II SA/Lu 649/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak Sędziowie Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca) Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski Protokolant Sekretarz sądowy Marzena Okoń po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi K. O. na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanegoi udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...], II. zasądza od Wojewody na rzecz K. O. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...] Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania K. O. na podstawie art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.), dalej jako "Pr. bud.", art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.), dalej jako "k.p.a." utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r., znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą firmie [...] Sp. z o.o. w W., pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na budowie instalacji stacji bazowej [...] Sp. z o.o. oznaczonej nr [...] P. [...] wraz z konstrukcjami na działce nr [...] w P.. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Postępowanie zostało wszczęte na wniosek inwestora [...] Sp. z o.o z dnia [...] lutego 2016 r. Sprawa była kilkakrotnie rozpatrywana przez organy obu instancji, a inwestycji sprzeciwiali się właściciele sąsiednich nieruchomości, m.in. skarżący K. O.. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. organ I instancji zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. organ II instancji uchylił tę decyzję i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia wskazując, że przy określaniu obszaru oddziaływania inwestycji na środowisko organ I instancji pominął w wyliczeniu trzy działki (nr [...], nr [...], nr [...]) oraz wskazał na potrzebę uwzględnienia wpływu linii energetycznej przebiegającej niedaleko od miejsca planowanej lokalizacji stacji bazowej na wielkość występowania strefy o gęstości mocy pola przekraczającej wartość S=0,1 W/m2. W związku z zaleceniami Wojewody, organ I instancji postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r. zobowiązał inwestora do: 1) przedłożenia opracowania – "obszar oddziaływania inwestycji uwzględniający oddziaływanie gęstości pola elektromagnetycznego przekraczającej wartość S=0,1W/m2 z uwzględnieniem wpływu istniejącej linii energetycznej wysokiego napięcia; 2) uzupełnienia opracowania o informację dotyczącą obszaru oddziaływania planowanej inwestycji. W wykonaniu postanowienia inwestor przedstawił opracowanie zatytułowane "Oddziaływanie napowietrznej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia 110 kV relacji P. [...] w przęśle 21-22 na środowisko wraz z oceną jej wpływu na strefę oddziaływania planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] P. [...] przy ulicy [...] w P.". Decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. organ I instancji odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stwierdzając, że dokumentacja projektowa jest niekompletna. Z przedłożonego przez inwestora opracowania wynika, że niemożliwe jest bezpośrednie porównanie oddziaływań źródeł pola projektowanej stacji bazowej oraz istniejącej linii wysokiego napięcia. Autor opracowania wysnuwa tezę, że dopiero pomiary wykonane w trakcie pracy obu źródeł emitujących fale elekromagnetyczne mogłyby zweryfikować emisję częstotliwości działania tych fal. Zdaniem organu I instancji, takiego sformułowania nie można uznać za rozwiązanie projektowe spełniające wymagania, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 71), dalej jako "rozporządzenie w/s p.o.