II SA/Lu 63/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędzia WSA Ewa Ibrom, Protokolant Starszy referent Beata Basak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 maja 2010 r. sprawy ze skargi R. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr rep. [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Wójt Gminy ustalił na wniosek A. M. warunki zabudowy działki nr [...] położonej w miejscowości S. dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego przeznaczonego na suszarnię ziarna, 3 silosów zbożowych, każdy o pojemności 230 ton i średnicy około 6 m oraz zbiornika gazu płynnego o pojemności do 6,7 m3. W motywach decyzji podano, że wnioskodawca jest właścicielem gospodarstwa rolnego o powierzchni 47,7 ha, sama zaś działka położona jest w obszarze zabudowy zagrodowej i jest zabudowana budynkiem mieszkalnym i 2 budynkami gospodarczymi, posiada uzbrojenie w sieci infrastruktury technicznej oraz dostęp do drogi publicznej. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 61 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym lokalizacja inwestycji w obszarze zabudowy zagrodowej w przypadku, gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie, która w tym przypadku wynosi 5, 5 ha, nie wymaga spełnienia warunku dobrego sąsiedztwa – określonego w art. 61 ust.1 ustawy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników zabudowy oraz sposobu zagospodarowania terenu występującego na działkach sąsiednich. W takim przypadku wymagania dotyczące wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki oraz gabaryty planowanych obiektów określono zgodnie z wnioskiem inwestora. Według organu spełnienie warunków zawartych w decyzji pozwoli na prawidłowe i bezkolizyjne wkomponowanie planowanej inwestycji w teren z zachowaniem stanu środowiska, nie powodując naruszenia interesów osób trzecich. Po rozpoznaniu odwołania A. i R. D., właścicieli sąsiedniej nieruchomości, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Podzielając jego argumentację organ odwoławczy zauważył, że decyzja o warunkach zabudowy, zgodnie z art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Decyzja ta stwierdza dopuszczalność określonego zamierzenia inwestycyjnego wobec wskazanego terenu, nie przesądza zatem o możliwości realizacji inwestycji. Następnym i odrębnym postępowaniem administracyjnym jest postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę lub zgłoszenia robót budowlanych. Także organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie, z uwagi na realizację inwestycji w obszarze zabudowy zagrodowej związanej z gospodarstwem rolnym stanowiącym własność inwestora o powierzchni przekraczającej średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego na terenie gminy S., nie stosuje się przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy dotyczącego warunku zabudowy działki sąsiedniej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Jako nieuzasadnione określono podnoszone zarzuty dotyczące pogorszenia w związku z planowaną budową warunków bezpieczeństwa, zdrowotnych i środowiskowych. W ocenie organu ochrona interesów osób trzecich jest na tym etapie inwestycyjnym ograniczona i nie może być rozciągana na okoliczności będące przedmiotem badania organów administracji architektoniczno – budowlanej w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. W postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy nie bada się oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie. W opinii organu odwoławczego brak jest bowiem podstaw do odmowy wydania decyzji podmiotowi, który posiada tytuł prawny do zagospodarowania terenu, jeżeli planowana inwestycja spełnia przesłanki określone w art. 61 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ podkreślił, że wynikająca z art. 61 ust.1 pkt 1 ustawy zasada tzw. dobrego sąsiedztwa określa wymóg dostosowywania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, cech i parametrów o charakterze urbanistycznym oraz architektonicznym. Przez dostosowanie nowej zabudowy do zabudowy istniejącej należy rozumieć kontynuację szeroko rozumianej funkcji zabudowy i jej cech architektonicznych. Warunek braku sprzeczności funkcji planowanej oraz funkcji zastanej na danym terenie musi być oceniany obiektywnie niezależnie od ocen inwestora, jak również niezależnie od ocen właścicieli nieruchomości sąsiednich. Przy ocenie przesłanki kontynuacji funkcji nie mają znaczenia zarówno okoliczność, iż inwestor godzi się na możliwe w przyszłości negatywne oddziaływanie nieruchomości sąsiednich na działkę objętą inwestycją jak również okoliczność, iż na takiego typu oddziaływanie wykazują właściciele nieruchomości sąsiednich. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego R. D. zarzucając decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego naruszenie: - art.7 kpa , art.10 kpa w związku z art. 28 i art.61 § 4 kpa poprzez pominięcie w postępowaniu P. S., właściciela działki sąsiadującej bezpośrednio z działką nr 2224; - art. 11 kpa z uwagi na brak wyjaśnienia zasadności przesłanek stanowiących podstawę rozstrzygnięcia; - art.77 § 1 kpa i art.80 kpa przez nienależyte przeprowadzenie postępowania dowodowego i nie ustalenie wszystkich istotnych okoliczności, czego skutkiem było sporządzenie uzasadnienia decyzji nie odpowiadającego art.107 § 3 kpa, przejawiające się w braku wyjaśnienia i nie przeprowadzenie postępowania dowodowego w celu ustalenia, czy planowana inwestycja jest bezpośrednio związana z prowadzonym przez inwestora gospodarstwem rolnym oraz w przedwczesnym wskazaniu, że teren, na którym ma być realizowana inwestycja, nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze; - art. 61 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U Nr 80, poz. 717 ze zmianami ) przez błędne uznanie, że zarzuty oddziaływania planowanej inwestycji na jego działkę w postaci zbyt wysokiego stężenia hałasu, zagrożenia zanieczyszczenia wód podziemnych, instalacji przydomowych ścieków i grożących obsunięć ziemi nie mogą być rozpoznawane w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy; - art. 61 ust.4 powyższej ustawy przez jego błędne zastosowanie, gdy działka 2224 nie ma bezpośredniego funkcjonalnego związku z posiadanym przez wnioskodawcę gospodarstwem rolnym wnosił o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy S. Skarżący wyjaśnił, że wprawdzie wnioskodawca posiada gospodarstwo rolne, którego obszar przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie, to jednak dla spełnienia warunki określonego w art. 61 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym niezbędne jest wykazanie powiązania planowanej budowy z gospodarstwem rolnym. W rozpoznawanej sprawie związek ten nie jest oczywisty, ponieważ deklarowana inwestycja wykracza daleko poza ramy prowadzonego gospodarstwa rolnego i według skarżącego ma służyć odrębnej działalności gospodarczej. Ustalenie natomiast, że w sprawie nie ma zastosowania art. 61 ust. 4 ustawy nakazuje rozstrzygnąć, czy ma zastosowanie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, a więc, czy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Skarżący jako przedwczesne uznał także rozstrzygnięcie decyzji, według której teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Dowodził, że kwestia ta powinna znaleźć rozwiązanie po uprzednim ustaleniu rzeczywistego, a nie pozornego związku zabudowy z gospodarstwem rolnym posiadanym przez zainteresowanego. Zdaniem skarżącego także zarzut oddziaływania planowanej inwestycji na jego działkę w postaci hałasu, zagrożenia zanieczyszczeniami wód podziemnych, instalacji przydomowych ścieków i grożących obsunięć ziemi powinien być rozpatrzony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Podtrzymując dotychczasową argumentację wyjaśniono dodatkowo, że P. S. jako właściciel działek o numerach [...] i [...] nie brał udziału w postępowaniu, gdyż jego działki nie sąsiadują bezpośrednio z działką [...], ale oddziela je droga gminna (działka nr [...] o szerokości 3 m ). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Argumenty skargi nie mogą prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Błędny jest przede wszystkim zarzut zmierzający do wykazania naruszenia przepisu art. 61 ust.4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, według którego do zabudowy zagrodowej, w przypadku, gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie, nie stosuje się przepisu art. 61 ust.1 pkt.1 określającego przesłankę tzw. dobrego sąsiedztwa uzależniającą zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech zabudowy i zagospodarowania terenu sąsiedniego. Warto przy tym zauważyć, że skarżący nie kwestionuje posiadania przez inwestora gospodarstwa rolnego o powierzchni przekraczającej średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie, co znajduje potwierdzenie także w aktach sprawy (k.121 i 122), ale dowodzi braku związku planowanej zabudowy z gospodarstwem rolnym, podnosząc, iż planowana inwestycja daleko wykracza poza ramy wynikające z potrzeb prowadzonego przez inwestora gospodarstwa rolnego oraz ma służyć odrębnej działalności gospodarczej. Pomijając już, że do właścicieli nieruchomości sąsiednich nie należy wskazywanie, jakie inwestycje może realizować właściciel gospodarstwa rolnego, zauważyć trzeba, że pojęcie zabudowy zagrodowej, jakim posługuje się wspomniany przepis nie różnicuje możliwości zabudowy gospodarstw rolnych w zależności od ich możliwości produkcyjnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2008 r. II OSK 1536/07 Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Przyjmując natomiast podaną w powołanym wyroku definicję zabudowy zagrodowej rozumianą jako dom mieszkalny i zabudowania gospodarskie, a które znajdują się także na przedmiotowej nieruchomości, co wynika z załączonej do decyzji analizy stanu faktycznego i prawnego oraz mapy sytuacyjnej, uzasadnione jest przekonanie, że planowana przez inwestora budowa silosów zbożowych, budynku gospodarczego i zbiornika gazu płynnego realizowana jest w ramach zabudowy zagrodowej. Nie jest także uzasadniony zarzut sprowadzający się do wadliwego ustalenia braku zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze (art.61 ust.1 pkt. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ). Podkreślić przede wszystkim trzeba, że stosownie do art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych ( jedn. tekst Dz. U z Nr 121, poz. 1266 ze zmianami) uzyskania zgody Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej wymaga przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I -III, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 0,5 ha. W wyrokach z dnia 10 stycznia 2008r. (II OSK 1826/06 Legalis Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych) i z dnia 27 czerwca 2008r (II OSK 738/07 Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, iż przez zwarty obszar o jakim stanowi powyższy przepis należy rozumieć jedynie obszar, który ma zmienić swoje przeznaczenie z gruntu rolnego lub leśnego na grunt przeznaczony na inne cele, chodzi tu więc o konkretną działkę, na której ma być realizowana określona inwestycja. Z treści wniosku złożonego w dniu 24 lipca 2009r. jak i decyzji Wójta Gminy z dnia [...] wynika, że inwestycja ma być realizowana na działce nr [...]. Teren ten został we wniosku konkretnie oznaczony i przedstawiony na kopii mapy zasadniczej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (art. 52 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy). Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów (k. 108) działka ta ma powierzchnię 0, 36 ha z klasą gruntów S – R IVa i R IV a , co oznacza, że zgoda nie jest wymagana. Nietrafny jest także zarzut skargi upatrujący podstawy do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla projektowanej inwestycji w negatywnym, zdaniem skarżącego, oddziaływaniu na jego nieruchomość w postaci zbyt wysokiego natężenia hałasu, zanieczyszczenia wody, instalacji ścieków czy obsunięcia ziemi, który w istocie zmierza do wykazania naruszeniu prawa własności nieruchomości oraz przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 132, poz. 877 ze zm.). Należy przede wszystkim podkreślić, że w sytuacji, gdy na danym terenie brak jest obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, przedmiotem postępowania o ustalenie warunków zabudowy jest wyłącznie ocena, czy planowany sposób zagospodarowania terenu nie naruszy zasady "dobrego sąsiedztwa" i gwarantuje zachowanie na danym terenie ładu przestrzennego określonego w art. 2 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W sytuacji, gdy nie jest konieczne dokonywanie analizy dobrego sąsiedztwa, przesłanki, jakie muszą być spełnione przy dokonywaniu powyższej oceny określa art. 61 ust. 1 pkt 2-5 tej ustawy. Organ orzekający w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie może wkraczać natomiast w kompetencje organu wydającego decyzje o pozwoleniu na budowę, do którego należy ocena, czy projektowany obiekt spełnia warunki określone w prawie budowlanym i przepisach szczególnych wydanych na jego podstawie, w tym warunki techniczne określone w powołanym rozporządzeniu Wprawdzie art. 61 ust. 1 pkt. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że decyzja o warunkach zabudowy ma być zgodna z przepisami odrębnymi, to trafnie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 listopada 2007r. (II OSK 1552/06 Legalis oraz powołane tam orzecznictwo), że określony w tym przepisie warunek zgodności decyzji o warunkach zabudowy z przepisami odrębnymi nie dotyczy przepisów określających warunki techniczne, jakie powinny spełniać budynki, lecz przepisów odrębnych, przez pryzmat których jest dokonywana ocena zgodności zamierzenia inwestycyjnego, co zależy od położenia terenu będącego przedmiotem ustaleń. Do takich przepisów zalicza się regulacje dotyczące ochrony środowiska, przyrody, gruntów rolnych i leśnych, zabytków, uzdrowisk, ochrony granic, obszarów morskich, przepisy sanitarne czy prawo geologiczne i górnicze). Jest bowiem oczywistym, że na etapie postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy, nie można mówić o niezgodności planowanej inwestycji z warunkami technicznymi, skoro zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) inwestor może uzyskać zgodę na odstępstwo od przepisów techniczno - budowlanych. Słusznie podniósł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 26 lipca 2007r. (II SA/Wa 816/07 Legalis), iż wymieniony wyżej przepis określa procedurę uzyskania takiej zgody oraz przesłanki jej uzyskania. Z art. 9 ust. 3-4 powołanego przepisu wynika, iż właściwy organ, po uzyskaniu upoważnienia ministra, który ustanowił przepisy techniczno - budowlane, w drodze postanowienia, udziela bądź odmawia zgody na odstępstwo. Decyzja o pozwoleniu na budowę wydawana jest po uzyskaniu decyzji o warunkach zabudowy. Organ wydający decyzję nie jest w stanie przewidzieć, czy na etapie postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę inwestor uzyska lub nie uzyska zgody na odstępstwo od warunków technicznych. Zgodzić się także należy, że w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy nie mógł zostać skutecznie podniesiony zarzut dotyczący naruszenia prawa własności nieruchomości sąsiednich, co miałoby związek z realizacją inwestycji. W wyroku dnia 7 sierpnia 1998 r. (IV SA 1584/96 ONSA z 2000 r. nr 1, poz. 15) Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może być oceniana w takim zakresie jak na kolejnym etapie postępowania inwestycyjnego - etapie pozwolenia na budowę. W przeciwnym razie orzekanie o wymaganiach wynikających z ochrony interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w istocie pozbawiłoby te osoby możliwości dochodzenia ich praw w późniejszym postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, gdzie zagrożenia ich interesów przybierają o wiele bardziej konkretny kształt. Tym samym ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 54 pkt 2 lit. d) w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) może następować tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta przepisami prawa budowlanego, a więc w granicach określonych przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami odrębnymi (por. także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 17 stycznia 2007r. II SA/Bd 285/2006 Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Pogląd powyższy sąd w rozpatrywanej sprawie całkowicie podziela. Podkreślić bowiem należy, że inwestor uzyskując decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu uzyskuje jedynie ogólną informację, iż możliwa jest realizacja określonego rodzaju inwestycji na jego działce Przepis art. 63 ust.2 ustawy wprost stanowi, że decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, o czym informuje się w jej treści. Słusznie zatem podniósł Naczelny Sąd Administracyjny, iż na etapie ustalania warunków zabudowy przepis art.144 k.c nie ma zastosowania. Nie występują bowiem wówczas na