II SA/Lu 510/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska Protokolant Sekretarz sądowy Agata Jakimiuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2020 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Wojewoda decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r., Nr IF-YI [...] po rozpatrzeniu odwołań W. B. i Z. K. - na podstawie art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1202, z późn. zm.), dalej jako "Pr. bud." oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r., znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą T. Ł. pozwolenia na budowę budynku obory na głębokiej ściółce, w terenach zabudowy mieszkaniowej zagrodowej oraz na terenach rolnych, na działkach nr ewid. [...] i [...] w miejscowości W. R., gm. G.. W uzasadnieniu organ przedstawił następujący stan faktyczny i prawny: Decyzją z dnia 6 grudnia 2018 r. Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił T. Ł. pozwolenia na budowę budynku obory na głębokiej ściółce. Wojewoda decyzją z dnia 28 stycznia 2019 r. uchylił tę decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji wskazując m.in. na konieczność zbadania kumulowania się oddziaływań projektowanej inwestycji i istniejącej obsady w pozostałych budynkach oznaczonych w projekcie jako gospodarcze. Organ I instancji, ponownie rozpoznając sprawę postanowieniem z dnia 28 lutego 2019 r. zobowiązał inwestora do: 1) przedłożenia kopii mapy zasadniczej z podaniem odległości projektowanego budynku obory od najbliższego budynku mieszkalnego znajdującego się na działce sąsiedniej oraz do granicy z działką nr [...]; 2) uzupełnienia projektu budowlanego o podanie łącznej kumulacji oddziaływań, wyrażonej w DJP (dużych jednostkach przeliczeniowych) w ramach istniejącej hodowli na działkach inwestora nr ewid. [...] i nr ewid. [...] oraz planowanej hodowli w projektowanym budynku; 3) podania przeznaczenia powierzchni utwardzonej przed projektowanym budynkiem obory z kostki brukowej lub płyt ażurowych od strony południowo- wschodniej. Inwestor wykonał postanowienie składając pismo z dnia 19 marca 2019 r., w którym poinformował, że całkowita rzeczywista obsada zwierząt w gospodarstwie rolnym we wszystkim budynkach gospodarczych łącznie z projektowanym wynosić będzie do 35 DJP, a w odniesieniu do zarzutów właścicieli działek sąsiednich – W. B. i Z. K., dotyczących składowania obornika na terenie utwardzonym objętym projektem, wyjaśnił, że teren przeznaczony jest pod plac manewrowy dla zmechanizowanego sprzętu rolniczego, nie będzie na nim składowany obornik. Do pisma załączył mapę sytuacyjno-wysokościową z zaznaczonym budynkiem mieszkalnym zlokalizowanym na działce nr ew. [...] w odległości 70 m od projektowanego budynku. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia 30 kwietnia 2019 r. Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił T. Ł. pozwolenia na budowę stwierdzając, że zgodnie z projektem budowlanym łączna kumulacja oddziaływań na środowisko w ramach istniejącej już hodowli na działkach inwestora nr [...], [...] oraz planowanej hodowli w projektowanym budynku nie przekroczy 35 DJP, a inwestycja nie wymaga decyzji środowiskowej. Inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 103 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z dnia 9 listopada 2010 r. (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r. poz. 71), dalej jako "rozporządzenie p.o.ś." ponieważ planowany chów zwierząt nie przekroczy 40 DJP. Natomiast projektowane utwardzenie przed budynkiem od strony południowo-wschodniej z kostki brukowej lub płyt ażurowych nie będzie służyło do składowania obornika, który będzie składowany w budynku. Lokalizacja budynku w odległości 4 m od granicy z działką na ewid. [...], stanowiącej własność Z. K. jest zgodna z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto inwestycja zgodna jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy G., gdyż znajduje się w terenach zabudowy mieszkaniowej zagrodowej oznaczonej symbolem MR oraz w terenach rolnych RP. W odwołaniu od tej decyzji Z. K. i W. B. zarzuciły organowi naruszenie przepisów art. 7, 77 i 80 k.p.a. oraz art. 5 i art. 32 Pr. bud. Podniosły, że na działkach objętych pozwoleniem na budowę znajdują się już budynki inwentarskie, w których prowadzona jest hodowla bydła i trzody chlewnej, która jest uciążliwa. Ich zdaniem, w dokumentacji projektowej nie został przedstawiony zakres i skala istniejącej hodowli na działce, a wybudowanie kolejnego obiektu hodowlanego znacznie zwiększy uciążliwości. Organ powinien stwierdzić samodzielnie, że wskazana przez inwestora liczba jednostek DJP jest zaniżona względem powierzchni użytkowej projektowanego budynku, poza tym łączna suma jednostek DJP we wszystkich zabudowaniach inwestora znacznie przekroczy dopuszczalne wskaźniki i zakwalifikuje obiekt