ś." Konieczne jest jednoznaczne określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale także rozważenie nakładania się wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny i linie energetyczne, gdyż nie można wykluczyć, że z powodu nachodzenia się wiązek i fal zostaną znacznie przekroczone dopuszczalne wielkości, a więc że inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Decyzją z dnia [...] października 2017 r. Wojewoda uchylił tę decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Podniósł, że z opracowania mgr inż. [...] wynika, że "praca pobliskiej linii wysokiego napięcia 110 kV nie zmieni też poziomów gęstości mocy ani zasięgów stref o wartości granicznej 0,1 W/m2 pola EM emitowanego przez stację bazową telefonii komórkowej [...] P. [...], a istotny efekt kumulacji oddziaływań pól-EM z tych dwóch różnych źródeł nie wystąpi". W związku z tym Wojewoda stwierdził, że organ I instancji bezpodstawnie uznał, że inwestor nie wykonał obowiązków nałożonych postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r. oraz, że bliskość linii 110 kV ma znaczenie dla występowania obszaru o gęstości mocy pola przekraczającej wartość S=0,1 W/m. Wojewoda wskazał jednocześnie na konieczność ustalenia prawidłowego kręgu stron postępowania, mając na względzie obszar występowania strefy o gęstości mocy pola przekraczającej wartość 0,1 W/m2, który wynika z rysunku nr A02 projektu budowlanego "Usytuowanie obszarów granicznych w rzucie poziomym, na planie otoczenia stacji". Decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. organ I instancji ponownie odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę podtrzymując wyrażone w poprzedniej decyzji stanowisko o niekompletności przedstawionych przez inwestora opracowań. W pkt II projektu budowlanego ("analizy środowiskowej") wskazano, że w odległości do 200 m dla anten sektorowych (azymuty 60, 160 i 280 stopni) pracujących w pasmach 900, 1800, 2100 wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten nie znajdują się miejsca dostępne dla ludzi. Jednak z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta P. z dnia [...] lutego 2004 r., Nr [...] w sprawie zmian w miejscowym planie szczegółowym zagospodarowania przestrzennego "[...]" w P. (Dz. Urz. Woj. Lub. z 2004 r., Nr 90, poz.1511), dalej jako "plan miejscowy" wynika, że wysokość nowobudowanych budynków mieszkalnych w tym terenie może wynosić 3 kondygnacje, a więc nie można wykluczyć, że zabudowa działek sąsiednich w ramach ustaleń planu, sięgnie wysokości, na której została przekroczona wartość gęstości mocy promieniowania pola elektromagnetycznego powyżej dopuszczalnej wartości gęstości mocy promieniowania pola EM 0,1 W/m2. Skoro plan miejscowy dopuszcza realizację budynków mieszkalnych o wysokości do trzech kondygnacji, to przy ukierunkowaniu anteny sektorowej 3 na azymut 280 i jej pochyleniu – tilt 0 oś główna wiązki promieniowania w odległości 200 m od anteny będzie przechodzić na wysokości, gdzie mogą znajdować się miejsca dostępne dla ludzi. Decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. organ II instancji uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zdaniem organu odwoławczego argumentacja organu I instancji jest błędna, gdyż osie wiązek głównych są elementami wyznaczanymi niezależnie od gęstości mocy promieniowania, a sporna stacja bazowa nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko. Obszary występowania strefy o gęstości mocy pola przekraczającej wartość 0,1 W/m2 widoczne na rysunku nr A02 powstały niezależnie. Wybudowanie budynku na linii osi wiązek głównych nie powoduje powstania w tym miejscu pola o gęstości mocy przekraczającej wartość 0,1 W/m2. Ponadto Wojewoda wskazał, że przepisy rozporządzenia w/s o.i.