II SA/Lu 606/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz, Asesor WSA Jerzy Drwal, Protokolant Asystent sędziego Marcin Małek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 stycznia 2007r. sprawy ze skargi K. Z. na uchwałę Rady Gminy z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie zmiany w planie zagospodarowania przestrzennego I. stwierdza nieważność zaskarżonego aktu; II. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) na rzecz [...] D. P. kwotę 292,80 ( dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy ) obejmującą należny podatek vat , tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W dniu 25 marca 2004 r. Rada Gminy podjęła uchwałę Nr XII/90/2004 o zmianie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. zatwierdzonego uchwałą Nr III/7/88 Gminnej Rady Narodowej z dnia 9 października 1988 r. oraz zmianą wprowadzoną uchwałą Rady Gminy Nr III/15/94 z dnia 21 sierpnia 1994 r. w granicach administracyjnych działek Nr 614, 567, 21, 562, 607/1, 607/2, 825, 202, 824, 830, 841, 1269, 853, 847, 566, 613, 836, 839, 840, 851, 629, 831, 849, 850, 832, 826, 829, 838 i 608 położonych we wsi Kol. S. w obrębie M.N. W § 1 pkt 2 uchwały umieszczony został zapis, z którego wynika, że plan będący efektem zmiany otrzymuje nazwę "Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego Gminy– II Etap". Pismem z dnia 17 maja 2006 r. K. Z. wezwała Radę Gminy do usunięcia naruszenia jej interesu prawnego. W odpowiedzi na to pismo Rada Gminy poinformowała K. Z., że na sesji w dniu 25 maja 2006 r. Rada Gminy postanowiła nie odpowiadać na to wezwanie. Jednocześnie pouczono skarżącą o terminie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze na uchwałę Nr XII/90/2004 K.Z.. wnosi o "uchylenie uchwały". W uzasadnieniu skargi podnosi, iż Rada Gmin podejmując przedmiotową uchwałę naruszyła art. 21, 22, 32 i64 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 2 pkt 3 i 5, art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Zarzuca także, że przewodniczący Rady Gminy i Wójt Gminy podczas opracowywania planu opierając się wyłącznie na tzw. władztwie planistycznym dowolnie interpretowali zapisy ustawowe narzucając skarżącej własny projekt zagospodarowania działek jej rodziny niezgodny z jej oczekiwaniem. Skarżąca nie zgadza się szczególnie z zapisami planu polegającymi na : 1. dopuszczeniu lokalizacji parterowych obiektów usługowych o powierzchni do 50 m2, a także użytkowanie części budynków mieszkalnych i gospodarczych dla funkcji usługowych; 2. dopuszczeniu lokalizacji budynków o powierzchni do 15 m2 na działkach przeznaczonych pod usługi rekreacyjne. Ponadto skarżąca podkreśla, że zaskarżona uchwała dotyczy uchwalenia zmian do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w graniach obejmujących działki skarżącej i jej rodziny, a nie tak, jak to uczyniły inne gminy, uchwalenia nowego planu, skoro stary plan stracił ważność dniem 31 grudnia 2003 r. Do skargi K.Z. dołączyła pismo Wydziału Rozwoju Regionalnego Urzędu Wojewódzkiego z dnia 21 kwietnia 2004 r. skierowane do Wydziału Prawnego i Nadzoru Urzędu Wojewódzkiego uważając, że treść tego pisma potwierdza, iż uchwała Nr XII/90/2004 z dnia 25 marca 2004 r. jest sprzeczna z prawem i jako taka winna być uchylona. Ponadto skarżąca dołączyła do skargi uchwały Rady Gmin: S. i G. (które są jej zdaniem przykładem prawidłowo podjętych uchwał o uchwaleniu nowych planów zagospodarowania przestrzennego), a także odpis orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wydanego w innej indywidualnej sprawie w przedmiocie zarzutów do projektu planu miejscowego w gminie. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o jej odrzucenie, a w przypadku uznania przez Sąd, iż brak jest podstaw do odrzucenia skargi z przyczyn formalnych, o oddalenie skargi. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie. Następnie podniesiono zarzut powagi rzeczy osądzonej, bowiem te same zarzuty były już przedmiotem skarg wniesionych do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie w sprawach oznaczonych sygnaturami: II SA/Lu 1147/02, II SA/Lu 138/03 i II SA/Lu 139/03, które zostały zakończone wyrokami z dnia 16 grudnia 2003 r. poprzez oddalenie złożonych skarg na uchwały Rady Gminy o odrzuceniu zarzutów do projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a co za tym idzie brak jest jakichkolwiek podstaw do ponownego podnoszenia obecnie tych samych zarzutów, w stosunku do których sprawę rozpatrywał już Naczelny Sąd Administracyjny i nie znalazł żadnych podstaw do ich uwzględnienia. Podniesiono, że w niniejszej sprawie jest nadal aktualny i ma zastosowanie pogląd prawny wyrażony w uzasadnieniu postanowienia składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2002 r. OSA 2/2002 (ONSA 2003/1 poz. 2, Wokanda 2002/11 str. 33, Prokuratura i Prawo – dodatek 2002/11 poz. 49, Glosa 2003/2 str. 47), z treści którego wynika, iż kolejna skarga na tę samą uchwałę pochodzącą od tej samej osoby (a tak jest w istocie o czym świadczą zarówno identyczność zarzutów, styl i charakter pisma i użyte w jej treści sformułowania, jest niedopuszczalna i to zarówno w przypadku, gdy sąd administracyjny skargę odrzucił ( i z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie) jak również w przypadku, gdy sąd administracyjny skargę oddalił (i z taką sytuacją w odniesieniu do zaskarżonej uchwały mamy do czynienia w części dotyczącej zarzutów, które były już przedmiotem rozstrzygnięcia NSA w postępowaniach związanych z rozpoznaniem skarg na odrzucenie zarzutów wniesionych przez syna skarżącej do projektu zmiany planu zagospodarowania przestrzennego gminy). Ponadto, co jest niezmiernie istotne z mocy uregulowania art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2003 r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r., wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Z sytuacją określoną w tym przepisie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Skarżąca po raz kolejny domaga się rozpatrywania zarzutów, które już prawomocnie zostały rozstrzygnięte i złożone przez męża i syna skarżącej skargi zostały oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie przed dniem 1 stycznia 2004 roku. Uchwała organu gminy jest nieważna wówczas gdy jest sprzeczna z prawem, a podstawą jej uchylenia jest sprzeczność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa. Nieważność uchwały organu gminy stwierdza się tylko w przypadku istotnego naruszenia prawa, przy czym należy wykazać, że podjęcie uchwały nastąpiło z rażącym naruszeniem konkretnego przepisu prawa. Sytuacja taka w niniejszej sprawie nie ma miejsca, gdyż Rada Gminy nie naruszyła żadnego z przepisów powołanych w skardze. Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie na podstawie analizy materiału zgromadzonego w aktach sprawy w zakresie przeprowadzonych procedur planistycznych stwierdził, że opracowując projekt zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organy Gminy dochowały wymogów postępowania określonych ustawą z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności dokonano niezbędnych ogłoszeń i zawiadomień, wystąpiono do odpowiednich organów o opinie i uzgodnienia. Uchwały Rady Gminy w ocenie Sądu nie naruszały obiektywnego porządku prawnego, a gmina działała zgodnie z obowiązującym prawem w granicach władztwa planistycznego, w ramach którego rada gminy ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów położnych na obszarze gminy. Istniały zatem wszelkie podstawy i przesłanki aby przystąpić do objęcia planem wyłączonych uprzednio spod uchwalenia terenów. W odpowiedzi na skargę powołano się ponadto na dołączone przez skarżącą do skargi pismo znak RR.II.7041/120/04 z dnia 21 kwietnia 2004 roku Wydziału Rozwoju Regionalnego Urzędu Wojewódzkiego stanowiące opinię skierowaną do Wydziału Prawnego i Nadzoru Urzędu Wojewódzkiego dotyczącą uchwał Nr X/82/2003 z dnia 12 grudnia 2003 r. i Nr XII/90/2004 z dnia 25 marca 2004 r. i stwierdzono, że