przedmiotowa prezentacja preparatu nie wskazuje na elementy zapobiegania chorobom, czy kontrolowania czynników ryzyka. Tym samym prezentacja ta w żadnym wypadku nie sugeruje skutku natychmiastowego, charakterystycznego dla produktów leczniczych w postaci zapobiegania chorobie czy nawet kontrolowania czynników ryzyka tych chorób. Rzeczone sformułowanie przekazuje jedynie informację, że "bromelaina" jest substancją, która może być spożywana w sytuacji, gdy chcemy utrzymać już istniejącą sprawność zatok przynosowych. Przedmiotowa prezentacja nie zapewnia, ani nie gwarantuje, że jej odbiorca nie zachoruje. Skarżąca wskazała, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości związek ze zdrowiem powinien być interpretowany w ten sposób, że "oświadczenie zdrowotne" winno dotyczyć nie tylko związku pociągającego za sobą poprawę stanu zdrowia osiągniętą dzięki spożywaniu danego produktu żywnościowego lecz również związków pociągających za sobą brak negatywnych lub szkodliwych dla zdrowia skutków, które w innych wypadkach towarzyszą takiemu spożywaniu lub z niego wynikają, albo ich ograniczenie, i - co za tym idzie - zachowania dobrego stanu zdrowia pomimo tej potencjalnie dla niego szkodliwej konsumpcji. Skarżąca zwróciła również uwagę, że ani na opakowaniu, ani też na ulotce produktu "B. " nie wskazano, że suplement diety "B. " ma działanie lecznicze lub zapobiegające chorobom, ani też że można ten produkt stosować jako zamiennik produktów leczniczych. Opakowanie oraz ulotka prezentują informację o właściwościach wspomagających niektóre narządy (zatoki przynosowe), czyli dotyczą działań mających na celu utrzymanie równowagi organizmu, co jest cechą suplementów diety. Zatem nie wprowadzają w błąd konsumentów, co do właściwości środka spożywczego oraz charakteru tego środka. Modelowy konsument, dysponujący pewnym zasobem wiedzy o otaczającej go rzeczywistości, potrafi prawidłowo zrozumieć kierowanego do niego informacje, wykazując przy tym odpowiedni stopień krytycyzmu. Odczytując bowiem etykietę opakowania oraz ulotkę suplementu diety "B. " z łatwością odnajdzie na nich klasyfikację tego produktu jako suplementu diety, co z kolei wyklucza powstanie przekonania, że mamy do czynienia z produktami leczniczymi (por. wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 25 lutego 2013 r., XXGC 681/11, http://orzeczenia.ms.gov.pl oraz wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2014 r., VI ACa 774/13). Skarżąca podkreśliła, że b. ) - jako enzym uzyskiwany z ananasa - znajduje się na liście roślin (jako ananas), z których surowce lub ich przetwory mogą być składnikami suplementów diety opracowaną przez zespół ekspertów Polskiego Komitetu Zielarskiego oraz Katedry i Zakładu Farmakognozji Uniwersytetu Medycznego w L., zaś badania kliniczne prowadzone na świecie potwierdzają zasadność zastosowania bromelainy w zapaleniu zatok przynosowych. Zdaniem skarżącej decyzja narusza także art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 ust. 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 1 lit a, art. 7 ust. 3, art. 7 ust. 4 lit. a oraz b, art. 8 ust. 2, art. 13 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz ozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 polegającym na błędnym ustaleniu przez organ II instancji, że reklama suplementu diety "B. " opublikowana w czasopiśmie pt. "T. " trafia do ogółu społeczeństwa, a więc powinna podlegać ocenie z punktu widzenia zgodności tej reklamy z przepisami Rozporządzenia 1169/2011. W ocenie skarżącej reklama, która została opublikowana w czasopiśmie "T. " nie była skierowana do konsumentów. Powyższe czasopismo ukazuje się od 1993 roku, i jest "pismem specjalistycznym skierowanym do lekarzy i farmaceutów, popularyzującym i promującym najnowsze osiągnięcia medycyny światowej i krajowej", wobec czego ocena reklamy preparatu, która została opublikowana w czasopiśmie nie stanowi środka przekazu informacji konsumentom na temat żywności. Art. 1 ust. 3 Rozporządzenia 1169/2011 wyraźnie natomiast stanowi, że rozporządzenie to ma zastosowanie jedynie do podmiotów działających na rynku spożywczym na wszystkich etapach łańcucha żywnościowego, na których ich działania dotyczą przekazywania konsumentom informacji na temat żywności. Według skarżącej nie wyjaśniono, jak organy doszły do wniosku, że czasopismo "T. ", trafia również do ich klientów. Zdaniem skarżącej decyzja narusza także art. 54 ust. 1 Rozporządzenia 1169/2011 poprzez dokonanie przez organ II instancji oceny spełnienia wymagań określonych w Rozporządzeniu 1169/2011 w zakresie oznakowania produktu "B. ", który został wprowadzony na rynek oraz etykietowany przed dniem 13 grudnia 2014 r., podczas gdy zgodnie z tym przepisem środki spożywcze wprowadzone na rynek lub opatrzone etykietą przed dniem 13 grudnia 2014 r., które nie spełniają wymogów niniejszego rozporządzenia, mogą pozostawać w obrocie do czasu wyczerpania zapasów tych środków". Odnośnie zarzutu oceny oznakowania produktu "B. " na podstawie przepisów Rozporządzenia 1169/2011, skarżąca podniosła, że zgodnie z art. 54 ust. 1 Rozporządzenia 1169/2011 "Środki spożywcze wprowadzone na rynek lub opatrzone etykietą przed dniem 13 grudnia 2014 r., które nie spełniają wymogów niniejszego rozporządzenia, mogą pozostawać w obrocie do czasu wyczerpania zapasów tych środków". Przedmiotowy preparat został wprowadzony na rynek oraz etykietowany przed dniem 13 grudnia 2014 r. , co potwierdza powiadomienie z dnia 12 grudnia 2014r. Głównego Inspektora Sanitarnego o jego wprowadzeniu do obrotu. Dlatego też może pozostać w obrocie do czasu wyczerpania zapasów tego środka i nie jest dopuszczalne prowadzenie w oparciu o przepisy Rozporządzenia 1169/2011 w odniesieniu do tego środka kontroli spełnienia wymagań w zakresie oznakowania. Zdaniem skarżącej znaczenie ma tylko data wprowadzenia na rynek lub opatrzenia etykietą danego środka spożywczego; co miało miejsce przed 13 grudnia 2014 r. Bez znaczenia pozostaje natomiast wyznaczony wspomnianym rozporządzeniem trzyletni okres na dostosowanie znakowania swoich produktów do wymagań nowego rozporządzenia. Skarżąca zaznaczyła, że art. 54 ust. 1 Rozporządzenia 1169/2011 nie różnicuje sposobu traktowania środków spożywczych wprowadzonych na rynek/opatrzonych etykietą w zależności od tego, czy data wskazanych czynności nastąpiła kilka lat/miesięcy/dni do daty wejścia w życie Rozporządzenia 1169/2011 (13 grudnia 2014 r.). W ocenie skarżącej naruszono także art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. polegającym na sformułowaniu uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób wadliwy, tj. bez ustosunkowania się do wszystkich zarzutów podnoszonych w ramach odwołania z dnia 27 lipca 2015 r. Chodzi o wydanie decyzji zakazującej prezentacji i reklamy preparatu podczas, gdy podstawą tego działania nie mógł być art. 5 ust. 1, 2 i 3 Dyrektywy 2006/114/WE, oraz wadliwym przyjęciu, że poprzedzenie wykazu składników otoczki preparatu sformułowaniem "skład" stanowi niewłaściwie jego oznaczenie, podczas gdy zgodnie z art. 18 ust. 1 Rozporządzenia 1169/2011 jedynie "wykaz składników", który obejmuje wszystkie składniki, a nie tylko składniki otoczki, rozpoczyna się lub jest poprzedzony właściwym nagłówkiem, który składa się z wyrazu "składniki" lub zawiera ten wyraz. Według skarżącej nie odniesiono się także do kwestii stosowania w składzie preparatu dodatków do żywności w postaci "stearynianu magnezu" oraz "krzemionki wytrąconej" oraz sposobu jego oznakowania. Skarżąca stwierdziła, że stosownie do art. 9 ust. 1 lit. h Rozporządzenia 1169/2011 zgodnie z art- 10-35 i z zastrzeżeniem określonych w niniejszym rozdziale wyjątków obowiązkowe jest podanie następujących danych szczegółowych: (...) nazwa lub firma i adres podmiotu działającego na rynku spożywczym, o którym mowa w art. 8 ust. 1". Zapis ten wyraźnie rozróżnia zatem "nazwę" oraz "firmę" przedsiębiorcy działającego na rynku spożywczym. Powyższe oznacza, że podmiot działający na rynku spożywczym przy oznaczaniu produktów może posługiwać się alternatywnie "nazwą lub firmą". Tym samym przedsiębiorca działający na rynku spożywczym nie ma obowiązku wskazywania firmy, o ile oznacza w ulotce informacyjnej i na opakowaniu jednostkowym swoją nazwę. Rozporządzenie 1169/2011 tworzy bowiem dozwolenie (ułatwienie) prawne w posługiwaniu się oznaczeniem handlowym ("nazwą") przedsiębiorcy działającego na rynku spożywczym. O tym, że ustawodawca unijny odróżnia od siebie pojęcie "nazwy" oraz "firmy" świadczy również fakt, że w art. 2 lit. e dyrektywy 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 grudnia 2001 r. w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów definiując pojęcie "producenta" wskazano, że pod pojęciem "producenta" należy rozumieć "wytwór produktu, prowadzącego działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty, oraz każdą inną osobę podającą się za wytwórcę przez umieszczenie na produkcie swojej nazwy, znaku handlowego lub innego wyróżniającego znaku lub osobę, która dokonuje renowacji danego produktu. Również w prawie polskim pojęcia "nazwa" i "firma" przedsiębiorcy nie są tożsame. Zgodnie z art. 435 k.c. korpusem firmy osoby prawnej jest nazwa. Co do zasady może być nią nazwa swobodnie wybrana przez przedsiębiorcę. Oprócz korpusu firma osoby prawnej musi zawierać również określenie jej formy prawnej (dodatek obligatoryjny). Brzmienie dodatku obligatoryjnego jest normatywnie przesądzone, tak jak dopuszczalność skrótu i jego postać (por. U. Promińska w: P. Księżak (red.), M. Pyziak-Szafnicka (red.), Kodeks cywilny. Komentarz Część ogólna, LEX, 2014, Komentarz do art. 435 k.c.). Nie odniesiono się także do abstrakcyjnego, niejasnego oraz nieprecyzyjnego sformułowania pkt 2 i 3 decyzji, co utrudnia, a wręcz uniemożliwia jej wykonanie. Sformułowania "zakazuje wprowadzającej w błąd konsumenta prezentacji i reklamy suplementu diety pn. "B. " oraz "nakazuje wprowadzić znakowanie suplementu diety pn. "B. " zgodne z obowiązującymi przepisami prawd'), mogą być interpretowane na wiele sposobów oraz dotyczyć różnych zachowań. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lipca 2006 r. (I OSK 155/06, niepubl.) skarżąca stwierdziła, iż wada w postaci braku w decyzji administracyjnej rozstrzygnięcia nie może być konwalidowana zamieszczeniem rozstrzygnięcia w jej uzasadnieniu. Rozstrzygnięcie sprawy co do istoty zawiera sentencja decyzji, dlatego też z uzasadnienia nie można wywodzić wniosków co do zakresu praw przyznanych stronie lub nałożonych na nią obowiązków. Rozstrzygnięcie decyzji musi być sformułowane w taki sposób, aby możliwe było następnie wykonanie decyzji i by nie było wątpliwości, nawet po latach, czego dotyczyło. W ocenie skarżącej naruszono również art. 27 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, zgodnie z którym w razie stwierdzenia naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych, państwowy inspektor sanitarny nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie w ustalonym terminu stwierdzonych uchybień. Skarżąca zwróciła uwagę, że wspomniany przepis upoważnia państwowego inspektora sanitarnego jedynie do nakazania, w drodze decyzji, usunięcia w ustalonym terminie stwierdzonych uchybień, a nie do zakazania lub nakazania określonych zachowań. Poza tym przedmiotowa reklama suplementu diety "B. ", została opublikowana w czasopiśmie "T. " tylko raz w marcu 2015 r. i na chwilę obecną nie jest w żaden sposób kontynuowana. Z tego względu nie istnieje konieczność usunięcia rzekomych uchybień w zakresie przedmiotowej reklamy, gdyż uchybienia te już nie istnieją. Skarżąca zwróciła ponadto uwagę, że podstawy do nałożenia nakazu nie może stanowić art. 5 ust. 1, 2 i 3 dyrektywy 2006/114/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej reklamy wprowadzającej w błąd i reklamy porównawczej w zw. z art. 288 Traktat o Funkcjonowaniu UE. Dyrektywa zobowiązuje państwa członkowskie, do których jest skierowana (jedno, kilka lub wszystkie), do uzyskania określonego rezultatu (art. 288 Traktatu o Funkcjonowaniu UE) i co do zasady obywatele nabywają prawa i podlegają obowiązkom dopiero po przyjęciu aktu transpozycji. Dyrektywa nie ma mocy bezpośrednio wiążącej. Wprawdzie Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzekł, iż niektóre postanowienia dyrektywy mogą wyjątkowo mieć bezpośrednie skutki w państwie członkowskim, nawet jeśli nie przyjęło ono jeszcze aktu transpozycji, jeżeli a) nie nastąpiła transpozycja dyrektywy do prawa krajowego łub transpozycja; została dokonana niewłaściwie, b) przepisy dyrektywy są bezwarunkowe oraz wystarczająco jasne i precyzyjne, c) przepisy dyrektywy przyznają prawa osobom prywatnym, jednakże w niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z tych okoliczności. Skarżąca wskazała także na naruszenie art. 18 ust. 1 Rozporządzenia 1169/2011 polegającym na wadliwym przyjęciu, że poprzedzenie wykazu składników otoczki preparatu pn. "B. " sformułowaniem "skład" stanowi niewłaściwie oznaczenie preparatu. Zaznaczyła, że zgodnie z tym przepisem jedynie "wykaz składników", który obejmuje wszystkie składniki, a nie tylko składniki otoczki, powinien rozpoczynać się lub być poprzedzony właściwym nagłówkiem, który składa się z wyrazu "składniki" lub zawiera ten wyraz. Zatem, jeżeli wykaz wszystkich składników poprzedzony jest nagłówkiem, który składa się z wyrazu "składniki", natomiast w dalszej części tego wykazu zawarte jest słowo "skład", to takie oznaczenie środka spożywczego jest prawidłowe. Według skarżącej naruszono art. 4 ust. 1 w zw. z art. 5 rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie dodatków do żywności (dalej: "Rozporządzenia 1333/2008") polegającym na błędnym przyjęciu, że nie jest dopuszczalne stosowanie w składzie preparatu "B. " dodatków do żywności w postaci "stearynianu magnezu" oraz "krzemionki wytrąconej", gdyż substancje te nie znajdują się w załączniku II do rozporządzenia Komisji (UE) nr 1129/2011 z dnia 11 listopada 2011 r. zmieniającego załącznik II do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 poprzez ustanowienie unijnego wykazu dodatków do żywności (dalej: "Rozporządzania 1129/2011"). Skarżąca wskazała, że "stearynian magnezu" stanowi sól magnezową kwasu stearynowego, zaś kwas stearynowy to nasycony kwas tłuszczowy, wobec czego "stearynian magnezu" — jako sól magnezowa kwasu tłuszczowego — został dopuszczony w załączniku II do Rozporządzenia 1129/2011 do stosowania jako dodatek do żywności pod numerem E: 470b. "Krzemionka wytrącona" stanowi natomiast postać dwutlenku krzemu, wobec czego "krzemionka wytrącona" - jako dwutlenek krzemu - została dopuszczona w załączniku II do Rozporządzenia 1129/2011 do stosowania jako dodatek do żywności pod numerem E: 551, w tym w postaci tabletek i tabletek powlekanych (załącznik II do Rozporządzenia 1129/2011 tabela Część E, numer kategorii 0). 