II SA/Lu 587/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza, Asesor sądowy Anna Ostrowska (sprawozdawca) Protokolant Referent stażysta Martyna Maciejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2025 r. sprawy ze skargi E. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2022 r., znak: [...].DB w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę. Decyzją z [...] czerwca 2022 r., znak: [...].DB, wydaną na podstawie art. 28 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania E. Sp. z o.o., Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] maja 2022 r., znak: [...], odmawiającą – we wznowionym postępowaniu – uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 10 maja 2021 r., nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej P. sp. z o.o. Sp. k. (aktualnie, w wyniku przekształcenia: M. T.) pozwolenia na budowę magazynu zbożowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działkach nr [...] i [...] położonych w obrębie ewidencyjnym [...] oraz na działce nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym W. (przebieg przyłącza wodociągowego przez działkę nr [...] obręb ewidencyjny [...]), gm. K.. Stan sprawy przedstawia się następująco. W dniu 13 lipca 2021 r. do Starostwa Powiatowego w K. wpłynął wniosek E. Sp. o.o. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia [...] maja 2021 r., znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Sp. k. pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu pełnomocnik wnioskodawczyni wskazał, że podstawę prawną żądania wznowienia postępowania stanowi art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., bowiem spółka E. stanęła na stanowisku, że należące do niej tereny znajdują się w obszarze oddziaływania zamierzenia inwestycyjnego spółki P. , a co za tym idzie wnioskodawczyni winien być przyznany, w oparciu o art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego status strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2021 r. Starosta [...] wznowił postępowanie w sprawie, wskazując, że stosownie do art. 149 § 2 k.p.a. postanowienie stanowi postawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Decyzją z dnia [...] maja 2022 r., znak: [...], organ I instancji odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 10 maja 2021 r., nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej P. Sp. z o.o. Sp. k. wskazanego na wstępie pozwolenia na budowę. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła E. Sp. z o.o. Utrzymując w mocy wskazaną na wstępie decyzją decyzję organu pierwszej instancji, Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a i art. 145b następuje tylko na żądanie strony. Wojewoda wyjaśnił, że rolą organów prowadzących postępowanie wznowieniowe było zbadanie, czy E. Sp. z o.o. jest stroną postępowania w sprawie o udzielenie P. Sp. z o.o. Sp. k. przedmiotowego pozwolenia na budowę. Bezspornym jest też, że wnioskodawczyni nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty [...] z dnia [...] maja 2021 r., nr [...], znak: [...] Organ odwoławczy wskazał, że w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę interes prawny ustala się w oparciu o art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który, jako przepis szczególny względem art. 28 k.p.a., ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu należy natomiast rozumieć, zgodnie z unormowaniem art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość, nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Wojewoda powołał się następnie na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 stycznia 2019 r., II OSK848/18, w którym podkreślono, że wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu następuje w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę na potrzeby każdej konkretnej sprawy, biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji budowlanej. Potencjalna możliwość oddziaływania projektowanej inwestycji, aby mogła uzasadniać występowanie interesu prawnego uprawniającego do udziału w postępowaniu, musi w każdym przypadku wiązać się z potrzebą zbadania w postępowaniu administracyjnym zakresu tego oddziaływania w powiązaniu z konkretnymi przepisami regulującymi dopuszczalne granice oddziaływania danej inwestycji. Wojewoda podkreślił, że z uwagi na nowelizację art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, powyższe odnosi się jedynie do ograniczeń w zabudowie. Wojewoda wskazał, że skarżąca wywodzi interes prawny z tytułu przysługującego jej prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej na działkach nr: [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości W., gm. K.. Z projektu zagospodarowania terenu (Projekt budowlany - Projekt zagospodarowania terenu - nr rys. PZT-1), wynika, że działka nr [...] graniczy z działką inwestycyjną nr [...]