II SA/Lu 496/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca),, Sędzia WSA Iwona Tchórzewska, Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Bałaban, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 listopada 2017 r. sprawy ze skargi L. W. na decyzję Wojewody L. z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wygaszenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oddala skargę. Zaskarżoną do Sądu decyzją z [...] marca 2017 r., znak: IF [...], Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania L. W. (dalej: skarżący), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] grudnia 2016 r., znak: [...], odmawiającą wygaszenia decyzji wydanej z up. Prezydenta Miasta przez Głównego Architekta Miasta [...] z dnia [...] listopada 1999 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej państwu G. i L. W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego na działce nr [...] przy ul. [...] w [...], w części dotyczącej warunku zawartego w pkt 3 decyzji zobowiązującego inwestora do rozbiórki istniejącego budynku przed oddaniem do użytkowania nowo wybudowanego budynku mieszkalnego. Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy: L. W. i G. W. decyzją z [...] lutego 1999 r. znak: [...] uzyskali warunki zabudowy dla realizacji budynku mieszkalnego - środkowy segment szeregowca z warunkiem zawartym w punkcie 2 nakazującym istniejący budynek po wybudowaniu nowego należy rozebrać. Prezydent Miasta [...] decyzją z [...] listopada 1999 r. znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego szeregowego ze zobowiązaniem inwestorów zapisanym w punkcie 3 do: "rozbiórki obiektów tymczasowych związanych z wykonywaniem robót budowlanych, przed zgłoszeniem obiektu do użytkowania, co dotyczy również obiektów stałych, których rozbiórka warunkowała docelowo możliwość realizacji nowego obiektu". W dniu [...] kwietnia 2007 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta [...], potwierdzeniem Nr [...]/07 przyjął od G. W. i L. W. zgłoszenie o zakończeniu budowy i przystąpieniu do użytkowania budynku mieszkalnego z instalacjami wewnętrznymi i przyłączami na działce nr ewid.[...] przy ul. [...] w [...], zrealizowanego na podstawie wskazanej powyżej decyzji o pozwoleniu na budowę, informując jednocześnie, że nie wnosi sprzeciwu do użytkowania ww. budynku. Pismem z [...] listopada 2016 r. skarżący wniósł o stwierdzenie wygaśnięcia punktu 3 zawartego w decyzji z [...] listopada 1999 r., zobowiązującego go do rozbiórki istniejącego budynku mieszkalnego przed oddaniem nowego budynku do użytkowania. Jako podstawę prawna swojego żądania wskazał art. 162 § 2 pkt 1, art. 155 oraz art. 156 § 1 pkt 5,6 k.p.a. Z uzasadnienia wniosku wynika, że żądnie strony dotyczy przede wszystkim wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu na budowę w zakresie zobowiązania do rozbiórki "starego budynku". Strona powoływała się na wpis w księdze wieczystej Kw 18497 o dożywotniej służebności użytkowania tego budynku na rzecz poprzedniej właścicielki działki; ta okoliczność dla Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury wskazywała na niemożliwość wykonania rozbiórki istniejącego budynku, a tym samym warunek z punktu 3 decyzji z [...] listopada 1999 r. stał się bezprzedmiotowy. Wydział poinformował skarżącego również o tym, że istniejący na działkach nr [...] budynek zostaje utrzymany w liniach zabudowy usługowo-mieszkaniowej i nie narusza ustaleń aktualnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie powoduje obniżenia estetyki otoczenia. Prezydent Miasta [...] decyzją z [...] grudnia 2016 r. odmówił wygaszenia decyzji wydanej z up. Prezydenta Miasta przez Głównego Architekta Miasta [...] z dnia [...] listopada 1999 r. o pozwoleniu na budowę, w części dotyczącej warunku zawartego w pkt 3 decyzji zobowiązującego inwestora do rozbiórki istniejącego budynku przed oddaniem do użytkowania nowo wybudowanego budynku mieszkalnego. Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji przeanalizował przesłanki zastosowania w sprawie artykułu 162 § 1 k.p.a. i stwierdził, że w niniejszej sprawie nie są one spełnione. Podmioty stosunku administracyjnoprawnego pozostają nadal tożsame, nie przestał także istnieć przedmiot stosunku prawnego, czyli budynek mieszkalny przeznaczony do rozbiórki. Nie zaistniała też sytuacja, braku możliwości wykonania decyzji, na skutek zmiany stanu faktycznego. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 162 § 1 k.p.a., poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie nie zachodzi przesłanka bezprzedmiotowości, w sytuacji, gdy okoliczności faktyczne i prawne w niniejszej sprawie, tj. uwzględnienie przedmiotowego budynku w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, uzyskanie zgody na użytkowanie, niemożliwość realizacji celu decyzji z dnia [...] listopada 1999 r., w części dotyczącej rozbiórki, wskazują jednoznacznie na fakt, iż owa decyzja stała się bezprzedmiotowa, we wskazanej części i organ winien stwierdzić jej wygaśnięcie. Skarżący wskazywał również na niewyczerpujące wyjaśnienie stanu faktycznego oraz brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej tej decyzji. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] marca 2017 r., Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu odnosząc się do zarzutu bezprzedmiotowości decyzji z [...] listopada 1999 r. z uwagi na uwzględnienie budynku posadowionego w południowej części działki nr [...] przy ul. [...] w [...], w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r., organ odwoławczy stwierdził jego bezzasadność. Zapisy § 27 ust. 3 aktualnie obowiązującego na tym terenie planu miejscowego, dopuszczające możliwość uzupełnienia funkcji mieszkaniowej o funkcje usługowe poprzez wprowadzenie nieuciążliwych usług do budynku mieszkalnego i zmianę sposobu użytkowania jego części lub realizację nieuciążliwych obiektów usługowych wolnostojących w granicach istniejących własności pod warunkiem, że wielkość działki umożliwia ich usytuowanie zgodnie z przepisami prawa budowlanego, mogłyby mieć znaczenie, gdyby budynek nie miał orzeczonego nakazu rozbiórki. Organ zwrócił uwagę, że decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana na podstawie: decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] lutego 1999 r., znak: [...]. [...], w której zawarty był w pkt 2 warunek: "Istniejący budynek po wybudowaniu nowego należy rozebrać" oraz ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego [...] Zespołu Miejskiego (uchwała nr [...]) oraz planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego "[...]" (uchwała nr [...]), zgodnie, z którymi przedmiotowa działka znajdowała się na terenie oznaczonym symbolem [...] z przeznaczeniem pod zabudowę budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym. Uchwalenie w 2002 r. dla tego terenu, nowego planu zagospodarowania przestrzennego nie uczyniło obowiązku rozbiórki, orzeczonego w 1999 r., bezprzedmiotowym. Wygaśnięcie planu zagospodarowania przestrzennego, w oparciu, o który wprowadzono obowiązek rozbiórki, nie usuwa przyczyny wydania takiego warunku i w dalszym ciągu istnieje, bowiem podmiot, przedmiot decyzji i niewykonany obowiązek wynikający z dalej obowiązującej normy prawnoadministracyjnej. Jeżeli nowe przepisy prawne nie przewidują uregulowań, co do losu decyzji wydanych przed wejściem ich w życie i wydanych na odmiennych podstawach prawnych, to decyzje są nadal wiążące, pomimo, że przestała istnieć podstawa prawna, która uzasadniała jej wcześniejsze wydanie. Organ drugiej instancji powołał się na utrwalone orzecznictwo sądów administracyjnych, w którym dominuje pogląd, że decyzja nakazująca rozbiórkę budynku nie staje się bezprzedmiotowa na skutek zaistniałych zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Również wbrew argumentom odwołania, nie można uznać, że bezprzedmiotowość decyzji wynika z faktu, iż rozbiórka budynku w obrębie działki skarżącego spowoduje zawalenie się tego budynku, który w części znajduje się na na sąsiednich nieruchomościach. Według organu, obowiązek rozbiórki został orzeczony odrębnymi decyzjmi również w stosunku do tej części budynku, która posadowiona jest na sąsiednich działkach nr [...], przy ul. K. [...] w [...]. Bezzasadny jest również zarzut dotyczący naruszenia art. 7 k.p.a. i art.107 § 3 k.p.a. bowiem to, że skarżący nie zgadza się z przyjętym przez organ I instancji sposobem rozstrzygnięcia sprawy, nie oznacza wadliwego ustalenia stanu faktycznego. Na decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2017 r., znak: [...] [...], L. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającą decyzją organu I instancji, oraz zasądzenie kosztów postępowania na swoją rzecz. W skardze zostały przywołane te same argumenty, co w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., tj. naruszenie art. 162 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie nie zachodzi przesłanka bezprzedmiotowości i odmowie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z dnia [...] listopada 1999 roku w części w pkt. 3 tej decyzji w zakresie zobowiązania do rozbiórki fragmentu istniejącego budynku znajdującego się na działce nr [...] przy ulicy [...] w [...], w sytuacji gdy okoliczności faktyczne i prawne w niniejszej sprawie uległy zmianie. Na podstawie aktualnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uzyskano zgodę na użytkowanie przez wnioskodawców tego budynku. Skarżący zarzucił również naruszenie reguł wskazanych w art. 7 k.p.a., poprzez niepodjęcie czynności prowadzących do ustalenia, że przedmiotowy budynek posadowiony jest nie tylko na działce skarżącego, ale również na działce nr [...], której skarżący nie jest właścicielem, a przystąpienie do rozbiórki budynku w obrębie działki [...] spowodowałoby zawalenie się tego budynku również w części w jakiej posadowiony jest na sąsiednich działkach nr [...], co grozi katastrofą budowlaną oraz naruszenie art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 , art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nieustalenia wszelkich okoliczności mających znaczenie dla sprawy i wydanie decyzji w oparciu o niekompletny materiał dowodowy, przez co niejasne stało się uzasadnienie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z dnia [...] listopada 1999 r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadami prawnymi skutkującymi koniecznością jej uchylenia (stwierdzenia nieważności). Zgodnie z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Bezprzedmiotowość, o której mowa w art. 162 k.p.a., wynika w tym przypadku "z ustania prawnego bytu elementu stosunku materialnoprawnego nawiązanego na podstawie decyzji administracyjnej, a to z powodu zgaśnięcia podmiotu, zniszczenia lub przekształcenia rzeczy, rezygnacji z uprawnień przez stronę, czy też na skutek zmiany stanu faktycznego uniemożliwiającego wykonanie decyzji albo z powodu zmiany w stanie prawnym, ale tylko w przypadku, gdy powoduje ona taki skutek" (tak: J. Borkowski [w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydanie 14, Wyd. CH Beck, Warszawa 2016, s. 802-803). Jak przy tym stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 4 listopada 1998 r., sygn. akt l SA 660/98, "bezprzedmiotowość decyzji z powodu zmiany w stanie prawnym następuje wyłącznie w przypadku, gdy znowelizowane przepisy przewidują taki skutek". Jeżeli natomiast nowa regulacja prawna nie przewiduje uregulowań co do losu decyzji wydanych przed wejściem jej w życie i wydanej na odmiennych podstawach prawnych, to decyzja ta nadal jest wiążąca, mimo że przestała istnieć podstawa prawna, która uzasadniała jej wcześniejsze wydanie (por. T. Woś, Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji administracyjnej jako bezprzedmiotowej, PiP 1992, nr 7, s. 53, NSA w wyroku z dnia 20 kwietnia 2016 r., sygn.akt I OSK 22/16). W niniejszej sprawie skarżący domagał się stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 1999 r. o pozwoleniu na budowę, w części dotyczącej warunku zawartego w pkt 3 decyzji, zobowiązującego inwestora do rozbiórki istniejącego budynku przed oddaniem do użytkowania nowo wybudowanego budynku mieszkalnego, z uwagi na zmianę w 2002 roku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Według niego, istniejący budynek jest zgodny z ustaleniami aktualnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, co potwierdziło wydane przez Prezydenta Miasta [...] zaświadczenie z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...] Z zaświadczenia tego wynika, że zamierzona zmiana sposobu użytkowania budynku mieszkalnego jednokondygnacyjnego na usługowe biuro projektowe, na działce nr ewid.[...], przy ul. [...], [...] w [...], jest zgodna z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego m. [...] - część [...], zatwierdzonego Uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. (Dz. Urz. Woj. L. . Nr [...]). Skoro więc budynek jest zgodny z przeznaczeniem terenu na którym jest wzniesiony, to odpadł cel przyświecający organom orzekającym o zobowiązaniu do rozbiórki. Rozpoznając wniesioną skargę, należało więc rozważyć, czy w sprawie zaistniała bezprzedmiotowość decyzji Prezydenta Miasta [...]