5 Rozporządzenia 1333/2008. Odpowiadając na skargę Wojewódzki Inspektor Sanitarny podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje: Wbrew zarzutom i argumentom skargi trzeba zgodzić się z organami inspekcji sanitarnej, że treść ulotki oraz prezentacja i reklama suplementu diety "B. " narusza art. 52a ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (tekst jedn. Dz. U. 2017 r. poz. 149), według którego środki spożywcze mogą być znakowane oświadczeniami żywieniowymi i zdrowotnymi pod warunkiem spełniania wymagań określonych w rozporządzeniu z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 Parlamentu i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności (Dz. U. UE L 2006.404.9 ). Zgodnie z art. 3 tego rozporządzenia oświadczenia żywnościowe i zdrowotne mogą być stosowane przy etykietowaniu, prezentacji i w reklamie żywności wprowadzanej na rynek w Wspólnocie jedynie w przypadku, gdy są one zgodne z jego przepisami. Bez uszczerbku dla Dyrektyw 2000/13/WE i 84/450/EWG oświadczenia żywnościowe i zdrowotne nie mogą a) być nieprawdziwe, niejednoznaczne lub wprowadzające w błąd, b) budzić wątpliwości co do ezpieczeństwa lub adekwatności odżywczej innej żywności, c) zachęcać do nadmiernego spożycia danej żywności lub stanowić przyzwolenia na niego d) stwierdzać, sugerować, lub dawać do zrozumienia, że zrównoważony i zróżnicowany sposób odżywiania się nie może zapewnić odpowiednich ilości składników odżywczych w ujęciu ogólnym e) odnosić się do zmian w funkcjonowaniu organizmu w sposób wzbudzający lub wykorzystujący lęk u konsumenta przy pomocy tekstu, bądź przy pomocy obrazów przedstawień graficznych lub symbolicznych. Z definicji suplementu diety, zawartej w art. 3 pkt 39 ustawy o bezpieczeństwie żywienia, do których zalicza się także przedmiotowy preparat " B. ", wynika, że jest to środek spożywczy, którego celem jest uzupełnienie normalnej diety, będący skoncentrowanym źródłem witamin lub składników mineralnych lub innych substancji wykazujących efekt odżywczy lub inny fizjologiczny, pojedynczych lub złożonych, wprowadzany do obrotu w formie umożliwiającej dawkowanie, w postaci kapsułek, tabletek, drażetek i w innych podobnych postaciach, saszetek z proszkiem, ampułek z płynem, butelek z kroplomierzem i w innych podobnych postaciach płynów i proszków przeznaczonych do spożywania w małych, odmierzonych ilościach jednostkowych, z wyłączeniem produktów posiadających właściwości produktu leczniczego w rozumieniu przepisów prawa farmaceutycznego. Z kolei w świetle art. 2 pkt 32 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2001 r. Nr 126, poz. 1381 z późn. zm.) produktem leczniczym jest substancja lub mieszanina substancji, przedstawiona jako posiadająca właściwości zapobiegania lub leczenia chorób występujących u ludzi lub zwierząt lub podawana w celu postawienia diagnozy lub w celu przywrócenia, poprawienia lub modyfikacji fizjologicznych organizmu poprzez działanie farmakologiczne, immunologiczne lub metaboliczne. Różnica pomiędzy suplementem diety, a produktem leczniczym polega zatem na tym, że suplement diety między innymi nie posiada właściwości zapobiegania lub leczenia chorób występujących u ludzi lub zwierząt. Jest jedynie środkiem spożywczym uzupełniający normalną dietę zdrowego człowieka będący skoncentrowanym źródłem witamin lub składników mineralnych lub innych substancji mogącym mieć wpływ na utrzymanie, wspomaganie czy optymalizację prawidłowych fizjologicznych funkcji organizmu. Rację mają organy, przekonując, że treść ulotki suplementu diety "B. " wskazująca jako jej główny składnik enzym proteolityczny - bromelainę, wspomagający prawidłowe funkcjonowanie zatok przynosowych, jest oświadczeniem zdrowotnym w rozumieniu art. 2 ust.2 pkt. 5 rozporządzenia, które oznacza każde oświadczenie, które stwierdza, sugeruje lub daje do zrozumienia, że istnieje związek pomiędzy kategoria żywności, a daną żywnością lub jednym z jej składników, a zdrowiem. Użycie zwrotu enzym, oznaczającego białkowe katalizatory reakcji chemicznych w układach biologicznych, regulujące przebieg procesów życiowych każdego organizmu, sugeruje właściwości modyfikujące funkcje fizjologiczne organizmu, a tym samym wpływ na zdrowie. Przekaz ten wzmacniają zawarte w ulotce ostrzeżenia dotyczące przekraczanej dziennej porcji do spożycia, czy spożywania preparatu przez kobiety w ciąży i karmiące piersią. Skonstruowana w ten sposób ulotka informacyjna może oznaczać, że środek spożywczy, którym niewątpliwie jest suplement diety nie tylko wspomaga prawidłowe fizjologiczne funkcje organizmu, jak uważa skarżąca, ale ma właściwości zapobiegania chorobom zatok przynosowych i zapewnia prawidłowe ich funkcjonowanie. Usprawiedliwieniem nie może być tutaj odwołanie się do modelowego konsumenta, który dysponując pewnym zasobem wiedzy o otaczającej go rzeczywistości potrafi zrozumieć kierowane przez niego informacje, wykazując przy tym odpowiedni stopień krytycyzmu. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 21 kwietnia 2011 r., ( III SK 45/10 (LEX nr 901645) przyjął, że model przeciętnego konsumenta funkcjonujący w obrocie suplementami diety "zakłada, że jest to osoba należycie poinformowana, uważna, ostrożna i rozsądnie krytyczna. Taki konsument posiada umiejętność odczytywania informacji reklamowych, nie poddaje się łatwo reklamie i zawartym w niej sugestiom, przejawia pewien stopień krytycyzmu wobec reklamy. Dysponuje określonym zasobem informacji o otaczającej go rzeczywistości i potrafi to wykorzystać, dokonując analizy przekazów rynkowych. Modelowy konsument zawsze będzie charakteryzował się wymienionymi powyżej cechami, które będą występowały z różnym natężeniem. Poziom uwagi konsumenta może być jednak niższy, w zależności od tego, jakich towarów dotyczy reklama oraz w jakich okolicznościach są one nabywane. Stąd też, zdaniem Sądu Najwyższego, wzorzec przeciętnego konsumenta należycie poinformowanego, uważnego i rozsądnego nie może być definiowany w oderwaniu od ustalonych - odrębnie dla każdej sprawy - warunków obrotu i realiów życia gospodarczego. Właśnie duża popularność wszelkiego rodzaju suplementów diety uzasadnia wysokie prawdopodobieństwo, że użycie kwestionowanego sformułowania w istotny sposób może wpływać na wybór tego właśnie środka do zapobiegania lub leczenia chorób zatok przynosowych. Zgodnie z treścią art. 10 rozporządzenia nr 1924/2006 oświadczenia zdrowotne są zabronione, o ile nie są one zgodne z ogólnymi wymaganiami zawartymi w rozdziale II i wymaganiami szczególnymi zawartymi w niniejszym rozdziale oraz, o ile nie zostało udzielone w odniesieniu do nich zezwolenie zgodnie z rozporządzeniem i nie figurują w wykazie dozwolonych oświadczeń zawartym w art. 13 i 14. Z powyższego przepisu jednoznacznie wynika, iż zasadą jest zakaz stosowania oświadczeń zdrowotnych, a zezwolenie na ich stosowanie jest wyjątkiem. Słusznie orany zwróciły uwagę, że oświadczenia dotyczące bromelainy nie zostały wymienione w wykazie dopuszczonych oświadczeń zdrowotnych wymienionych w rozporządzeniu Komisji ( UE) nr 432/2012 z dnia 16 maja 2012r. ustanawiającego wykaz dopuszczonych oświadczeń zdrowotnych dotyczących żywności innych, niż oświadczenia odnoszące się do zmniejszania ryzyka choroby oraz rozwoju zdrowia dzieci ( Dz. Urz. UE L 131/1 z dnia 25 maja 2012r. ). Na właściwości zapobiegające i lecznicze bromelainy wskazuje natomiast treść reklamy suplementu diety prezentowana w formie artykułu w miesięczniku " T. ". Zwrócić należy uwagę, że zamieszczone bezpośrednio po artykule opakowanie " B. " pozbawione jest oznaczenia "suplement diety", preparat opisany jest natomiast jako przywracający prawidłową funkcję zatok. Jest to niezgodne z § 5 ust.2 pkt.1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 października 2007r. w sprawie składu oraz oznakowania suplementów diety ( Dz. U z 2015r. poz. 2032 ze zmianami ), według którego suplementy diety wprowadzane do obrotu znakuje się umieszczając na opakowaniu określenie "suplement diety". Wydźwięk dla konsumenta nie mającego pogłębionej wiedzy medycznej może być jednoznaczny, tj. sugerujący właściwości zapobiegawcze, czy wręcz lecznicze tego produktu. Tym bardziej, że treść zamieszczonego w miesięczniku artykułu jednoznacznie wskazuje na właściwości lecznicze bromelainy, która jest składnikiem preparatu. Wynika z niego, że zaobserwowano i potwierdzono wynikami badań naukowych korzyści terapeutyczne bromelainy w leczeniu dusznicy bolesnej, zakrzepowego zapalenie żył, chorób o podłożu alergicznym, chorób zwyrodnieniowych stawów, reumatoidalnego zapalenia stawów, zapalenia zatok, oraz zapalenia oskrzeli. Uważa się również, że ma działanie przeciwnowotworowe poprzez pobudzanie procesów apoptozy. W podsumowaniu wskazuje się, że ze względu na udowodnione i potwierdzone licznymi publikacjami naukowymi właściwości farmakologiczne bromelainy, można stosować ją z powodzeniem jako element leczenia uzupełniającego w schorzeniach górnych dróg oddechowych, takich jak ostre i przewlekle zapalenie zatok przynosowych. Jednocześnie enzym ten hamuje stan zapalny błony śluzowej wyścielającej drogi oddechowe i zmniejszając miejscowy obrzęk, przywraca fizjologiczną funkcje śluzówki. Użyte zwroty bezspornie przypisują przedmiotowemu suplementowi diety właściwości zapobiegania chorobom lub ich leczenia, bądź wskazują, iż składniki w nich zawarte mają wpływ na modyfikację funkcji fizjologicznych organizmu, co zgodnie z ustawą Prawo farmaceutyczne, jest zastrzeżone dla produktów leczniczych. Ponadto wyżej zamieszczone informacje wskazują na stosowanie omawianych suplementów diety w stanach chorobowych oraz zaburzeniach stanu zdrowia i wprowadzają konsumenta w błąd odnośnie rodzaju i właściwości produktów. Przedmiotowy preparat został wprowadzony do obrotu jako żywność, dlatego sugerowanie zwalczanie wskazanych w artykule chorób jest niezgodne także z art. 7 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EW, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektywy Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/201 - Dz. U. L 304 