II SA/Lu 601/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Grymuza, Sędziowie Asesor sądowy Jerzy Parchomiuk, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Agnieszka Wojtas, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 listopada 2018 r. sprawy ze skargi S.A. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę oddala skargę. Zaskarżoną do sądu decyzją z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania O. Polska S.A. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] marca 2018 r. [...] odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę stacji sieci O. Polska nr [...] "S. ", lokalizowanej na dz. nr [...] położonej w S. [...]. Zaskarżone orzeczenie zostało wydane w oparciu o następujący stan sprawy. Starosta W. decyzją z dnia [...] marca 2018 r. na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1, 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę ww. stacji bazowej. Z uzasadnienia decyzji Starosty [...] wynika, że w ramach inwestycji zamontowane zostaną anteny o częstotliwości od 900 MHz do 2100 MHz, dla których EIRP na antenę wyniesie od 5683W do 6000W. Dopuszczalny poziom pól elektromagnetycznych dla miejsc dostępnych dla ludności w zakresie częstotliwości pola elektromagnetycznego od 300 MHz do 300 GH wynosi gęstość mocy 0,1 W/m˛ (rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych oraz sposobu sprawdzania dotrzymania tych poziomów). Starosta W. po przeprowadzonej analizie zakresu oddziaływania, biorąc pod uwagę zasięg występowania promieniowania elektromagnetycznego o wartościach wyższych niż dopuszczalne 0,1 W/m˛, wskazanych na załączniku graficznym do obszaru oddziaływania obiektu - str. 7a, ustalił, iż obszar oddziaływania obejmuje działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i nr [...] położone w S. . Ponadto organ stwierdził, iż na działkach [...], [...], [...], [...], [...] już zlokalizowane są budynki mieszkalne jednorodzinne. W ocenie starosty projektowana lokalizacja wieży biorąc pod uwagę promieniowanie elektromagnetyczne rozchodzące się w promieniu 95,5 m o wartościach wyższych niż 0,1 W/m˛, generuje obszar oddziaływania, wykraczający poza teren działki inwestora. Organ I instancji podkreślił, że zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego Nr [...] znak [...] z dnia 18 sierpnia 2015 r. (rozdz. III pkt 6) - urządzenia techniczne stacji nie mogą wprowadzać wszelkich uciążliwości w tym: w zakresie promieniowania elektromagnetycznego - poza granicami terenu objętego planowaną inwestycją, przekraczających normy prawne odpowiadające przeznaczeniu i istniejącemu sposobowi użytkowania sąsiednich terenów tj. między innymi wszelkie uciążliwości wynikające z eksploatacji stacji nie mogą wpływać ujemnie na zdrowie ludzi przebywających w sąsiedztwie, poza granicą terenu stacji. Decyzja Nr [...] powołuje się na "informację przedsięwzięcia na środowisko", "kwalifikację dla stacji bazowej", jednak w żadnym ze swoich zapisów nie wskazuje na konkretne analizowanie czy dopuszczalne częstotliwości pola elektromagnetycznego i gęstości mocy, a jedynie na konstrukcję i wysokość masztu. Z decyzji nie można odczytać, aby z tych "informacji" i "kwalifikacji" wynikały przekroczenia norm środowiskowych. Wręcz w uzasadnieniu decyzji Wójt Gminy W. U. podaje informację, że w "Planowanym przedsięwzięciu bierze udział 1 działka zabudowana....". Załącznik graficzny do decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. także nie obejmuje całego terenu, na którym zgodnie z projektem budowlanym zostaną przekroczone normy środowiskowe promieniowania elektromagnetycznego, co wskazuje, że organ przy wydawaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie brał pod uwagę aż tak dużego obszaru, gdzie normy środowiskowe zostaną przekroczone. Na podstawie przedstawionej w projekcie analizy rozkładu pól elektromagnetycznych o gęstości mocy większej niż 0,1 W/m˛ bezspornie