II SA/Lu 47/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Sidor,, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Starszy asystent sędziego Marcin Małek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 lutego 2012 r. sprawy ze skargi G. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. W dniu [...] sierpnia 2011 r. G. Z. zwrócił się do Wójta Gminy J. o wydanie zaświadczenia o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W złożonym wniosku wyjaśnił, iż przedmiotowe zaświadczenie jest mu niezbędne - zgodnie z treścią art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy Prawo budowlane - w celu dokonania zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego położonego w miejscowości P. P. w obrębie działki nr [...]. Jako zamierzony sposób użytkowania tego obiektu wnioskodawca wskazał działalność usługową związaną z obróbką metali, polegającą na czyszczeniu elementów metodą pneumatycznej obróbki ściernej (piaskowanie). Postanowieniem z dnia [...] października 2011 r., Nr [...] Wójt Gminy J. odmówił wydania zaświadczenia o żądanej przez G. Z. treści. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż w dniu [...] sierpnia 2011 r. zwrócił się do Biura Projektów i Architektury w L. - autora obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy J. zatwierdzonego Uchwałą Nr XX/62/88 Gminnej Rady Narodowej w J. z dnia 27 maja 1988 r., zmienioną Uchwałą Nr XXIX/237/2002 Rady Gminy J. z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. Urz. Woj. Lub. Nr 123, poz. 2625 z dnia 23 października 2002 r.) i Uchwałą Nr VII/46/2007 Rady Gminy J. z dnia 19 czerwca 2007 r. (Dz. Urz. Woj. Lub. Nr 148, poz. 2707 z dnia 14 września 2007 r.) o interpretację, czy planowana przez G. Z. działalność może być realizowana na działce nr [...] w miejscowości [...], zlokalizowanej na terenach zabudowy zagrodowej, oznaczonych w miejscowym planie symbolem RM. Z uzyskanej od Biura Projektów Urbanistyki i Architektury w L. opinii wynikało, iż podstawowym przeznaczeniem obszaru o symbolu RM są domy mieszkalne. Funkcję uzupełniającą na tym obszarze spełnia działalność rolnicza i usługowa związana z rolnictwem oraz obsługa produkcji żywności, natomiast plan nie przewiduje lokowania na tym obszarze usług uciążliwych. Autor planu uznał zatem, iż program obróbki metali nie może być uznany za funkcję zgodną z planem. Powołując się na powyższą opinię organ I instancji stanął na stanowisku, iż prowadzenie planowanej przez G. Z. działalności na działce nr [...] naruszałoby interesy właścicieli działek sąsiednich oraz byłoby niezgodne z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na powyższe postanowienie G. Z. wniósł zażalenie do organu wyższej instancji, w którym podniósł, iż żądane przez niego zaświadczenie winno być wydane na podstawie prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. W ocenie strony organ I instancji nie był władny do występowania do autora miejscowego planu o zajęcie stanowiska w niniejszej sprawie i wydania postanowienie jedynie w oparciu o uzyskaną opinię. Zdaniem G. Z. Wójt Gminy J. nie przeprowadził niezbędnego postępowania wyjaśniającego, a ponadto nie wskazał na jakiej podstawie uznał działalność polegającą na czyszczeniu elementów metodą pneumatycznej obróbki ściernej za uciążliwą i niezwiązaną z działalnością usługową dla rolnictwa. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r., Nr [...] – zaskarżonym w niniejszym postępowaniu – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało w mocy postanowienie pierwszoinstancyjne. Organ odwoławczy wskazał, iż położona w miejscowości P. P. działka nr [...] znajduje się w obszarze oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy J. symbolem 1 RM 8 wyznaczonym pod tereny zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod domy mieszkalne oraz budynki gospodarcze, służące prowadzeniu działalności i obsługi produkcji żywności. W świetle § 22 planu na przedmiotowym terenie dopuszcza się usługi nieuciążliwe wbudowane w budynki mieszkalne lub wolno stojące (z zakresu handlu, gastronomii i rzemiosła usługowego, ze szczególnym uwzględnieniem obsługi produkcji żywności) W związku z powyższym unormowaniem Kolegium uznało, iż Wójt Gminy J. nie mógł wydać G. Z. zaświadczenia o żądanej treści, gdyż zamierzonego przez niego sposobu użytkowania budynku gospodarczego nie da się pogodzić z funkcją terenu, na którym położona jest działka nr ew. [...]