II SA/Lu 562/98

uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miejskiej w R. w sprawie ustalenia liczby sklepów ze sprzedażą napojów zawierających powyżej 4,5 procent alkoholu oraz zasad usytuowania i warunków sprzedaży napojów alkoholowych w sklepach i lokalach gastronomicznych na terenie miasta. R. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę zważył, co następuje: Przede wszystkim podnieść należy, że skarga na zaskarżoną uchwałę jest dopuszczalna, skoro Rada Miasta R. uchwałą (...) z dnia 2 kwietnia 1998 r. postanowiła wnieść skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze /art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym - Dz.U. 1996 nr 13 poz. 74 ze zm./. Przechodząc do oceny merytorycznej zarzutów skargi na zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze podnieść należy, iż błędny jest pogląd skargi, że ustalanie godzin pracy placówek handlowych napojami alkoholowymi w drodze uchwały rady gminy uzasadnia art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi /Dz.U. nr 35 poz. 230 ze zm./ w ramach pojęcia "warunki sprzedaży napojów alkoholowych" Z Przepisu tego trudno jest wyprowadzić wniosek, że daje on podstawę do ustalania czasu pracy, czyli godzin otwarcia i zamknięcia wskazanych placówek handlowych prowadzących sprzedaż napojów alkoholowych. Za trafnością tego poglądu przemawia również ta okoliczność, że w ramach obowiązującego porządku prawnego w Polsce są odrębne regulacje ustawowe w zakresie określania czasu pracy placówek handlowych. W związku z tym pogląd zaskarżonego rozstrzygnięcia w tym zakresie uznać należy, za trafny. Zakwestionowana uchwała przez zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze jako swą podstawę prawną powołała art. 12 ust. 1, 2 i 4 oraz art. 14 ust. 6 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi /Dz.U. nr 35 poz. 230 ze zm./, przy czym do par. 7 tej uchwały którego nieważność została stwierdzona tym rozstrzygnięciem bezsporne jest między stronami, iż podstawę stanowił art. 12 ust. 2 tej ustawy. Wskazany przepis uchwały uregulował czas pracy sklepów dokonujących sprzedaży napojów alkoholowych, które mieszczą się w budynkach wielorodzinnych - dopuszczając możliwość dokonywania w nich sprzedaży tylko w godzinach 8,00 - 20,00. Jak podniesiono to już wyżej taka regulacja czasu handlu tych placówek handlowych na podstawie art. 12 ust. 2 powołanej ustawy jest wadliwa. Nie mniej w ramach obowiązującego porządku prawnego w Polsce rady gmin są uprawnione w drodze uchwał do ustalania czasu pracy placówek handlowych. Podstawę do tego stanowi art. XII par. 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Przepisy wprowadzające Kodeks pracy /Dz.U. nr 24 poz. 142 ze zm./, z tym że przepis ten nie został powołany jako podstawa przedmiotowej uchwały. W dotychczasowym orzecznictwie, a także w literaturze przedmiotu w odniesieniu do decyzji administracyjnej przyjęty jest pogląd, że decyzja która nie zawiera powołania podstawy prawnej lub też powołuje go błędnie nie jest z tego powodu nieważna jako wydana bez podstawy prawnej, jeśli taka podstawa prawna istnieje w obowiązującym systemie prawnym /wyrok NSA z dnia 27 maja 1988 r. IV 23-28/88 - GAP 1989 Nr 13 str. 43 i z dnia 28 lutego 1983 r. II SA 1904/82 - OSPiKA 1983 Nr 12 poz. 271/ oraz J. Borkowski - Komentarz do Kpa wydawnictwo C. H. BECK 1996 str. 713/ ale też B.Adamiak - Polskie postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne wydawnictw PWN 1992 str. 228/. W odniesieniu do uchwał rad gmin w ocenie składu orzekającego nie ma przesłanek uzasadniających by powyższy pogląd nie miał zastosowania. Dlatego przyjąć należy, że uchwała rady gminy nie powołująca jako swej podstawy właściwego przepisu prawnego powszechnie obowiązującego lecz powołująca błędnie jako swą podstawę inny przepis prawny, nie jest sprzeczna z prawem. Przez to nie może być przez organ nadzoru stwierdzona jej nieważność na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /Dz.U. 1996 nr 13 poz. 74 ze zm./ W świetle powyższego zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze wydane zostało z naruszeniem powołanego przepisu i przez to w myśl art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ podlega uchyleniu. Dodać jeszcze należy, że wyrok NSA, na który ogólnie powołuje się skarga, wydany został dnia 6 maja 1996 r. w sprawie SA/Ka 1721/95 ze skargi Prezydenta Miasta Cz. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Cz. stwierdzające nieważność uchwały Rady Miasta Cz. w sprawie dni i godzin otwierania i zamykania placówek handlu detalicznego. Motywy tego wyroku podkreślają, że zakwestionowana przez rozstrzygnięcie nadzorcze uchwała podjęta została na podstawie art. XII par. 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Przepisy wprowadzające Kodeks pracy /Dz.U. nr 24 poz. 142 ze zm./ i że nie jest sprzeczna z tym przepisem. W odniesieniu do stanu faktycznego sprawy niniejszej, w świetle argumentacji przytoczonej w motywach wyroku wydanego w powyższej sprawie, wyprowadzić można wniosek, że uchwała Rady Miasta R., której częściowa nieważność została stwierdzona zaskarżonym rozstrzygnięciem nadzorczym będącym przedmiotem skargi, podjęta być mogła tylko na podstawie art. XII par. 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Przepisy wprowadzające Kodeks pracy /Dz. U. nr 24. poz. 142 ze zm./. To samo podkreśla powołany w odpowiedzi na skargę wyrok NSA z dnia 5 marca 1996 r. SA/Ka 134/95.