II SA/Lu 485/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędziowie Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca),, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Starszy asystent sędziego Marcin Małek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 października 2012 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte z urzędu, w związku z pismem Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej z dnia 25 maja 2011 r., nr PZ.5580-18-2/11 informującym o budowie obiektu z przeznaczeniem na działalność hotelową. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził w dniu 21 lipca 2011 r. i w dniu 27 października 2011 r. oględziny, podczas których ustalił, że na działce nr 2257 oraz na działce nr 2249/1 położonych w obrębie 7 F., znajduje się budynek o bokach 14,58 m + 6,65 m + 9,04 m + 5,58 m + 1,42 m + 5,20 m + 6,66 m + 5,47 m + 1,27 m + 5,52 m + 1,29 m + 6,38 m i wysokości do okapu wynoszącej 3,97 m oraz 5,87 m do kalenicy. Obiekt usytuowany jest w odległości 0,56 m od strony północno - zachodniej i 1,68 m od strony południowo - zachodniej od ogrodzenia z działką nr ewid. 2249/1 (las), posiada konstrukcję drewnianą, ściany wyłożone sidingiem, cokół płytkami elewacyjnymi oraz dach pokryty gontem bitumicznym. Do budynku prowadzą cztery wejścia, obiekt jest wyposażony w instalację elektryczną, a wewnątrz budynku znajdują się pokoje hotelowe z pełnym węzłem sanitarnym. Organ I instancji ustalił ponadto, że obiekt jest wykończony, umeblowany i użytkowany. Ustalono ponadto , że budynek zlokalizowany jest w miejscu, gdzie uprzednio znajdowały się domki wchodzące w skład zajazdu. Geodeta A. G. - reprezentujący podczas oględzin w dniu 27 października 2011 r. Nadleśnictwo L., wskazał punkty graniczne pomiędzy działkami o nr ewid. 2257 i 2249/1. Organ uznał, że ogrodzenie od strony lasu znajduje się w linii wyznaczonej przez punkty graniczne. M. R. wyjaśnił, że domki nie były budowane przez skarżącego, a kupił je od WZGS w L. - znajdującego się w stanie likwidacji. Domki posiadały tarasy, które zostały zabudowane, przy czym inwestor nie jest w stanie określić, czy roboty te były objęte pozwoleniem na budowę Nr [...] z dnia [...]. Zdaniem skarżącego domki zostały poddane remontowi, a kilka lat temu wymieniono siding, okna i drzwi, wykonano okładzinę ścian i zmieniono uszkodzone podczas wichury pokrycie dachu. Organ I instancji ustalił, że M. R.: posiada decyzję Starosty Nr [...] z dnia [...] udzielającą pozwolenia na użytkowanie budynku gastronomicznego ze zajazdem; dokonał w dniu 6 lipca 2009 r. zgłoszenia zamiaru budowy ogrodzenia działki nr 2257 w F. (pismo Starosty Powiatowego z dnia 13 września 2011 r., Nr AIB 670.181.2011); uzyskał decyzję Nr 149/2002 z dnia 8 maja 2002 r. o pozwoleniu na rozbudowę budynku restauracji na działce nr 2257 w F., która – zdaniem organu - nie dotyczy robót budowlanych związanych z realizacją istniejącego obecnie spornego obiektu budowlanego. Na podstawie aktualnej mapy sytuacyjno - wysokościowa dla tego terenu, pobranej z zasobów Wydziału Geodezji, Kartografii, Katastru i Nieruchomości Starostwa Powiatowego, "Inwentaryzacji stanu istniejącego domków wchodzących w skład zajazdu", będącej podstawą wydania przez Starostę decyzji Nr [...] z dnia [...] udzielającej M. R. pozwolenia na użytkowanie budynku gastronomicznego ze zajazdem organ ustalił, że w miejscu istniejącego obecnie kompleksu hotelowego (o bokach 14,58 m + 6,65 m + 9,04 m + 5,58 m + 1,42 m + 5,20 m + 6,66 m + 5,47 m + 1,27 m + 5,52 m + 1,29 m + 6,38 m i wysokości 3,97 m do okapu oraz 5,87 m do kalenicy) znajdowały się cztery domki drewniane o charakterze kampingowym, przewidziane do użytkowania w okresie letnim, wchodzące w skład zajazdu, wyposażone w instalację elektryczną, wodociągową i kanalizacyjną. Z projektu zagospodarowania działki stanowiącego załącznik do pozwolenia