do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W związku z tym skarżące wniosły, by organ odwoławczy zwrócił się do ARMiR w L. celem przekazania informacji o faktycznej obsadzie bydła w prowadzonym gospodarstwie. W toku postępowania odwoławczego inwestor wraz z pismem z dnia 6 czerwca 2019 r. przedłożył dokument nazwany "Inwentaryzacja gospodarstwa" z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, wg której na dzień 1 stycznia 2019r. w gospodarstwie znajdowało się 36 szt. świń oraz 20 szt. bydła. Następnie W. B. przedłożyła wydruk z systemu danych Geoportal oraz kopię mapy zasadniczej i kopię mapy do celów projektowych, zarzucając, że dokumentacja projektowa przedłożona przez inwestora wraz z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę jest wadliwa, bowiem mapa do celów projektowych sporządzona przez uprawnionego geodetę - wg stanu na dzień 12 kwietnia 2017 r. - nie odzwierciedla rzeczywistej zabudowy znajdującej się na działkach inwestora nr [...] i [...]. Budynek inwentarski - obora na działce inwestora ma kształt prostokąta i jest znacznie większy, niż ten sam budynek o kształcie zbliżonym do kwadratu, wykazany na sporządzonej przez geodetę mapie do celów projektowych. Na przedmiotowej mapie nie zostały ujawnione znajdujące się na działce nr ew. [...], stale związane z gruntem dwa budynku inwentarskie położone między budynkiem obory a budynkiem stodoły i chlewni. Zdaniem W. B. wskazuje to na wadliwość sporządzonej przez geodetę mapy do celów projektowych, której nie sposób uznać za mapę aktualną i nadającą się do wykorzystania w procedurze planistycznej. Inwestor powinien więc zostać zobowiązany do przedłożenia aktualnej mapy do celów projektowych, wykazującej na gruncie rzeczywisty stan zabudowy i zagospodarowania działek nr [...] i [...]. Wojewoda nie uwzględnił zarzutów odwołań i podzielając ustalenia i stanowisko organu I instancji zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję tego organu. Przede wszystkim podkreślił, że w świetle art. 35 ust. 4 Pr. bud. organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 tej ustawy, a inwestor – T. Ł. te wymagania spełnia. Odnosząc się do zarzutu wadliwości mapy do celów projektowych organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 1 Pr. bud. wymagane jest, by była to mapa aktualna, przy czym ustawodawca nie określił, kiedy warunek aktualności jest spełniony. W rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1935), dalej jako "rozporządzenie w/s projektu bud." (§ 8 ust. 1) wskazano jedynie, że projekt powinien zawierać część opisową oraz część rysunkową sporządzoną na mapie do celów projektowych, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010r., Nr 193, poz. 1287). Na podstawie tego przepisu wydane zostało rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 listopada 2011r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. Nr 263, poz. 1572), które z kolei w § 50 odsyła do "mapy do celów projektowych, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 43 ust. 4 Pr. bud. Oznacza to więc odesłanie do rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (Dz. U. Nr 25, poz. 133). Z przepisów § 5 w zw. z § 4 tego rozporządzenia wynika, że mapą do celów projektowych jest mapa zasadnicza, a w przypadku braku mapy zasadniczej w odpowiedniej skali - mapa jednostkowa. Zasadą jest, że projekt zagospodarowania działki lub terenu należy sporządzić na kopii aktualnej mapy zasadniczej (§ 4 ust. 1 ww. rozporządzenia). Trafnie zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 grudnia 2015r. (sygn. akt II OSK 909/14), że żaden z przywołanych wyżej aktów prawnych nie precyzuje, co należy rozumieć pod pojęciem mapy "aktualnej", co powoduje, że trzeba w tym zakresie odwołać się do powszechnego sposobu rozumienia określenia "aktualny" w języku polskim. Na gruncie reguł znaczeniowych tego języka, "aktualny", w analizowanym tu kontekście, znaczy zaś tyle, co "dotyczący teraźniejszości i tego, co jest dla niej istotne". Następnie organ odwoławczy podkreślił, że mapa do celów projektowych zaewidencjonowana w powiatowym zasobie geodezyjno-kartograficznym Starosty [...] w dniu 28 kwietnia 2017 r. jest dokumentem o szczególnej mocy dowodowej, gdyż jako dokument urzędowy stanowi dowód tego, co zostało w niej stwierdzone. Organ architektoniczno-budowlany nie jest przy tym uprawiony do kwestionowania jej prawidłowości i zgodności ze stanem faktycznym, w tym z danymi systemu geoportal, które stanowić mogą jedynie materiał pomocniczy. Organ stwierdził jednocześnie, że na spornej mapie zlokalizowane zostały dwie wiaty - oznaczone linią przerywaną i punktami, zgodnie z instrukcją K-l, odnoszącą się do oznaczenia na mapie zasadniczej znaków umownych, natomiast ewentualne nieprawidłowości w zakresie wykonanych robót budowlanych, czy prac ziemnych, w szczególności z odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego, podlegają weryfikacji w odrębnym postępowaniu. Organ odwoławczy nie podzielił więc zarzutu wadliwości mapy do celów projektowych. Organ stwierdził ponadto, że inwestycja zgodna jest z planem miejscowym. Działki nr ewid. [...] i [...], objęte inwestycją, zabudowane są budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym o powierzchni 121 m2 oraz budynkami oznaczonymi jako gospodarcze o następujących powierzchniach zabudowy: 1 - 155,70 m2, 2 - 85,20 m2, 3 – 18 m2, 4 - 115,50 m2, 5 - 421 m2. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy G. przyjętego uchwałą Rady Gminy G. nr [...] z dnia 30 grudnia 2003 r. (Dz. Urz. Woj. Lub. Nr 37, poz. 822) jest to teren oznaczony symbolem MR - tereny zabudowy mieszkaniowej zagrodowej i RP - tereny rolne. W ocenie organu odwoławczego, słuszne jest stanowisko organu I instancji, że inwestycja nie wymagała decyzji środowiskowej, gdyż nie należy ona ani do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (§ 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia p.o.ś. do takich przedsięwzięć zalicza chów lub hodowlę zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP - przy czym za liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę inwentarza), ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 102 i pkt 103 rozporządzenia p.o.ś. do takich przedsięwzięć zalicza chów lub hodowlę zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 60 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP) lub w liczbie nie mniejszej niż 40 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP)). Organ wskazał jednocześnie, że zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia p.o.ś. prawodawca jednoznacznie wskazał, że za liczbę DJP przyjmuje się "maksymalną możliwą obsadę inwentarza". Chociaż sformułowanie to nie zostało powtórzone w § 3 ust. 1 pkt 102 i pkt 203 rozporządzenia p.o.ś., to nie ulega wątpliwości, że odnosi się także do tych przepisów. Przemawia za tym zawarte w nich odesłanie do § 2 ust. 1 pkt 51 oraz wzgląd na spójność rozwiązań przyjętych w rozporządzeniu p.o.ś. Organ odwoławczy podzielił stanowisko wyrażone przez NSA w sprawie II OSK 95/17, że w świetle przepisów tego rozporządzenia, przy obliczaniu DJP dla danej inwestycji nie jest istotna obsada deklarowana przez inwestora, ponieważ należy uwzględnić maksymalną możliwą obsadę inwentarza, którą powinien ustalić organ administracji. Nie ma znaczenia deklarowanie przez inwestora, jakie zwierzęta zamierza on hodować i w jakich cyklach produkcyjnych, np. ze względów ekonomicznych, lecz konieczne jest obliczenie, w oparciu o parametry techniczne budowanego obiektu, ile maksymalnie zwierząt może on pomieścić. Mając na uwadze to stanowisko, organ odwoławczy samodzielnie badał, czy wskazana przez inwestora liczba jednostek DJP jest spójna względem powierzchni użytkowej projektowanego budynku, a więc, czy suma jednostek DJP we wszystkich zabudowaniach nie przekroczy dopuszczalnych wartości. Organ w pierwszej kolejności stwierdził, że inwestor w piśmie z dnia 6 czerwca 2019 r. wskazał, że planuje przenieść dotychczasową obsadę bydła do projektowanego budynku. Zgodnie zaś z "Inwentaryzacją gospodarstwa" z ARMiR (wg stanu na dzień 1 stycznia 2019 r.), w gospodarstwie inwestora znajdowało się 36 szt. świń oraz 20 szt. bydła. Uwzględniając dane szczegółowe zawarte w tej "Inwentaryzacji", tj. wiek bydła, organ stwierdził, że liczba dużych jednostek przeliczeniowych - wynosi 16,55 DJP (wg stanu na dzień 1 stycznia 2019 r.). Natomiast z uwagi na brak danych szczegółowych charakteryzujących trzodę chlewną, organ przyjął, że gdyby inwestor hodował tuczniki (współczynnik przeliczania sztuk rzeczywistych na DJP wynosi - 0,14) to DJP dla tej trzody wynosiłaby 36 szt. x 0,14 = 5 DJP. Odnosząc się zaś do planowanej obsady bydła w gospodarstwie obejmującej zgodnie z projektem 27 szt. (a więc o 7 szt. więcej w stosunku do stanu na dzień 1 stycznia 2019 r.), organ ustalił, że ma ona wynosić 17,55 DJP (7 szt. buhajów x 1,4 = 9,8 DJP, 5 jałówek powyżej roku x 0,8 = 4 DJP, 10 jałówek od roku do roku x 0.3 = 3 DJP oraz 5 cieląt do roku x 0,15 = 0,75 DJP), zaś łączna liczba hodowanych zwierząt w gospodarstwie rolnym we wszystkich budynkach ma – zgodnie z projektem - nie przekroczyć ma 35 DJP. Następnie organ odwoławczy wyjaśnił, że minimalne wymagane powierzchnie utrzymania trzody bydła określone zostały w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz. U. z 2010 r. Nr 56, poz. 344) - dla cieląt oraz w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 czerwca 2010 r. w sprawie minimalnych warunków utrzymywania gatunków zwierząt gospodarskich innych niż te, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 127, ze zm.) dla pozostałej trzody bydła. W niniejszej sprawie legowiska na głębokiej ściółce, zaprojektowano następująco: 