II SA/Lu 488/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Asesor sądowy Brygida Myszyńska-Guziur (sprawozdawca) Protokolant Sekretarz sądowy Agata Jakimiuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi K. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. K. Ł. (dalej jako "strona", "skarżący", "wnioskodawca"), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2021 r. w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego. Z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia wynika, że wnioskiem z dnia [...] stycznia 2021 r. (data wpływu do organu) skarżący zwrócił się do Prezydenta Miasta C. o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad R. B., legitymującą się orzeczeniem Obwodowej Komisji Lekarskiej do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia w C. z dnia [...] września 1974 r. zaliczającym ją do I grupy inwalidzkiej na stale. Wnioskodawca jest wnukiem rodzonego brata R. B., która jest panną i nie ma dzieci. Rodzice i rodzeństwo nie żyją. Matka wnioskodawcy M. Ł. jest bratanicą R. B.. Ponadto z rodziny, osoba niepełnosprawna posiada jeszcze cioteczne wnuczki K. K., która mieszka w miejscowości P. i jest osobą pracującą oraz A. R., która mieszka w miejscowości D. i jest zatrudniona na umowę o pracę. Tym samym wnioskodawca nie jest jedyną osobą z rodziny osoby niepełnosprawnej. Na podstawie wywiadu środowiskowego ustalono, że wnioskodawca zapewnia opiekę R. B., co uniemożliwia mu podjęcie pracy zarobkowej. Decyzją z dnia [...] lutego 2021 r. Prezydent Miasta C., odmówił stronie przyznania wnioskowanego świadczenia. Wskazując na treść art. 17 ust.1 i ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 111 ze zm. - dalej: "u.ś.r.") organ pierwszej instancji stwierdził, że nie zostały spełnione przesłanki ustawowe dotyczące obowiązku alimentacyjnego oraz daty powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki. W wyniku rozpatrzeniu odwołania strony decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie, organ odwoławczy przytoczył treść art. 17 ust.1 i ust. 1b u.ś.r. oraz art. 128 i 129 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2017 r. poz. 682 z późn. zm. – dalej jako "k.r.o.") i uznał, że w świetle przepisów Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego - skarżący nie jest spokrewniony z R. B. w stopniu uzasadniającym uznanie, że ciąży na nim obowiązek alimentacyjny. Jest krewnym w linii bocznej i z mocy prawa nie obciąża go obowiązek alimentacyjny wobec rodzeństwa ojca matki. Nie ma więc podstaw do przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad niepełnosprawną R. B.. Sam fakt sprawowania przez skarżącego faktycznej opieki nad R. B. jest okolicznością niewystarczającą dla uwzględnienia odwołania. Natomiast organ odwoławczy za zasadny uznał zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez zastosowanie art. 17 ust.1b u.ś.r. bez uwzględnienia okoliczności, że na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn.akt K38/13 doszło do uznania niekonstytucyjności części normy prawnej, w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę ze względu na datę powstania niepełnosprawności. Kolegium przytoczyło treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13, zgodnie z którym art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wskazał, że wykonanie wyżej wymienionego wyroku wymaga podjęcia niezbędnych oraz niezwłocznych działań ustawodawczych prowadzących do przywrócenia równego traktowania opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych. Ustawodawca ma w tej kwestii pewien margines swobody. Powinien wszakże uwzględnić zarówno możliwości finansowania świadczeń z budżetu państwa, jak również uszanować poprawnie nabyte prawa osób, które korzystają obecnie ze świadczeń w zaufaniu do państwa. Kolegium zwraca uwagę, że na dzień wydania decyzji ustawodawca nie dokonał zmiany omawianego przepisu mimo iż, jest on niezgodny z Konstytucją RP. W ocenie Kolegium okoliczność nieuwzględnienia w sprawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K38/13 pozostaje bez wpływu na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia bowiem na stronie nie ciąży obowiązek alimentacyjny wobec R. B.. Kolegium podzieliło stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wyrażone w wyroku z dnia [...] stycznia 2018 r. sygn.akt IV SA/G1 809/17, zgodnie z którym warunkiem koniecznym ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne w oparciu o art 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. jest przynależność wnioskodawcy do kręgu osób obciążonych wobec osoby wymagającej opieki obowiązkiem alimentacyjnym w rozumieniu przepisów k.r.o. W powołanej na wstępie skardze do tut. Sądu, strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, rozstrzygnie co do istoty sprawy i przyznanie świadczenia. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i postępowania administracyjnego poprzez: 1. naruszenie art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. poprzez nieuzasadnione uznanie i przyjęcie oraz nieuwzględnienie okoliczności spełniania przez skarżącego łącznie warunków tego przepisu przez błędną i nieprawidłową wykładnię tego przepisu, niepełnosprawna R. B. nie ma osób spokrewnionych w pierwszym stopniu w linii prostej, których obciąża obowiązek alimentacyjny, posiada wyłącznie krewnych w linii bocznej bez obowiązku alimentacyjnego, 2. naruszenie przepisu szczególnego art. 17 ust. 1a u.ś.r. poprzez jego niezastosowanie i pominięcie oraz nieuzasadnione uznanie i przyjęcie, że osobom innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu świadczenie nie przysługuje, skarżący sprawuje osobiście faktyczną całodobową opiekę nad R. B., z którą zamieszkuje, jako jedyny krewny z rodziny i spełnia kryteria określone w art. 17 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 17 ust. la u.ś.r., 3. naruszenie całokształtu regulacji przedmiotu rozstrzygnięcia poprzez nieuwzględnienie zasad i nakazów Konstytucji RP (art. 2,18,71), wyroków Trybunału Konstytucyjnego, w tym wyroku z dnia 13.11.2006 r. sygn. P 23/05, wyroków NSA z dnia 5.11.2015 r. sygn. akt I OSK 1062/14,, a dnia 13.11.2015 r. sygn. akt 1 OSK 1286/14, z dnia 12.05.2017 r. sygn. akt I OSK 328/16, wyroku WSA w Lublinie z dnia 3.03.2020 r. sygn. akt II SA/Lu 705/19, 4. naruszenie przepisów i standardów postępowania administracyjnego art.7,77,80,107 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie sprawy, nieustalenie istotnych w sprawie faktów, dowolną ocenę dowodów i uznaniowość przy podejmowaniu decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że sprawuje faktyczną opiekę nad 95-letnią R. B., z którą mieszka w domu będącym własnością K. K.. Dla R. B. jest krewnym w linii bocznej, bez obowiązku alimentacyjnego. Podopieczna jest siostrą nieżyjącego od 1994 r. dziadka skarżącego. Sprawowanie opieki uniemożliwia mu podjęcie pracy zarobkowej. Wyjaśnił, że R. B. ma trzy bratanice: K. K. i A. R., zamieszkałe w województwie pomorskim oraz M. L., mieszkającą w C.. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze. zm.); dalej jako: "p.p.s.a.", sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 p.p.s.a. stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Oceniając, w świetle powołanych wyżej kryteriów, zaskarżoną decyzję, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że nie jest dopuszczalne oparcie decyzji odmownej na tej części przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r., która została uznana za niezgodną z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP – wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn.. akt K 38/13. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej do Sądu decyzji stanowią przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych, która w art. 17 ust. 1-5 zawiera regulacje dotyczące przyznawania świadczenia pielęgnacyjnego. Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Ponadto stosownie do art. 17 ust. 1a u.ś.r., osobom, o których mowa w ust. 1 pkt 4, innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, w przypadku gdy spełnione są łącznie następujące warunki: 1) rodzice osoby wymagającej opieki nie żyją, zostali pozbawieni praw rodzicielskich, są małoletni lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 2) nie ma innych osób spokrewnionych w pierwszym stopniu, są małoletnie lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 3) nie ma osób, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Wobec powyższego należy stwierdzić, że prawo do świadczenia pielęgnacyjnego przysługuje jedynie wtedy, gdy są spełnione łącznie powyższe przesłanki. Jak wynika z akt sprawy, skarżący sprawuje opiekę nad R. B. – swoją cioteczną babcią (siostrą ojca matki). Nie ulega również wątpliwości fakt, że skarżący jest spokrewniony z R. B. w linii bocznej w trzecim stopniu, a zatem nie jest osobą o której mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych. W związku z powyższym w przedmiotowej sprawie spór dotyczy wykładni powołanego wyżej art. 17 u.