. Zdaniem Sądu, zgodzić należy się z argumentacją powołaną w zaskarżonej decyzji, że zmiana przeznaczenia terenu dokonana w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie powoduje bezprzedmiotowości decyzji nakazującej rozbiórkę. Nie zmienia tego również wydanie skarżącym zaświadczenia z dnia [...] lipca 2016 r., gdyż nie jest to decyzja o zmianie sposobu użytkowania przedmiotowego budynku. W wyroku z dnia 8 lipca 2015 r. sygn. II OSK 794/14 Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która otwierałaby tryb legalizacji samowoli budowlanej nie stanowi podstawy do stwierdzenia bezprzedmiotowości decyzji. Decyzja ta nie staje się bezprzedmiotowa przez samo jej niewykonania, albowiem o ile strona może zrezygnować z realizacji uprawnienia, którym zgodnie z zasadą rozporządzalności dysponuje, o tyle realizacja obowiązku takiej cechy nie posiada i jest obwarowana przymusem państwowym. Wyrok ten wpisuje się w wyraźnie zarysowaną linię orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 27 sierpnia 1999 r. sygn. IV SA 1313/97, wyrok NSA z dnia 6 maja 2010 r. sygn. II OSK 749/09; wyrok NSA z dnia 3 września 2014 r. sygn. II OSK 519/13), który prezentował jednoznaczne stanowisko, że zmiana w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie może mieć wpływu na decyzję nakazującą rozbiórkę obiektu budowlanego, gdyż decyzja ta zostaje wydana w oparciu o stan prawny i faktyczny, obowiązujący w dacie orzekania o skutkach stwierdzonej samowoli budowlanej. Wprawdzie pojawiają się orzeczenia prezentujące odmienne stanowisko, jak wyrok sprzed reformy sądownictwa administracyjnego, w którym Naczelny Sąd Administracyjny wyraził stanowisko odmiennie interpretujące art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Zdaniem NSA, zmiana planu miejscowego dokonana przed wykonaniem zaskarżonej decyzji o usunięciu samowoli budowlanej (nakaz rozbiórki) może stanowić uzasadnioną przesłankę do wystąpienia przez skarżących do organu administracji z wnioskiem o wszczęcie postępowania w celu uchylenia tej decyzji w trybie art. 155 k.p.a., bądź stwierdzenia jej wygaśnięcia na podstawie art. 162 k.p.a. (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 19 lipca 1999 r. sygn. IV SA 1105/97) czy aktualnie wydany wyrok WSA w Szczecinie z dnia 9 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 1407/16, według którego zmiana prawa miejscowego może, choć nie musi, stanowić uzasadnioną przesłankę do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji rozbiórkowej. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę w całości podziela ten kierunek wykładni, który został zaprezentowany w przywołanym wyżej dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wobec czego zarzut skargi, przeprowadzenia przez organ błędnej wykładni art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., nie mógł zasługiwać na uwzględnienie. Wbrew odmiennej ocenie skarżącego, niewykonanie decyzji nakazującej rozbiórkę nie spowodowało, że po zmianie planu miejscowego, jej cel jest niemożliwy do realizacji. Celem decyzji, wydanej przez Prezydenta Miasta [...] [...] listopada 1999 r., było wykonanie nałożonego tą decyzją skonkretyzowanego obowiązku przez wskazanego adresata. Należy zwrócić uwagę na wydanie tej decyzji w określonych uwarunkowaniach prawnych, tj. na podstawie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] lutego 1999 r. znak: [...]. [...], w której zawarty był w pkt 2 warunek: "Istniejący budynek po wybudowaniu nowego należy rozebrać", a także ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego [...] Zespołu Miejskiego (uchwała nr [...]) oraz planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego "[...]" (uchwała nr [...]), zgodnie z którymi przedmiotowa działka znajdowała się na terenie oznaczonym symbolem [...] z przeznaczeniem pod zabudowę budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym. Nie zasługuje na aprobatę twierdzenie, że decyzja z [...] listopada 1999 r., uwzględniając aktualne postanowienia uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z [...] sierpnia 2002 r., stała się niemożliwa do zrealizowania, albowiem zmiana planu miejscowego dokonana po wydaniu tej decyzji w tym przypadku pozostawała bez związku z faktyczną możliwością przeprowadzenia prac rozbiórkowych. A tylko w takim wymiarze, tj. faktycznej, a nie prawnej możności dokonania rozbiórki, mogłaby zostać przeprowadzona analiza zaistnienia podstaw do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w znaczeniu przyjętym w art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Dlatego dobry stan techniczny budynku mieszkalnego, przeznaczonego do rozbiórki nie miał znaczenia dla podjętego przez Wojewodę rozstrzygnięcia o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta [...]