3 legowiska o powierzchni 27,41 m2, 4 legowiska o powierzchni 13,55 m2 oraz 2 legowiska o powierzchni 13,83 m2, przy czym przy systemie utrzymania bydła na głębokiej ściółce, wymagane powierzchnie na jedno zwierzę, mając na uwadze ich dobrostan, zaleca się powiększyć co najmniej o 30%. W związku z tym organ odwoławczy ustalając maksymalną możliwą obsadę inwentarza przyjął, że gdyby hodowlą objęte zostały wyłącznie buhaje (o maksymalnym współczynniku przeliczania sztuk rzeczywistych na DJP - 1,4) minimalna powierzchnia na każde zwierzę w tym systemie utrzymania wynosiłaby - 9 m2, co oznacza, że w legowiskach o powierzchni 27,41 m2 mogłyby przebywać jednocześnie 3 szt. (3 szt. x 3 legowiska = 9 szt.), zaś w pozostałych po 1 szt. (1 szt. x 6 legowisk = 6 szt.), w konsekwencji współczynnik przeliczania sztuk rzeczywistych na DJP dla buhajów wynosiłby - zgodnie z rozporządzeniem - 1,4 x 15 szt. = 21 DJP. Istniejąca obsada hodowanych zwierząt w gospodarstwie (trzody chlewnej oraz bydła) wynosi zgodnie z projektem budowlanym 17,45 DJP (35 DJP - 17,55 DJP = 17,45 DJP). Uwzględniając powyższe wyliczenia, maksymalna możliwa obsada inwentarza wynosi w tym przypadku 38,45 DJP (21 DJP + 17,45 DJP = 38,45 DJP). Z kolei współczynniki przeliczania sztuk rzeczywistych na DJP dla trzody bydła najniższe dotyczą cieląt do VI roku i zgodnie z ww. rozporządzeniem wynoszą 0,15. Powierzchnia na każde cielę w systemie utrzymania w pomieszczeniu przeznaczonym do ich utrzymywania w kojcu grupowym - zgodnie z rozporządzeniem - wynosi: 1) 1,5 m2 dla cieląt o masie do 150 kg; 2) 1,7 m2 dla cieląt o masie 150 kg - 220 kg; 3) 1,8 m2 dla cieląt o masie powyżej 220 kg, co oznacza, że w legowiskach o powierzchni 27,41 m2 może przebywać jednocześnie 18 szt. cieląt o masie powyżej 220 kg (18 szt. x 3 legowiska = 54 szt.), zaś w pozostałych 13,55 m2 / 1,8 m2 = 7 szt. cieląt o masie powyżej 220 kg (7 szt. x 4 legowisk = 28 szt.) i 13,83 m2/1,8 m2 = 7 szt. cieląt o masie powyżej 220 kg (7 szt. x 2 legowiska = 14 szt.). Zatem uwzględniając minimalną powierzchnię utrzymania zwierząt oraz powierzchnię projektowanych legowisk w planowanym budynku stwierdzono, że może w nim przebywać jednocześnie 96 szt. cieląt o masie powyżej 220 kg, w konsekwencji DJP dla obsady cieląt o masie powyżej 220 kg wyniosłoby - 14,4 DJP (96 szt. cieląt x 0,15) - maksymalna możliwa obsada inwentarza wynosi w tym przypadku w gospodarstwie prowadzonym oraz planowanym przez inwestora 31,85 DJP. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy uznał, że nie powinny zostać przekroczone progi kwalifikujące sporną inwestycję do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających uzyskania decyzji środowiskowej. Podkreślił, że ewentualne użytkowanie spornego budynku w sposób odmienny niż określony w projekcie budowlanym, nie należy do kompetencji organu architektoniczno- budowlanego, lecz organów nadzoru budowlanego bądź służb sanitarnych. Organ architektoniczno-budowlany ocenia wyłącznie dokumentację projektową pod względem obowiązujących przepisów prawa i nie ma kompetencji do formułowania ocen dotyczących przyszłego użytkowania obiektu zgodnie z warunkami pozwolenia na budowę. Z kolei kwestia generowania w przyszłości niedopuszczalnych immisji może być ewentualnie badana przez sąd powszechny; nie ma również znaczenia dla rozstrzygnięcia ewentualny wpływ inwestycji na wartość rynkową sąsiednich nieruchomości. W razie spełnienia wymagań określonych w ustawie Prawo budowlane organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, a taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, dlatego należało udzielić pozwolenia na budowę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie W. B. domagała się uchylenia decyzji organów obu instancji, zarzucając ich wydanie z naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 7, 77, 80 k.p.a. w zw. z: 1) art. 28 ust. 1 pkt 1, art. 41 ust. 1 i 2 pkt 2, art. 32 ust. 4a Pr. bud. poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, pomimo rozpoczęcia przez inwestora budowy (wykonania niwelacji terenu) przed wydaniem pozwolenia na budowę, o czym organy obu instancji były informowane przez strony postępowania; 2) art. 34 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 3 Pr. bud. i § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia w/s projektu bud. poprzez: A) błędne przyjęcie, że projekt zagospodarowania działek został sporządzony na aktualnej mapie, gdyż z materiałów pomocniczych m.in. wydruków z portalu Geoportal wynika, że na terenie objętym inwestycją znajdują się budynki nienaniesione na tę mapę; B) uznanie projektu budowlanego za kompletny, pomimo że nie zawiera on wbrew wymogom rozporządzenia ws. formy projektu budowlanego (§ 8 ust. 2 pkt 3) rozwiązań dotyczących uzbrojenia terenu koniecznego do funkcjonowania obiektu tego typu (w tym wentylacji, zaopatrzenia w wodę, odprowadzania nieczystości [gnojowicy], a zwłaszcza urządzeń zapewniających należytą ochronę środowiska (np. sposoby utylizacji gnojowicy); 3) art. 35 ust. 1 pkt 1 35 Pr. bud.: A) w zw. z art. 71 ust. 2 pkt. 2 oraz art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2081 z późn. zm., dalej jako "u.o.