zdaniem organu, należy stwierdzić, iż pole elektromagnetyczne o gęstości mocy większej niż 0,1 W/m˛, wystąpi poza granicami terenu stacji. Reasumując organ stwierdził, że przedłożony projekt jest niezgodny z ustaleniami rozdz. II pkt 2 oraz rozdz. III pkt 6 decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła O. Polska S.A. W W., wskazując, że Starosta, wydając decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego kierował się kwestią oceny określenia przez inwestora obszaru oddziaływania obiektu w kontekście występowania ponadnormatywnego promieniowania izotropowego z anten sektorowych poza terenem planowanej stacji bazowej, a więc generuje obszar oddziaływania, wykraczający poza teren działki inwestora. Jednak zdaniem odwołującego się, inwestycja nie wprowadza ograniczeń w zabudowie sąsiednich działek, gdyż w przypadku zabudowy terenu sąsiedniego, operator ma możliwość pochylenia anteny bądź zmiany kierunku wiązki promieniowania tak, aby w przyszłości istniała możliwość dostosowania się inwestora do zmieniających się w czasie warunków zabudowy terenów sąsiednich. Organ II instancji rozpatrując odwołanie wyjaśnił, że z załącznika graficznego do obszaru oddziaływania obiektu obrazującego zasięgi występowania promieniowania elektromagnetycznego o wartościach wyższych niż dopuszczalne 0,1 W/m˛ (projekt str.7a) - wynika, że obejmuje on obszar działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...][...], [...], [...], [...] który znajduje się w odległości 95,5 m od środka elektrycznego anten sektorowych. Natomiast zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego Nr [...] znak: [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. (rozdz. II pkt 2) jak również (rozdz. III pkt 6) wskazano cyt. "Ustala się, że urządzenia techniczne stacji nie mogą wprowadzać wszelkich uciążliwości w tym w zakresie promieniowania elektromagnetycznego - poza granicami terenu objętego planowaną inwestycją, przekraczających normy prawne odpowiadające przeznaczeniu i istniejącemu sposobowi użytkowania sąsiednich terenów tj. między innymi wszelkie uciążliwości wynikające z eksploatacji stacji nie mogą wpływać ujemnie na zdrowie ludzi przebywających w sąsiedztwie, poza granicą terenu stacji. Z projektu wynika, że wysokość środka elektrycznego anteny wynosi 39 m.n.p.t., minimalna wysokość osi głównej wiązki promieniowania (rozpatrywana w odległość miejsc dostępnych dla ludności zgodnie z rozporządzeniem do 200 m) dla tiltu 0° i 2° wynosi od 39 do 32 m.n.p.t., dla tiltu maksymalnego 10° wynosi 4,3 m.n.p.t. Z podsumowania przedstawionego w Kwalifikacji dla stacji bazowej na działce [...] wynika, że w osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych S1A1, S1A2, S2A2, S3A1, S2A2, S3A1 i S3A2 (karta 89 projektu) w odległości 200 m od środków elektrycznych tych anten nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Organ odwoławczy stwierdził, że z projektu budowlanego wynika, że projektowana inwestycja aktualnie nie wpływa negatywnie na miejsca dostępne dla ludności, jednak przedłożony projekt nie jest w pełni zgodny z powyższą decyzją środowiskową, bowiem jak wyżej wskazano obszar oddziaływania pól elektromagnetycznych o gęstości mocy większej niż 0,1 W/m˛ obejmuje swym zasięgiem inne działki niż objęte projektem i wnioskiem inwestora (68/1). W ocenie organu odwoławczego z zapisów decyzji lokalizacyjnej wynika, że analiza została przeprowadzona w obszarze obejmującym otoczenie stacji wraz z otoczeniem. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie O. Polska S.A. zarzuciła zaskarżonej decyzji: I. naruszenie przepisów art. 6, art. 7, art. 8, i art. 77 kpa polegające na oparciu w/w decyzji i jej uzasadnienia na dowolnej argumentacji w oderwaniu od materialno - prawnych przepisów prawa i obowiązków organu w tym zakresie, w szczególności na odstąpieniu od zasady, iż organy administracji działają na podstawie przepisów prawa, oceniają na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona oraz stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, prowadząc postępowanie w sposób racjonalny i budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. II. dokonanie wadliwej wykładni przez Wojewodę oraz Starostę W. przepisów art.35 ust.1 i ust.4 ustawy Prawa budowlanego, co doprowadziło oba organy do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie inwestor nie spełnia warunków do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia mu pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej. Mając na uwadze tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia [...] maja 2018 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2018 r., odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Skarżąca podniosła, że z dokumentów załączonych do wniosku o pozwolenie na budowę wynika, że pola elektromagnetyczne emitowane przez anteny sektorowe planowanej stacji bazowej skarżącej o wartościach ponadnormatywnych wystąpi powyżej 20,6 m.n.p.t. w miejscach niedostępnych dla ludności. Zgodnie z "Kwalifikacją przedsięwzięcia" dla budowy stacji bazowej O. P. S.A. [...] "S. " wykonaną 23 marca 2017 r. osie głównych wiązek promieniowania anten dla maksymalnego tiltu 10° wystąpią na wysokości powyżej 4,3 m.n.p.t. w miejscach niedostępnych dla ludności i w odległości większej niż analizowana 200 m zgodnie z wymienionymi wyżej przepisami. W przypadku planowania zabudowy na działkach sąsiednich skarżąca zobowiązała się do odpowiedniej modyfikacji parametrów pracy anten sektorowych w taki sposób, ażeby ponadnormatywne pola elektromagnetyczne nie wystąpiły w miejscach dostępnych dla ludności, a także, żeby zakwalifikowanie ww. inwestycji zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71) nie uległo zmianie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej jako: "p.p.s.a."). Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji lub postanowienia, ich zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Z treści powyższego uregulowania wynika, że nie każde naruszenie prawa daje Sądowi podstawę do uwzględnienia wniesionej skargi, lecz jedynie takie, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Tym samym naruszenia przepisów, które nie miałyby wpływu na wynik sprawy, nie mogą stanowić podstawy jej uwzględnienia. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. okoliczności stanowiące podstawę uwzględnienia skargi - skarga podlega oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a. Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie stwierdził, aby zaskarżoną decyzją zostało naruszone prawo materialne albo przepisy postępowania w stopniu powodującym konieczność jej uchylenia. Rozważania, jakie doprowadziły do takiej oceny zaskarżonej decyzji poprzedzić należy uwagą, że kontrolowana decyzja Wojewody z dnia [...] maja 2018 r., jak i poprzedzająca ją decyzja Starosty [...] z [...] marca 2018 r. wydane zostały po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, którego ramy określone zostały w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2018 roku, poz. 1202 ,dalej jako "prawo budowlane"), a zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Przywołany art. 35 ust. 1 prawa budowlanego określa zakres obowiązków organu, których celem jest kompleksowe sprawdzenie projektu budowlanego w fazie wyjaśniającej postępowania administracyjnego o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Przystępując do szczegółowych rozważań należy w pierwszej kolejności wskazać, iż zgodnie z art. 35 ust. 1 prawa budowlanego właściwy organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Organ sprawdza również czy projekt został wykonany przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i czy posiada ona zaświadczenie o aktualnej przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Istotne znaczenie mają postanowienia ust. 4 wyżej