II SA/Lu 629/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca), Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2014 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie odpłatności za pobyt w rodzinie zastępczej postanawia odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...], nr [...], Dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w R., działający z upoważnienia Starosty R., na podstawie art. 193 ust. 1 pkt 1, ust. 2, ust. 6 i ust. 8 oraz art. 194 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, ustalił A. B. i F. B., od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. opłatę za pobyt ich dziecka – A.B. w rodzinie zastępczej spokrewnionej (u A. C.) miesięcznie w wysokości 661,70 zł (pkt 1 sentencji). Jednocześnie organ ten orzekł, że opłatę za okres od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 marca 2013 r. w wysokości 1 985,10 zł należy wpłacić do dnia 31 maja 2013 r. (pkt 2 sentencji) oraz ustalił sposób dokonywania pozostałych wpłat (pkt 3 sentencji). Odwołanie od tej decyzji wnieśli A. B. i F. B., domagając się umorzenia wskazanej w decyzji należności w wysokości 1 985,10 zł, z uwagi na to, że przekazali A. C. 1 500 zł na utrzymanie córki. Po rozpoznaniu tego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia [...], nr [...], uchyliło decyzję organu pierwszej instancji w zakresie pkt 2 sentencji tej decyzji, w części dotyczącej terminu spłaty należności i w tej części ustaliło termin spłaty należności – 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji stronie, a w pozostałej części utrzymało w mocy wskazaną decyzję. Skargę do Sądu na decyzję Kolegium złożyli w jednym piśmie A. B., F. B. i A. C., wnosząc o umorzenie należności wynikających z tej decyzji. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga A. C. podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Z powyższego przepisu wynika, że legitymacja procesowa podmiotów, o których mowa w art. 50 § 1 P.p.s.a. ma charakter materialny, z wyjątkiem prokuratora, Rzecznika Praw Obywatelskich i organizacji społecznych, których legitymacja procesowa oparta została w tym przepisie na przesłankach formalnych. Legitymacja do złożenia skargi, z wyłączeniem wskazanych wyjątków, oparta jest na kryterium interesu prawnego, co oznacza, że ze skargą może wystąpić podmiot, który wykaże, że istnieje związek między chronionym przez przepisy materialne jego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Istnienie tak rozumianego interesu prawnego jest warunkiem nie tylko wszczęcia postępowania, lecz również materialną przesłanką uwzględnienia np. skargi, a zatem interes prawny podmiotu, który wszczął postępowanie sądowoadministracyjne musi istnieć w dacie rozpoznawania sprawy (wyrok NSA z dnia 15 marca 2007 r., sygn. akt II OSK 461/06). Skargę do sądu administracyjnego może zatem wnieść wyłącznie podmiot, który dysponuje legitymacją skargową – legitymacją do uruchomienia postępowania sądowoadministracyjnego. W przypadku niewykazania tego rodzaju legitymacji skargowej sąd administracyjny jest zobowiązany skargę odrzucić (M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda (w:) R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2013, s. 289). Przedmiotem postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej zaskarżoną przez A. C. decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...], nr [...], było ustalenie odpłatności ponoszonej przez A. i F. B., będących rodzicami biologicznymi A. B., z tytułu przebywania ich córki w rodzinie zastępczej spokrewnionej u babki A. C. Podstawę materialnoprawną decyzji organów obu instancji stanowiły przepisy ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. z 2013 r. poz. 135 ze zm.; dalej: "ustawa"). Skarżąca A. C. nie była stroną postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, nie była do niej adresowana decyzja administracyjna ani nie doręczano jej decyzji organów administracji. Z przepisów ustawy również nie wynika, by przysługiwał jej interes prawny w tej sprawie. Niewątpliwie A. C., jako osoba sprawująca pieczę zastępczą nad wnuczką – A. B., była natomiast stroną postępowania zakończonego decyzją Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w R., wydaną z upoważnienia Starosty R. w dniu [...], nr [...], przyznającą jej – jako rodzinie zastępczej – świadczenie na pokrycie kosztów utrzymania małoletniej A. B. oraz dodatek na pokrycie zwiększonych kosztów utrzymania niepełnosprawnej wnuczki (k. 6 akt adm. I inst.). Okoliczność ta nie daje jednak podstaw do uznania, że A. C. legitymuje się interesem prawnym, uprawniającym ją do skutecznego złożenia skargi na ostateczną decyzję organu odwoławczego w przedmiocie ustalenie odpłatności za pobyt A. B. w rodzinie zastępczej, ponoszonej przez jej rodziców. W tej sytuacji, fakt, że skarżąca A. C. jest zainteresowana uchyleniem decyzji organów obu instancji wydanych w niniejszej sprawie oraz umorzeniem należności wynikających z tychże decyzji, świadczy jedynie o tym, że ma ona interes faktyczny we wniesieniu skargi w rozpoznawanej sprawie. Interes taki nie tworzy jednak legitymacji skargowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym (zob. wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 478/12). W tej sytuacji skarga A. C. podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Z tych względów Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.