ś. określają wymagania wyłącznie w odniesieniu do zabudowy istniejącej i istniejącego sposobu użytkowania terenu, w związku z tym organ I instancji mógł ewentualnie rozważać poszerzenie obszaru oddziaływania, a nie do odmówić udzielenia pozwolenia na budowę. Zgodnie bowiem z art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2017 r. poz. 2062), dalej jako "u.w.s.t." jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu, ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Wojewoda - podobnie jak w poprzedniej kasatoryjnej decyzji - wskazał na konieczność ustalenia stron postępowania z uwzględnieniem obszaru występowania strefy o gęstości mocy pola przekraczającej wartość 0,1 W/m, a więc w oparciu o opracowany w projekcie budowlanym przez inż. [...] rysunek nr [...] "Usytuowanie obszarów granicznych w rzucie poziomym, na planie otoczenia stacji" zawarty w projekcie budowlanym przedłożonym wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę. Stwierdził, że wobec braku wiedzy na temat wypełnienia jego wcześniejszych zaleceń zawartych w decyzji z dnia [...] sierpnia 2016 r. co do obszaru oddziaływania inwestycji, a jednocześnie dopuszczając możliwość rozszerzenia tego obszaru przez organ I instancji, należało uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Następnie decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. organ I instancji zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu organ stwierdził, że przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola EM o wartości 0,1 W/m występuje na wysokości niedostępnej dla ludności. Jednocześnie plan miejscowy nie zakazuje realizacji w tym terenie stacji bazowych. Inwestycja spełnia przy tym wymagania z art. 35 Pr. bud., dlatego należało zatwierdzić projekt budowlany i udzielić pozwolenia na budowę. W odwołaniu od tej decyzji K. O. domagał się uchylenia powyższej decyzji. Wyjaśnił, że sporna inwestycja będzie się znajdować w bezpośrednim sąsiedztwie jego budynku mieszkalnego tj. ok. 10-12 m od okien frontowych, choć jest możliwość jej lokalizacji w terenie niezabudowanym, ok.300 - 400 m dalej, co wielokrotnie było podnoszone w toku postępowania. Skarżący, podobnie, jak i inni okoliczni mieszkańcy, obawia się negatywnego oddziaływana stacji bazowej na zdrowie. Wojewoda nie uwzględnił zarzutów odwołania, a podzielając stanowisko i ustalenia organu I instancji zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję tego organu. W uzasadnieniu organ przytoczył treść art. 35 ust. 1 Pr. bud., określającego warunki wydania pozwolenia na budowę, a także art. 46 ust. 2 u.w.s.t. i stwierdził, że sporna inwestycja nie narusza tych przepisów, gdyż przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Działka nr [...], na której zaprojektowano sporną inwestycję, położona jest bowiem w planie miejscowym w terenie A8 UI,UT-tereny usług innych i usług turystyki, a działki znajdujące się w obszarze oddziaływania inwestycji - w terenach mieszkalnictwa jednorodzinnego, terenach usług, w których dopuszcza się usługi nieuciążliwe w parterach budynków (symbol MNj,U), terenach usług kultury i oświaty (symbol UK,UO) oraz terenach usług zdrowia i opieki społecznej (symbol UZ,EE). Odnosząc się natomiast do kwestii oddziaływania inwestycji na środowisko, Wojewoda przypomniał, że inwestycja będzie polegać na realizacji stacji bazowej, której maszt kratowy o przekroju czworokątnym o wysokości 10,15 m posadowiony będzie na ruszcie stalowym opartym na słupkach żelbetowych zlokalizowanych na ścianach istniejącego budynku użyteczności publicznej. Z analizy § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 lit. "f" rozporządzenia w/s p.o.ś., wynika, że sporna stacja bazowa nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani do mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko. Powyższych ustaleń dokonano na podstawie przedstawionych w projekcie rysunków, które przedstawiają kierunek (azymut) głównych wiązek promieniowania anten (K02, K03, K04). Miejsca dostępne dla ludności spełniają postawione w przepisie wymagania co do odległości od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. W odległości 200 m dla anten sektorowych (azymut 60°, 160°, 280°) pracujących w pasmach 900, 1800, 2100 wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Wojewoda