powołanego przepisu, który stwierdza jednoznacznie, że nie można odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli są spełnione wymogi określone w art. 32 ust. 4 ustawy - prawo budowlane. Dokonując wykładni a contrario organ nie może wydać pozwolenia na budowę jeżeli wskazane wyżej wymogi nie zostały spełnione, wydanie wówczas pozytywnej dla wnioskodawcy decyzji rażąco naruszałoby bowiem prawo. Jak wynika z załączonego do akt sprawy projektu budowlanego z dnia 6 lipca 2017 r. w dziale I – opis do projektu zagospodarowania terenu, rozdział 13.Informacja i dane o charakterze i cechach istniejących i przewidywanych zagrożeń dla środowiska oraz higieny i zdrowia użytkowników projektowanych obiektów budowlanych – opis planowanego przedsięwzięcia (k.87) autor projektu wyjaśnił, że "w najbliższym otoczeniu lokalizacji planowanej stacji bazowej znajduje się (...) na azymucie 190° - zabudowa gospodarcza oraz budynek użyteczności publicznej". Natomiast, w rozdziale 14. Obszar oddziaływania obiektu, autor projektu stwierdza, że zasięg występowania promieniowania elektromagnetycznego rozchodzi się w promieniu 95,5 m i obejmuje działki:[...], [...] [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Z kolei, z zaskarżonej decyzji również wynika, że na działkach o nr [...], [...], [...], [...] oraz [...] zlokalizowane są już budynki mieszkalne jednorodzinne. Podsumowując powyższe należy stwierdzić, że organ słusznie uznał, iż przedłożony projekt nie jest w pełni zgodny z decyzją lokalizacyjną nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia 18 sierpnia 2015 r. Zgodnie z powołana decyzją, (rozdz. II pkt 2 oraz rozdział III pkt 6) urządzenia techniczne stacji nie mogą wprowadzać wszelkich uciążliwości - w tym: w zakresie promieniowania elektromagnetycznego - poza granicami terenu objętego planowaną inwestycją, przekraczających normy prawne odpowiadające przeznaczeniu i istniejącemu sposobowi użytkowania sąsiednich terenów tj. między innymi wszelkie uciążliwości wynikające z eksploatacji stacji nie mogą wpływać ujemnie na zdrowie ludzi przebywających w sąsiedztwie, poza granicą terenu stacji. Związanie decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego organu wydającego pozwolenie na budowę, wynikające z art. 55, nie polega na tym, że organ ten jest obowiązany wydać decyzję, dla której ustalono lokalizację. Związanie to oznacza, że nie może wydać pozwolenia na budowę dla inwestycji, której warunki nie odpowiadałyby warunkom ustalonym w tej decyzji. Jeżeli inwestor nie sprosta ustalonym warunkom w projekcie budowlanym, to organ administracji architektoniczno-budowlanej odmówi udzielenia pozwolenia na budowę (wyrok NSA z 9.12.2009 r., II OSK 1932/08, LEX nr 582864). W tym miejscu warto uzupełniająco wskazać, że normy wynikające z rozporządzenia z 2003 r. pozostają w korelacji z przepisami techniczno-budowlanymi. Obowiązek organu w kontekście zbadania wskazanych parametrów wiąże się m.in. z treścią § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422) w myśl którego budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Decyzja udzielająca pozwolenia na budowę bądź odmawiająca udzielenia takiego pozwolenia nie ma bowiem charakteru uznaniowego. Jest to decyzja związana, którą organ zobligowany jest wydać w okolicznościach wskazanych powyżej. W ocenie autora projektu – w obszarze osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych S1A1, S1A2, S2A1, S2A2, S3A1 i S3A2 w odległości do 200 m od środków elektrycznych tych anten nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności (k.89 projektu). W ocenie Sądu nie można się zgodzić z powyższym argumentem, bowiem jak wynika z akt administracyjnych obszar oddziaływania pól elektromagnetycznych o gęstości mocy większej niż 0,1 W/m˛ obejmuje swym zasięgiem inne działki niż objęte wnioskiem inwestora. Obszar oddziaływania inwestycji, powinien bowiem obejmować obszar, na którym