II SA/Lu 64/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy nakazania wykonania określonych robót budowlanych; p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić S. W. ze Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi. S. W. wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy nakazania wykonania określonych robót budowlanych, nie uiściła od niej wpisu, jak i nie dołączyła jej odpisów. W związku z tym, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 29 stycznia 2015 r. została wezwana do uzupełnienia ww. barków formalnych skargi. Powyższe wezwanie otrzymała w dniu 6 lutego 2015 r. W terminie otwartym do uzupełnienia braków skargi uiściła wpis w wymaganej kwocie oraz przesłała nieuwierzytelnione kserokopię skargi wraz z załącznikami. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) – zwanej dalej p.p.s.a. – Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W uchwale 7 sędziów z dnia 18 grudnia 2013r., sygn. akt I OPS 13/13 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że niedołączenie przez stronę skarżącą wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym, o którym mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd. Stosownie do postanowień art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Z art. 57 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać elementy wskazane w tym przepisie. Do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych (art. 47 § 1 p.p.s.a.) Jak stanowi § 2 powołanego przepisu odpisami w rozumieniu § 1 mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej. Skarżąca nie wypełniła jednak obowiązku wynikającego z art. 47 § 1 p.p.s.a., bowiem w odpowiedzi na wezwanie Sądu nie nadesłała żądanego odpisu skargi. Nadesłała jedynie niepodpisany ani nie poświadczony za zgodność z oryginałem egzemplarz skargi. Tymczasem przepis art. 47 p.p.s.a. obarcza obowiązkiem załączenia uwierzytelnionego odpisu pisma podmiot wnoszący to pismo. Pisma niepodpisane ani niepoświadczone przez wnoszącego za zgodność z oryginałem powyższego wymogu nie spełniają, a tym samym nie podlegają doręczeniu innym stronom lub uczestnikom postępowania. Przez to poświadczenie osoba poświadczająca przyjmuje odpowiedzialność za zgodność pisma z oryginałem. Uwierzytelnienia takiego dokonuje strona, która jest autorem danego pisma procesowego lub jej pełnomocnik (postanowienie NSA z 29 grudnia 2011 r., I OSK 2351/11, LEX nr 1149364). Odpisem pisma procesowego jest każdy dalszy jego egzemplarz zgodny treściowo z oryginałem. Istotą odpisu jest odwzorowanie w dowolnej technice pełnej treści składanego pisma, przy czym zawsze niezbędne jest poświadczenie jego zgodności z oryginałem (por. postanowienia NSA: z 30 czerwca 2009 r., II OSK 927/09, LEX nr 563564; z 18 stycznia 2011 r., II OZ 1348/10, LEX nr743824; z 28 lutego 2011 r., II FZ 677/10, LEX nr 783843). Taki formalizm procesowy stanowi bowiem gwarancję ochrony interesów procesowych osób działających w postępowaniu oraz zapewnia przewidywalność postępowania i stabilizację sytuacji prawnej jego uczestników. Z powyższego wynika zatem, że kserokopii dokumentu przyznaje się moc samego oryginalnego dokumentu wyłącznie wtedy, gdy jest on uwierzytelniony. Poza tym w niniejszej sprawie nie ma wątpliwości, że przedłożone, w odpowiedzi na wezwanie Sądu, kserokopie skargi nie stanowią jej odpisów. W konsekwencji przedłożenie nieuwierzytelnionych kserokopii skargi powoduje, że braki formalne nie zostały uzupełnione w terminie. W przesyłce tej zawarta była informacja o siedmiodniowym terminie wykonania wezwania oraz o rygorze mającym zastosowanie w przypadku nie wykonania zarządzenia. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd skargę odrzucił. O zwrocie uiszczonego przez skarżąca wpisu sądowego orzeczono zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.