na budowę z dnia 8 maja 2002 r. wynikało, że rozbudowa budynku restauracji znajduje się w części północno - zachodniej działki nr 2257, natomiast kompleks czterech domków campingowych w części południowo - zachodniej. Z mapy podstawowego zagospodarowania terenu działki nr 2257 z dnia 18 marca 2009 r., stanowiącej załącznik do zgłoszenia zamiaru budowy ogrodzenia z dnia 6 lipca 2009 r. wynikało także, że na ww. działce znajdowały się domki o charakterze kampingowym, wchodzące w skład zajazdu. Powyższe ustalenia – według organu I instancji wskazały, że sporny obiekt powstał po dniu 18 marca 2009 r. w warunkach samowoli budowlanej. Poza tym w ocenie tego organu przedmiotowy obiekt naruszał ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisy techniczno - budowlane. Wobec tego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...], nr [...] na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. Nr 243 poz. 1623 z 2010 r. ze zm.) nałożył na M. R. obowiązek rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku. W odwołaniu od decyzji organu I instancji M. R. - reprezentowany przez radcę prawnego A. J. zarzucił kwestionowanej decyzji, że została wydana z naruszeniem przepisów prawa tj. art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez błędne jego zastosowanie i w konsekwencji orzeczenie nakazu rozbiórki oraz naruszenie przepisów postępowania administracyjnego oraz art. 7 i art. 77 K.p.a. poprzez błąd w ustaleniach faktycznych. Poza tym podniósł, że obiekt budowlany nie został wybudowany samowolnie, w związku z czym nie zachodzą przesłanki do orzeczenia nakazu rozbiórki. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania M. R. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]., nr [...] nakładającej na M. R. obowiązek rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku o bokach 14,58 m + 6,65 m + 9,04 m + 5,58 m + 1,42 m + 5,20 m + 6,66 m + 5,47 m + 1,27 m + 5,52 m + 1,29 m + 6,38 m na działce o nr ewid. 2257 położonej w obrębie 7 F., gm. F., należącej do M. R. i na działce nr ewid. 2249/1 należącej do Skarbu Państwa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że M. R. jest właścicielem działki nr 2257 w F. wraz z istniejącą zabudową, wobec tego zgodnie z art. 52 ustawy obowiązany jest na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48 , art. 49b , art. 50a oraz art. 51 powołanej wyżej ustawy. Roboty budowlane przeprowadzone przez M. R. w rozumieniu art. 3 pkt 7 ustawy polegające na budowie budynku o bokach 14,58 m + 6,65 m + 9,04 m + 5,58 m + 1,42 m + 5,20 m + 6,66 m + 5,47 m + 1,27 m + 5,52 m + 1,29 m + 6,38 m i wysokości 3,97 m do okapu oraz 5,87 m do kalenicy zostały wykonane bez wymaganego pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy wyjaśnił, że obowiązek rozbiórki wybudowania spornego obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę został poprzedzony oceną możliwości jego legalizacji. Organ ustalił, że roboty budowlane przeprowadzone przez stronę nie są zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonego dla tego terenu oraz naruszają przepisy techniczno - budowlane w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru jezior F. – K., zatwierdzonego uchwałą Nr XXXIX/260/2002 Rady Gminy F. z dnia 8 sierpnia 2002 r., ogłoszoną w Dz. Urz. Województwa Lubelskiego Nr 111, poz. 2494 z dnia 19 września 2002 r., zmienionego uchwałą Nr IV/22/07 z dnia 7 lutego 2007 r., (Dz. Urz. Województwa Lubelskiego Nr 65 , poz. 1402 z dnia 13 kwietnia 2007 r., wynika, że teren na którym znajduje się działka nr ewid. 2257 oznaczony jest symbolem I 3 UC zajazd - usługi turystyki, miejsce obsługi podróżnych, usługi turystyki i adaptacja stanu istniejącego. Ograniczenia lokalizacyjne dot. tego terenu wynikają z przepisów szczegółowych. Zgodnie z pkt 2.1 uchwały Nr XXXIX/260/2002 Rady Gminy F.zakazuje się lokalizowania wszelkich budynków, z