II SA/Lu 501/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom,, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Agnieszka Wąsikowska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 listopada 2009 r. sprawy ze skargi W. C. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru budowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r., nr [...]; II. zasądza od Wojewody na rzecz W. C. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] ([...]), po rozpatrzeniu zgłoszenia W. C. z dnia 12 marca 2009 r. o zamiarze wykonania robót budowlanych obejmujących rozbudowę budynku gospodarczego przy ul. G. w L., zgłosił sprzeciw w sprawie zamierzonych robót budowlanych. Organ administracji na podstawie przedstawionych przez W. C. dokumentów (zgłoszenia, opisu robót wraz ze szkicami i rysunkami) stwierdził, że charakter i zakres zamierzonych robót budowlanych należy zaliczyć, mając na uwadze art. 3 pkt 6 ustawy prawo budowlane, do budowy, polegającej na rozbudowie istniejącego budynku. Organ uznał, że art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy prawo budowlane, wskazujący jakie zamierzenia budowlane nie wymagają pozwolenia na budowę, w niniejszej sprawie nie będzie miał zastosowania, ponieważ planowane "uzupełnienie linii istniejącej zabudowy" nie będzie obiektem wolno stojącym, lecz realizowanym w dobudowie istniejących budynków. W związku z tym planowane zamierzenie budowlane wiąże się z koniecznością uzyskania pozwolenia na budowę i dołączenia do wniosku stosownych dokumentów wynikających z przepisów prawa budowlanego (z art. 33 ust. 2), w tym także decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Odwołanie od powyższej decyzji Prezydenta Miasta wniósł W. C. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 12 marca 2009 r. złożył zgłoszenie robót budowlanych, następnie w dniu 22 kwietnia 2009 r. na wezwanie organu (postanowienie z dnia [...]) dokonał jego uzupełnienia. Natomiast decyzja z dnia [...] została mu doręczona w dniu 4 maja 2009 r., w związku z tym organ nie złożył sprzeciwu w terminie określonym w art. 30 ust. 5 prawo budowlane. Ponadto podkreślił, że planowana przez niego inwestycja polegać ma na budowie obiektu mającego tymczasowy charakter i nie spełnia ona warunków, o których mowa w art. 3 ust. 2 tzn. nie będzie posiadać fundamentów. Poza tym nie można uznać, że przedmiotowa inwestycja jest budynkiem w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, ponieważ obiekt budowlany posiada konstrukcję drewnianą i nie jest związany w sposób trwały z gruntem. Wojewoda decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że w związku z faktem, iż zgłoszenie nastąpiło w dniu 12 marca 2009 r., to 30- dniowy termin do zgłoszenia sprzeciwu upływał w dniu 11 kwietnia 2009 r. tj. w dniu wolnym od pracy. Pierwszym dniem pracy był 14 kwietnia 2009 r. i w tym dniu zostało wysłane do W. C. postanowienie z dnia [...] wzywające wnioskodawcę do uzupełnienia zgłoszenia. Po wydaniu tego postanowienia termin do wniesienia sprzeciwu zaczął biec od początku i był liczony od terminu wyznaczonego w postanowieniu na uzupełnienie brakujących dokumentów. Skoro więc termin do uzupełnienia braków został wyznaczony do dnia 25 kwietnia 2009 r., to należy uznać, że decyzja z dnia [...] została wydana przed upływem 30 dni na wniesienie sprzeciwu. Ponadto organ pierwszej instancji słusznie uznał, że wskazane w zgłoszeniu roboty budowlane należą do budowy określonej w art. 3 pkt 6 ustawy prawo budowlane. Wskazanego przez wnioskodawcę przedmiotowego zamierzenia budowlanego nie można, zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy, przyjąć na zgłoszenie, ponieważ nie dotyczy ono obiektów wymienionych w tym przepisie. Wbrew twierdzeniu odwołującego się, planowanej zabudowy nie można także uznać, w myśl art. 3 pkt 5 ustawy prawo budowlane, za tymczasowy obiekt budowlany. Skargę na decyzję Wojewody wniósł W. C. przywołując w uzasadnieniu swoich zarzutów, argumenty zawarte w odwołaniu z dnia 11 maja 2009 r. Zarzucił organom rażące zaniedbanie i nienależyte wykonywanie zadań. Wskazał, że dzień 11 kwietnia 2009 r., na który wskazał organ odwoławczy nie był dniem ustawowo wolnym od pracy, w myśl art. 57 ust. 4 kpa. Dni ustawowo wolne od pracy wymienia szczegółowo