ś.r. i stwierdzenia, czy osobie, której nie obciąża obowiązek alimentacyjny względem członka rodziny, legitymującego się orzeczeniem o niepełnosprawności w stopniu znacznym i która rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad tym niepełnosprawnym członkiem rodziny, przysługuje świadczenie pielęgnacyjne. Zdaniem Sądu wykładnia językowa art. 17 ust. 1 u.ś.r. jednoznacznie wskazuje, że do kręgu osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego nie wchodzą osoby, na których nie ciąży obowiązek alimentacyjny. Podkreślić należy, że kwestie obowiązku alimentacyjnego uregulowane zostały w k.r.o. i te przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Prawodawca nie dopuszcza modyfikowania tego zbioru podmiotów poprzez jego rozszerzenie o osoby w przepisach k.r.o. nie wymienione, ale związane bliskimi więzami faktycznymi, czy też np. wchodzące do kręgu spadkobierców. Brak obowiązku alimentacyjnego pomiędzy wnioskodawcą i osobą, którą się opiekuje, wyklucza przyznanie wnioskowanego świadczenia. W ocenie Sądu niedopuszczalne byłoby stosowanie wykładni rozszerzającej i uzupełnianie zakresu podmiotowego osób uprawnionych. Takie działanie nosiłoby bowiem znamiona zabiegu prawotwórczego, niedozwolonego dla interpretatora tekstu prawnego, który co do zasady jedynie odtwarza normy prawne zawarte w tym tekście, a nie je tworzy lub rozbudowuje (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 24 maja 2018 r. sygn. akt IV SA/Gl 177/18). Podkreślenia wymaga, że wpływ na kształtowanie rozwiązań prawnych dotyczących określenia uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego bez wątpienia miało orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego. Zarówno w wyroku z 15 listopada 2006 r. sygn. akt P 23/05 (OTK-A 2006, nr 10, poz. 151), jak i w wyrokach z 18 lipca 2008 r. sygn. akt P 27/07 oraz z 22 lipca 2008 r. sygn. akt P 41/07, Trybunał Konstytucyjny nie zakwestionował jako niekonstytucyjnego warunku obowiązku alimentacyjnego pomiędzy osobą sprawującą opiekę a podopiecznym. Wręcz przeciwnie, wyraził pogląd, że z woli ustawodawcy nie sam fakt opieki nad osobą niepełnosprawną, czy też rezygnacja dla jej sprawowania z zatrudnienia, lecz szczególna więź prawna pomiędzy osobą opiekuna a osobą niepełnosprawną wyróżnia grupę uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego. Przez odesłanie do przepisów ustawy - Kodeks rodzinny i opiekuńczy przepisy art. 17 ust. 1 i 1a u.ś.r. jednoznacznie wskazują krąg osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, ograniczając go do osób zobowiązanych do alimentacji. Uznając odmowę przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w niniejszej sprawie za prawidłową należy wskazać na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 grudnia 2013 r. (I OPS 5/13), w której przyjęto, że osobie, której nie obciąża obowiązek alimentacyjny względem pełnoletniego członka rodziny legitymującego się orzeczeniem o niepełnosprawności w stopniu znacznym i która nie podejmuje lub rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad tym niepełnosprawnym członkiem rodziny, w stanie prawnym przed dniem [...] stycznia 2013 r. nie przysługuje świadczenie pielęgnacyjne na podstawie art. 17 ust. 1 i 1a ustawy o świadczeniach rodzinnych. W tym miejscu należy zaznaczyć, że wprawdzie art. 17 u.ś.r., który podlegał interpretacji przez NSA został następnie znowelizowany i obecnie ma zmodyfikowane brzmienie (przewidując szerszy krąg podmiotów uprawionych do świadczenia pielęgnacyjnego), jednak nie uległ zmianie zapis, który uzależnia prawo do takiego świadczenia od istnienia obowiązku alimentacyjnego między opiekunem i niepełnosprawnym. Dlatego też stanowisko NSA wyrażone w tej uchwale, jak też powołane przez Sąd argumenty na jego poparcie należy uznać za wciąż aktualne. W uchwale tej NSA zwrócił uwagę, że pierwotnie świadczenie pielęgnacyjne przysługiwało tylko w wypadku opieki sprawowanej przez rodziców lub opiekunów nad dzieckiem. Na skutek wyroków Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2008r. sygn. akt P 27/07 (OTK-A 2008, nr 6, poz. 107) i z dnia 22 lipca 2008 r. sygn. akt P 41/07 (OTK-A 2008, nr 6, poz. 109), którymi uznano za sprzeczne z Konstytucją RP pominięcie wśród osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego innych członków rodziny, na których spoczywa obowiązek alimentacyjny, sprawujących opiekę nad niepełnoletnim, niepełnosprawnym członkiem rodziny, a także nad innym członkiem rodziny wymagającym opieki, ustawodawca rozszerzył krąg osób uprawnionych do tego świadczenia. W każdej jednak z kolejnych wersji prawnych przyjmowano warunek, by osoba świadcząca opiekę była obciążona w stosunku do podopiecznego obowiązkiem alimentacyjnym. Ustawodawca uznawał więc, że jednym z warunków, od których zależy powstanie prawa do tego świadczenia, jest to, aby opiekę wykonywała osoba obciążona wobec podopiecznego obowiązkiem alimentacyjnym, i mimo wielokrotnych zmian ustawy o świadczeniach rodzinnych od warunku tego nie odstąpił. NSA wskazał, że Trybunał Konstytucyjny w powołanych wyżej wyrokach nie zakwestionował jako niekonstytucyjnego warunku obowiązku alimentacyjnego pomiędzy osobą sprawującą opiekę a podopiecznym. Wręcz przeciwnie, wyraził pogląd, że z woli ustawodawcy nie sam fakt opieki nad osobą niepełnosprawną, czy też rezygnacja dla jej sprawowania z zatrudnienia, lecz szczególna więź prawna pomiędzy osobą opiekuna a osobą niepełnosprawną wyróżnia grupę uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego. NSA podniósł, że celem omawianych uregulowań jest to, by osoba zmuszona do rezygnacji z zatrudnienia w związku z wykonywaniem ciążącego na niej obowiązku alimentacyjnego sama nie popadła w niedostatek, tracąc źródło utrzymania. Nie jest natomiast intencją ustawodawcy wspieranie wszystkich osób, które dobrowolnie podejmują się opieki nad niepełnosprawnym członkiem szeroko rozumianej rodziny. Wyniki wykładni gramatycznej omawianych przepisów, ich znaczenie językowe, są zatem zgodne z rezultatem wykładni systemowej i funkcjonalnej. NSA podkreślił wyraźnie, że treść omawianych przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych nie może być uzupełniona przez inne rozumienie zakresu podmiotowego obowiązku alimentacyjnego, niż to wynika z Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Skarżący, jako wnuk brata nie jest osobą zobowiązaną do alimentacji wobec osoby wymagającej opieki. Warunkiem koniecznym ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne w oparciu o art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. jest przynależność wnioskodawcy do kręgu osób obciążonych wobec osoby wymagającej opieki obowiązkiem alimentacyjnym w rozumieniu przepisów k.r.o. Zatem brak obowiązku alimentacyjnego po stronie osoby ubiegającej się o świadczenie pielęgnacyjne na podstawie powołanych przepisów, stanowi negatywną przesłankę do przyznania takiego świadczenia. Reasumując, zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów wskazywanych w skardze ani innych przepisów, które mogłoby stanowić podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji. Rozstrzygając w sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokonało prawidłowej wykładni art. 17 ust. 1 pkt 4 i art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) u.ś.r. oraz właściwie zastosowało wskazane przepisy w odniesieniu do ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych. Okolicznością niezbędną do ubiegania się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w oparciu o art. 17 ust. 1 pkt 4 u.s.r. jest przynależenie przez wnioskodawcę do grupy osób zobowiązanych alimentacyjnie względem niepełnosprawnego. Brak spełnienia powyższego warunku oznacza zaś niemożność przychylenia się do wniosku. Skarżący jako zstępny rodzeństwa osoby niepełnosprawnej bez wątpienia nie mieści się w powyższym kręgu podmiotów, a zatem prawidłowo rozpoznające sprawę organy uznały, że brak jest podstaw do uwzględnienia jego wniosku. Sąd nie stwierdził również naruszeń zarzuconych w skardze przepisów postępowania. Przepisy art. 7, art. 7a i art. 77 § 1 k.p.a. zobowiązują organy do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, podejmowania czynności dowodowych na wniosek strony lub z urzędu, uwzględnienia interesu strony i interesu społecznego, rozstrzygania niedających się usunąć wątpliwości co do treści normy prawnej na korzyść strony oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Tym regułom organy nie uchybiły. Nie było bowiem kwestionowane w sprawie, że skarżący sprawuje faktycznie opiekę nad cioteczną babcią, jak również i to jaki jest zakres tej opieki. Mając powyższe rozważania na uwadze, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.