. Niemniej jednak, jak wskazał Wojewoda, zaprojektowane na działce nr [...] silosy magazynowe znajdują się w odległości ponad 70 m od granicy z działką nr [...]. Ponadto na działce nr [...] przy granicy działki nr [...], znajdują się tory i bocznice kolejowe, co ogranicza możliwość zabudowy działki nr [...] od strony granicy z działką inwestycyjną nr [...]. Natomiast działki nr [...] i [...] nie graniczą z żadną z działek inwestycyjnych (znajdują się w dalszej odległości od działek inwestycyjnych). W ocenie Wojewody obszar oddziaływania spornej inwestycji wyznaczany w oparciu o art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego nie obejmuje swym zakresem działek nr: [...], [...], [...], [...] i [...] z uwagi na znaczną odległość projektowanych obiektów od granicy tychże działek. Położenie tych działek względem projektowanej inwestycji wyklucza uznanie, że sporna inwestycja w jakikolwiek sposób ogranicza możliwości zabudowy działek należących do skarżącej, które to ograniczenia wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa. Nieruchomości należące do skarżącej nie znajdują się bowiem w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. z 2014 r. poz. 81), zwłaszcza w oparciu o § 8 ust. 2 rozporządzenia, który określa minimalną odległość silosów na zboże i pasze o pojemności większej niż 100 ton od innych budowli oraz od granicy działki. Co więcej, nieruchomości należące do spółki E. nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225). Projektowana inwestycja nie wpływa również na warunki ochrony przeciwpożarowej (§ 271 i nast. rozporządzenia) obiektów usytuowanych na nieruchomościach skarżącej (zarówno istniejących, jak i potencjalnych). Zamierzone przedsięwzięcie nie pozbawia również powyższych działek dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, elektryczność, telekomunikacja). Odnosząc się do przywołanej w odwołaniu przez pełnomocnika skarżącej argumentacji, Wojewoda wyjaśnił, że z załączonego do wniosku o pozwolenie na budowę projektu budowlanego nie wynika, aby sporna inwestycja była jednym z etapów większego zamierzenia inwestycyjnego. Obszar oddziaływania dotyczy ograniczeń w zabudowie wywołanych przez projektowaną inwestycję, a nie ograniczeń, które mogą wynikać z ewentualnego przyszłego, nieobjętego zatwierdzonym projektem budowlanym kolejnego etapu inwestycji. Zatem potencjalne zamiary inwestora odnośnie do dalszych inwestycji w żaden sposób nie wpływają na status spółki E. w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] maja 2021 r. Ponadto w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę inwestor przedłożył opinię Wójta Gminy K. z dnia [...] marca 2021 r., znak: [...], o braku wymogu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji planowanego przedsięwzięcia. Pismem z dnia 31 sierpnia 2021 r., znak: [...], Wójt Gminy K. podtrzymał dotychczasowe stanowisko, że sporna inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Dodatkowo, wbrew twierdzeniom E. , dla poprawnej oceny oddziaływania inwestycji na działki tej spółki nie ma znaczenia ewentualna okoliczność, że realizowane na działce inwestora prace budowane mogą wykraczać poza zakres prac objętych decyzją o pozwoleniu na budowę oraz okoliczność, że roboty budowlane mogą być prowadzone niezgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym. Jak bowiem wskazał organ I instancji, stosownie do art. 84a ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, kontrola wykonywania robót budowlanych z przepisami prawa budowlanego, projektem budowlanym lub warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę należy do zadań organów nadzoru budowlanego. W kwestii wpływu inwestycji na stosunki wodne organ zaznaczył, że ocena taka wiąże się