II SA/Lu 49/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Protokolant Referent stażysta Kinga Górka, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 maja 2018 r. sprawy ze skargi O. P. S. A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę. Decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...]Burmistrz W., na podstawie art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 353 ze zm.; obecnie: t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1405 ze zm. – dalej jako "ustawa"), po rozpatrzeniu wniosku O. P. S.A. z siedziba w W., odmówił wydania decyzji i określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] nr [...] "W. C." na działce nr ewid. [...] – obręb [...], we W. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podał, że O. P. S.A. w W. – reprezentowana przez A.-P. Sp. z o.o. w W. – z wnioskiem o ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla wskazanego wyżej przedsięwzięcia zwróciła się w dniu [...] lutego 2017 r. W piśmie z dnia [...] lutego 2017 r. inwestor uzupełnił następnie braki formalne wniosku. W toku postępowania właściciele oraz mieszkańcy sąsiednich budynków wnosili pisemnie i telefonicznie zastrzeżenia, nie wyrażając zgody na budowę przedmiotowej stacji bazowej. Pierwszy protest, podpisany przez 72 osoby, wpłynął do organu pierwszej instancji w dniu [...] marca 2017 r., kolejny, podpisany przez 272 osoby, w dniu [...] marca 2017 r. Na podstawie złożonego wniosku organ pierwszej instancji ustalił, że inwestor, w ramach projektowanej inwestycji, planuje wykonanie systemu antenowego zainstalowanego na maszcie rurowym mocowanym na dachu budynku oraz urządzeń zasilająco-sterujących umieszczonych w szafach technicznych na dachu budynku stacji. Antena zamocowana na wieży ma zostać połączona z urządzeniami nadawczo-sterującymi za pomocą kabli antenowych (feederów, światłowodów). Powołując przepis art. 80 ust. 2 ustawy organ pierwszej instancji wskazał, że decyzję środowiskową wydaje się po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stwierdził, że w świetle ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta W., przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej we W. z dnia [...] lutego 2004 r. (Dz. Urz. Woj. Lubel. z dnia 30 kwietnia 2004 r. Nr 78, poz. 1382), działka nr [...] znajduje się na obszarze oznaczonym w planie symbolem C.12MW,MN,U, przeznaczonym pod zabudowę wielorodzinną, jednorodzinną i usługi, do którego to obszaru odnosi się § 5 ust. 2 pkt 1 i 2 ustaleń ogólnych ww. uchwały. W ocenie organu pierwszej instancji, użyte w tym przepisie sformułowanie "przeznaczenie części terenu pod usługi lub zakłady rzemieślnicze nie zakłócające funkcji mieszkalnych obszaru" (pkt 2 lit. "e") czy też "zakaz realizacji usług, których uciążliwość wykracza poza granice własnej działki" (pkt 1 lit. "d"), wskazuje na konieczność uwzględnienia zasad wolności zagospodarowania w odniesieniu do terenu większego niż działka przeznaczona pod planowaną inwestycję. Warunkiem wprowadzenia usług jest bowiem to, że ich charakter nie może zakłócać funkcji mieszkaniowej terenu. Zaplanowane przez inwestora przedsięwzięcie – w ocenie organu – będzie natomiast zakłócać ustaloną dla tego obszaru funkcję mieszkaniową, co wyraża się w konflikcie mieszkańców. O. P. S.A. wniosła odwołanie od ww. decyzji organu pierwszej instancji, domagając się jej uchylenia w całości i orzeczenia co do istoty sprawy poprzez ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia, ewentualnie uchylenia decyzji organu pierwszej instancji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Zaskarżonej decyzji pierwszoinstancyjnej Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności: 1. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewskazanie w uzasadnieniu faktycznym decyzji dowodów, na których oparł się organ pierwszej instancji rozstrzygając sprawę, ustalając jej stan faktyczny, a także poprzez brak wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa oraz poprzez wydanie orzeczenia wbrew zgromadzonemu materiałowi dowodowemu; 2. art. 104 i art. 105 k.p.a. poprzez niedziałanie przez Burmistrza W. w niniejszym postępowaniu w granicach i na podstawie przepisów prawa oraz poprzez zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, prowadzące do dowolnego i niepopartego dowodami stanowiska, iż obiekt budowlany, jakim jest stacja bazowa, jest niezgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz będzie naruszać harmonię i ład ukształtowany istniejącą zabudową; 3. art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. art. 6, art. 7 oraz art. 8 k.p.a. poprzez niedziałanie przez Burmistrza W. w niniejszym postępowaniu w granicach i na podstawie przepisów prawa, niestanie na straży zasady praworządności oraz prowadzenie niniejszego postępowania w taki sposób, iż nie pogłębiało to zaufania obywateli do organów Państwa; 4. art. 71 ust. 2 pkt 2 i art. 73 ust. 1 ustawy poprzez odmowę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia. Przekazując odwołanie organowi drugiej instancji Burmistrz W. w piśmie z dnia [...] sierpnia 2017 r. podtrzymał stanowisko wyrażone w decyzji z dnia [...] lipca 2017 r. Dodatkowo wskazał, że w 2015 r. Starosta W. prowadził postępowanie w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dla O. P. S.A. W dniu [...] września 2015 r. Starosta wydał decyzję nr [...] odmawiającą udzielenia pozwolenia na budowę masztu kratowego wraz z systemem antenowym i urządzeniami teletechnicznymi na dachu budynku zlokalizowanego na przedmiotowej działce. W motywach odmowy organ architektoniczno-budowlany stwierdził, że przedmiotowa inwestycja jest niezgodna z planem miejscowym, bowiem jej realizacja w terenie zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i jednorodzinnej zakłócałaby funkcje mieszkaniowe obszaru, zaś uciążliwość tej inwestycji wykracza poza granice działki inwestycyjnej. Wojewoda L. decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty W. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., decyzją ostateczną z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] (zaskarżoną w niniejszej sprawie), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza W. W uzasadnieniu Kolegium na wstępie podkreśliło, iż z art. 80 ust. 2 ustawy wynika wprost, że w razie obowiązywania na danym obszarze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wydanie pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach możliwe jest wyłącznie wówczas, gdy zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami planu. W przypadku zatem stwierdzenia niezgodności lokalizacji planowanej inwestycji z ustaleniami planu, dalsze prowadzenie postępowania w przedmiocie wydania tej decyzji jest zbędne i niecelowe, bowiem ocena zgodności z planem wyprzedza każdą inna ocenę. Organ odwoławczy podniósł, że kwestią sporną w niniejszej sprawie jest interpretacja ustaleń zawartych w § 5 ust. 2 pkt 2 lit. "e" miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta W. W tym względzie Kolegium w całości podzieliło wykładnię tego przepisu dokonaną przez Wojewodę L. w ww. decyzji z dnia [...] listopada 2015 r. Zaznaczyło przy tym, że skarga złożona przez inwestora na tę decyzję została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 30 marca 2016 r. sygn. akt II SA/Lu 932/15. Organ odwoławczy stwierdził że przedsięwzięcie będące przedmiotem niniejszej sprawy, podobnie jak w przypadku postępowania prowadzonego przez organy administracji architektoniczno-budowlanej w 2015 r., dotyczy działki nr [...] a więc przeznaczonej w miejscowym planie pod tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej MN, wielorodzinnej MW i usługowej U. Przepisem planu miejscowego pozwalającym ustalić dopuszczalny charakter usług na przedmiotowym terenie, jest § 5 ust. 2 pkt 2 lit. "e" planu Zgodnie z jego treścią na analizowanym obszarze dopuszcza się przeznaczenie części terenu pod usługi lub zakłady rzemieślnicze nie zakłócające funkcji