stwierdził ponadto, że analizując sprawę organ I instancji uwzględnił występowanie obszaru strefy o gęstości mocy pola przekraczającej wartość 0,1 W/m2 (określoną jako dopuszczalna dla miejsc dostępnych dla ludności w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów /Dz. U. z 2003 r. Nr 192 poz. 1883/, dalej jako "rozporządzenie PEM"). Na podstawie opracowanego przez inż. [...] rysunku nr [...] "Usytuowanie obszarów granicznych w rzucie poziomym, na planie otoczenia stacji" oraz rysunków kolejnych A03 i A04 zawartych w projekcie budowlanym przedłożonym wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę, Wojewoda stwierdził, że inwestycja nie powoduje powstania strefy o niedopuszczalnej gęstości mocy w miejscach dostępnych dla ludności. Wskazał również, że w postępowaniu rozważono wskazywaną przez strony możliwość zmiany oceny oddziaływania inwestycji przy uwzględnieniu wpływu linii energetycznej przebiegającej niedaleko od miejsca planowanej lokalizacji stacji bazowej. Inwestor przedłożył opracowanie nr [...] zatytułowane "Oddziaływanie napowietrznej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia 110 kV relacji P. [...] w przęśle 21-22 na środowisko wraz z oceną jej wpływu na strefę oddziaływania planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] P. [...] przy ulicy [...] w P.". Autorem opracowania jest mgr inż. I. H.. Kierownik Pracowni [...] Sp. z o.o. w G.. Opracowanie zawiera stwierdzenie: "W związku z występowaniem różnych wielkości fizycznych, określających poziom intensywności pól-EM emitowanych przez linię wysokiego napięcia 110 kV i stacje bazową telefonii komórkowej niemożliwe jest bezpośrednie porównywanie i dodawanie oddziaływań tych dwóch źródeł pól-EM. Rozważania teoretyczne z zakresu fizyki praktycznie wykluczają możliwość interakcji w tym zakresie, której efektem byłoby np. zwiększenie poziomu intensywności ogólnie rozumianego pola-EM poprzez wzajemne wzmacnianie się efektów jego emisji dla tak różnych częstotliwości." We wnioskach końcowych autor zaznaczył wyraźnie: "Praca pobliskiej linii wysokiego napięcia 110 kV nie zmieni też poziomów gęstości mocy, ani zasięgów stref o wartości granicznej 0,1 W/m2" pola EM emitowanego przez stację bazową telefonii komórkowej [...] P. [...], a istotny efekt kumulacji oddziaływań pól-EM z tych dwóch różnych źródeł nie wystąpi." Analiza akt sprawy nie wykazała także niezgodności przedłożonych opracowań z przepisami warunków technicznych. Projekt należy ocenić jako kompletny, a jego autorzy legitymują się stosownymi uprawnieniami. Odnosząc się do zarzutów odwołania, Wojewoda wskazał, że zgodnie z przepisem art. 4 Pr. bud. każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Organy administracji architektoniczno-budowlanej są powołane do kontroli zgodności zamierzenia z przepisami, nie mają jednak możliwości zmiany lokalizacji inwestycji, gdyż to zależy od inwestora. W związku z tym, Wojewoda stwierdził, że nie ma podstaw do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie K. O. domagał się uchylenia decyzji organów obu instancji. Wskazał na naruszenie przez organ § 8 pkt 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który "dopuszcza możliwość rozbudowy i nadbudowy obiektu przy uwzględnieniu warunku przeprowadzenia uzgodnień z właściwymi jednostkami służb konserwatorskich", a takich uzgodnień inwestor nie przeprowadził, pomimo że w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji znajduje się budynek dawnej szkoły wiejskiej przy ul. [...] wpisany do rejestru zabytków woj. lubelskiego nr rejestru [...] (1-5) Podniósł również, że budowa stacji bazowej spowoduje spadek wartości jego nieruchomości, za co nie otrzymał rekompensaty. Zarzucił, że organ nie zawiadomił o postępowaniu Stowarzyszenia "[...]", pomimo że Stowarzyszenie to złożyło pismo z dnia [...] lipca 2017r. skierowane do Starosty [...] zawierające wniosek o dopuszczenie do udziału w sprawie. Wskazał, że przeciwko budowie sprzeciwiają się okoliczni mieszkańcy, którzy podnosili, że inwestycja może być zlokalizowana w innym niezabudowanym terenie, co nie zostało przez organ i inwestora uwzględnione. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy nie wyjaśniły bowiem istotnych dla sprawy okoliczności, gdyż nie wykazały należycie, że zachodzą przesłanki pozwalające na udzielenie inwestorowi pozwolenia na budowę, a uzasadnienia obu decyzji są ogólne i nie spełniają wymagań z art. 107 § 3 k.p.a. Przepis ten stanowi, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn odmówienia innym dowodom wiarygodności i mocy dowodowej, uzasadnienie prawne zaś – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W orzecznictwie przyjmuje się, że uzasadnienie decyzji ma szczególne znaczenie nie tylko przy ocenie prawidłowości decyzji organu I instancji dokonywanej przez organ wyższego stopnia. Daje bowiem również niezadowolonej z rozstrzygnięcia stronie możliwość polemiki ze stanowiskiem organu i to zarówno jeśli chodzi o ustalenia faktyczne poczynione w sprawie, jak i dokonaną przez organ wykładnię przepisów prawa będących podstawą wydanego rozstrzygnięcia. Nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza natomiast uprawnienia strony i podstawowe zasady postępowania administracyjnego (art. 7–10 k.p.a.), a tym samym stanowi podstawę jej uchylenia (por. wyroki NSA: z 16 marca 1998 r., II SA 96/98 i z 28 października 1998 r., I SA/Gd 1651/96). Obowiązek sporządzenia rzetelnego uzasadnienia decyzji wiąże się z wyrażoną w art. 11 k.p.a. zasadą przekonywania, która zobowiązuje organy administracji publicznej do dołożenia szczególnej staranności do uzasadniania swoich rozstrzygnięć, zwłaszcza tych, które nakładają na strony określone obowiązki, a także zasadą budzenia zaufania obywateli do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.). Uzasadnienia decyzji organów obu instancji w niniejszej sprawie nie spełniają tych wymogów. Niewątpliwie stacje bazowe telefonii komórkowej są szczególnymi inwestycjami ze względu na emitowane przez nie promieniowanie elektromagnetyczne, którego wpływ na żywe organizmy, a więc i na ludzi - jak wynika z raportu NIK (LLU-4101-0008/2014) - nie jest jednoznacznie zbadany. Ocena powstawania takich inwestycji powinna być szczególnie wnikliwa w zakresie oddziaływania na środowisko, tak by możliwe było skonfrontowanie przez strony postępowania parametrów technicznych konkretnego przedsięwzięcia zadeklarowanych przez inwestora. Odzwierciedlenie dokonanej przez organ architektoniczno - budowlany oceny projektowanej stacji, zawarte w uzasadnieniu, powinno być pełne i rzetelne, by strony, które zwykle nie posiadają fachowej wiedzy pozwalającej na zrozumienie stopnia zagrożenia, miały możliwość odniesienia się do niej. Wyczerpujące uzasadnienie decyzji udzielających pozwolenia na budowę stacji bazowych telefonii komórkowych jest istotne także z tego względu, że w przypadku tego rodzaju inwestycji nierzadko może dochodzić do sprzeczności interesów inwestora i osób zamieszkujących w pobliżu stacji. Jakkolwiek lokalizowanie takich stacji ma charakter inwestycji użyteczności publicznej, to jednak realizowanie tego celu publicznego nie może dokonywać się z naruszeniem podstawowych wartości (zdrowie, życie), innych osób, znajdujących się w sąsiedztwie stacji bazowej. Uzasadnienia decyzji organów obu instancji w niniejszej sprawie nie spełniają powyższych wymagań - są ogólnikowe i nie zawierają dokładnych i istotnych danych o spornej inwestycji, które pozwalałoby na uznanie, że po pierwsze - inwestycja nie będzie powodować szkodliwego oddziaływania na ludzi, a po drugie - że strony zrozumiały, jakim konkretnie oddziaływaniom będą poddane w związku z realizacją spornej stacji. Z treści decyzji wynika, że przedmiotem sprawy jest budowa stacji bazowej składającej się z masztu kratowego o przekroju czworokątnym o wysokości 10,15 m posadowionego na ruszcie stalowym opartym na słupkach żelbetowych zlokalizowanych na ścianach istniejącego budynku użyteczności publicznej tj. na [...]