ś.") w zw. z § 3 ust. 1 pkt 103 lit. a oraz § 2 ust. 1 pkt 58 rozporządzenia p.o.ś. poprzez błędne obliczenie maksymalnej możliwej obsady inwentarza na podstawie danych zawartych w projekcie budowlanym i zsumowanie ich z DJP obliczoną na podstawie parametrów technicznych budynku projektowanego, w sytuacji, gdy już nawet dane uzyskane przez organ z ARMiR - aktualne na dzień 1 stycznia 2019 r., określają aktualną obsadę inwentarza w DJP na wartość większą, niż określona w projekcie [21.55 DJP, zaś w projekcie 17,45 DJP]; w celu prawidłowego obliczenia maksymalnej możliwej obsady inwentarza należało odwołać się do parametrów technicznych zarówno obiektów gospodarczych istniejących obecnie (chociaż potencjalnie nie wykorzystywanych obecnie w maksymalnym zakresie), jak i do parametrów budynku projektowanego – błędy w tym zakresie doprowadziły do wadliwego uznania, że sporna inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko; B) w zw. z art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1396, dalej jako "p.o.ś.") pomimo braku w projekcie jakichkolwiek rozwiązań zapobiegających oddziaływaniu planowanego obiektu na środowisko, w tym np. uzbrojenia terenu koniecznego do funkcjonowania obiektu tego typu (w tym wentylacji, zaopatrzenia w wodę, odprowadzania i utylizacji nieczystości [gnojowicy]) 4) art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. w zw. z § 5 pkt 13 lit a miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy G. poprzez nieustalenie, czy inwestycja nie będzie obejmować terenu łąk, pastwisk i lęgów, na którym plan przewiduje zakaz zabudowy kubaturowej, gdy działki nr [...] i [...] są położone również na terenie "RZ" - łąki, pastwiska, łęgi. Skarżąca w uzasadnieniu wyeksponowała zarzut dotyczący wydania pozwolenia pomimo rozpoczęcia prac budowlanych - niwelacji terenu, a także wadliwych wyliczeń w zakresie całkowitej obsady zwierząt. Jej zdaniem błędne było przy obliczaniu maksymalnej możliwej obsady inwentarza sumowanie liczby DJP zawartych w projekcie budowlanym z liczbą DJP obliczoną przez organ na podstawie parametrów technicznych budynku projektowanego. Obliczenia te dały wynik 38,45 DJP (21 DJP dla zabudowy projektowanej + 17,45 DJP dla zabudowy istniejącej). Obliczenia dokonane z uwzględnieniem "Inwentaryzacji" z ARMiR wskazują, że aktualna wartość DJP dla gospodarstwa inwestora wynosi 21,55 DJP (16,55 DJP dla hodowanego bydła + 5 DJP dla hodowli tuczników), co po zsumowaniu z maksymalną możliwą obsadą inwentarza w budynku projektowanym dałoby wynik 42,55 DJP (21,55 DJP dla obsady istniejącej + 21 DJP dla obsady możliwej w budynku projektowanym), co kwalifikowałoby inwestycję do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zdaniem skarżącej, w celu prawidłowego obliczenia maksymalnej możliwej obsady inwentarza należało odwołać się do parametrów technicznych obiektów gospodarczych istniejących obecnie oraz do parametrów budynku projektowanego. Nie jest wykluczonym bowiem, że istniejące obiekty nie są w chwili obecnej w pełni wykorzystywane. Uwzględnienie przez organ przy ocenie możliwości potencjalnego znaczącego oddziaływania na środowisko spornej inwestycji wyłącznie stanu inwentarza aktualnego na dzień wydawania decyzji, stwarza niebezpieczeństwo tymczasowego wyzbywania się inwentarza w celu uniknięcia konieczności uzyskania decyzji środowiskowej, która określiłaby realne zagrożenia i warunki ich przeciwdziałania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zwartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym, jak wynika z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Wojewódzki sąd administracyjny ocenia więc zaskarżony akt (decyzję/postanowienie) wyłącznie z punktu widzenia jej/jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, nie orzeka natomiast samodzielnie co do istoty spraw administracyjnych. Rozpatrując skargę w niniejszej sprawie w takim zakresie stwierdzić należy, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. W świetle art. 35 ust. 4 Pr. bud., organ nie może bowiem odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4. Te wymagania to (art. 35 ust.1): 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Z kolei przepis art. 32 ust. 4 wymaga od inwestora, by: 1) złożył wniosek o pozwolenie na budowę w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a ponadto 1a) w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2013 r. poz. 934 i 1014 oraz z 2015 r. poz. 1642), jeżeli są one wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Prawidłowo organy obu instancji uznały, że sporna inwestycja spełnia powyższe wymagania, a więc organ nie mógł odmówić udzielenia pozwolenia na budowę. Argumenty skargi nie są uzasadnione. Przede wszystkim, wbrew zarzutom, niwelacja terenu nie zawsze oznacza rozpoczęcie budowy. Przepis art. 41 ust. 1 i 2 Pr. bud. stanowi, że rozpoczęcie budowy następuje z chwilą podjęcia prac przygotowawczych na terenie budowy (ust. 1), zaś pracami przygotowawczymi są: 1) wytyczenie geodezyjne obiektów w terenie; 2) wykonanie niwelacji terenu; 3) zagospodarowanie terenu budowy wraz z budową tymczasowych obiektów; 4) wykonanie przyłączy do sieci infrastruktury technicznej na potrzeby budowy (ust.2). W przepisie mowa jest o podjęciu "prac przygotowawczych", na które z kolei składa się zbiór określonych czynności, które łącznie powinny być ukierunkowane na realizację zamierzonej inwestycji. Wykonywanie niektórych z tych czynności nie musi natomiast w każdym wypadku świadczyć o rozpoczęciu budowy, dotyczy to w szczególności niwelowania terenu. "Brak jest przesłanek do uznania za rozpoczęcie budowy wykonania przez właściciela nieruchomości określonych prac geodezyjnych lub wykonywanie niwelacji terenu itp. jeżeli nie jest to wyraźnie połączone z przystąpieniem do realizacji działalności budowlanej, objętej reglamentacją organów państwowych". (zob. wyrok NSA z dnia 19 września 2001 r., II SA/Ka 2293/99). Niwelacja, czyli wyrównanie terenu może bowiem służyć różnym formom zagospodarowania i wykorzystywania działki i jako taka zasadniczo nie podlega reglamentacji organów architektoniczno-budowlanych, ani nadzoru budowlanego (o ile nie powoduje negatywnych skutków dla działek sąsiednich, w tym w szczególności w zakresie odprowadzania wód opadowych). Również to, że zniwelowany teren może następnie służyć prowadzeniu na nim robót budowlanych nie oznacza, że niwelacja pozostawała w koniecznym związku z tymi robotami, skoro zniwelowany teren mógł być wykorzystywany także w inny, celowy sposób. Takie wątpliwości pozostają w niniejszej sprawie. Przede wszystkim skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających, że inwestor dokonał niwelacji terenu jeszcze przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, zaś organ architektoniczno-budowlany nie miał obowiązku dokonywania oględzin nieruchomości inwestora, w tym zakresie kontroli dokonują orany nadzoru budowlanego w razie powzięcia wiadomości o samowolnym prowadzeniu robót budowlanych; w aktach niniejszej sprawy nie ma natomiast takiej informacji od organów nadzoru. Poza tym, nawet gdyby inwestor faktycznie dokonał wyrównania terenu, to jeśli nie byłoby to połączone z innymi czynnościami w rozumieniu przytoczonego art. 41 Pr. bud., nie uzasadniałoby to przyjęcia, że rozpoczął on w ten sposób budowę spornej obory. Za takim stanowiskiem przemawia również to, że w ramach gospodarstwa rolnego zwykle potrzebne są miejsca niezbędne do rozładunku sprzętu, urządzeń gospodarczych, czy przepędu zwierząt, nie można więc wykluczyć, że (ewentualna) niwelacja miała służyć właśnie temu celowi. Skoro na podstawie zgromadzonych materiałów nie można jednoznacznie stwierdzić, że po pierwsze inwestor dokonał niwelacji przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, a po drugie, że ta ewentualna niwelacja miała służyć tylko i wyłącznie budowie spornej obory, to nie można postawić inwestorowi skutecznie zarzutu, że rozpoczął budowę przed uzyskaniem pozwolenia. Wbrew zarzutom, inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy G. z dnia 30 grudnia 2003 r. Wprawdzie rację ma skarżąca, że działki nr ewid. [...] i [...] położone są w terenach oznaczonych symbolami MR - tereny zabudowy mieszkaniowej zagrodowej, RP - tereny rolne, a także RZ – tereny łąk, pastwisk i łęgów, to jednak z dokumentacji projektowej jasno wynika, że sporny budynek obory będzie położony wyłącznie w terenach MR i RP, a więc dopuszczających zabudowę i w sąsiedztwie innych zabudowanych nieruchomości. W związku z tym, pomimo tego, że wskazane działki są długie (k.17 projektu budowlanego, kopia mapy ewidencyjnej), a z zaświadczenia Urzędu Gminy G. z dnia 25 kwietnia 2017 r. (k. 1 projektu budowlanego) wynika, że rozciągają się także na tereny łąk, pastwisk i łęgów, brak podstaw do przyjęcia, że inwestycja będzie realizowana także na terenie RZ. Niezasadny jest także zarzut sporządzenia projektu na nieaktualnej mapie do celów projektowych. Zdaniem skarżącej nieaktualność tej mapy polega na tym, że nie zaznaczono na niej dwóch budynków gospodarczych na działce inwestora. Wbrew temu twierdzeniu, na mapie do celów projektowych zostały naniesione przerywanymi liniami dwa obiekty budowalne (wiaty) (k.34, 45 projektu), a ich usytuowanie odpowiada usytuowaniu budynków gospodarczych oznaczonych nr [...] wskazanych na wydruku z geoportalu przedstawionym przez skarżącą (k. 