z 22.11.2011 r., str. 18-63) który stanowi, że z zastrzeżeniem odstępstw przewidzianych w prawie Unii mającym zastosowanie do naturalnych wód mineralnych i żywności specjalnego przeznaczenia żywieniowego informacje na temat żywności nie mogą przypisywać jakiemukolwiek środkowi spożywczemu właściwości zapobiegania chorobom lub leczenia chorób ludzi bądź też odwoływać się do takich właściwości. Zgodnie z ust. 4 tego przepisu ust. 1, 2 i 3 mają zastosowanie również do reklamy, prezentacji środków spożywczych, w szczególności kształtu, wyglądu, lub opakowania, zastosowanych materiałów opakowaniowych, sposobu ustawienia oraz otoczenia w jakim są pokazywane. Podkreślić należy, że bez znaczenia pozostaje fakt zamieszczenia reklamy na stronach miesięcznika, adresowanego do lekarzy i farmaceutów. Zgodzić się należy z organami rozpoznającymi sprawę, że nie wyklucza to jego ogólnej dostępności, także dla osób które nie zajmują się tymi problemami profesjonalnie. Również fakt, że reklama miała jedynie charakter jednorazowy nie stanowił przeszkody dla oceny jej zgodności z wymogami prawa. Organ wcale nie był zobowiązany udowadniać, że jego treść znana była szerokiemu kręgowi odbiorców, wystarczyło wykazanie istnienia takiej możliwości. Samo skierowanie reklamy do lekarzy i farmaceutów, którzy przecież na co dzień mają styczność ze środkami farmaceutycznymi i suplementami diety, może natomiast skłaniać ich do zastosowania tego konkretnego środka. Nie jest przy tym uzasadniony zarzut, według którego Rozporządzenie 1169/2011 w ogóle nie powinno mieć zastosowania, a to wobec treści jego art. 1 ust. 3 wyraźnie stanowiącego, że rozporządzenie to ma zastosowanie jedynie do podmiotów działających na rynku spożywczym na wszystkich etapach łańcucha żywnościowego, na których ich działania dotyczą przekazywania konsumentom informacji na temat żywności. Skarżąca nie sprecyzowała na czym konkretnie miałoby polegać błędne uznanie jej za adresata norm tego rozporządzenia w sytuacji, gdy przecież jest zarówno producentem, jak i podmiotem wprowadzającym suplement diety do obrotu. Nie jest również uzasadniony zarzut naruszenia przez organy art. 54 ust. 1 rozporządzenia 1169/2011, zgodnie z którym środki spożywcze wprowadzone na rynek lub opatrzone etykietą przed dniem 13 grudnia 2014r., które nie spełniają wymogów rozporządzenia mogą pozostawać w obrocie do czasu wyczerpania zapasów tych środków. Bezspornym jest bowiem, że przedstawiona w marcowym numerze miesięcznika z 2015r. etykieta na opakowaniu "B. " różni się od etykiety na oryginalnym opakowaniu przedstawionym wraz z powiadomieniem z dnia 12 grudnia 2014r. o wprowadzeniu preparatu po raz pierwszy do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Preparat nie mógł zatem zostać opatrzony wadliwą etykietą przed dniem 13 grudnia, chyba, żeby założyć, że spółka w ogóle nie stosowała się do zgłoszonego przez siebie wzoru oznakowania. Ta okoliczność nie została jednak w toku postępowania potwierdzona. Przeciwnie, w piśmie z dnia 2 czerwca 2015r. skarżąca potwierdziła, że przedstawiona w miesięczniku prezentacja suplementu "B. " jest odmienna od wyglądu i zawartości suplementu wprowadzanego do obrotu. Uzasadniony jest natomiast zarzut dotyczący rozstrzygnięcia w przedmiocie nakazania znakowania suplementu diety B. zgodnie z obowiązującymi przepisami. Słusznie w skardze podniesiono, że decyzja administracyjna co do zasady, powinna zawierać rozstrzygnięcie, które powinno być sformułowane w taki sposób, aby było zrozumiałe dla stron bez uzasadnienia, które nie zawsze musi być składnikiem decyzji. W przeciwnym wypadku decyzja może być niewykonalna. Z tego powodu rozstrzygnięcie określane części mianem osnowy decyzji musi być sformułowane w sposób jasny i precyzyjny, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji, a nie pośrednio wynikać z uzasadnienia decyzji. Rozstrzygnięcie i jego motywy stanowią integralną całość. Decyzja której rozstrzygnięcie jest niejasne, wieloznaczne i która nawet po lekturze uzasadnienia budzi wątpliwości, co do zamiaru organu jaki obowiązek został nałożony, nie jest prawidłowa. Powyższe stanowisko wystarczająco potwierdza także przytoczone w skardze orzecznictwo ( por. jednak wyrok NSA z dnia 21 lutego 2006r. I OSK 966/05 LEX nr 201509, gdzie wskazano, że zamieszczenie rozstrzygnięcia w uzasadnieniu decyzji nie zmienia jego charakteru prawnego. O przyznaniu bowiem charakteru rozstrzygnięcia w sprawie przesądza treść, która kształtuje prawo strony, a nie miejsce umieszczenia w strukturze decyzji). Nakazując znakowanie suplementu diety zgodnie z obowiązującymi przepisami nie wskazano w jako konkretnie sposób należało nakaz wykonać. Opisanie nieprawidłowości w uzasadnieniu decyzji nie jest wystarczające. Nie można jednak uznać, iż brak sformułowania należytej sentencji decyzji organu I instancji wyczerpuje znamiona wady o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 5 kpa, na co wskazano w skardze. Nie jest to taka wada, która