. Inwestycja ma składać się z trzech anten, które emitować mają promieniowanie w trzech głównych osiach (azymutach) – 60, 160 i 280 stopni. Poza sporem jest, że taka inwestycja wymagała pozwolenia zgodnie z art. 28 Pr. bud. (zob. wyrok NSA z dnia 10 lica 2013 r., II OSK 616/12). Z art. 35 ust. 1 Pr. bud. wynika, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dz. U. z 2013 r., poz.1235 ze zm.), dalej jako "u.i.o.ś.". Rację ma przy tym organ, że w świetle art. 46 u.w.s.t. dopuszczalne jest sytuowanie inwestycji z zakresu łączności publicznej w terenach przeznaczonych w planach miejscowych na cele zabudowy wielorodzinnej i jednorodzonej. Przepis ten stanowi, że jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu, ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. W związku z tym, że sporna stacja bazowa będzie realizowana na budynku znajdującym się w terenie A8 UI,UT – tj. terenie usług innych i usług turystyki, a działki znajdujące się w obszarze oddziaływania omawianej inwestycji położone są w terenach mieszkalnictwa jednorodzinnego, terenach usług, w których dopuszcza się usługi nieuciążliwe w parterach budynków (MNj,U), w terenach usług kultury i oświaty (UK,UO) oraz w terenach usług zdrowia i opieki społecznej (UZ,EE), to w świetle przytoczonego art. 46 u.w.s.t., jej realizacja w tym miejscu nie jest niezgodna z planem miejscowym i w tym zakresie stanowisko organów obu instancji jest słuszne. Należy jednak podkreślić, że spełnienie tego warunku nie jest wystraczające do automatycznego przyjęcia, że sporna inwestycja jest dopuszczalna. W świetle bowiem przytoczonego przepisu art. 35 Pr. bud. - inwestycja musi być bowiem zgodna z przepisami z zakresu ochrony środowiska. Uzasadnienia organów obu instancji w tym właśnie zakresie są niepełne i budzą wątpliwości. Zasadniczo ocena zgodności inwestycji z przepisami ochrony środowiska jest dokonywana w ramach oceny oddziaływania na środowisko przed wydaniem decyzji środowiskowej na podstawie art. 82 u.i.o.ś., której wyniki powinny być uwzględniane przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę zgodnie z art. 93 ust. 3 pkt 2 u.i.o.ś. Zgodnie z art. 71 ust. 1 i 2 u.i.o.ś. - decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, a jej uzyskanie jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. O kwalifikacji prawnej poszczególnych przedsięwzięć stanowi z kolei powoływane wyżej rozporządzenie w/s p.o.ś. Podkreślić należy, że obowiązek ustalenia, czy dana inwestycja należy do takich przedsięwzięć, czy nie, spoczywa na organie architektoniczno – budowlanym, który powinien rozważyć nałożenie na inwestora obowiązku przedstawienia decyzji środowiskowej. Oznacza to, że organ architektoniczno- budowlany powinien wyraźnie i jednoznacznie wskazać w uzasadnieniu decyzji udzielającej pozwolenia na budowę, dlaczego inwestycji nie zakwalifikował do przedsięwzięć wymagających decyzji środowiskowej. Uzasadnienie w tym zakresie jest istotne w szczególności w odniesieniu do tych decyzji, które zaliczone są do przedsięwzięć wymagających decyzji środowiskowej ze względu na zachowanie (przekroczenie) pewnych parametrów technicznych. Taka sytuacja zachodzi m.in. w odniesieniu do stacji bazowych. Z przepisów § 2 ust. 1 pkt 7 tego rozporządzenia w/s p.o.ś. wynika bowiem, że do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 20 000 W - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. To samo dotyczy przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdyż przepis § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w/s p.o.