z treści tej opinii jednoznacznie wynika, iż uchwała Nr X/82/2003 z dnia 12 grudnia 2003 roku jest zgodna z obowiązującym prawem i została poprzedzona prawidłowo przeprowadzoną procedurą. Natomiast w odniesieniu do uchwały Nr XII/90/2004 z dnia 25 marca 2004 roku podkreślono, że stanowisko specjalistów - urbanistów co do tego czy należy podejmować uchwały o zmianie istniejącego planu zagospodarowania przestrzennego czy też należy podjąć uchwałę o uchwaleniu nowego planu były niejednoznaczne i różnorodne. Podkreślono, że plan zagospodarowania przestrzennego Gminy przeszedł pełną procedurę planistyczną zgodnie z wymogami określonymi w art. 18 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto z treści dołączonego pisma wynika tylko sugestia ewentualnego zastosowania przepisu art. 91 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym, o ile w ocenie Wydziału Prawnego nie widział ani podstaw ani konieczności zastosowania art. 91 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym i trybu tego w stosunku do uchwały Nr XII/90/2004 z dnia 25 marca 2004 r. nie zastosował. Ponadto art. 91 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym dotyczy nieistotnego naruszenia prawa, w przypadku wystąpienia którego organ nadzoru ogranicza się jedynie do wskazania, iż uchwałę wydano z naruszeniem prawa. A zatem, nie każde naruszenie prawa, jakiego dopuścił się organ gminy stanowi przesłankę do stwierdzenia nieważności uchwały, ale tylko takie, które organ nadzoru uzna za istotne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona, bowiem trafny jest zarzut , iż dokonana zaskarżoną uchwałą z dnia 25 marca 2004 r. zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy odnosiła się do planu, który stracił ważność z dniem 31 grudnia 2003 r. W myśl art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy (tj. 11 lipca 2003 r.) miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995 r. zachowują moc do czasu uchwalenia nowych planów, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2003 r. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy będący przedmiotem zmiany dokonanej zaskarżoną uchwałą uchwalony został 9 października 1988 r. a następnie zmieniony był uchwałą Rady Gminy z dnia 21 sierpnia 1994 r. , a więc jeszcze pod rządem ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1989 r. Nr 17, poz. 99 ze zm.). Na podstawie uchwały Rady Gminy Nr XVIII/152/01 z dnia 29 marca 2001 r. przystąpiono do sporządzenia zmiany planu. Stosownie do treści art. 67 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy (tj. 1 stycznia 1995 r.) tracą moc po upływie 8 lat od dnia jej wejścia w życie, a jeżeli w tym terminie rada gminy uchwali studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy i przystąpi do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo jego zmiany, plan ten zachowuje ważność, w granicach objętych uchwałą, do czasu uchwalenia nowego planu, jednak nie dłużej niż przez 9 lat od dnia wejścia w życie ustawy. Ust. 2 cyt. art. 67 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym stanowi zaś, że przepisu ust. 1 nie stosuje się do terenów objętych zmianami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, dokonanymi na zasadach określonych w ustawie. Innymi słowy, plan obowiązujący w dniu wejścia w życie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (1 stycznia 1995 r.) zmieniony na zasadach określonych tą ustawą, jest wyłączony z regulacji rozdziału "Przepisy przejściowe i końcowe" tej ustawy. Jest on uważany za plan odpowiadający wymaganiom ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (E.Radziszewski, Komentarz do ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, Warszawa 2002 , s.160). Jak wynika z akt sprawy, w dniu 12 grudnia 2003 r. Rada Gminy podjęła uchwałę w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy (k.24). Zmiana ta nie dotyczyła jednak terenu działek skarżącej K.Z. oraz jej męża i syna objętych zaskarżoną w niniejszej sprawie uchwałą dnia 25 marca 2004 r. z mocy wyraźnego wyłączenia wynikającego z § 1 ust. 1 uchwały (z 12 grudnia 2003r.) Jest to zrozumiałe, gdyż w tym czasie nie było jeszcze zakończone postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym – Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie w sprawach II SA/Lu 1147/02, II SA/Lu 138/03 i II SA/Lu 139/03 dotyczących odrzucenia zarzutów do projektu zmiany planu. W rezultacie należy stwierdzić, że w odniesieniu do działek objętych zaskarżoną uchwałą z dnia 25 marca 2004 r. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy z dnia 9 października 1988 r. zachował ważność tylko do 31 grudnia 2003 r. , gdyż wprawdzie spełnione zostały przesłanki z art. 67 ust. 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym pozwalające na przedłużenie o rok terminu jego ważności wynikającego z ust. 1 (uchwalono w tym terminie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy i przystąpiono do sporządzenia zmiany planu), jednakże nie jest możliwe uznanie go – w stosunku do tych działek – za plan odpowiadający wymaganiom ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Należy bowiem przypomnieć, że w myśl art. 67 ust. 2 tej ustawy, przepisu ust. 1 (o utracie mocy obowiązującej planów uchwalonych przed 1 stycznia 1995 r.) nie stosuje się tylko do terenów objętych zmianami planów na zasadach określonych w ustawie. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy był zaś co prawda zmieniany (jeden raz) na zasadach określonych w ustawie z 7 lipca 1994 r. uchwałą dnia 12 grudnia 2003 r. (podjętą z zastosowaniem art. 85 ust. 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), jednak zmiana ta, jak wyżej zaznaczono, nie obejmowała terenów działek skarżącej, do których odnosi się uchwała zaskarżona w niniejszej sprawie. Sąd nie podziela stanowiska prezentowanego w odpowiedzi na skargę, iż użyte w treści zaskarżonej uchwały stwierdzenie "zmiana planu" może być również interpretowane jako zmiana całego dotychczas obowiązującego planu, a treść § 1 ust. 2 określająca tytuł planu będącego efektem zmiany świadczy o tym, że mamy do czynienia z uchwaleniem całkiem nowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy. Przytoczona argumentacja na poparcie tego stanowiska, iż przeprowadzono pełną procedurę planistyczną zgodnie z wymogami określonymi w art. 18 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, a w uchwale określono wszystkie elementy wskazane w art. 10 tej ustawy, jest nieprzekonująca. Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym (podobnie jak obecnie obowiązująca ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) odróżnia jako odrębne akty planistyczne: uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zmianę takiego planu. Rozróżnienia tego nie wyłącza, a wręcz je podkreśla unormowanie art. 18 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w myśl którego procedurę związaną z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stosuje się odpowiednio do jego zmiany. Zaskarżona uchwała zarówno w tytule jak i w treści używa sformułowania "zmiana" odnosząc go do planu z 1988 r. Również uchwała z dnia 29 marca 2001 r. inicjująca postępowanie planistyczne nosiła tytuł:"o przystąpieniu do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy". Z tego względu nie można też zgodzić się z wyrażoną w odpowiedzi na skargę sugestią, iż może chodzić tylko o nieistotne naruszenie prawa polegające na nadaniu uchwale błędnej nazwy. Bez znaczenia dla oceny powyższej kwestii jest podnoszone przez organ gminy istnienie rozbieżności wśród specjalistów – urbanistów, czy należy podejmować uchwały o zmianie istniejącego planu zagospodarowania przestrzennego czy też należy podjąć uchwalę o uchwaleniu nowego planu (także w sytuacji, gdy na danym terenie obowiązuje już plan, który ma być zastąpiony innym), jak też okoliczność, że organ nadzoru nie zakwestionował zaskarżonej uchwały. Tego rodzaju argumentacja jest nie do przyjęcia w sytuacji, gdy mamy do czynienia z aktem prawa miejscowego. Zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP akty te stanowią część systemu źródeł prawa powszechnie obowiązującego, a to winno oznaczać podwyższone standardy ich tworzenia. Zaskarżona uchwała nie może pozostawać w obrocie prawnym, gdyż dokonując zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą z 1988 r. , w konsekwencji pozostawia w obrocie prawnym także tę uchwałę, która utraciła moc zgodnie z art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 67 ust. 