3 akt admin.). Mapa uwzględnia więc stan zagospodarowania działek objętych inwestycją. Natomiast kwestia ewentualnej późniejszej zmiany przeznaczenia tych obiektów (z wiat na obiekty gospodarskie) nie świadczy o jej nieaktualności. Sąd w składzie niniejszym podziela w pełni stanowisko NSA wyrażone w wyroku z dnia II OSK 909/14, które przytoczył organ odwoławczy, które sprowadza się do stwierdzenia, że "mapa jest aktualna tak długo, jak długo odzwierciedla obecny (teraźniejszy) stan rzeczy istniejący na danym terenie. Zachowanie aktualności mapy nie zależy zatem bezpośrednio od daty jej opracowania, lecz od niezmienności stanu faktycznego na tej mapie odzwierciedlonego". W niniejszej sprawie nie zaistniała zmiana zagospodarowania działek objętych inwestycją w stosunku do zagospodarowania tych działek przedstawionego na mapie projektowej, dlatego nie można uznać, że mapa stała się nieaktualna. Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut dotyczący nieprawidłowych wyliczeń obsady zwierząt, który w istocie sprowadza się do braku decyzji środowiskowej. Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 ze zm. – dalej jako "u.i.o.ś.") uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla takich przedsięwzięć wymagane jest przed wystąpieniem m.in. o decyzję o pozwoleniu na budowę - art. 72 ust. 1 u.i.o.ś. O zaliczeniu do jednej z tych grup decyduje natomiast spełnienie przez przedsięwzięcie kryteriów wynikających z rozporządzenia w/s p.o.ś. – obecnie obowiązuje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. (od dnia 26 września 2019 r.), natomiast w dacie wydania zaskarżonej decyzji obowiązywało wskazane przez organ rozporządzenie z 9 listopada 2010r., a więc przepisy tego rozporządzenia Sąd brał pod uwagę kontrolując zaskarżoną decyzję. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 103 tego rozporządzenia – "Do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się "chów lub hodowla zwierząt (...) w liczbie nie mniejszej niż 40 DJP (...)", zaś zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 51 – do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się "chów lub hodowla zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 DJP (...)". Prawidłowo stwierdziły organy, że sporna inwestycja nie należy do żadnej z tych grup. Zarzut skargi w tym zakresie sprowadza się do wadliwego wyliczenia przez organ architektoniczno-budowlany obsady zwierząt w projektowanym budynku obory. Zdaniem skarżącej, która powołała się w tym zakresie na pogląd NSA wyrażony w wyroku z dnia 4 lipca 2017 r., II OSK 95/17, organ nie powinien opierać się wyłącznie na deklaracjach inwestora sformułowanych w projekcie budowlanym, lecz powinien samodzielnie obliczyć obsadę DJP dla planowanego budynku obory zgodnie z przytoczonym wyżej § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia p.o.ś. Przepis ten stanowi, że "za liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę inwentarza; współczynniki przeliczeniowe sztuk zwierząt na DJP są określone w załączniku do rozporządzenia". Rzeczywiście zgodzić się należy z poglądem NSA wyrażonym w powołanym wyroku, że przepis ten przewiduje sztywny sposób obliczania rozmiarów planowanej inwestycji dla potrzeb kwalifikacji przedsięwzięcia jako wymagającego bądź nie wymagającego uzyskania decyzji środowiskowej. Jakkolwiek to inwestor decyduje o wielkości przedsięwzięcia, określając jego granice w projekcie budowlanym, to jednak organ architektoniczno - budowlany badając kompletność dokumentacji projektowej, w tym wymóg decyzji środowiskowej, ma obowiązek samodzielnie obliczyć, jaka jest maksymalna obsada zwierząt w projektowanym obiekcie. Przepisy nie zawierają legalnej definicji "obsady inwentarza", jest to pojęcie statystyczne rozumiane jako "współczynnik pomiędzy wielkością pogłowia i użytkowaną powierzchnią" (...) https://stat.gov.pl/metainformacje/slownik-pojec/pojecia-stosowane-w-statystyce-publicznej/1719,pojecie.html). Prawidłowo organ odwoławczy obliczając maksymalną obsadę zwierząt dla projektowanej inwestycji uwzględnił powierzchnie pomieszczeń projektowanej obory oraz najwyższy współczynnik dla bydła, tj. dla buhajów (1,4) przewidziany w załączniku nr 1 do rozporządzenia w/s p.o.