II SA/Lu 629/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Dudek po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. O. i J. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] 2016 r., znak: [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. I. O. i J.O. wnieśli w dniu 19 maja 2016 r. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] 2016 r., znak: [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej. Postanowieniem z dnia 6 lipca 2016 r. wydanym w sprawie o sygnaturze akt II SA/Lu 629/16 tutejszy sąd odrzucił skargę z uwagi na wniesienie jej z uchybieniem terminu oraz zwrócił skarżącym uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł. W dniu 12 lipca 2016 r. skarżący wnieśli o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, podnosząc, że w okresie od dnia 9 maja 2016 r. do dnia 22 maja 2016 r. I.O. przebywała na zwolnieniu lekarskim, co uniemożliwiło jej i skarżącemu J. O. dochowanie terminu. Do wniosku skarżący dołączyli kopię druku zwolnienia lekarskiego I. O. oraz kopię zaświadczenia z ZUS o prawie skarżącej do zasiłku chorobowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 817 ze zm, zwanej dalej p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminowi (art. 87 § 1 p.p.s.a.). Podstawą przesłanką upoważniająca sąd do przywrócenia stronie terminu do dokonania danej czynności procesowej jest brak winy w uchybieniu terminowi, co strona musi uprawdopodobnić. Kryterium braku winy polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, a sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Obowiązuje tu daleko idący rygoryzm, gdyż o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z 2 października 2002 r., V SA 793/02 Monitor Prawniczy 2002 r., nr 23, s. 1059). W niniejszej sprawie skarżący nie uprawdopodobnili zaistnienia przesłanki braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi. Nie można bowiem za taką uznać samego stwierdzenia dotyczącego złego stanu zdrowia, czy konieczności opieki nad chorym członkiem rodziny (por. postanowienie NSA z dnia 2 października 2007 r. II OZ 872/07, postanowienie SN z dnia 29 stycznia 2002 r" II UZ 90/01, OSNP 2003/24/604). Powołanie się na powyższą okoliczność nie jest równoznaczne z uprawdopodobnieniem, że uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 października 1998 r., II CKN 8/98 LEX nr 50679). Potwierdzeniem braku winy w uchybieniu terminu nie jest sam fakt przebywania strony na zwolnieniu lekarskim, gdyż zwolnienie samo przez się nie wyklucza możliwości dokonania czynności procesowej przez stronę (wyrok NSA z dnia 4 listopada 1998 r. III SA 1243/97, niepubl.). W aktach sprawy znajduje się zwolnienie lekarskie skarżącej I. O., w którym wystawiający je lekarz uznał, że "chora może chodzić" (cyfra "2" wpisana w punkcie 15. zwolnienia - wskazania lekarskie). Kontynuacja leczenia i zwolnienie od pracy ze wskazaną wyżej adnotacją oznaczają, że skarżąca mogła się samodzielnie poruszać i dokonać czynności, jaką jest wniesienie skargi. W związku z tym należy uznać, że jej dolegliwości nie miały charakteru "nagłego" oraz nie stanowiły przeszkody, której nie można było usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Ponadto skarga mogła być nadana przez skarżącego J. O.. W świetle powyższego, okoliczność opieki nad żoną nie może być bowiem uznana za uprawdopodabniającą brak winy w uchybieniu terminu. Podpisana przez niego i skarżącą skarga opatrzona została datą 13 maja 2016 r., która była ostatnim dniem terminu na wniesienie skargi. Skoro zatem skarżący sporządzili i podpisali skargę w otwartym terminie do jej wniesienia, to nie było racjonalnych przeszkód, by wykonali tak nieskomplikowaną czynność, jak nadanie tej skargi na poczcie. Istotne jest również to, że skarga została nadana w dniu 19 maja 2016 r., a zatem jeszcze w czasie trwania zwolnienia lekarskiego skarżącej (zostało wystawione do 22 maja 2016 r.). Oznacza to, że choroba żony nie uniemożliwiła skarżącemu dokonania tej czynności. Zatem należy stwierdzić, że nie zachodzą przesłanki uzasadniające brak winy skarżących w uchybieniu terminu do wniesienia skargi w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a., co skutkuje odmową przywrócenia terminu do jej wniesienia. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji.