II SA/Lu 510/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie środowiskowych uwarunkowań na realizację przedsięwzięcia - w zakresie wniosku J. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r., nr [...] p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r., nr [...]. J. P. w dniu 17 maja 2013 r. złożył do Sądu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., [...], umarzającą postępowanie odwoławcze dotyczące decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r., nr [...], określającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie Centrum Handlowego wraz z przyległym układem komunikacyjnym i towarzyszącą infrastrukturą techniczną przy al. S. , ul. N. i ul. D. oraz przebudowie i budowie zewnętrznego układu komunikacyjnego przy al. S. w L . W dniu 5 czerwca 2013 r. skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz opisanej decyzji organu pierwszej instancji. Zdaniem skarżącego wykonanie decyzji organów obu instancji mogą spowodować trudne do odwrócenia skutki, co wynika z wydania ich w oparciu o niepełny, to jest prawnie wadliwy, raport oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji. Skarżący wskazał obszernie uchybienia tego raportu, które w jego ocenie świadczą o naruszeniu prawa przez organy administracji orzekające w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu (a także innych aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu organu administracyjnego zapewnia stronie tymczasową ochronę jej praw, a zatem to na niej spoczywa obowiązek wykazania, że wykonanie przez organ decyzji lub innego aktu czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności świadczących, że w odniesieniu do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Z akt sprawy wynika, że Prezydent Miasta z dnia [...] r., nr [...] określił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie Centrum Handlowego wraz z przyległym układem komunikacyjnym i towarzyszącą infrastrukturą techniczną przy al. S. , ul. N. i ul. D . oraz przebudowie i budowie zewnętrznego układu komunikacyjnego przy al. S. w L . Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy powyższą decyzję organu pierwszej instancji. W ocenie Sądu, skarżący nie wykazał zaistnienia przesłanek określonych w powołanym art. 61 § 3 P.p.s.a. Skarżący upatruje uzasadnienie swojego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji organów administracji obu instancji we wskazanych w tym wniosku zarzutach dotyczących prawnej wadliwości tychże decyzji. Zarzuty te nie dają jednak podstaw do udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej. Katalog przesłanek wstrzymania zaskarżonego do Sądu aktu jest katalogiem zamkniętym. Sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu wyłącznie wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd nie jest natomiast uprawniony do badania merytorycznej zasadności czy też zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz innych decyzji wydanych w granicach sprawy na etapie rozpoznania wniosku dotyczącego wstrzymania wykonania tych decyzji. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu stanowi jedynie postępowanie o charakterze wpadkowym, które jest prowadzone w ściśle określonych granicach wyznaczonych treścią art. 61 § 3 P.p.s.a. Wskazać również należy, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, w rozumieniu wskazanego wyżej przepisu, mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Wykonaniu podlegać mogą jedynie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów (M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda (w:) R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2013, s. 360-362 wraz z powołanym tam orzecznictwem). Wstrzymanie wykonania dotyczy więc sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Skutków takich nie wywołuje i nie podlega wykonaniu m.in. decyzja o umorzeniu postępowania administracyjnego. Wydanie zaskarżonej decyzji nie wiąże się dla stron z obowiązkiem działania, zaniechania, czy też nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów. Decyzja ta nie wywołuje żadnych skutków materialnych, a organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia przymusu państwowego do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonej decyzji. Przedmiotem niniejszej sprawy nie jest rozpoznanie sprawy związanej już z realizacją określonej inwestycji (postanowienia NSA: z dnia 20 marca 2009 r., I OZ 246/09, z dnia 19 maja 2010 r., I OZ 359/10 oraz z dnia 25 października 2011 r., II OZ 1002/11, niepubl., dostępne w CBOSA). W orzecznictwie i w doktrynie wskazuje się także, iż niebezpieczeństwo spowodowania skutków trudnych do odwrócenia winno zagrażać samemu skarżącemu (M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda (w:) R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu..., s. 365 wraz z powołanym tam orzecznictwem). Skarżący nie wykazał, by w wyniku wykonania decyzji organów obu instancji powstać mogło niebezpieczeństwo spowodowania skutków trudnych do odwrócenia, które to skutki dotyczyłyby jego sytuacji faktycznej i prawnej. Podkreślić wreszcie trzeba, że zaskarżona decyzja ani decyzja organu pierwszej instancji nie upoważniają inwestora, to jest Firma "A" do podjęcia robót budowlanych objętych jego zamierzeniem inwestycyjnym. Możliwość taką inwestor mieć będzie dopiero po uzyskaniu ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, o ile taka decyzja jest wymagana oraz następnie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W wyniku wykonania zaskarżonej decyzji nie może więc dojść do opisanych we wniosku skutków zagrażających środowisku. Z powyższych względów należało orzec, jak w postanowieniu.