poziom pól elektromagnetycznych na dowolnej wysokości przekraczał będzie dopuszczalny poziom określony w rozporządzeniu z 2003 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów. Dopuszczalna gęstość mocy dla zakresu częstotliwości pola elektromagnetycznego o wartości od 300 MHz do 300 GHz, wynosi 0,1 W/m˛ (tabela 2 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 roku, w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów, Dz.U.2003 r., nr 192, poz.1883). Maksymalny zasięg występowania strefy o gęstości mocy pola przekraczającej dopuszczalną wartość 0,1 W/m˛ dla tiltu minimalnego i maksymalnego obrazuje odpowiednio rysunki na stronach 7a-7c. Wspomniany maksymalny zasięg dla poszczególnych anten dla tiltu 0-2° wynosi od 95,3 m do 95,5 m, a dla tiltu 10° od 94,8 m do 96,7 m. Przywołany rysunek na str. 7a obrazujący zasięg występowania promieniowania elektromagnetycznego o wartościach wyższych niż dopuszczalna 0,1 W/m˛ pokazuje, że wspomniany zasięg wykracza poza granice działek objętych zamierzeniem inwestycyjnym. Z rysunku tego wynika, że zasięg występowania wspomnianego promieniowania dla azymutu 70° wynosi do 95,5 m, dla azymutu 190° wynosi 95,5 m, dla azymutu 310° wynosi również 95,5m. Z powyższych dokumentów wynika zatem, iż zasięg występowania promieniowania elektromagnetycznego o wartościach wyższych niż dopuszczalna wartość 0,1 W/m˛ wykracza poza teren objęty zamierzeniem inwestycyjnym. W ocenie Sądu, przekroczenie dopuszczalnego poziomu pól elektromagnetycznych ma niewątpliwy wpływ na dopuszczalny prawnie sposób zagospodarowania nieruchomości, nad powierzchnią których dojdzie do takowego przekroczenia. Każde przekroczenie dopuszczalnego poziomu pól elektromagnetycznych powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu terenu, chociażby dotyczyło wysokości potencjalnie niemożliwej do realizacji zabudowy. Dla oceny czy dana nieruchomość pozostaje w obszarze oddziaływania obiektu w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej bez znaczenia jest czy i na jakiej wysokości dopuszczalne prawem poziomy pól elektromagnetycznych zostaną przekroczone. Własność gruntu rozciąga się na przestrzeń nad i pod jego powierzchnią w granicach określonych przez społeczno-gospodarcze przeznaczenie gruntu (art. 143 Kodeksu cywilnego).(por. wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Łd 282/18, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Mając powyższe na uwadze, w odniesieniu do znajdującej się w aktach sprawy mapy obrazującej zasięgi występowania promieniowania elektromagnetycznego o wartościach wyższych niż dopuszczalna wartość 0,1 W/m˛, nieruchomości położone w ww. obszarach występowania promieniowania nie można zakwalifikować jako miejsc niedostępnych dla ludności. Bezspornie lektura projektu budowlanego potwierdza stanowisko organów, że rzeczony projekt nie jest w pełni zgodny również z decyzją środowiskową wydaną przez Wójta Gminy W. U. w dniu [...] czerwca 2017 r., nr [...], w której organ umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla niniejszego przedsięwzięcia, stwierdzając, że pola elektromagnetyczne o wartości większej niż 0,1 W/m˛ wystąpią wyłącznie w miejscach niedostępnych dla ludności w rozumieniu art. 124 ust.2 Prawa Ochrony Środowiska z dnia 27 kwietnia 2001 r. (Dz.U. z 2016 r. poz. 672). Podkreślić należy, że przez miejsca dostępne dla ludności, o których stanowi art. 124 ust. 2 Prawa ochrony środowiska, rozumieć należy zarówno tereny, na których istnieje legalna zabudowa z przeznaczeniem na pobyt ludzi, jak i tereny, na których taka zabudowa może być wzniesiona zgodnie z prawem (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lipca 2017 roku, sygn. II OSK 2883/15, z dnia 16 czerwca 2015 roku, sygn. II OSK 2706/13 i z dnia 12 czerwca 2014 roku, sygn. II OSK 104/13; wszystkie powołane orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Tak więc "miejsca dostępne dla