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Stanowi to naruszenie tych przepisów, a także przepisu art. 26 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 85 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż w zaistniałych warunkach nie było postaw do uchwalenia zmiany planu. To powoduje, że zbędnym staje się rozważanie innych okoliczności podnoszonych w skardze, mających wykazać niezgodność z prawem szczegółowych rozwiązań przyjętych w zaskarżonej uchwale. Uchwała narusza zatem interes prawny skarżącej przez to, że bez podstawy prawnej ingeruje w jej prawo własności. Skarżąca w tej sytuacji była uprawniona do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Co do zarzutów zawartych w odpowiedzi na skargę stwierdzić należy co następuje: zarzut zgłoszony przez Radę Gminy o niedopuszczalności wniesienia skargi w zakresie objętym sprawami: II SA/Lu 1147/02, II SA/Lu 138/03 i II SA/Lu 139/03 Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie jest chybiony, bowiem wskazane sprawy nie są tożsame ze sprawą niniejszą. Dotyczą one skarg P.Z. na uchwały Rady Gminy o odrzuceniu jego zarzutów do projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotem niniejszej skargi jest natomiast inna uchwała Rady Gminy, która dokonuje zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i która zapadła już po rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie skarg w sprawie zarzutów. Nie zachodzi także tożsamość podmiotowa w tych sprawach w odniesieniu do K.Z., która nie była stroną w sprawach dotyczących zarzutów. Nieprzydatne zatem dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest cytowane w odpowiedzi na skargę postanowienie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2020 r. sygn. akt OSA 2/02, w uzasadnieniu którego wypowiedziany został pogląd o niedopuszczalności ponownej skargi na uchwałę organu gminy, także w przypadku wcześniejszego odrzucenia skargi z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia. Teza ta dotyczy bowiem sytuacji, gdy skarga wniesiona została w tej samej sprawie, w której już uprzednio nastąpiło odrzucenie skargi. Gdyby zaś rozpatrywać tę kwestię w aspekcie odrzucenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 30 listopada 2004 r. sygn. akt II SA/Lu 346/04 skargi na uchwałę z dnia 25 marca 2004 r. (zaskarżoną także w niniejszej sprawie), to podkreślić należy, że odrzucenie skargi w tej sprawie nastąpiło ze względu na przedwczesność wezwania do usunięcia naruszenia prawa i w związku z tym jego bezskuteczność, jak też przedwczesność wniesienia samej skargi, gdyż w tym czasie zaskarżona uchwała nie weszła jeszcze w życie. Bezzasadne jest także twierdzenie – zawarte w odpowiedzi na skargę – o związaniu organu i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na podstawie art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2003 r. – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r., w nawiązaniu do wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 16 grudnia 2003 r. wymienionych wyżej, skoro nie zachodzi tożsamość tych spraw ze sprawą niniejszą, zaś powołany przepis mówi o związaniu "w sprawie". Mając zatem na względzie wszystkie powyższe okoliczności i na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), Sąd orzekł jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia art. 200 wyżej cytowanej ustawy oraz § 18 ust. 1 pkt 1 c w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 z późn.zm.).