ś. wyjaśnia, że do nich zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: d) 1 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Równocześnie, § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia w/s p.o.ś. wyjaśnia, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1; przy czym przez planowane przedsięwzięcie rozumie się w tym przypadku przedsięwzięcie, w stosunku do którego zostało wszczęte postępowanie w sprawie wydania jednej z decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 u.i.o.ś., lub dokonano zgłoszenia, o którym mowa w art. 72 ust. 1a tej ustawy. Uzasadnienia decyzji organów obu instancji nie zawierają należytego wyjaśnienia, dlaczego organy nie zaliczyły spornej stacji bazowej do jednej z tych inwestycji, co – jak wyjaśniono – skutkowałoby koniecznością uzyskania decyzji środowiskowej. Z przytoczonych przepisów rozporządzenia wynika, że o zakwalifikowaniu stacji bazowej do takich przedsięwzięć, tj. wymagających decyzji środowiskowej, decyduje w istocie to, czy szkodliwie promieniowanie elektromagnetyczne będzie docierać do miejsc dostępnych dla ludzi, co z kolei jest uzależnione od parametrów technicznych konkretnej stacji. Do parametrów takich należą: 1) rodzaj anteny - instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne; 2) liczba anten; 3) moc promieniowania poszczególnych anten; 4) emisja pola elektromagnetycznego przez poszczególne anteny; 5) odległość instalacji od miejsc dostępnych dla ludzi; 6) występowanie na obiekcie realizowanej lub zrealizowanej instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej lub radiolokacyjnej. Większość tych parametrów jest ustalona przez inwestora w projekcie budowlanym, jednak w związku z tym, że - jak wyżej wspomniano – nierzadko inwestycja taka może rodzić sprzeczne interesy inwestora, jak i stron, to obowiązkiem organu jest ustalenie, jak ze względu na te parametry stacja będzie oddziaływać na miejsca dostępne dla ludności. Organ powinien więc w uzasadnieniu dokładnie wskazać nie tylko to, w jakim obszarze dana stacja będzie emitować promieniowanie przekraczające dopuszczalne wielkości, ale także powinien wskazać, jakie wielkości promieniowania są przewidywane na sąsiednich nieruchomościach, zwłaszcza jeśli są one zabudowane lub przeznaczone pod zabudowę. Właściciele tych nieruchomości, zwłaszcza znajdujących się bezpośrednio przy obszarach pól granicznych (niedopuszczalnych) mają bowiem prawo znać poziom tych emisji, by móc je w sposób kompetentny kwestionować, a następnie - w razie udzielenia pozwolenia na budowę, już w trakcie użytkowania stacji - kontrolować. Bez informacji na temat tego, jaki poziom promieniowania jest przewidywany na ich działkach, takiej możliwości nie mają. Ze względu natomiast na interes inwestora, samo wskazanie w projekcie budowlanym obszarów PEM przekraczających dopuszczalne wielkości (powyżej 0,1 W/m2), może być – zwłaszcza gdy pola te graniczą bezpośrednio z terenami zabudowanymi bądź przeznaczonymi pod zabudowę – niewystarczające z punktu widzenia zgodności inwestycji z przepisami ochrony środowiska i dla dokonania oceny tej zgodności przez organ. Należy mieć bowiem na uwadze przepis art. 121 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627 ze zm.), dalej jako "u.o.ś.", zgodnie z którym - ochrona przed polami elektromagnetycznymi polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu środowiska poprzez: 1) utrzymanie poziomów pól elektromagnetycznych poniżej dopuszczalnych lub co najmniej na tych poziomach; 2) zmniejszanie poziomów pól elektromagnetycznych co najmniej do dopuszczalnych, gdy nie są one dotrzymane, a także przepis art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr. bud., który stanowi, że obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Z powyższego wynika, że wyrażona w art. 121 u.o.