. Sprzeczność ta dotyczy tak funkcji podstawowej tego obszaru, jak i funkcji uzupełniającej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stanęło na stanowisku, iż z uwagi na pozostające w związku ze sobą art. 219 k.p.a. i art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy - Prawo budowlane, przysługuje mu – jako organowi odwoławczemu – prawo odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści. Wydanie zaświadczenia z uwzględnieniem powyższych przepisów ma szczególny charakter, bowiem przepis prawa materialnego wymaga aby organ wydający zaświadczenie nie tylko przytoczył treść ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale dokonał również oceny zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego na cel określony we wniosku danego podmiotu. W ocenie organu z woli ustawodawcy wkracza więc tak wydane zaświadczenie w zakres spraw zastrzeżonych do rozstrzygania decyzją administracyjną. Organ odwoławczy podkreślił jednocześnie, iż brak jest podstaw by kwestionować zasadność zwrócenia się przez Wójta Gminy J. do autora planu miejscowego o wyrażenie opinii w niniejszej sprawie. Praktyka taka wprawdzie nie znajduje oparcia w przepisach prawa, lecz trudno ją uznać za jego naruszenie. Przepisy prawa obowiązujące przy wydawaniu zaświadczeń nie określają bowiem w kazuistyczny sposób zakresu czynności, jakie może podjąć organ wydając stosowne orzeczenie. Organ odwoławczy przyjął więc, iż uzyskana opinia dała organowi I instancji jedynie potwierdzenie jego stanowiska. Organ II instancji nie przychylił się do twierdzenia żalącego, iż planowana przez niego działalność nie jest działalnością uciążliwą i błędnie została za taką uznana przez organ I instancji. Tym samym Kolegium nie podzieliło poglądu, iż obróbkę metali metodą pneumatyczną należy zaliczać do działalności nieuciążliwej, ponieważ nie została objęta przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397). Organ uznał bowiem, iż niezakwalifikowanie danej działalności jako przedsięwzięcie mogące oddziaływać na środowisko nie przesądza, iż nie jest to działalność o charakterze uciążliwym. Kolegium przyznało, że wprawdzie organ I instancji dopuścił się pewnych uchybień w procedurze wydania zakwestionowanego postanowienia, a jego uzasadnienia ma poniekąd lakoniczny charakter, jednakże nie są to wady tej wagi, aby zobowiązywały organ odwoławczy do uchylenia tego orzeczenia, tym bardziej, że odpowiada ono przepisom prawa. Kolegium nie podzieliło natomiast naruszenia przez organ odwoławczy art. 124 § 1 k.p.a. poprzez wymienienie w nagłówku postanowienia Urzędu Gminy J. zamiast Wójta tejże gminy. Podpis Wójta Gminy J. pod orzeczeniem nie może bowiem zostać inaczej odczytany, jak tylko i wyłącznie oznaczenie organu właściwego do wydania postanowienia. Również oznaczenie adresata orzeczenia dopiero w rozdzielniku postanowienia nie stanowi zdaniem Kolegium naruszenia powołanego przepisu, bowiem unormowanie to nie zawiera jakichkolwiek wskazań czy wytycznych dotyczących miejsca oznaczenia strony. G. Z. zaskarżył powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. We wniesionej skardze domagał się uchylenia rozstrzygnięć organów obu instancji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania: 1) art. 138 §1 pkt 2 i § 2 w zw. z art. 144 k.p.a., polegające na zaniechaniu uchylenia postanowienia organu I instancji obarczonego istotnymi uchybieniami proceduralnymi tj: - naruszeniem art. 107 § 1 w zw. z art. 144 k.p.a. polegającym na niezawarciu w treści postanowienia organu I instancji oznaczenia organu administracji publicznej, oznaczenia strony postępowania oraz powołania pełnej podstawy prawnej, podczas gdy jest to obligatoryjny element rozstrzygnięcia; - naruszeniem art. 217 § 1 i 2 k.p.a. i 218 § 1 k.p.a. polegającym na niewydaniu zaświadczenia o żądanej przez skarżącego treści, podczas gdy przy właściwym zastosowaniu przepisów prawa miejscowego tj. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organ I instancji winien dojść do słusznego wniosku, iż wnioskowana działalność jest zgodna z ustaleniami planu, - naruszeniem art. 7 k.p.a. - wobec braku wykorzystania przez organ I instancji wszystkich możliwości w celu załatwienia sprawy w interesie obywatela, jak również przepisu art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 218 § 2 k.p.a. wobec braku zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, tzn. nie podjęcie nawet próby ustalenia na czym polegałaby działalność usługowa skarżącego jak również na czym miałaby polegać jej rzekoma uciążliwość; - naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a. wobec braku zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem postanowienia umożliwienie jej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; 2) art. 7 k.p.a. - wobec braku wykorzystania wszystkich możliwości w celu załatwienia sprawy w interesie obywatela, jak również przepisu art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 218 §2 k.p.a., wobec braku zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, tzn. nie podjęcie nawet próby ustalenia na czym polegałaby działalność usługowa skarżącego, jak również na czym miałaby polegać jej rzekoma uciążliwość, do czego zobowiązany był nie tylko organ I ale i II instancji; 3) art. 107 § 1 w zw. z art. 144 k.p.a. polegające na niezawarciu w treści postanowienia organu II instancji podpisów z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osób upoważnionych do wydania postanowienia oraz powołania pełnej podstawy prawnej i oznaczenia strony, podczas gdy są to obligatoryjne elementy rozstrzygnięcia; Skarżący postanowieniu organu II instancji wytknął ponadto naruszenie prawa materialnego - § 3 ust. 1 pkt. 9 i § 22 ust. 2 lit. "c" miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy J. (Uchwała nr VIl/46/2007 Rady Gminy J. z dnia 19 czerwca 2007 r.) - poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię regulacji zawartych w tym planie i uznanie, że zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego na cele działalności gospodarczej jest sprzeczny z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie skarżącego, wobec powyższych uchybień organów obu instancji konieczne jest wyeliminowanie z obrotu prawnego wskazanych rozstrzygnięć. Skarżący podniósł ponadto, iż organy w żaden sposób nie wyjaśniły, na jakiej podstawie uznały działalność, którą chce on prowadzić za uciążliwą. Podkreślił iż nie kwestionuje, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy J. nie zakładają lokowania działalności uciążliwych na wskazanej przez niego działce, lecz stwierdził, że planowana przez niego działalność, tj. obróbka metalu polegająca na czyszczeniu elementów metodą pneumatycznej obróbki ściernej nie jest działalnością uciążliwą, o czym świadczy chociażby fakt, iż nie została wskazana w rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Skarżący zarzucił organom, iż stwierdzenie, że "prowadzenie tego typu działalności naruszałoby interesy właścicieli działek sąsiednich poprzez obniżenie wartości ich nieruchomości" pozbawione jest podstaw. Podkreślił, iż w toku postępowania wyjaśniał, że uciążliwość planowanej działalności zamknie się w granicach jego działki. Skarżący podniósł, iż odmowa wydania zaświadczenia o żądanej przez niego treści, uniemożliwi dokonania formalnej zmiany użytkowania budynku, przez co nie będzie mógł wykonywać wybranej przez siebie działalności gospodarczej, co gwarantuje mu w art. 20 i art. 22 Konstytucja RP, a także ustawa o swobodzie działalności gospodarczej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sąd administracyjny sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafności wykładni tych przepisów. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o powyższe przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany – stosownie do art. 134 p.p.s.a. – zarzutami i wnioskami skargi, uznał, że skarga G. Z. nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie z dnia [...] listopada 2011 r. oraz poprzedzające je postanowienie Wójta Gminy J. z dnia [...] października 2011 r. nie naruszają bowiem prawa w stopniu kwalifikującym je do wyeliminowania z obrotu prawnego. Skarżący, chcąc dokonać zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego położonego na działce nr [...] w miejscowości P. P., zwrócił się do organu I instancji, o wydanie zaświadczenia, którego wymaga art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.). Jako planowany sposób użytkowania powyższego budynku skarżący wskazał działalność usługową polegającą na obróbce metali poprzez czyszczenie elementów metodą pneumatycznej obróbki ściernej. Zaskarżonym postanowieniem utrzymano w mocy postanowienie pierwszoinstancyjne odmawiające wydania zaświadczenia o żądanej przez G. Z. treści. Zgodnie z art. 217 k.p.a. zaświadczenie stanowi dokument urzędowy, zawierający potwierdzenie istniejących obiektywnie faktów lub stanu prawnego, wydane przez właściwy organ administracji na żądanie osoby ubiegającej się o nie. Przesłanki wydania zaświadczenia określa § 2 powołanego przepisu i jako jedną z nich przewiduje w pkt 1 nakazanie wydania go przez przepis prawa, a w pkt 2 wykazanie przez osobę ubiegającą się o nie interesu prawnego w jego wydaniu. W myśl art. 218 § 1 k.p.a. spełnienie tego wymogu obliguje organ do wydania zaświadczenia wówczas, gdy żądanie dotyczy potwierdzenia faktów lub stanu prawnego wynikających z prowadzonej przez niego ewidencji, rejestrów lub innych posiadanych przez organ danych. Nie wyklucza to oczywiście możliwości przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, lecz jedynie w ograniczonym – koniecznym zakresie (art. 218 § 2 k.p.a.). Należy bowiem podkreślić, iż postępowanie dotyczące wydawania zaświadczeń stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego, ale jednak postępowania administracyjnego, obowiązującego organy administracyjne przy podejmowaniu czynności materialno - technicznych, polegających na urzędowym potwierdzeniu stanu faktycznego lub prawnego. Postępowanie to służy tylko potwierdzeniu w formie urzędowej określonych okoliczności faktycznych lub prawnych. Tryb zaświadczeniowy nie może natomiast służyć rozstrzyganiu o określonych prawach czy obowiązkach osoby wnioskującej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1399/07). W przedmiotowej sprawie wydanie zaświadczenia o żądanej przez skarżącego treści nie mogło być oparte jedynie na prowadzonych przez organ ewidencji, rejestrach bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Sporządzenie żądanego przez skarżącego zaświadczenia wymagałoby zatem analizy treści odpowiednich przepisów planu zagospodarowania przestrzennego gminy J. (zatwierdzonego uchwałą Nr XX/62/88 Gminnej Rady Narodowej w J. z dnia 27 maja 1988 r., zmienionej uchwałą Nr XXIX/237/2002 Rady Gminy J. z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Dz. Urz. Woj. Lub. Nr 123, poz. 2625 z dnia 23 października 2002 r. i uchwałą Nr VII/46/2007 Rady Gminy J. z dnia 19 czerwca 2007 r. – Dz. Urz. Woj. Lub. Nr 148, poz. 2707 z dnia 14 września 2007 r.) i dokonania przez organ oceny, czy wskazane przez skarżącego zamierzenie inwestycyjne jest sprzeczne z tymi przepisami. Kłoci się to z istotą zaświadczenia, którego rolą jest potwierdzenie istniejącego już ustalonego stanu faktycznego czy prawnego. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 25 kwietnia 2002 r. (sygn. akt VII SA/Wa 269/02) stwierdził, iż nie można w drodze zaświadczenia przesądzić o wątpliwej kwestii. Należy bowiem mieć na uwadze, iż zaświadczenie jest jedynie czynnością materialno-techniczną i urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego, a jego istota sprowadza się do tego, że nie rozstrzyga ono o żadnych prawach lub obowiązkach i nie może tworzyć nowej sytuacji prawnej. Zaświadczenie nie może rozstrzygać czegokolwiek, zwłaszcza o istnieniu lub nie istnieniu obowiązku. Jest więc zatem wyłącznie przejawem wiedzy, nie zaś woli organu administracji. Wydane zaświadczenie, ze swojej istoty, ma potwierdzać istnienie określonych faktów lub stanu prawnego. Nie można więc wydać zaświadczenia stwierdzającego nieistnienie faktów lub nieistnienie określonego stanu prawnego. Również w sytuacji gdy problematyka, której dotyczy żądanie strony jest sporna, wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem nie jest możliwe (por. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 292/06). Ubocznie podnieść należy, że wbrew zarzutom skargi przeprowadzone przez organy administracji postępowanie wyjaśniające w trybie art. 218 § 2 k.p.a., tj. żądanie od autorów planu - Biura Projektów Urbanistyki i Architektury w L. opinii w przedmiocie oceny dopuszczalności działalności gospodarczej podanej przez skarżącego - mieściło się w granicach zakreślonych powyższym przepisem i nie stanowiło ingerencji w uprawnienia innych organów. Organy rozpoznając sprawę analizowały jedynie treść wniosku skarżącego pod kątem przepisów obowiązującego prawa miejscowego, co też uczyniono posiłkując się opinią autora planu. Określenie charakteru planowanej przez skarżącego inwestycji niosło za sobą wątpliwości. Z całą pewnością należy się zgodzić ze stanowiskiem Kolegium, iż o nieuciążliwym charakterze działalności nie przesądza fakt, iż nie została ona uwzględniona w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397). Rozporządzenie to – jak słusznie zauważyło Kolegium – zawiera stypizowany wykaz inwestycji i rodzajów działalności gospodarczych, które zawsze lub potencjalnie znacząco mogą oddziaływać na środowisko. Nie można przyjąć, iż każda działalność uciążliwa będzie mogła zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem nie każda działalność o charakterze uciążliwym została uwzględniona w przepisach powyższego rozporządzenia. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania należy uznać, iż w obliczu wątpliwości, czy działalność polegająca na czyszczeniu elementów metodą pneumatycznej obróbki ściernej ma charakter usług nieuciążliwych i jednocześnie jednoznacznego brzmienia przepisów planu miejscowego, który tylko taki rodzaj działalności dopuszcza na terenie zabudowy zagrodowej o symbolu RM, organ I instancji nie mógł wydać zaświadczenia, które potwierdzałoby że działalność ta jest dopuszczalna na działce nr [...]. Rozstrzygnięcie takie naruszałoby podstawowy charakter zaświadczenia, które może potwierdzać jedynie takie okoliczności, które są jednoznaczne i niepodważalne. W pełni uzasadnione było zatem wydanie w oparciu o art. 219 k.p.a. postanowienia odmawiającego wydania G. Z. zaświadczenia o żądanej przez niego treści Sąd nie dopatrzył się także naruszenia przepisów postępowania wskazanych w skardze, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wpływu na ostateczny wynik sprawy nie mogły mieć bowiem zastrzeżenia skarżącego związane z nieprawidłowym oznaczeniem stron postępowania oraz podstawy prawnej w postanowieniu organu I instancji jak również z nieczytelnością podpisów członków a Orzekającego Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L., złożonych na postanowieniu drugoinstanycjnym. W ocenie Sądu, zarówno przebieg postępowania administracyjnego, w którym skarżący brał udział, jak i uzasadnienie rozstrzygnięcia wskazują, że organy nie naruszyły obowiązujących przepisów w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Wójta Gminy J. z dnia [...] października 2011 r. z obrotu prawnego, dlatego też skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.