II SA/Lu 466/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 10 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego - w zakresie wniosku W. Ś. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie p o s t a n a w i a odrzucić wniosek o przywrócenie terminu. Postanowieniem z dnia 25 czerwca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej jako "p.p.s.a."), odrzucił skargę W. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że pomimo skutecznego doręczenia skarżącemu w dniu 24 maja 2018 r. wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie, skarżący w zakreślonym siedmiodniowym terminie nie wykonał tego obowiązku. Odpis powyższego postanowienia doręczono skarżącemu prawidłowo w dniu 17 sierpnia 2018 r. (potwierdzenie odbioru – k. 36). Skarżący - reprezentowany przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu w osobie [...] Ł. S. – wniósł zażalenie na ww. postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zażalenie skarżącego uznał za oczywiście uzasadnione i działając w trybie autokontroli przewidzianym w art. 195 § 2 p.p.s.a., postanowieniem z dnia 19 września 2018 r. uchylił własne postanowienie z dnia 25 czerwca 2018 r., odrzucające skargę W. Ś.. W uzasadnieniu Sąd zgodził się z zarzutem zażalenia wskazującym na wadliwość doręczonego skarżącemu wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi. Wskazał, że przedmiotowe wezwanie zawierało w swej treści sprzeczne informacje odnośnie długości terminu na jego wykonanie. Podano w nim bowiem, że nałożony obowiązek należy wykonać w terminie siedmiu dni, a jednocześnie, w pouczeniu o rygorze jego niewykonania, zakreślono termin dwumiesięczny, wynikający z art. 299 § 3 p.p.s.a. W dniu 3 października 2018 r. reprezentujący skarżącego [...] Ł. S. złożył wniosek z dnia 2 października 2018 r. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie. Do wniosku tego załączył egzemplarz skargi własnoręcznie podpisany przez skarżącego. Jako przyczynę uchybienia terminu wskazał błędne przekonanie skarżącego odnośnie długości terminu do wykonania wezwania, wynikające z wadliwego pouczenia go przez Sąd o tej okoliczności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W ocenie Sądu powołany wyżej przepis znajduje zastosowanie w przedmiotowej sprawie, albowiem w okolicznościach niniejszej sprawy wniosek skarżącego z dnia 2 października 2018 r. o przywrócenie terminu do usunięcia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie, uznać należy za niedopuszczalny. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtowany jest pogląd, który Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela, iż czynności procesowe polegające na złożeniu środka zaskarżenia od orzeczenia wydanego na skutek uchybienia przez stronę terminowi i wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności wykluczają się wzajemnie zarówno z powodu konkurencyjności zawartych w nich wniosków, zmierzających do wywołania przeciwstawnych skutków procesowych, ale i sprzeczności wewnętrznej ich podstaw. Wniosek o przywrócenie terminu jest bowiem oparty na ustaleniu, że do uchybienia terminowi doszło, jednakże nastąpiło to bez winy strony, która w takim wniosku wskazuje przyczyny usprawiedliwiające to uchybienie. Natomiast zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi na skutek uchybienia przez stronę terminu do dokonania czynności procesowej jest oparte na twierdzeniu, że do uchybienia nie doszło, a sąd zajął w tej kwestii błędne stanowisko (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 6 października 2015 r. sygn. akt II OZ 935/15; z dnia 25 lutego 2016 r. sygn. akt II OZ 197/16; z dnia 10 marca 2016 r. sygn. akt II OZ 209/16 oraz z dnia 6 lipca 2016 r. sygn. akt II OZ 709/16 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Skoro zatem skarżący złożył w niniejszej sprawie zażalenie na postanowienie z dnia 25 czerwca 2018 r., kwestionując zawartą w nim ocenę, iż uchybił zakreślonemu terminowi do uzupełnienia braku formalnego skargi, za niedopuszczalne uznać należy jednoczesne złożenie przez niego wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności procesowej. Niezależnie od powyższego należy wskazać, że gdyby nawet wniosek skarżącego nie został poprzedzony zażaleniem na postanowienie o odrzuceniu skargi, i tak podlegałby odrzuceniu jako spóźniony. Należy bowiem zauważyć, że jako przyczynę uchybienia terminu do podpisania skargi skarżący wskazał okoliczność, iż został wadliwie pouczony o długości tego terminu, przez co pozostawał w błędnym przekonaniu, że nałożony obowiązek winien wykonać w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia wezwania. Tak określona przyczyna uchybienia terminu ustała jednak bezsprzecznie w dniu 17 sierpnia 2018 r., tj. wraz z doręczeniem skarżącemu postanowienia z dnia 25 czerwca 2018 r., w treści którego zawarta była informacja, że skarżącemu przysługiwał siedmiodniowy (a nie dwumiesięczny) termin na uzupełnienie wskazanego braku skargi. W konsekwencji uznać należy, że siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie tego terminu, wynikający z art. 87 § 1 p.p.s.a. i biegnący od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, upływał w dniu 24 sierpnia 2018 r. Skarżący wniosek w tym przedmiocie złożył natomiast dopiero w dniu 3 października 2018 r., a zatem czynności tej dokonała z uchybieniem ustawowego terminu. Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 88 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.