II SA/Lu 581/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi M. C. na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] nr [...] w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. W dniu [...] sierpnia 2011 r. Rada Gminy J. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy J. W dniu [...] kwietnia 2013 r. M. C. złożyła w Urzędzie Gminy J. pismo z dnia 4 kwietnia 2013 r., w którym wezwała Radę Gminy J. do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie powołanej wyżej uchwały. Uchwałą z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] Rada Gminy J. odmówiła uwzględnienia powyższego wezwania. Uchwała ta, wraz z załącznikiem stanowiącym jej uzasadnienie, została doręczona M. C. w dniu [...] maja 2013 r. (kopia potwierdzenia odbioru – k. 60 akt sądowych). W dniu 7 czerwca 2013 r. (data nadania) M. C. – reprezentowana przez radcę prawnego M. P. – wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na powołaną na wstępie uchwałę Rady Gminy J. z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...], domagając się stwierdzenia, że zaskarżona uchwała została podjęta z naruszeniem prawa oraz orzeczenia, że nie podlega ona wykonaniu. Nadto skarżąca wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonej uchwale skarżąca zarzuciła naruszenie następujących przepisów: 1. art. 1 ust. 2 pkt 1) i 9), art. 2 pkt 1) i 9) oraz art. 10 ust. 2a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 7 rozporządzenia z dnia 28 kwietnia 2004 r. Ministra Infrastruktury w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w związku z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, poprzez brak dokładnego ustalenia w treści Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy J. stref ochronnych wokół obszarów, na których rozmieszczone będą źródła energii przekraczające 100 kW i brak ustalenia związanych z nimi ograniczeń w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu; 2. art. 11 pkt 6) lit. c) i pkt 9) ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uchwalenie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy J. bez aktualizacji rejestru zabytków, w tym zabytków archeologicznych, tj. wbrew postanowieniu Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w L., Delegatura w Z. z dnia [...] stycznia 2011 r., znak: [...], odmawiającego uzgodnienia pod względem konserwatorskim projektu zmiany Studium; 3. art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie darowizny przez Gminę J. w postaci gotowego projektu Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy J., wbrew wyraźnemu zakazowi ustawowemu nakazującemu pokrywanie kosztów prac planistycznych z budżetu gminnego, gdyż budowa elektrowni wiatrowej nie jest inwestycją celu publicznego; 4. § 82 i § 84 w związku z § 142 ust. 2 Zasad techniki prawodawczej przyjętych rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. (Dz. U. Nr 100, poz. 908) poprzez brak możliwości ustalenia, na czym polegały zmiany w Studium dokonane uchwałą z dnia 25 sierpnia 2011 r. w sprawie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy J. Rada Gminy J. przyjmując uchwałę w dniu [...] sierpnia 2011 r., przyjęła od razu nowy tekst jednolity Studium bez wskazania zakresu dokonanych zmian mimo, że procedowała ona nad tekstem w trybie zmiany Studium; 5. § 10 ust. 2 uchwały z dnia 19 marca 2002 r. Nr 49 Rady Ministrów Regulamin Prac Rady Ministrów (M.P. Nr 13, poz. 221, ze zm.), który to przepis ma odpowiednie zastosowanie z mocy § 12 w związku z § 142 ust. 2 Zasad techniki prawodawczej, poprzez brak uzasadnienia do przyjętego projektu uchwały Nr [...]z dnia [...] sierpnia 2011 r. w sprawie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy J., które zawierałoby następujące informacje: a) przedstawienie istniejącego stanu rzeczy w dziedzinie, która ma być unormowana oraz wyjaśnienie potrzeby i celu wydania aktu, b) wykazanie różnic między dotychczasowym a proponowanym stanem Studium, c) charakterystykę i ocenę przewidywanych, związanych z wejściem w życie Studium skutków prawnych dla mieszkańców. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, że procedura zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy J. rozpoczęła się w dniu 22 lutego 2010 r., kiedy to "E"I Sp. z o.o. w W. zwróciła się do tej gminy z wnioskiem o zmianę obowiązującego Studium (uchwały z dnia [...] kwietnia 2003 r., nr [...]) na potrzeby związane z budową farmy siłowni wiatrowych pod nazwą "FW T. L.". Treść dotychczas obowiązującego Studium nie przewidywała bowiem możliwości lokalizacji elektrowni wiatrowych na terenie gminy J. Prace planistyczne rozpoczęto na podstawie uchwały Rady Gminy J. z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany Studium dla realizacji farm wiatrowych na terenie sołectw: N. P., N., S., G. K., W., G. i Ł. Po zakończeniu procedury planistycznej Rada Gminy J. w dniu [...] sierpnia 2011 r. podjęła zaskarżoną uchwałę, do której załączone zostały tekst i rysunek Studium oraz rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu tego aktu. Strona skarżąca wskazała, że zmiany dotyczące lokalizacji farm wiatrowych znalazły się w Załączniku nr 2 w części dotyczącej: łąk, pastwisk, upraw polowych (pkt. III.7. Studium, str. 136). W treści Studium określone zostały częściowe warunki lokalizacji turbin wiatrowych (m.in.: zachowanie odległości co najmniej 50 m od dróg publicznych i 200 m od lasu, maksymalna wysokość wieży - 105 m i skrajnego punktu wirnika w pozycji pionowej - 165 m nad poziom terenu oraz maksymalna moc nominalna elektrowni - 2 MW). Nie została natomiast wskazana minimalna odległość od zabudowań mieszkalnych i budynków w zabudowie zagrodowej. Nie wskazano także stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu. Odnosząc się do kwestii posiadania przez skarżącą legitymacji do zaskarżenia przedmiotowej uchwały pełnomocnik strony podniósł, iż legitymacja ta wynika z naruszenia interesu prawnego w postaci prawa własności (potencjalnego ograniczenia wartości nieruchomości w wyniku realizacji założeń Studium oraz zniszczenia jej walorów użytkowych). Wskazał, że skarżąca jest właścicielem nieruchomości położonej w gminie J., w miejscowość N., znajdującej się w obszarze wskazanym w Studium. Wiatraki o wysokości ok. 165 m, których możliwość realizacji została przyjęta w Studium, mają znajdować się w bezpośrednim sąsiedztwie tej nieruchomości, tj. w odległości ok. 600 - 700 m, zaś sam obszar przeznaczony w Studium pod elektrownie wiatrowe - w odległości ok. 400 m. Zdaniem skarżącej, posiada ona zatem niewątpliwy interes prawny w ustaleniu obszaru strefy przeznaczonej pod elektrownie wiatrowe w ramach zmiany Studium, gdyż bezpośrednie sąsiedztwo wysokich wiatraków ingeruje w sposób znaczący w zdrowie mieszkańców i ich zdolność do normalnego funkcjonowania w miejscu zamieszkania, które z racji lokalizacji uchodzi za ciche i spokojne, a więc nadające się idealnie do wypoczynku. Jak zauważył autor skargi, budowa farmy wiatraków w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowań mieszkalnych i w sąsiedztwie zespołów ogrodniczo-krajobrazowych nie tylko może naruszać przepisy rozporządzeń tworzących ww. obszary chronione oraz zespoły przyrodniczo-krajobrazowe, ale ingeruje bezpośrednio w prawo własności skarżącej poprzez obniżenie wartości posiadanej nieruchomości i ograniczenie możliwości jej zagospodarowania teraz i w przyszłości. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy J. wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Wykazując uprawnienie do występowania w przedmiotowej sprawie w charakterze strony Wójt na wstępie powołał się na uchwałą składu siedmiu sędziów NSA z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt I OPS 3/12, w myśl której w postępowaniu przed sądem administracyjnym w sprawach skarg, których przedmiotem jest uchwała rady gminy, zdolność procesową – co do zasady – ma wójt (burmistrz, prezydent miasta). W dalszej kolejności Wójt zakwestionował przekonanie skarżącej, o posiadaniu przez nią legitymacji do wniesienia przedmiotowej skargi. Zdaniem organu skarżąca nie wykazała interesu prawnego, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. W skardze jedynie w sposób ogólny stwierdzono, iż naruszony został interes prawny w postaci prawa własności skarżącej, jednak nie wykazano przy tym, by uchwalenie zmiany Studium faktycznie skutkowało obniżeniem wartości nieruchomości i możliwości jej zagospodarowania. Twierdzenia strony w tym zakresie nie zostały bowiem poparte żadnymi konkretnymi dokumentami czy też danymi. Ponadto – jak zauważył organ – sam autor skargi stwierdził, że interes prawny skarżącej wynika z "potencjalnego ograniczenia wartości nieruchomości w wyniku realizacji założeń Studium (...)". Tymczasem jedynie naruszenie interesu prawnego, mające charakter konkretny, bezpośredni i realny, a nadto istniejące w dacie wniesienia skargi, umożliwia jej merytoryczne rozpoznanie. Wójt Gminy J. stwierdził również, że Studium, nie będąc aktem prawa miejscowego, ze swej istoty nie może być źródłem ograniczenia prawa własności. Jest to bowiem jedynie akt wewnętrznie obowiązujący organy gminy przy realizacji polityki przestrzennej. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skarżącej Wójt uznał, iż nie zasługują one na uwzględnienie, a zaskarżona uchwała odpowiada prawu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż akty prawa miejscowego akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków. Uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w tym przepisie, sąd administracyjny stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). Przedmiotem skargi jest w niniejszej sprawie uchwała Rady Gminy J. z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy J. Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.), dalej jako "u.s.g.", każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Należy podkreślić, że skarga złożona w trybie powyższego przepisu w pierwszej kolejności podlega kontroli pod względem spełnienia wymogów formalnych, do których należą: zaskarżenie uchwały z zakresu administracji publicznej, wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa oraz zachowanie terminu do wniesienia skargi. Przez uchwałę z zakresu administracji publicznej należy rozumieć uchwałę podjętą w sprawach należących do właściwości organów gminy rozstrzyganych w drodze uchwały. Całokształt spraw zaliczonych do zakresu działania gminy ma na celu realizację zadań publicznych i z tej przyczyny sprawy te należą do zakresu administracji publicznej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24.września 1997r., sygn. akt III RN 41/97, OSNAPiUS 1998/6/171). Zaskarżona uchwała Rady Gminy dotyczyła uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy J. Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, należy do zadań gminy. Z art. 12 ust. 1 powołanej ustawy wynika natomiast, że uchwalanie studium należy do właściwości rady gminy. Wobec tych rozważań nie budzi wątpliwości, że zaskarżona uchwała została podjęta w sprawie z zakresu administracji publicznej. Bezspornym w niniejszej sprawie pozostaje, że skarżąca w dniu [...] kwietnia 2013 r. wezwała Radę Gminy J. do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie zaskarżonej uchwały. W wyniku tego wezwania Rada Gminy w dniu [...] maja 2013 r. podjęła uchwałę nr [...], w której odmówiła jego uwzględniania. Uchwała ta została doręczona M. C. w dniu 27 maja 2013 r. Z kolei skargę do tut. Sądu skarżąca złożyła w dniu 7 czerwca 2013 r. W świetle powyższych okoliczności nie budzi wątpliwości zachowanie przez skarżącą również pozostałych wymogów formalnych skargi. Strona poprzedziła ją bowiem wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, które okazało się bezskuteczne, jak również zachowała termin do jej wniesienia. W tym miejscu należy przywołać stanowisko wyrażone w uchwale siedmiu sędziów NSA z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07, w myśl którego dla skarg wnoszonych na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. ma zastosowanie art. 53 § 2 p.p.s.a. Przepis ten stanowi natomiast, że w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Podkreślić należy, iż Sąd – rozpoznając skargę wniesioną w trybie art. 101 u.s.g. – wobec stwierdzenie, iż jest ona dopuszczalna, w następnej kolejności zobowiązany jest do dokonania oceny legitymacji skargowej strony skarżącej. Brak takiej legitymacji uzasadnia bowiem oddalenie skargi bez rozpoznawania jej merytorycznych zarzutów. Wymaga wyjaśnienia, że przymiot strony w postępowaniu kwestionującym legalność uchwały z zakresu administracji publicznej kształtowany jest na innych zasadach aniżeli w postępowaniu administracyjnym regulowanym przepisami k.p.a. Skarga złożona na podstawie art. 101 u.s.g. nie ma bowiem charakteru actio popularis, a więc do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Uprawnionym do wniesienia skargi na podstawie powyższego unormowania może być zatem jedynie ten podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Oznacza to, że na stronie skarżącej spoczywa obowiązek wykazania naruszenia interesu prawnego, pozostającego w związku z konkretną normą prawną, a który to interes prawny lub uprawnienie jest naruszony przez skarżony akt (por. wyroki Naczelnego Sadu Administracyjnego: z dnia 21 września 2011 r. sygn. akt II OSK 1254/11; z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/04 oraz z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 476/04 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych; a także Z. Niewiadomski [w:] R. Hauser, Z. Niewiadomski: Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz z odniesieniami do ustaw o samorządzie powiatowym i samorządzie województwa, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2011, s. 807). Interes prawny określony w art. 101 u.s.g. musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną skarżącego. Podstawę legitymacji procesowej strony musi zatem stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Tak więc istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego – taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się zatem do ustalenia związku o charakterze materialno - prawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 3 czerwca 1996 r., sygn. akt II SA 74/96, interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, iż podmiot ten działa bezpośrednio, we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Kryterium "interesu prawnego" ma zatem charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, a kwestionowanym w skardze aktem lub czynnością organu administracji. To zaś oznacza, iż przymiot strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, toczącym się na podstawie art. 101 u.s.g. ma ten, czyj interes prawny (uprawnienie) zostały naruszone zaskarżoną uchwałą organu gminy (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2011, s. 186). W rozpoznawanej sprawie skarżąca