z merytoryczną oceną zaprojektowanych w tej materii rozwiązań, co w postępowaniu wznowieniowym jest dopuszczalne w sytuacji, gdy organ stwierdzi istnienie podstaw do uchylenia decyzji. Natomiast jeśli w wyniku realizacji przedmiotowego zamierzenia doszłoby do zmiany stosunków wodnych, które by szkodliwie wpływały na grunty sąsiednie, to wówczas w świetle art. 234 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U z 2021 r. poz. 2233 ze zm.) wójt, burmistrz lub prezydent miasta, z urzędu lub na wniosek, w drodze decyzji, nakazuje właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom, ustalając termin wykonania tych czynności. W skardze na decyzję Wojewody spółka E. podniosła zarzuty: 1) naruszenia art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia w postępowaniu odwoławczym dowodów koniecznych dla rozstrzygnięcia sprawy, zawłaszcza dowodów zgromadzonych w postępowaniu prowadzonym przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krasnymstawie (PINB) w sprawie [...] oraz oględzin nieruchomości P., mimo że przeprowadzenie tych dowodów zmierzało do ujawnienia okoliczności pozwalających na ocenę, czy nieruchomości spółki E. bezpośrednio graniczące z nieruchomościami, na których P. realizuje roboty budowlane na podstawie decyzji Starosty [...] z [...] maja 2021 r., nr [...] znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego; 2) naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie wadliwego uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz brak jednoznacznego wskazania, z jakich przyczyn zostało pominięte stanowisko strony, że P. mimo dysponowania pozwoleniem na budowę rozpoczęła roboty budowlane w ramach szerszego zamierzenia inwestycyjnego obejmującego zarówno magazyny zbożowe, na które uzyskała pozwolenie na budowę, jak i powiązanego z tymi magazynami zakładu młynarskiego, którego pozwolenie na budowę nie obejmuje, a które zmierzało do wykazania, że zamierzenie inwestycyjne w postaci budowy magazynów zbożowych i połączonego z nimi zakładu młynarskiego zostało zetapizowane, przy czym elementy techniczne I etapu budowy w postaci zbiorników zbożowych zostaną połączone z elementami dalszego etapu inwestycji w postaci młyna; 3) naruszenie art. 151 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. poprzez odmowę uchylenia decyzji Starosty [...] z [...] maja 2021 r. z jednoczesnym wydaniem decyzji odmawiającej [...] pozwolenia na budowę; 4) naruszenia art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez wadliwe przyjęcie, że spółka E. nie wykazała interesu prawnego do udziału jako strona w postępowaniu wznowieniowym oraz postępowaniu objętym decyzją Starosty [...] [...], podczas gdy ze względu na rozmiary powierzchniowe realizowanego przez P. zamierzenia inwestycyjnego obejmującego obok magazynów zbożowych także powiązany z tymi magazynami młyn przemysłowy (funkcjonalnie i technologicznie powiązany z realizowanymi już na obecnym etapie zamierzenia inwestycyjnego magazynami zbożowymi), pozwolenie na budowę powinno być poprzedzone decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach w rozumieniu art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udzielania społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko oraz ze względu na regulacje § 3 ust. 1 pkt 54 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Mając na uwadze powyższe, skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie na jej rzecz od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z 12 października 2022 r. Sąd zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Sąd wyjaśnił, że Wojewoda decyzją z dnia [...] września 2021 r., znak: [...] umorzył postępowanie z powodu braku możliwości uznania skarżącej za stronę postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji z dnia [...] maja 2021 r., nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Sp. k. (aktualnie, w wyniku przekształcenia: M. K. Sp. z o.o. w T.) pozwolenia na budowę magazynu zbożowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działkach nr [...] i [...] położonych w obrębie ewidencyjnym [...] oraz na działce nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym W. (przebieg przyłącza wodociągowego przez działkę nr [...] obręb ewidencyjny W. ), gm. K.. Stanowisko Wojewody podtrzymał Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, wydając w dniu [...] marca 2022 r. decyzję znak: [...] utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję. Wskazana decyzja została zaskarżona przez spółkę E. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 9 września 2022 r., VII SA/Wa 1030/22 oddalił skargę E. Sp. z o.o. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2022 r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody z dnia [...] września 2021 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2021 r. Biorąc pod uwagę wskazaną powyżej kwestię dotyczącą przymiotu strony skarżącej, tutejszy Sąd podkreślił, że nie może się ona kształtować inaczej w postępowaniu prowadzonym w trybie wznowienia i w postępowaniu nadzorczym o stwierdzenie nieważności decyzji. W związku z powyższym Sąd uznał za konieczne zawieszenie niniejszego postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego prowadzonego pod sygn. akt VII SA/Wa 1030/22 przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Postanowieniem z 9 lipca 2025 r. Sąd podjął zawieszone postępowanie z uwagi na to, że skarga kasacyjna od wyroku WSA w Warszawie z 9 września 2022 r., VII SA/Wa 1030/22 została oddalona wyrokiem NSA z 15 czerwca 2025 r., II OSK 78/23. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Zaskarżona decyzja oraz decyzja organu pierwszej instancji są zgodne z prawem. Na wstępie wskazać należy, że kwestia dotycząca posiadania przez skarżącą przymiotu strony postępowania zakończonego sporną decyzją o pozwoleniu na budowę nie może się kształtować inaczej w postępowaniu prowadzonym w trybie wznowienia i w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji. O braku interesu prawnego skarżącej w sprawie stwierdzenia nieważności spornej decyzji o pozwoleniu na budowę prawomocnie rozstrzygnął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 9 września 2022 r. wydanym pod sygnaturą akt VII SA/Wa 1030/22 oraz Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15 czerwca 2025 r., II OSK 78/23. Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja została wydana w trybie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę, w którym bezspornie skarżąca spółka nie brała udziału jako strona. Biorąc pod uwagę podstawę wznowienia postępowania – art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do oceny, czy skarżącej przysługiwał status strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją w przedmiocie pozwolenia na budowę. W ocenie organów obu instancji skarżąca nie jest strona postępowania w sprawie zakończonej sporną decyzją o pozwoleniu na budowę, gdyż będące w użytkowaniu wieczystym skarżącej nieruchomości nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji objętej tym pozwoleniem. W myśl art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Definicja legalna pojęcia "obszaru oddziaływania obiektu" zawarta jest w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Co istotne, brzmienie tego przepisu uległo zmianie na skutek nowelizacji Prawa budowlanego dokonanej w 2020 r. Na podstawie art. 1 pkt 1 ustawy z 13 lutego 2020 r., o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw przepisowi art 3 pkt 20 Prawa budowlanego nadano brzmienie "obszar oddziaływania obiektu - należy przez to rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu". Ustawa z 13 lutego 2020 r. weszła w życie w dniu 19 września 2020 r., zaś kwestionowana decyzja Starosty [...] została wydana w dniu [...] maja 2021 r., w konsekwencji czego w analizowanej sprawie należy stosować przepisy ustawy Prawo budowlane w brzmieniu po nowelizacji. Aby uznać, że skarżąca spółka jest stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę w zakresie spornej inwestycji, należało wskazać takie przepisy prawa powszechnie obowiązującego, z których wynikałoby, że realizacja inwestycji na działkach nr [...] i [...] oraz na działce nr [...] wpływa na możliwość zabudowy na działkach, które znajdują się w użytkowaniu wieczystym skarżącej spółki. W ocenie Sądu takich przepisów nie ma, co oznacza, że działki te nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji objętej pozwoleniem na budowę, a skarżąca nie miała statusu strony w tym postępowaniu, zatem nie wystąpiła kwalifikowana wada procesowa