ś., bezspornie w projektowanej oborze inwestor nie zamierza utrzymywać trzody chlewnej, a więc organ nie uwzględniał współczynników dla tych zwierząt. W wyniku tych obliczeń organ ustalił, że maksymalna obsada wynosi 21 DJP. Wynik ten nie pozostaje w sprzeczności z obsadą zadeklarowaną przez inwestora (17,55 DJP), gdyż to inwestor ma prawo określić zakres prowadzonej działalności. Obliczenie maksymalnej obsady jest konieczne dla stwierdzenia wymogu uzyskania decyzji środowiskowej. Skarżąca nie kwestionuje tego obliczenia, natomiast jej zarzut sprowadza się w istocie do tego, że organ powinien był wyliczyć maksymalną obsadę zwierząt również dla budynków istniejących (podnosi, że organ ustalił faktyczną, a nie maksymalną, obsadę tj. na podstawie danych z ARMiR), gdyż wtedy możliwe będzie prawidłowe ustalenie skumulowanego oddziaływania przedsięwzięcia. Zarzut skarżącej nie jest uzasadniony w świetle zgromadzonych dowodów. Trafnie wskazuje organ odwoławczy na pismo inwestora z dnia 6 czerwca 2019 r. z którego wynika, że projektowany budynek ma służyć polepszeniu warunków utrzymywanych już przez niego zwierząt, które w części mają zostać umieszczone w nowej oborze. Inwestor wskazał, że zamierza przenieść dotychczasową obsadę do nowego budynku. Celem budowy tego budynku nie jest więc powiększanie hodowli (projekt przewiduje zwiększenie ilości zwierząt tylko o 7 sztuk bydła – z zaświadczenia ARMiR wynika, że w istniejących budynkach jest 20 sztuk bydła, a w projekcie inwestor wskazał na 27 sztuk). W związku z tym, pomimo że co do zasady przy ocenie kwalifikacji inwestycji, której przedmiotem jest hodowla zwierząt, w zakresie jej oddziaływania na środowisko, organ architektoniczno-budowlany powinien badać wielkość oddziaływań całej hodowli (a więc także prowadzonej przez inwestora w innych budynkach), to w sytuacji, gdy z okoliczności sprawy wynika, że projektowany obiekt nie ma na celu rozszerzenia działalności hodowlanej, do czego inwestor ma prawo, organ architektoniczno-budowlany nie ma obowiązku obliczania maksymalnej obsady inwentarza w odniesieniu do wszystkich budynków inwestora, a więc również już istniejących. Przepisu § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia p.o.ś. nie można traktować mechanicznie. W świetle powyższego stwierdzić należy, że organy obu instancji prawidłowo uznały, że projektowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć wymagających uzyskania decyzji środowiskowej. Ponadto należy podkreślić, że pozwolenie na budowę legalizuje, a więc czyni prawnie dopuszczalnym, tylko inwestycję określoną co do przedmiotu i rozmiarów w projekcie budowlanym. Oznacza to, że działalność wykraczająca poza wskazane w (zatwierdzonym) projekcie jest zabroniona. Z tego względu istotnego znaczenia nabiera deklaracja inwestora w zatwierdzonym projekcie budowlanym, że łącznie cała obsada, we wszystkich budynkach, nie będzie przekraczać 35 DJP. Decyzja o pozwoleniu na budowę umożliwia inwestorowi legalne, tj. zgodne z prawem prowadzenie w projektowanym budynku obory działalności w rozmiarach nie przekraczających podanych wielkości. Skarżąca obawia się także, że inwestor będzie pozbywał się zwierząt tak, by obsada mieściła się w granicach pozwalających na zaliczenie inwestycji do przedsięwzięć niewymagających decyzji środowiskowej. Takie rozumowanie w istocie nie uzasadnia obawy nadmiernej uciążliwości - skoro inwestor miałby się sukcesywnie pozbywać się zwierząt, to ich obsada byłaby cały czas taka sama. Niezależnie od tego, kwestia przemieszczania zwierząt hodowlanych, gospodarskich, w tym ich pozbywania się podlega nadzorowi weterynaryjnemu, nie są to czynności dowolne, stado podlega rejestracji i kontroli właściwych inspekcji weterynaryjnych; nie jest więc możliwe zgodne z prawem pozbywanie się zwierząt. Kwestia nielegalnego usuwania zwierząt nie stanowi argumentu mającego znaczenie dla oceny wielkości/rozmiarów prowadzonej czy planowanej działalności hodowlanej, a w konsekwencji dla jej kwalifikacji jako przedsięwzięcia wymagającego bądź nie decyzji środowiskowej. Nieprawidłowe użytkowanie projektowanej obory, niezgodne z przeznaczeniem przewidzianym w projekcie, może także podlegać kontroli organów nadzoru budowlanego, a w razie zwiększenia skali przedsięwzięcia w sposób kwalifikujący go do przedsięwzięcia wymagającego decyzji środowiskowej, będzie wymagane uzyskanie przez inwestora takiej decyzji. Zarzuty dotyczące nieprawidłowych wyliczeń obsady nie mają więc znaczenia dla rozstrzygnięcia. Wbrew zarzutom, przedstawiony projekt budowlany jest kompletny. Wynika z niego, że "ze względu na charakter, program użytkowy i wielkość projektowanego obiektu i sposób jego posadowienia, inwestycja nie zmieni istniejących warunków m.in. w zakresie zanieczyszczenia ziemi, wód powierzchniowych i podziemnych" (k. 32 projektu). Wobec tego zapewnienia sformułowanego przez uprawnionego projektanta, który ponosi pełną odpowiedzialność za treść projektu i przyjętych w nim rozwiązań technicznych oraz za ich zgodność z przepisami techniczno - budowlanymi i obowiązującymi normami, nie ma uzasadnionych podstaw do przyjęcia, że projekt nie zawiera rozwiązań zapewniających bezpieczeństwo środowiska. Z tych względów stwierdzić należy, że organ nie miał podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę, dlatego zaskarżona decyzja jest prawidłowa, zaś skarga nie zawiera uzasadnionych podstaw i podlega oddaleniu na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz.2325).