nieruchomości, na której ma zostać zlokalizowana inwestycja, jakiekolwiek zakłócenia mające wpływ na nieruchomość sąsiednią. Przedmiotem oceny w postępowaniu o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy nie są zagadnienia związane z wpływem planowanej inwestycji na korzystanie z nieruchomości sąsiadujących, a tym bardziej subiektywnie odczuwana uciążliwość inwestycji, czy też spadek atrakcyjności lub wartości działki. Subiektywne bowiem przekonanie osoby trzeciej o naruszeniu jej własnego interesu, związane z rodzajem działalności gospodarczej prowadzonej na działce, której dotyczy kwestionowana decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, oraz podejrzenie, że inwestor będzie rozwijał uciążliwą dla niego działalność, nie może ograniczać prawa właściciela do zagospodarowania własnego terenu w zakresie określonym przez prawo i zasady współżycia społecznego (wyrok z dnia 4 grudnia 2009r. II OSK 1909 /08 Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych ). Akceptacji nie może znaleźć także sformułowany w skardze zarzut pominięcia w sprawie udziału P. S. Zgodzić należy się ze stanowiskiem, że co do zasady stronami w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu są właściciele albo użytkownicy wieczyści sąsiednich działek. Już jednak w uchwałach składów pięciu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 1995 r., sygn. akt VI SA 13/95 (publ. ONSA 1995, z. 4, poz. 154) i z dnia 4 grudnia 1995 r., sygn. akt VI SA 20/95 (publ. ONSA 1996, z. 2, poz. 54) dopuszczano możliwość uznania za strony tego postępowania także właścicieli lub użytkowników wieczystych działek nie sąsiadujących bezpośrednio z nieruchomością, której dotyczy postępowanie, po wykazaniu w konkretnej sprawie i w konkretnych okolicznościach tej sprawy przesłanek z art. 28 kpa, a więc wpływu wyniku tego postępowania na własny interes prawny lub obowiązek (por. także wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2008r. II OSK 1810/2006 Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Trafnie zatem wywiódł Naczelny Sąd Administracyjny , iż nie ma miejsca żaden automatyzm w tej kwestii. Nawet zatem w sytuacji, gdy działka danej osoby znajduje się w bliskim sąsiedztwie działki inwestora nie oznacza to każdorazowo, iż osobie tej przysługuje status strony postępowania administracyjnego w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji przewidzianej na działce sąsiadującej. W każdym takim przypadku należy bowiem przeprowadzić stosowną analizę czy dana osoba ma interes prawny aby uczestniczyć w takim postępowaniu (wyrok NSA z dnia 6 lipca 2007r. II OSK 1016/06 Lex nr 355287). Ponieważ interes prawny oparty jest na przepisach prawa materialnego, osoba żądająca uznania jej za stronę musiałaby zatem wykazać swój interes oparty na konkretnej normie prawa materialnego. Z kolei wykazanie interesu prawnego przez uprawnionego polega na wykazaniu wpływu zamierzenia inwestycyjnego na możliwość korzystania z nieruchomości oraz wykazania, że czyjeś zamierzenie inwestycyjne może wpływać na sferę uprawnień związanych z korzystaniem z nieruchomości. Skarżący nie wykazał w toczącym się postępowaniu, aby wynik postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie, a więc ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania nieruchomości wpływał na prawa i obowiązki oparte na przepisach prawa materialnego P. S., jako właściciela nieruchomości nie sąsiadującej bezpośrednio z nieruchomością, na której miała być realizowana inwestycja, a także położonej na obszarze zabudowy zagrodowej. Zauważyć również należy, że sam P. S. nie zgłaszał w toku postępowania, aby zamierzona inwestycja bezpośrednio wpływała na sferę jego uprawnień związanych z korzystaniem z nieruchomości. Brak bezpośredniości wpływu sprawy na sferę prawną osoby nie pozwala na jej uznanie za stronę. Podnieść trzeba, że decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową. Wnioskodawca ma ją otrzymać, jeśli tylko jest ona zgodna z przepisami prawa powszechnie obowiązującymi. Skoro w rozpatrywanej sprawie organy takiej zgodności dowiodły, nie ma podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Z tych powodów na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) skargę należało oddalić.