wyjątkiem bezpośrednio związanych z gospodarką leśną, na gruntach leśnych i w odległości mniejszej niż 30 metrów od ściany lasu", natomiast zgodnie z § 6 ust. 1 uchwały Nr IV/22/07 Rady Gminy F. "zakazuje się lokalizacji obiektów budowlanych o trwałym charakterze w pasie terenu, po zachodniej stronie drogi krajowej nr 19 o szerokości 30 m, przeznaczonym pod dobudowę drugiej jezdni wraz z urządzeniami towarzyszącymi (pkt 1) oraz że obowiązują nieprzekraczalne linie zabudowy dotyczące sytuowania obiektów budowlanych w terenie zabudowy - 35 m od zachodniej krawędzi istniejącej jezdni" (pkt 2a). Budynek będący przedmiotem niniejszego postępowania znajduje się w odległości 0,56 m od strony północno - zachodniej i 1,68 m od strony południowo - zachodniej od ogrodzenia z działką nr ewid. 2249/1 (las), wobec tego narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który pozwala na lokalizację nowych obiektów na tym terenie, w odległości nie mniejszej niż 30 m od ściany lasu. Sporny obiekt znajdujący się w odległości od 0,56 m do 1,68 m od ściany lasu strony północno - zachodniej czym narusza również obowiązujące warunki techniczno - budowlane, w zakresie lokalizacji obiektów budowlanych - § 271 ust. 2 i ust. 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z powołanych wyżej przepisów wynika, że najmniejszą odległość budynków ZL, PM, IN od granicy lasu należy przyjmować, jak odległość ścian tych budynków od ściany budynku ZL z przekryciem dachu rozprzestrzeniającym ogień, przy czym jeżeli jedna ze ścian zewnętrznych usytuowana od strony sąsiedniego budynku lub przekrycie dachu jednego z budynków jest rozprzestrzeniające ogień, wówczas odległość określoną w ust. 1 należy zwiększyć o 50%, a jeżeli dotyczy to obu ścian zewnętrznych lub przekrycia dachu obu budynków o 100% , w niniejszym przypadku 12,00 m. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie M. R. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędne zastosowanie i w konsekwencji podtrzymanie obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego. Ponadto podniósł, że organy dopuściły się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7, art. 77 oraz art. 107 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie i nieuwzględnienie w rozstrzygnięciu okoliczności mających istotny wpływ na wynik przedmiotowej sprawy, słuszny interes skarżącego oraz słuszny interes obywateli. Skarżący w uzasadnieniu skargi wyjaśnił, że nie wybudował nowego obiektu, ale dokonał jedynie remontu już istniejących domków letniskowych. Jego prace – jak wskazał – ograniczyły się do wymiany poszczególnych ich elementów oraz zastąpieniu nowymi. Podkreślił, że w rzeczywistości dokonał jedynie zabudowy domków kempingowych. Organy w ocenie skarżącego wiedziały o przedsięwziętych robotach modernizacyjnych, wynika to bowiem z inwentaryzacji stanu istniejącego domków wchodzących w skład zajazdu. Ponadto skarżący wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie można było – powołując się na stanowisko sądów administracyjnych - nakazać rozbiórki całego obiektu, lecz jedynie jego pewnej części, która zdaniem organu została wybudowana bez wymaganego pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji był art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) dalej zwana jako "ustawa", zgodnie z którym, właściwy organ nakazuje (...), w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie organy prawidłowo uznały, że M. R. wybudował na działkach nr 2257 i nr 2249/1 położonej w gminie F. bez wymaganego pozwolenia budynek letniskowy. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że na działce nr 2257 usytuowane były 4 budynki o charakterze kempingowm, a obecnie na ich miejscu znajduje się jeden budynek o bokach 14,58 m + 6,65 m + 9,04 m + 5,58 m + 1,42 m + 5,20 m + 6,66 m + 5,47 m + 1,27 m + 5,52 m + 1,29 m + 6,38 m (m.in. mapa Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej zamieszczona na k. 82 - 81 akt admin., mapa podstawowego zagospodarowania terenu z dnia 18 marca 2009r. k. 45 oraz zarys budynków według mapy przekazanej przez M. R. z dnia 21 lipca 2011r. – k. 75 - 76 akt adm. organu I instancji). W myśl art. 3 pkt 6 ustawy przez pojęcie budowy należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. W ocenie sądu M. R. wykonał roboty budowlane polegające na rozbudowie – a nie jak twierdzi remoncie - czterech drewnianych budynków letniskowych, w ten sposób, że połączył je w jeden budynek zwiększając powierzchnię zabudowy z 74,15m² na 176m², zmieniając szerokość, długość i konstrukcję dachu. Przez rozbudowę rozumie się bowiem zmianę, powiększenie parametrów istniejącego obiektu budowlanego, takich jak kubatura, wielkość, długość, szerokość czy granice obiektu (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 5 maja 2010r., sygn. akt II SA/Bd 161/10). Natomiast przez remont rozumie się wykonywanie robót niezbędnych do utrzymania obiektu w odpowiednim stanie technicznym, by nie uległ on pogorszeniu z powodu eksploatacji. Za remont nie mogą być uznane roboty, w wyniku których powstają nowe elementy – jak w przedmiotowej sprawie. Nie jest zatem remontem wykonywanie robót budowlanych, jeśli odtwarzany obiekt nie istnieje i efektem wykonania tych robót jest powstanie nowego obiektu o nowych parametrach, choćby zrealizowanego z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych pozostałych po wcześniej istniejącym obiekcie, który został rozebrany lub uległ zniszczeniu (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 7 czerwca 2011r., sygn. akt II SA/Bk 139/11, publ. Lex nr 992854 oraz wyrok NSA z dnia 16 lipca 2010r., sygn. akt II OSK 1253/09, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Zdaniem sądu organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że rozbudowa czterech domków letniskowych powstała w warunkach samowoli budowlanej. tj. bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. M. R. nie przedstawił bowiem decyzji udzielającej pozwolenia na rozbudowę drewnianych domków letniskowych poprzez ich połączenie i zwiększenie powierzchni zabudowy. Zgodnie z art. 133 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Tekst jedn.: z 2012r., poz. 270) podstawą wyrokowania sądu administracyjnego są akta sprawy. W aktach sprawy znajduje się zgłoszenie budowy ogrodzenia na działce nr 2257 w F. (nr zgłoszenia [...] z dnia [...], k. 55 akt admin. organu I instancji), pozwolenie na użytkowanie budynku gastronomicznego z zajazdem wybudowanego na działce nr 2256 (decyzja z dnia [...], Nr [...], k. 38 akt admin. organu I instancji) oraz decyzja Starosty z dnia [...] dotycząca pozwolenia na rozbudowę budynku restauracji z instalacją elektryczną na działce nr 2257 położonej w F., która – jak twierdzi skarżący – dotyczyła także 4 drewnianych domków letniskowych. Jednak okoliczność, że ww. decyzja nie dotyczy domków letniskowych wynika m.in. z mapy wykorzystanej do celów projektowych do tej decyzji, na której została zaznaczona (pogrubioną linią) i opisana w legendzie do mapy inwestycja objęta pozwoleniem na rozbudowę. Inwestycję tą określono, jako murowaną dobudowę sali oraz murowaną odbudowę i zadaszenie tarasu. Z mapy tej ponadto wynika, że na analizowanej działce usytuowane były inne obiekty nieobjęte pozwoleniem tzw. "obiekty istniejące", do których zaliczono oznaczone nr 2-5 - drewniane domki letniskowe pokryte papą w stanie dobrym (k. 40 akt admin. organu I instancji). Wobec tego powołane przez skarżącego na rozprawie przed WSA w dniu 2 października 2012r. po raz kolejny stanowisko, że decyzja z dnia 8 maja 2002r. obejmowała również zgodę na rozbudowę domków kempingowych uznać należy za niezasadne. Poza tym złożone do akt sprawy przez skarżącego dokumenty (luźne kartki, niekompletne