wskazana w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Definicja obszaru oddziaływania obiektu determinująca krąg stron postępowania odsyła do przepisów odrębnych, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu terenu związane z obiektem stanowiącym planowaną inwestycję. Do przepisów tych należą w szczególności przepisy materialnego prawa administracyjnego z zakresu ochrony środowiska, ochrony zabytków, ochrony przyrody, prawa wodnego, ochrony przeciwpożarowej, gospodarki odpadami, przepisy techniczno-budowlane, a także akty prawa miejscowego. Do wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu nie mają natomiast zastosowania przepisy prawa cywilnego dotyczące ochrony prawa własności, ponieważ sam fakt oddziaływania nieruchomości, na której projektowana jest inwestycja, na nieruchomość sąsiednią nie uzasadnia objęcia tej nieruchomości obszarem oddziaływania obiektu (por. wyrok NSA z 12 września 2023 r., II OSK 3024/20; podobnie wyrok WSA w Gliwicach z 25 października 2024 r., II SA/Gl 798/24; wyrok WSA w Rzeszowie z 10 października 2024 r., II SA/Rz 681/24). Ograniczenia w zabudowie, o których mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, odnoszą się do takiego wpływu na nieruchomość, który uniemożliwia lub ogranicza wykonywanie robót budowlanych (w tym budowę obiektów budowlanych) z uwagi na niespełnianie przepisów techniczno-budowlanych i innych przepisów szczególnych, które stawiają wprost wymogi dotyczące zabudowy (przede wszystkim wymogi dotyczące odległości jednych obiektów budowlanych od innych obiektów budowlanych). Inne formy ograniczenia zagospodarowania terenu niż zabudowa (np. hałas, spaliny) wykraczają poza zakres przedmiotowy Prawa budowlanego. Sporna inwestycja obejmuje budowę magazynu zbożowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działkach nr [...], [...] i [...] położonych w obrębie W. i K.. Projektowany obiekt składa się z: 12 silosów magazynowych o pojemności 5133 t każdy, 12 silosów magazynowych o pojemności 696 t każdy, dwóch koszy przyjęciowych z wiatą, punktu spedycyjnego, obiektu szafy sterowniczej, studni technologicznych, estakady technologicznej, urządzeń transportowych ziarna (redlery, podnośniki kubełkowe), powierzchni utwardzonych wraz z powierzchniami utwardzonymi niezbędnymi dla ciągów technologicznym i infrastruktury technicznej. Skarżąca spółka E. , która nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty [...] z dnia [...] maja 2021 r., wywodzi swój interes prawny z tytułu przysługującego jej prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, na którą składają się działki nr: [...], [...], [...], [...], [...] położone w miejscowości W., gm. K.. Zaprojektowane na działce nr [...] silosy magazynowe znajdują się w odległości ponad 70 m (72,37 m) od granicy z działką nr [...]. Ponadto na działce nr [...] przy granicy działki nr [...] znajdują się tory i bocznice kolejowe, co ogranicza możliwość zabudowy działki nr [...] od strony granicy z działką nr [...]. Z kolei działki nr: [...], [...], [...] oraz [...] nie graniczą z żadną działek inwestycyjnych (znajdują się w dalszej odległości od działek inwestycyjnych). Sąd w pełni podziela stanowisko organów obu instancji, że obszar oddziaływania projektowanej inwestycji nie obejmuje będących w użytkowaniu wieczystym skarżącej działek nr: [...], [...], [...], [...] i [...] z uwagi na znaczną odległość projektowanych obiektów od granicy tych działek. Położenie wskazanych działek względem projektowanej inwestycji wyklucza uznanie, że sporna inwestycja spowoduje jakiekolwiek wynikające z przepisów prawa ograniczenia w zabudowie działek nr: [...], [...], [...], [...] i [...]