ustawa z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (Dz. U. Nr 4 poz. 28). Skarżący powołał orzeczenia sądów administracyjnych, na poparcie swoich twierdzeń. Wskazał ponadto naruszenie przez organy administracyjne przepisów postępowania administracyjnego w szczególności art. 7 oraz art. 77 § 1 kpa. W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wskazując przy tym, że skarga nie wnosi nowych okoliczności, które mogą mieć wpływ na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, zważył co następuje: Zarzuty skargi należy uznać za uzasadnione. Stosownie do art. 57 § 1 kpa jeśli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Z kolei art. 57 § 4 kpa stanowi, że jeśli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy następny dzień powszedni. Problematyka ostatniego dnia terminu była przedmiotem obszernego orzecznictwa sądowego, zarówno Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak również Sądu Najwyższego. Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 25 kwietnia 2005r., sygn. III CZ 8/03 (OSN IC, 2004 Nr 1, poz.1), podjętej w składzie 7-miu sędziów uznał, iż sobota nie jest dniem uznanym ustawowo za wolny od pracy w rozumieniu art. 115 k.c. w zw. z art. 165 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskazał, iż wykładnia językowa pojęcia "dzień ustawowo uznany za wolny od pracy" musi prowadzić do wskazania - w obowiązującym systemie prawnym - przepisu ustawy, lub aktu zrównanego z ustawą, który uznaje konkretny dzień za dzień "wolny od pracy". Mając na uwadze powyższe rozważania należy stwierdzić, że zgodnie z wykładnią art. 57 § 4 kpa, soboty w obecnym stanie prawnym nie można uznać za dzień ustawowo wolny od pracy. Nie interpretuje się bowiem przepisów, jeśli nie budzą wątpliwości, bo rozumiane są bezpośrednio. W przypadku, kiedy przepis ma jasną treść, brak jest potrzeby stosowania wykładni pozajęzykowej (systemowej i funkcjonalnej). Należy opierać się na zasadach wykładni językowej i dopiero, gdy ta prowadzi do nie dających się usunąć wątpliwości, korzystać z wykładni systemowej, a następnie, w przypadku wątpliwości po zastosowaniu reguł systemowych, należy posłużyć się wykładnią funkcjonalną (por. wyrok NSA z dnia 17 października 2007 r., sygn. akt I OSK 60/07). Zastosowanie reguł wykładni językowej do oceny poprawności interpretacji art. 57 § 4 kpa prowadzić musi do pozbawionego wątpliwości uznania, iż sobota nie jest dniem ustawowo wolnym od pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela powołany pogląd Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego, w odniesieniu do interpretacji art. 115 kodeksu cywilnego, a tym samym także art. 57 § 4 k.p.a. Soboty nie można uznać w obecnym stanie prawnym za dzień ustawowo wolny od pracy. Wniosek taki nie wynika bowiem z żadnej ustawy, w tym również z przyjętej w kodeksie pracy zasady pięciodniowego tygodnia pracy (por. wyrok NSA z dnia 30 marca 2006 r., sygn. akt II GSK 401/05, LEX nr 197607). Należy także zauważyć, że brak jest podstaw do stosowania przez analogię szczególnych unormowań przyjętych w art. 83 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) czy art. 12 § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (jedn. tekst Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), które odróżniają soboty od dni ustawowo wolnych od pracy. Są to przepisy wyjątkowe, które nie mogą służyć rozszerzającej wykładni innych przepisów. Konsekwencją przyjęcia takiego stanowiska jest stwierdzenie, że 30-dniowy termin do wniesienia sprzeciwu przez organ upłynął w dniu 11 kwietnia 2009 r. Termin określony w art. 30 ustawy prawo budowlane jest terminem prawa materialnego i nie może być wydłużany ani skracany. Upływ tego terminu skutkuje pozbawienie organu kompetencji do wniesienia sprzeciwu i daje możliwość przystąpienia do wykonywania robót budowlanych. W świetle powyższej argumentacji, wskazującej na negatywną ocenę procesu decyzyjnego i wyników wykładni przepisów prawnych, dokonanej przez organ przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w kontekście poczynionych rozważań, stwierdził niezgodność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] z przepisami prawa. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania uzasadnia art. 200 tej ustawy.