mieszkaniowych obszaru. Warunkiem wprowadzenia usług jest zatem to, że ich charakter nie może zakłócać funkcji mieszkaniowej terenu. Wprawdzie pojęcie "usługi nie zakłócające funkcji mieszkaniowych" jest pojęciem nieostrym, jednak niezależnie od zastosowanej wykładni – zdaniem Kolegium – pozwala na ustalenie, jaki rodzaj działalności jest dopuszczalny na przedmiotowym terenie. Kolegium wskazało, że uwzględniając wykładnię gramatyczną należy sięgnąć do wyjaśnienia rozumienia słowa "zakłócać" w języku polskim. W Słowniku Języka Polskiego (Wydawnictwo Naukowe PWN) przez pojęcie to rozumie się "naruszać ustalony porządek, równowagę czegoś, harmonię, ład". W ocenie organu drugiej instancji, działalność stacji bazowej telefonii komórkowej może wiązać się z uciążliwościami, w szczególności w zakresie oddziaływania emocjonalnego i psychologicznego na właścicieli i użytkowników działek sąsiednich, o czym w niniejszej sprawie świadczą liczne, zbiorowe protesty mieszkańców sąsiedniego terenu. Omawiane postanowienia planu chronią zaś mieszkańców przed tego typu uciążliwościami, głównie poprzez wymóg utrzymania tradycyjnej funkcji zabudowy mieszkaniowej i usługowej. Kolegium dodatkowo wskazało, że w świetle § 8 ust. 8 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta W. ("Telekomunikacja"), w obszarze objętym planem przewidziane są tereny pod usługi łączności. Podzielając stanowisko Burmistrza W., że lokalizacja ww. przedsięwzięcia jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, organ odwoławczy odstąpił od ustosunkowania się do pozostałych zarzutów odwołania, uznając, że w tej konkretnej sytuacji nie mają one istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia wniosku o wydanie decyzji środowiskowej. O. P. S.A. w W. – reprezentowana przez radcę prawnego A. G.-N. – wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na ww. decyzję organu drugiej instancji. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci: 1. obrazy art. 6, art. 7 i art. 8 w zw. z art. 77 § 1, w zw. z art. 78 § 1 k.p.a., polegającej na oparciu ww. decyzji i jej uzasadnienia na dowolnej argumentacji w oderwaniu od materialnych przepisów prawa i obowiązków organu w tym zakresie, w szczególności na odstąpieniu od zasady, iż organy administracji działają na podstawie przepisów prawa, dążąc do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego , oceniając na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona oraz stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, prowadząc postępowanie w sposób racjonalny i budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, 2. niewłaściwego zastosowania art. 80 ust.2 ustawy, poprzez przyjęcie, że planowana inwestycja jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co uniemożliwiło organowi wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a także niezauważenia przez organ, że w świetle zebranych materiałów i decyzji organu pierwszej instancji postępowanie w sprawie wydania decyzji środowiskowej winno zostać umorzone. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. oraz poprzedzającej ją Burmistrza W. Ponadto wniosła o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł, że w niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. nie dokonało w zasadzie własnych ustaleń czy ponownej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, przyjmując jako własne ustalenia dokonane przez organ pierwszej instancji. Jedyne samodzielne ustalenia organu odwoławczego sprowadziły się w zasadzie do próby interpretacji § 5 ust.2 pkt 2 lit. "e" miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie dopuszczalnego charakteru usług na analizowanym obszarze w sposób niezakłócający jego funkcji mieszkaniowych. Sprzeczność inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego została uzasadniona przez organ wykładnią gramatyczną słowa "zakłócać", która ma potwierdzać tezę, że dopuszczalne w analizowanym obszarze usługi w żaden sposób nie mogą wpłynąć na