II SA/Lu 505/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Sędzia NSA Krystyna Sidor, Protokolant Starszy asystent sędziego Agnieszka Wąsikowska, po rozpoznaniu w dniu 16 października 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...], wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta [...], odmawiającą przyznania M. Z. świadczenia z pomocy społecznej w formie zasiłku celowego na pokrycie kosztów leczenia w miesiącu lutym 2012 r. M. Z. wniósł skargę na powyższą decyzję bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. W dniu 8 maja 2012 r. skarga ta została przekazana do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], które następnie – w dniu 4 czerwca 2012 r. przesłało powyższą skargę wraz z odpowiedzią na skargę do tutejszego Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga M. Z. podlega odrzuceniu jako wniesiona z uchybieniem terminu. W myśl art. 53 § 1 oraz art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, przy czym skargę należy wnieść za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są jej przedmiotem. Ponadto na mocy art. 83 § 2 p.p.s.a. jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. W rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja, wraz z pouczeniem o sposobie i terminie jej zaskarżenia, została prawidłowo doręczona skarżącemu, który osobiście pokwitował jej odbiór w dniu 6 kwietnia 2012 r. (k. 11 akt adm. II instancji). Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi od powyższej decyzji kończył zatem swój bieg w dniu 6 maja 2013 r. Dzień ten przypadał jednak na niedzielę, w związku z czym – stosownie do art. 83 § 2 p.p.s.a. – termin do wniesienia skargi upływał w dniu 7 maja 2012 r. Należy więc stwierdzić, iż skarżący swoją skargę winien wnieść najpóźniej w dniu 7 maja 2012 r., za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Tymczasem M. Z., pomimo prawidłowego pouczenia w zaskarżonej decyzji, wniósł skargę bezpośrednio do tutejszego Sądu, o czym świadczy adres zamieszczony na kopercie zawierającej skargę (k. 5 akt sądowych). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd ten powinien przekazać organowi, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (por. m.in. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 788/08, Lex nr 440111). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie przekazał zatem skargę M. Z. do właściwego organu administracji w dniu 8 maja 2012 r. Okoliczności powyższe wskazują, że skarżący uchybił określonemu w art. 53 § 1 p.p.s.a. terminowi do wniesienia skargi. W przypadku bowiem wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego z pominięciem organu, który wydał zaskarżony akt, jako datę wniesienia skargi należy przyjąć datę jej nadania przez sąd na adres tego organu (por. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. akt II GSK 295/08, Lex nr 505331). Jeżeli zatem w rozpoznawanej sprawie skarga, której termin wniesienia upływał w dniu 7 maja 2012 r., przekazana została właściwemu organowi w dniu 8 maja 2012 r., oczywiste jest, że termin do jej wniesienia nie został zachowany. Z tych względów skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., który stanowi, iż sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji postanowienia.