. Takie ograniczenia nie wynikają z § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, ponieważ według tej normy odległość silosów na zboże i pasze o pojemności większej niż 100 ton powinna wynosić co najmniej: 1) 10 m od pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz od budynków inwentarskich, jednak nie mniej niż 15 m od otworów okiennych i drzwiowych w tych pomieszczeniach oraz budynkach; 2) 8 m od budynków innych niż określone w pkt 1; 3) 15 m od instalacji służących do otrzymywania biogazu rolniczego; 4) 15 m od składu węgla i koksu; 5) 4 m od granicy działki sąsiedniej. Z uwagi na to, że projektowane na działce nr [...] silosy magazynowe znajdują się w odległości ponad 70 m od granicy z działką nr [...], położoną najbliżej terenu inwestycji, każda z powyższych norm odległościowych została zachowana. Działki będące w użytkowaniu wieczystym skarżącej nie znajdują się również w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Na terenie działki inwestycyjnej i w jej najbliższym otoczeniu nie występują budynki przeznaczone na stały pobyt ludzi, na które rzucany byłby cień przez projektowany obiekt. Projektowany obiekt nie przesłania istniejących obiektów budowlanych znajdujących się w najbliższym sąsiedztwie inwestycji. Zakres oddziaływania projektowanego miejsca postojowego, jak i miejsca gromadzenia odpadów stałych mieszczą się w granicy działki, na której zostały usytuowane. Projektowana inwestycja nie wpływa również na warunki ochrony przeciwpożarowej (§ 271 i n. rozporządzenia) obiektów na nieruchomości skarżącej (zarówno istniejących, jak i potencjalnych). Odnosząc się do zarzutów skargi, należy wskazać, że wyznaczony przez organy obszar oddziaływania inwestycji w niniejszej sprawie dotyczy ograniczeń w zabudowie wywołanych przez projektowaną inwestycję objętą wnioskiem o pozwolenie na budowę, a nie ograniczeń, które mogą wynikać z ewentualnego przyszłego, nieobjętego zatwierdzonym projektem budowlanym kolejnego etapu inwestycji. Potencjalne zamiary inwestora odnośnie do dalszych inwestycji na działkach nie wpływają na status strony skarżącej w niniejszym postępowaniu. Odnosząc się zaś do zarzutu dotyczącego braku wymaganej – w ocenie skarżącej – decyzji środowiskowej (art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 23 grudnia 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w jego ochronie oraz ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z § 3 ust. 1 pkt 54 rozporządzenia środowiskowego), to również uznać go należy za bezzasadny, ponieważ, jak wyżej wyjaśniono, obecnie przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć tylko taki teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu, nie zaś w szeroko rozumianym zagospodarowaniu terenu. Ewentualny brak przez inwestora wymaganej prawem decyzji środowiskowej nie ogranicza zabudowy na działkach skarżącej. "Zamierzenia ex definitione nie są częścią udzielonego pozwolenia na budowę, a to ta konkretna decyzja w okolicznościach niniejszej sprawy jest podstawą do stwierdzenia, że skarżącej spółce nie przysługuje przymiot strony w sprawie zakończonej decyzją o pozwoleniu na budowę, która przecież wyznacza konkretne ramy inwestycyjne. Dlatego też argumentacja skarżącej odwołująca się do art. 71 ust. 2 ustawy środowiskowej i § 3 ust. 1 pkt 54 rozporządzenia z 2019 r. nie jest przekonująca, ponieważ dotyczy tylko przypuszczeń skarżącej spółki o możliwości wybudowania w przyszłości zakładu zbożowo-młynarskiego w większym zakresie niż to wynika z pozwolenia na budowę" (wyrok NSA z 15 czerwca 2025 r., II OSK 78/23). Również z podnoszonej przez skarżącą kwestii zakłócenia stosunków wodnych na obszarze bezpośrednio graniczącym z obiektami skarżącej nie wynika interes prawny skarżącej w sprawie spornego pozwolenia na budowę Kwestia naruszenia stosunków wodnych winna być przedmiotem odrębnego postępowania w trybie przepisów ustawy Prawo wodne. Ponadto "nie wystarczy dla wykazania istnienia przymiotu strony powołanie się na to, że planowana inwestycja będzie powodowała "jakieś" immisje, np. poprzez zakłócenie stosunków wodnych. Na gruncie prawa administracyjnego wymagane jest wykazanie istnienia konkretnej normy prawa materialnego, która wskazywałaby, że istniejące immisje nie będą mieściły się w granicach wyznaczonej normy. Tego zaś nie wykazano" (wyrok NSA z 15 czerwca 2025 r., II OSK 78/23). Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu organy prawidłowo uznały, że skarżąca spółka nie ma interesu prawnego w sprawie zakończonej kwestionowaną decyzją Starosty [...] z dnia 10 maja 2021 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. z o.o. Sp. k. pozwolenia na budowę magazynu zbożowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działkach nr [...] i [...] oraz na działce nr [...]. Wobec powyższego Sąd oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 p.p.s.a.