ludności" to takie obszary, na których potencjalnie może powstać zabudowa zgodnie z obowiązującymi przepisami. W przypadku budowy stacji bazowej telefonii komórkowej za istotne przesłanki pozwalające ustalić obszar jej oddziaływania uznaje się natężenie szkodliwego promieniowania i kierunek emisji fal elektromagnetycznych (por. wyr NSA z dnia 5 sierpnia 2005 r. OSK 1865/04, 7 marca 2008 r. II OSK 177/07 opub. W CBOSA), przy czym szczególne znaczenie nadaje się § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z przepisu tego wynika, że budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Biorąc pod uwagę fakt, że na działkach [...], [...], [...], [...] oraz [...] objętych obszarem oddziaływania inwestycji są zlokalizowane budynki mieszkalne jednorodzinne, nie można stwierdzić, że pola elektromagnetyczne o gęstości mocy większej niż 0,1 W/m˛ wystąpią wyłącznie w miejscach niedostępnych dla ludności w rozumieniu powyżej powołanej ustawy Prawa ochrony środowiska, skoro z rysunku (k.7a) wynika jednoznacznie, że znajdują się one w obszarach oddziaływania inwestycji. Ponadto, należy wskazać, że okoliczność braku zabudowy na części sąsiednich nieruchomości, pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie, bowiem projekt budowlany w zakresie określenia obszaru oddziaływania inwestycji i tak nie spełnia wymagań przewidzianych prawem. Podobnie oceny w powyższym zakresie nie jest w stanie zmienić zawarta w projekcie deklaracja inwestora, że w przypadku zabudowy terenu sąsiedniego operator ma obowiązek zmiany parametrów emisji tak, aby obszary o ponadnormatywnym promieniowaniu nie znajdowały się w miejscach dostępnych dla ludności. Z powyższych powodów, Sąd stwierdził, że nie zasługuje na akceptację twierdzenie inwestora, że obszar oddziaływania inwestycji nie wykracza poza teren działki, na której inwestycja ma być zlokalizowana oraz, że bezpośrednie oddziaływanie stacji zamyka się na działce, na której zostanie wybudowana (k.5 proj. bud.). W ocenie Sądu, organ słusznie wskazał, że warunek wymieniony we wspomnianej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego Nr [...] odnosi się do całości terenów sąsiednich, czyli przestrzeni rozciągającej się nad i pod powierzchnią gruntu oraz wskazuje wyraźnie, że należy wziąć pod uwagę istniejący sposób użytkowania tych terenów. Nie zawiera natomiast żadnego odnośnika do miejsc dostępnych czy też niedostępnych dla ludności. Nie odnosi się ani nie wskazuje istniejącej czy też przewidywanej wysokości zabudowy na terenach sąsiednich. Istotne jest natomiast przekroczenie norm prawnych poza granicą terenu objętego planowaną inwestycją, dwukrotnie podniesione w decyzji, w rozdz. II pkt 2 oraz rozdz. III pkt 6. Konkludując, organy obu instancji zasadnie uznały, iż należy odmówić zatwierdzenia przedłożonego projektu i wydania pozwolenia na budowę, mając na względzie niezgodność przedłożonego do zatwierdzenia projektu budowlanego stacji bazowej telefonii komórkowej z decyzją nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz z decyzją Wójta Gminy W. U. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] Mając na uwadze powyższe organy zobowiązane były do wydania rozstrzygnięcia o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stosownie do art. 35 ust. 1 w związku z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego. Nadto nie można podzielić poglądu skarżącej, że w postępowaniu przed organem drugiej instancji doszło do naruszenia art.6, art. 7, art. 77 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia całego zebranego w sprawie materiału dowodowego. W ocenie Sądu, organy wyjaśniły sprawę w sposób należyty, dokonały poprawnej interpretacji przepisów prawa, czemu wyraz dały w kwestionowanych rozstrzygnięciach. Podsumowując, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się również naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł w wyroku o oddaleniu skargi.