dokumenty) w znacznej części były już przedmiotem oceny organu administracji w niniejszej sprawie. Natomiast przedstawione wybiórcze strony Dziennika Budowy nie zmieniają ostatecznie ustaleń organów i sądu, co do okoliczności, że skarżący w dalszym ciągu nie legitymuje się wymaganym pozwoleniem na budowę. Wobec powyższego bezsporne jest, że na rozpoczęcie prac polegających na rozbudowie wymagane było uzyskanie pozwolenia, a skarżący wymaganego pozwolenia nie przedstawił. Wobec tego prawidłowo organy obu instancji przyjęły, że przedmiotowa budowa powstała w warunkach samowoli budowlanej. Słusznie przy tym organy stwierdziły, że niemożliwa jest legalizacja przedmiotowego obiektu, ponieważ jego lokalizacja jest niezgodna z § 3 ust. 4.3. pkt 1 Uchwały Nr XXXIX/260/2002 Rady Gminy F. z dnia 8 sierpnia 2002 r. w sprawie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Obszaru Jezior F. – K. (Dz. Urz. Wojew. Lubel. Nr 111, poz. 2494 z dnia 19 września 2002r.), zgodnie z którym zakazuje się lokalizowania wszelkich budynków, z wyjątkiem bezpośrednio związanych z gospodarką leśną, na gruntach leśnych i w odległości mniejszej niż 30 metrów od ściany lasu. Przedmiotowy budynek letniskowy nie jest bezpośrednio związany z gospodarką leśną, a usytuowany jest w odległości 0,56 m od strony północno - zachodniej i 1,68 m od strony południowo - zachodniej od ogrodzenia z działką nr ewid. 2249/1 - lasem, wobec tego narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który pozwala na lokalizację nowych obiektów na tym terenie, w odległości nie mniejszej niż 30 m od ściany lasu. Prawidłowo również organy ustaliły, że przedmiotowy obiekt nie spełnia warunków bezpieczeństwa przeciwpożarowego określonych w § 271 ust. 2 i ust. 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto trzeba wskazać, że – wbrew zarzutom skarżącego – organ słusznie nakazał rozbiórkę całego obiektu budowlanego wskazując w decyzji wymiary jego wszystkich boków. Bezsporne bowiem jest, że skarżący dokonał samowolnej rozbudowy czterech domków w ten sposób, że powstał nowy obiekt budowlany o nowych parametrach, nowej konstrukcji dachu i dwukrotnie zwiększonej zabudowie. Z mapy sytuacyjnej znajdującej się w aktach organu I instancji (k. 82) wynika, że żadne ściany boczne "starych" obiektów nie pokrywają się ze ścianami nowowybudowanego obiektu, wobec tego powstała nowa konstrukcja budynku, która nie może pokrywać się z poprzednią. W tej sytuacji nie sposób przyjąć, że w tak zmienionym obiekcie można dokonać rozbiórki tylko nowych elementów tak, aby przywrócić obiekt do stanu poprzedniego tj. czterech niezależnych obiektów budowlanych. Zgromadzony materiał dowodowy świadczy zatem, że w niniejszej sprawie miały miejsce okoliczności, o których mowa w cyt. wyżej art. 48 ustawy. Podkreślić przy tym należy, że konstrukcja art. 48 ust. 4 tej ustawy jest jednoznaczna i kategoryczna, nie dająca organom możliwości odstąpienia od nakazania rozbiórki obiektu budowlanego, który został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę. Odnosząc się do zarzutów skargi podnieść należy także, że w sprawie nie zostały naruszone przepisy prawa procesowego. Wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie okoliczności sprawy mających wpływ na wynik sprawy zgodnie z art. 7 i 77 K.p.a. W myśl zaś art. 107 § 3 K.p.a. w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organów, wyjaśniono podstawy prawne rozstrzygnięcia z przytoczeniem właściwych przepisów prawa. Ponadto okoliczność, że organy "wiedziały" o podjętych robotach modernizacyjnych z dokonanej inwentaryzacji obiektów wchodzących w skład zajazdu, nie ma wpływu na wynik przedmiotowej sprawy odnoszącej się do rozbiórki obiektu rozbudowanego bez wymaganego pozwolenia. Mając powyższe na uwadze zaskarżona decyzja odpowiada prawu, dlatego też skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.