świadczy o niewykonalności prawnej, ani faktycznej o jakiej stanowi powyższa norma. Niewykonalność prawna oznacza niemożność zastosowania się do decyzji z uwagi na istniejący w obowiązującym porządku prawnym zakaz lub nakaz określonego zachowania pozostający w sprzeczności z wydaną decyzją. Natomiast niewykonalność faktyczna decyzji to trwała niemożność jej wykonania z pozaprawnych przyczyn obiektywnych o charakterze nieusuwalnym. Ten nieusuwalny charakter niemożności wykonania decyzji ma niezwykle istotne znaczenie przy ocenie istnienia przesłanki, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 5 kpa. Nie stanowią o faktycznej niewykonalności decyzji różnego rodzaju trudności w wykonaniu obowiązku nałożonego decyzją (wyrok NSA z dnia 18 października 2011 r. II GSK 1089/10, LEX nr 1244473). Odnosząc się natomiast do nieprawidłowości wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w oznaczeniu etykiety uznać trzeba, że częściowo mają one uzasadnione podstawy. Wbrew przekonaniu skarżącej trafnie wskazuje się na brak prawidłowego oznaczenia podmiotu odpowiedzialnego za informację na temat żywności. Według art. 8 ust.1 rozporządzenia 1169/2011 chodzi o podmiot, pod którego nazwą lub firmą jest wprowadzany na rynek dany środek spożywczy lub – jeśli podmiot ten nie prowadzi działalności w Unii – importer danego środka na rynek Unii. Art. 9 ust. 1 lit. h Rozporządzenia stanowi z kolei, że "zgodnie z art. 10-35 i z zastrzeżeniem określonych w niniejszym rozdziale wyjątków obowiązkowe jest podanie następujących danych szczegółowych: nazwa lub firma i adres podmiotu działającego na rynku spożywczym, o którym mowa w art. 8 ust. 1". Rzeczywiście z przepisów tych wynika rozróżnienie pomiędzy firmą, a nazwą podmiotu. Dla zasadności podniesionego przez organ argumentu nie ma to jednak znaczenia. Sama skarżąca formułując ten zarzut, nie podała, jakiej nazwy używa. Tymczasem organ wskazał, że jako podmiot dokonujący powiadomienia Głównego Inspektora Sanitarnego o wprowadzeniu do obrotu po raz pierwszy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej została wskazana " H. Sp. z o. o. S.K.A E. [...], podczas gdy na ulotce informacyjnej i opakowaniu jednostkowym podano, że jest to "S. [...], [...]". W istocie zatem nie chodzi zatem o rozróżnienie między nazwą, a firmą, ale w ogóle o rozbieżne oznaczenie skarżącej. W literaturze wskazuje się, że słowo "firma" w języku prawnym i prawniczym oznacza nazwę, pod którą przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą lub zawodową, czyli występuje w stosunkach obrotu. Firma pełni przede wszystkim funkcję indywidualizującą przedsiębiorcę w stosunkach obrotu. Przedsiębiorca jest nie tylko uprawniony, ale i zobowiązany do posługiwania się firmą, w szczególności, gdy dokonuje czynności prawnych w zakresie swojego przedsiębiorstwa [zob. W. Popiołek, w: Kodeks cywilny. Komentarz (red. K. Pietrzykowski), Suplement, Warszawa 2003, s. 18–19 wraz z podaną tam literaturą i orzecznictwem). Słusznie organ wskazał na treść art. 127 Kodeksu spółek handlowych, jako przepis szczególny w stosunku do przepisów kodeksu cywilnego dotyczących firmy. Przepis § 1 art. 127 ksh stanowi, że firma spółki komandytowo-akcyjnej powinna zawierać nazwiska jednego lub kilku komplementariuszy oraz dodatkowe oznaczenie "spółka komandytowo-akcyjna''. Dopuszczalne jest używanie w obrocie skrótu "S.K.A ( § 2 ). Warto zauważyć, że sposób oznakowania o jakim mowa w art. 127 § 1 ksh nie budził wcześniej zastrzeżeń samej skarżącej, która w piśmie z dnia 1 kwietnia 2015r. "na podstawie kontroli zobowiązała się do znakowania według zaleceń oraz zgodnie z art.127 KSH pełnej nazwy firmy na wszelkich partiach wyprodukowanych produktów ( opakowania, ulotka informacyjna )". Uzasadniona jest także uwaga organów dotycząca projektu opakowania i ulotki informacyjnej suplementu diety, gdzie wykaz składników otoczki suplementu diety został poprzedzony sformułowaniem "skład" co jest niezgodne z art. 18 pkt 1 powołanego już Rozporządzenia NR 1169/2011, według którego "wykaz składników rozpoczyna się lub jest poprzedzony właściwym nagłówkiem, który składa się z wyrazu "składniki" lub zawiera ten wyraz (...) ".Nieprzekonująca jest argumentacja skarżącej, według której ten sposób oznaczenia nie ma zastosowania, gdy chodzi o składniki otoczki. Z powołanego przepisu jednoznacznie wynika, że chodzi o wszystkie składniki, oznaczające stosownie do art. 2 ust.2 lit. f rozporządzenia nr 1169/2011 każdą substancję i produkt, w tym środki aromatyzujące, dodatki do żywności, enzymy spożywcze, oraz każdy komponent składnika złożonego, użyte przy wytworzeniu, lub przygotowywaniu danego środka spożywczego i nadal obecne w produkcie gotowym, nawet, jeśli ich forma uległa zmianie; pozostałości nie uważa się za składniki. Nie jest natomiast uzasadniony zarzut użycia w składzie przedmiotowego suplementu diety krzemionki wytrąconej i stearynianu magnezu, które zdaniem organów nie są wymienione w zał. II do Rozporządzenia