standard zamieszkiwania okolicznych mieszkańców, bowiem uciążliwości związane z działaniem stacji bazowej mogą negatywnie oddziaływać (uciążliwości emocjonalne i psychologiczne) na właścicieli i użytkowników działek sąsiednich, o czym świadczą zbiorowe protesty mieszkańców. Zdaniem pełnomocnika inwestora, taka interpretacja zapisów planu miejscowego jest niedopuszczalna, nieuzasadniona i w istocie stanowi niepoparte żadnym przepisem dywagacje organu odwoławczego. Skarżąca zwróciła uwagę, że organ drugiej instancji w trakcie postępowania odwoławczego nie analizował lokalizacji inwestycji na przedmiotowej działce nr [...], jak również jej charakteru i funkcji (instalacja dachowa) w odniesieniu do konkretnych zapisów planu miejscowego dotyczących terenu oznaczonego symbolami: C12 MW,MN,U, z podstawową funkcją zabudowy wielorodzinnej lub jednorodzinnej o dopuszczalnej wysokości zabudowy do 3 lub 4 kondygnacji oraz możliwości realizacji usług wbudowanych lub wolnostojących, które nie zakłócają funkcji mieszkaniowej obszaru i których uciążliwość nie wykracza poza granice działki inwestycyjnej. Organ odwoławczy, podobnie jak Burmistrz W., nie dokonał "umiejscowienia" inwestycji w konkretnym miejscu analizowanego terenu. Skarżąca podkreśliła, że planowana do realizacji stacja bazowa telefonii komórkowej ma zostać wybudowana na dachu istniejącego budynku mieszkalnego, a zatem jej posadowienie nie zakłóci funkcji mieszkaniowej analizowanego obszaru, a jej ewentualna uciążliwość ze względu na umiejscowienie anten i promieniowanie elektromagnetyczne występujące w miejscach niedostępnych dla ludności, nie będzie wykraczało poza granice przedmiotowej działki. Fakt protestów okolicznych mieszkańców i niepoparte dowodami zarzuty dotyczące wpływu stacji bazowej na ich zdrowie, stan emocjonalny czy psychiczny, zdaniem inwestora, nie świadczą o niezgodności inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również nie mogą stanowić jedynego powodu wydania decyzji odmownej. W ocenie skarżącej, przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Ponadto realizacja stacji bazowej telefonii komórkowej w terenie zabudowy mieszkaniowej - jako realizacja funkcji uzupełniającej (usługowej) - będzie pozostawać z funkcją podstawową w ścisłym związku . Skarżąca spółka zwróciła uwagę, że Burmistrz W. przez okres przeszło pięciu miesięcy prowadził postępowanie, występował do organów ochrony środowiska o opinie, analizował przedłożone przez inwestora dokumenty, wzywał do wyjaśnień i uzupełnień dokumentacji. Skarżąca zasugerowała, że być może dopiero pod wpływem protestów mieszkańców, w końcowym, a nie we wstępnym etapie postępowania, organ pierwszej instancji zinterpretował zapisy planu miejscowego w sposób, który uzasadniał stanowisko o odmowie wydania decyzji środowiskowej dla planowanego przedsięwzięcia. Jednocześnie organ ten potwierdził, że planowane przedsięwzięcie nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wobec powyższego, organ odwoławczy winien był ustalić, czy postępowanie przed organem pierwszej instancji nie powinno podlegać umorzeniu, czego również nie uczynił. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Nie dotyczy to jedynie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla drogi publicznej, dla linii kolejowej, dla przedsięwzięć Euro 2012, dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, dla inwestycji w zakresie terminalu, dla inwestycji związanych z regionalnymi sieciami szerokopasmowymi, dla budowli przeciwpowodziowych realizowanych na podstawie ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych, dla inwestycji w zakresie budowy obiektów energetyki jądrowej lub inwestycji towarzyszących oraz dla strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej realizowanej na podstawie ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych. Analiza akt niniejszej sprawy potwierdza słuszność stanowiska organów obu instancji, iż określona we wniosku O.P.S.A. w W. z dnia [...] lutego 2017 r. (data wpływu do organu) o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lokalizacja projektowanego przez inwestora przedsięwzięcia, polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] nr [...] "W. C." na działce nr ewid. [...] we W., nie spełnia warunku zgodności z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co uniemożliwiało rozpatrzenie ww. wniosku poprzez wydanie decyzji pozytywnej. Bezspornym pozostaje, że dla działki nr ewid. [...], objętej zamierzeniem inwestora, obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Miasta W., przyjęty uchwałą Nr [...]Rady Miejskiej we W. z dnia [...] lutego 2004 r. (Dz. Urz. Woj. Lubel. z 2004 r. Nr 78 poz. 1382). W świetle § 5 ust. 2 oraz rysunku graficznego planu, wskazane działki leżą w obszarze o przeznaczeniu: zabudowa wielorodzinna, jednorodzinna, usługi, oznaczonym symbolem "C.12 MW,MN,U" Przekonanie o braku zgodności przedmiotowego przedsięwzięcia z ustaleniami planu miejscowego organy wywiodły z treści § 5 ust. 2 pkt 1 lit "d" i pkt 2 lit. "e" ww. uchwały. Przypomnieć należy, że pierwszy z tych przepisów formułuje zakaz realizacji na terenie zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (MW) usług, których uciążliwość wykracza poza granice własnej działki. Drugi zaś stanowi, że na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (MN) dopuszcza się przeznaczenie części terenu pod usługi lub zakłady rzemieślnicze nie zakłócające funkcji mieszkaniowych obszaru. W ocenie organów, lokalizacja projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr ewid. [...], naruszałaby przytoczone postanowienia planu miejscowego, bowiem uciążliwość tego obiektu o funkcji usługowej, wykraczałaby poza granice działki inwestycyjnej oraz zakłócałaby funkcje mieszkaniowe obszaru. W ocenie Sądu ze stanowiskiem tym należy się zgodzić. Interpretacja przytoczonych przepisów planu miejscowego wskazuje, że wolą organu stanowiącego gminy było wyeliminowanie możliwości lokalizowania na terenie zabudowy mieszkaniowej usług, które w jakikolwiek sposób kolidowałyby z podstawową – mieszkaniową funkcją obszaru (MN), a także usług, których uciążliwość mogłaby być w jakikolwiek sposób odczuwalna poza terenem działki inwestora (MW). Zastrzeżenie to obejmuje zatem znacznie szerszy katalog przedsięwzięć, niż tylko przedsięwzięcia mogące zawsze bądź potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Uchwałodawca w przytoczonych regulacjach nie odwołał się bowiem do zakresu, czy też rodzaju oddziaływania określonego przedsięwzięcia, lecz do pojęcia "uciążliwości" związanej z jego funkcjonowaniem. Zestawiając natomiast określoną działalność usługową z funkcją mieszkaniową terenu, uchwałodawca nie posłużył się wyłącznie warunkiem "zgodności", lecz sformułował dalej idące ograniczenie, tj. warunek braku (jakiegokolwiek) zakłócania wskazanej funkcji podstawowej. Organy obu instancji słusznie uznały, że w przypadku lokalizacji obiektu w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej, powyższe warunki nie zostaną zachowane. Nie budzi wątpliwości Sądu, że uciążliwości związane z funkcjonowaniem projektowanej stacji, przede wszystkim zaś związane z faktem promieniowania wywoływanego przez wchodzące w jej skład anteny, będą odczuwalne również poza granicami działki nr ewid. [...], przekładając się na stan emocjonalny oraz psychiczny, a w konsekwencji również zdrowotny, mieszkańców sąsiednich terenów. W tym znaczeniu przedmiotowy obiekt będzie zatem również zakłócał mieszkaniową funkcję danego obszaru. Należy bowiem podkreślić, że funkcja mieszkaniowa polega na zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, jednak realizacja tych potrzeb nie ogranicza się tylko do budynku mieszkalnego, gdyż potrzeby związane z zamieszkaniem z natury obejmują takie funkcje życiowe jak wypoczynek czy rekreację, wykraczając przez to poza obręb budynku mieszkalnego. Z tego powodu funkcji mieszkaniowej terenu nie sposób ograniczać wyłącznie do budynku