. W związku z tym nieuzasadnione było żądanie od organu przeprowadzenia wizji lokalnej w terenie dla potwierdzenia tego faktu. Z braku wywiązania się z obowiązku rozbiórki budynku skarżący nie może czerpać obecnie korzyści, a tylko w ten sposób należałoby postrzegać żądanie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji rozbiórkowej jako formy proceduralnego zalegalizowania sankcjonowanego działania z powołaniem się na aktualne ustalenia planu miejscowego. Sąd zgadza się również ze stanowiskiem organu drugiej instancji, według którego nie można uznać, by bezprzedmiotowość decyzji wynikała z faktu możliwości nastąpienia katastrofy budowlanej na skutek rozbiórki budynku w obrębie jego działki, co spowodowałoby zawalenie się tego budynku również w części posadowionej na sąsiednich nieruchomościach nr [...] Wojewoda wyraźnie artykułował w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że obowiązek rozbiórki dotyczy również tych części budynku mieszkalnego, które położone są na sąsiednich działkach nr ewid.[...] i [...]. Obowiązek ten wynika, z ostatecznej decyzji Kierownika Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] lipca 1970 r., znak: [...] udzielającej państwu R. W., G. W., W. W., T. M. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego czterorodzinnego, przy ul. K. [...] w [...], w której zawarty został warunek, aby przed wystąpieniem z wnioskiem o wydanie pozwolenia na użytkowanie budynku, uporządkować teren przez rozbiórkę urządzeń i obiektów wzniesionych na okres budowy oraz istniejącego budynku mieszkalnego murowanego i szopy drewnianej przed uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie. Obowiązek rozbiórki istniejącego budynku mieszkalnego murowanego, zawarty w decyzji z dnia [...] lipca 1970 r., został wprowadzony w czasie istnienia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta [...] z 1969 r. Skarżący stanowiska Wojewody w tej kwestii nie podważył skutecznie, a także nie zaprzeczał przedstawionym faktom. Zmiany w planie zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu nie mogą mieć wpływu na decyzje nakazujące rozbiórkę obiektu budowlanego, gdyż decyzje te zostały wydane w oparciu o stan prawny i faktyczny z daty ich wydania. W zakresie bezprzedmiotowości przedmiotowej nie mieści się niewykonanie obowiązku (tak jak w sprawie niniejszej), a ustanie istnienia przedmiotu, co ma miejsce przykładowo przy pożarze obiektu budowlanego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 września 2013 r. sygn. akt II OSK 519/13). Ponieważ w niniejszej sprawie takie zdarzenie nie miało miejsca, to nie było podstaw do stwierdzenia bezprzedmiotowości decyzji o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego. Również organy administracyjne prawidłowo wykazały, że nie można mówić o bezprzedmiotowości o charakterze podmiotowym. Bezprzedmiotowość o charakterze podmiotowym polega na tym, że przestaje istnieć podmiot stosunku prawnego. Sytuacja taka ma miejsce wtedy, gdy następuje śmierć podmiotu uprawnionego (np. śmierć osoby, która uzyskała pozwolenie na broń), zmiana (przekształcenie) podmiotu uprawnionego (np. zmiana przedsiębiorcy, któremu udzielono zezwolenia na sprzedaż alkoholu) lub likwidacja uprawnionej jednostki organizacyjnej (np. likwidacja podmiotu dysponującego pozwoleniem budowlanym). Żadna ze wskazanych sytuacji w niniejszej sprawie nie zachodzi, tożsamość podmiotowa została zachowana. Istnieją więc nadal wszystkie elementy stosunku administracyjnoprawnego, które stały się podstawą wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i orzekającej o rozbiórce budynku istniejącego. Ponieważ w rozpatrywanej sprawie nie została spełniona przesłanka bezprzedmiotowości decyzji co uniemożliwia stwierdzenie jej wygaśnięcie. Zbędnym jest zatem badanie pozostałych przesłanek wygaśnięcia decyzji takich jak wzgląd na interes społeczny lub słuszny interes strony, bowiem przesłanki te muszą być spełnione łącznie. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ((Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.).