Komisji (UE) Nr 1129/2011 z dnia 11 listopada 2011 r. zmieniającego załącznik II do Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 poprzez ustanowienie unijnego wykazu dodatków do żywności (Dz. Urz. UE L 295 z dnia 12.11.2011r. z póżn. zm.). Trafnie zauważyła skarżąca, że "stearynian magnezu" stanowi sól magnezową kwasu stearynowego, zaś kwas stearynowy to nasycony kwas tłuszczowy, wobec czego "stearynian magnezu" — jako sól magnezowa kwasu tłuszczowego — został dopuszczony w załączniku II do Rozporządzenia 1129/2011 do stosowania jako dodatek do żywności pod numerem E: 470b. "Krzemionka wytrącona" stanowi natomiast postać dwutlenku krzemu, wobec czego "krzemionka wytrącona" - jako dwutlenek krzemu - została dopuszczona w załączniku II do Rozporządzenia 1129/2011 do stosowania jako dodatek do żywności pod numerem E: 551, w tym w postaci tabletek i tabletek powlekanych (załącznik II do Rozporządzenia 1129/2011 tabela Część E, numer kategorii 0). 5 Rozporządzenia 1333/2008). Trzeba dodać, że obie te substancje zostały wymienione w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 listopada 2010r. w sprawie dozwolonych substancji dodatkowych ( DZ. U z 2010r. Nr 232, poz. 1525 ) pod poz. 176 – E 470b – sole magnezowe kwasów tłuszczowych w tym stearynian magnezu oraz pod poz. 227 – E 551 dwutlenek krzemu. Należy też wskazać, że nawet w sytuacji, gdyby zastrzeżenia organu były usprawiedliwione rozstrzygnięcie w tym zakresie było przedwczesne z uwagi na brak odniesienia się do wspomnianego już przepisu art. 54 ust. 1 rozporządzenia 1169/2011, zgodnie z którym środki spożywcze wprowadzone na rynek lub opatrzone etykietą przed dniem 13 grudnia 2014r. które nie spełniają wymogów rozporządzenia mogą pozostawać w obrocie do czasu wyczerpania zapasów tych środków. Skoro bezspornym jest, że opatrzenie suplementu diety etykietą miało miejsce przed 13 grudnia 2013r., nie można było nakazać doprowadzenia wadliwego zdaniem organu znakowania do stanu zgodnego z przepisami, chyba, że suplement nie pochodził już z zapasów. Tej jednak okoliczności organ nie wskazał. Spółka natomiast w piśmie z dnia 2 czerwca 2015r. w odpowiedzi na zapytanie organu, dotyczącego stanu magazynowego B. podała ten stan w .ilości 41 600 sztuk. Należało zatem sprawdzić, czy cały ten stan można było uznać za zapasy w rozumieniu powołanego przepisu. Organ nie uzasadnił przy tym na jakiej podstawie uważa, że możliwość wykorzystania zapasów nie dotyczy produktów, które zostały wyprodukowane (zgłoszone do GIS) 12 grudnia 2014r, czyli jeden dzień od stosowania wymienionego rozporządzenia tj. przed dniem 13 grudnia 2014r. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 27 ust.1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Zgodnie z art. 1 pkt 6 ustawy z 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej ( Dz.U. 2015.1412 ze zm.) Inspekcja Sanitarna jest powołana do realizacji zadań z zakresu zdrowia publicznego, w szczególności poprzez sprawowanie nadzoru nad warunkami zdrowotnymi żywności i żywienia, przy czym nadzór ten dotyczy jakości zdrowotnej żywności (art. 4 ust. 1 pkt 3a cyt. ustawy). W myśl zaś art. 27 ust. 1 ustawy "w razie stwierdzenia naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych, państwowy inspektor sanitarny nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie w ustalonym terminie stwierdzonych uchybień". Użyta w tym przepisie forma nakazuje nie może być traktowana jako jedyny sposób rozstrzygnięcia. Usunięcie stwierdzonych uchybień może polegać, stosownie do okoliczności, również na nałożeniu określonego zakazu. W ramach swoich uprawnień organ inspekcji sanitarnej był uprawniony do zastosowania środka w postaci zakazu wprowadzającej w błąd prezentacji i reklamy przedmiotowego suplementu diety. Takie rozwiązanie było związane z faktem jednorazowej prezentacji i reklamy, która w dacie podejmowania decyzji już nie była kontynuowana. Nadal jednak jest dostępna w miesięczniku w którym była publikowana. Organ zaś nie mógł posiadać wiedzy, czy nie będzie nadal upowszechniana. Należy również zaznaczyć, że wobec opisania w uzasadnieniu decyzji, na czym polegała niedozwolona reklama, nie było potrzeby ponownego jej opisywania w samej sentencji, co także w tej kwestii pozwala zarzut skarżącej uznać za nieuzasadniony. Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i c) oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2017r. poz. 1369 ) należało uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. w zakresie pkt.3 decyzji. W pozostałej części skargę na podstawie art. 151 wspomnianej ustawy oddalono. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 i § 14 ust.1 pkt.1 lit. c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie ( Dz. U z 2015r. poz. 1800 zez mianami ). Koszy obejmują uiszczony wpis od skargi w kwocie [...]złotych, koszty zastępstwa procesowego adwokata w wysokości [...] złotych i [...] złotych z tytułu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.