mieszkalnego (por. wyrok NSA z dnia 23 października 2008 r. sygn. akt II OSK 1285/07, LEX nr 516796). Fakt lokalizacji w obszarze zabudowy mieszkaniowej spornej stacji bazowej – ze względu na oddziaływanie na stan emocjonalny i psychiczny okolicznych mieszkańców (którego dowodem są ich liczne protesty złożone w toku postępowania), będzie więc niewątpliwie zakłócać funkcję rekreacyjną danego terenu, która stanowi nieodłączny element funkcji mieszkaniowej. Organy administracji orzekające w niniejszej sprawie zasadnie zatem przyjęły, że zaprojektowana lokalizacja przedmiotowego przedsięwzięcia jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przez co nie jest możliwe ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla tej inwestycji. Zgodność lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest natomiast - w świetle art. 80 ust. 2 ustawy – podstawowym kryterium oceny zamierzeń strony ubiegającej się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jeżeli plan miejscowy nie przewiduje przeznaczenia terenu pod określone przedsięwzięcie, to organ ma obowiązek, wobec braku zgodności przedsięwzięcia z planem, wydać decyzję odmowną w sprawie środowiskowych uwarunkowań, bez konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym bez konieczności badania rzeczywistego wpływu planowanej działalności na środowisko ani przeprowadzenia postępowania uzgodnieniowego z innymi organami. (por. wyroki NSA: z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OSK 829/11, LEX nr 1252202 oraz z dnia 26 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2628/11, LEX nr 1337407, a także wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 23 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 48/14, LEX nr 1465548 oraz wyrok WSA w Lublinie z dnia 30 września 2010 r., sygn. akt II SA/Lu 335/10, LEX nr 753782). Brak zgodności lokalizacji przedsięwzięcia będącego przedmiotem niniejszej sprawy z planem miejscowym, przesądzał zatem o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań, czyniąc zbędną również weryfikację zarzutów inwestora, jakoby inwestycja ta nie należała do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W okolicznościach niniejszej sprawy nie bez znaczenia pozostaje również fakt, iż O. P. S.A. w 2015 r. występowania z wnioskiem do Starosty W. o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr ewid. [...] we W., który to wniosek spotkał się z odmową Starosty orzeczoną decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...], zaś u podstaw tej odmowy legło stwierdzenie przez organ architektoniczno-budowlany, iż lokalizacja tego rodzaju obiektu na wskazanej działce narusza postanowienia § 5 ust. 2 pkt 1 i 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta W., przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej we W. z dnia [...] lutego 2004 r. Powołana decyzja Starosty W. (k. 385-386 akt adm.) została bowiem następnie utrzymana w mocy decyzją Wojewody L. z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...], od której skargę złożoną przez inwestora Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił prawomocnym wyrokiem z dnia 30 marca 2016 r. sygn. akt II SA/Lu 932/15. Powyższy wyrok zaakceptował zatem ocenę prawną organów wskazującą na brak zgodności lokalizacji spornej stacji bazowej z postanowieniami planu miejscowego i jest o tyle istotny, że zgodnie z art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Przepis ten dotyczy prawomocności materialnej orzeczenia, która polega na związaniu tym orzeczeniem określonych podmiotów. Istota przedmiotowej mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu wyraża się w tym, że także inne sądy i inne organy państwowe, a w wypadkach przewidzianych w ustawie - także inne osoby, muszą brać pod uwagę fakt istnienia oraz treść prawomocnego orzeczenia sądu (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2000 r., II CKN 655/98, LEX nr 51062). Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.