naruszenia swojego interesu prawnego dopatruje się w treści zapisu zawartego w rozdziale III pkt 7 części "B" zaskarżonego Studium, którym w obrębie terenów przeznaczonych pod łąki, pastwiska i uprawy polowe dopuszczono możliwość realizacji inwestycji w zakresie energetyki wiatrowej w strefie, w której dopuszcza się lokalizację farm wiatrowych zgodnie z przepisami odrębnymi (zasięg strefy oznaczony został na rysunku Studium). W ocenie skarżącej zapis ten narusza jej interes prawny w postaci prawa własności poprzez potencjalne obniżenie wartości jej nieruchomości oraz zniszczenie jej walorów użytkowych. Strona wyjaśniła, że jej nieruchomość zlokalizowana jest w odległości ok. 400 m od strefy przeznaczonej pod elektrownie wiatrowe i w odległości ok. 600-700 m od samych wiatraków, których wysokość wynosi ok. 165 m. Sąd dokonując oceny powyższej argumentacji doszedł do wniosku, że skarżąca nie wykazała naruszenia jej interesu prawnego w związku podjęciem przez Radę Gminy J. zaskarżonej uchwały. Należy podkreślić, że istnienie związku między zaskarżoną uchwałą a sytuacją prawną skarżącej musi powodować bezpośrednie i realne następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia jej konkretnych uprawnień albo nałożenia obowiązków, by stanowiło o jej legitymacji do wniesienia skargi. Tymczasem argumentacja skarżącej odnosi się jedynie do przyszłych i co najwyżej potencjalnych uciążliwości, jakie może nieść za sobą dopuszczona w Studium realizacja elektrowni wiatrowej. Potwierdza to przekonanie Sądu, iż sam fakt lokalizacji strefy, w której dopuszczono taką inwestycję, w stosunkowo bliskim sąsiedztwie nieruchomości skarżącej, nie świadczy automatycznie o naruszeniu jej interesu prawnego, lecz co najwyżej o możliwości powstania zagrożenia takim naruszeniem. Dodatkowo należy podnieść, że możliwość ta ma charakter czysto hipotetyczny, o czym świadczy argumentacja wyrażona w załączniku nr 4 do zaskarżonej uchwały (Rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu Studium), z którego wynika, iż lokalizacja farmy wiatrowej w żadnym stopniu nie wpływa na pogorszenie użytkowania gruntów rolnych, a więc nie może mieć wpływu na ich cenę, zaś ewentualne ograniczenia w zabudowie odnosić się będą jedynie do nieruchomości, na których zlokalizowane będą poszczególne turbiny wiatrowe. Niemniej jednak, do wniesienia skargi nie legitymuje sam stan zagrożenia naruszeniem, lecz koniecznym jest wykazanie, że do naruszenia prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę doszło (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 15 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 36/11, LEX nr 993521). Skład orzekający w niniejszej sprawie stoi na stanowisku, iż postanowienia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania mogą wprawdzie oddziaływać na interes prawny lub uprawnienie właścicieli nieruchomości, jednak – co do zasady – tylko pośrednio (bo nie wprost, z uwagi na wewnętrzny charakter norm studium). Taką kształtującą rolę mają jedynie postanowienia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Bezpośrednie kształtowanie przez studium sytuacji prawnej właścicieli nieruchomości może mieć miejsce jedynie w wyjątkowych przypadkach, trudnych do wykazania. Także art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stanowiący, że ustalenia studium są wiążące dla rady gminy przy sporządzaniu planów miejscowych nie kształtuje sytuacji właścicieli nieruchomości, sam przez się nie może zatem stanowić o naruszeniu ich interesu prawnego. Przepis art. 20 ust. 1 tej ustawy stanowi, że rada musi jedynie badać czy ustalenia projektu planu nie naruszają ustaleń studium (por. wyrok NSA z 6 marca 2012 r., II OSK 2687/11, LEX nr 1138193). Zatem nie sposób przyjąć, jak twierdzi skarżąca, że postanowienia zaskarżonego Studium naruszają jej prawo własności poprzez obniżenie wartości i zniszczenie walorów użytkowych jej nieruchomości. Nie zostało również wykazane, by zaskarżona uchwała naruszała jakiekolwiek inne prawem chronione interesy lub uprawnienia strony. Akt ten nie kształtuje bezpośrednio sytuacji prawnej skarżącej jako właściciela nieruchomości. Takie oddziaływanie na jej uprawnienia może powstać dopiero na etapie uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dopiero bowiem plan miejscowy ustala przeznaczenie terenów oraz określa sposoby ich zagospodarowania i zabudowy (art. 14 ust. I u.p.z.p.). W tych okolicznościach Sąd uznał, iż skarżącej M. C. nie służy legitymacja procesowa do zaskarżenia uchwały Rady Gminy J.z dnia [...] sierpnia 2011 r. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy J. Taka konstatacja powoduje, że nie została otwarta droga do merytorycznej oceny zapisów zaskarżonej uchwały, zaś skarga z uwagi na brak legitymacji po stronie skarżącej, podlega oddaleniu. Z tych względów zarzuty skargi dotyczące treści zaskarżonej uchwały oraz procedury jej podjęcia, nie mogły mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.