ś. zasada utrzymania jak najlepszego stanu środowiska i utrzymywania poziomów pól elektromagnetycznych poniżej dopuszczalnych lub co najmniej na tych poziomach wymaga - w kontekście art. 5 pkt 9 Pr. bud. – określenia przez inwestora nie tylko obszarów, w których występują przekroczenia dopuszczalnych emisji PEM, ale również wskazania jakiej wielkości emisje znajdują się na sąsiednich nieruchomościach. Z obowiązkiem tym skorelowany jest ściśle wskazany w art. 34 ust. 3 pkt 5 Pr. bud. wymóg określenia przez inwestora w projekcie budowlanym obszaru oddziaływania inwestycji, a także obowiązek wskazania danych, wymienionych w § 11 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012 r., poz. 462). Zgodnie z tym ostatnim przepisem - projekt architektoniczno – budowlany obiektu budowlanego powinien zawierać opis techniczny obejmujący dane techniczne charakteryzujące wpływ obiektu na środowisko i jego wykorzystywanie oraz na zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie pod względem d) (...) promieniowania, w szczególności jonizującego, pola elektromagnetycznego i innych zakłóceń, z podaniem odpowiednich parametrów tych czynników i zasięgu ich rozprzestrzeniania się. Organy architektoniczno - budowlane dokonując oceny stacji bazowej z przepisami ochrony środowiska, powinny bardzo szczegółowo przedstawić rodzaj inwestycji, jej parametry, położenie względem sąsiednich nieruchomości, a także wskazać nie tylko pola przekraczające dopuszczalne emisje PEM, ale także to, jakie wielkości promieniowana będą występować na nieruchomościach stron. Organ nie może ograniczyć się przy tym do powtórzenia deklaracji inwestora, że emisja niedopuszczalnego oddziaływania PEM, a więc przekraczającego wielkości wskazane w rozporządzeniu Ministra środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów (Dz.U. z 2003 r., Nr 192, poz.1883), dalej jako "rozporządzenie w/s p.p.e.", znajdują się poza miejscami dostępnymi dla ludzi. Dodatkowo w tym kontekście należy podkreślić, że powyższe rozporządzenie rozróżnia dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w zależności, czy są to tereny przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową, czy też miejsca dostępne dla ludności; dla obszarów tych rozporządzenie przewiduje więc odmienne wielkości. Z tego względu konieczne jest w sprawie ustalenie i wyjaśnienie, gdzie w przypadku danej stacji bazowej, znajdują się obszary dostępne dla ludzi, a gdzie tereny przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową i czy inwestycja zachowuje dopuszczalne dla tych obszarów wielkości. Informacje te powinny wynikać z projektu budowlanego, a organ architektoniczno- budowlany powinien je wskazać i odnieść się do nich w uzasadnieniu decyzji. Zgodnie z art. 124 ust. 2 u.o.ś. – przez "miejsca dostępne dla ludności" należy rozumieć wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego". Zgodzić się przy tym należy z poglądem WSA w Rzeszowie (wyrok z dnia 30 marca 2017 r., II SA/Rz 1250/16), że "miejsce dostępne dla ludności nie musi być miejscem przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową, natomiast tereny przeznaczone aktualnie lub potencjalnie pod zabudowę mieszkaniową ze swej istoty są miejscami dostępnymi dla ludności". Sąd podziela również ugruntowane w orzecznictwie stanowisko, że przez miejsca dostępne dla ludzi należy rozumieć nie tylko te, w których już wzniesiono legalnie budynki z przeznaczeniem na pobyt ludzi, ale również miejsca, w których te budynki mogą być wznoszone zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów, w szczególności z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (por. wyrok NSA z dnia 31 maja 2019r. II OSK 719/09, WSA w Łodzi z dnia 10 marca 2015 r., II SA/Łd 22/15; wyrok NSA z dnia 25 października 2011 r., II OSK 1485/10; wyrok NSA z dnia 15 października 2009 r. sygn. akt II OSK 1581/08; wyrok NSA z dnia 31 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 719/09). W niniejszej sprawie organy nie wyjaśniły powyższych okoliczności, co czyni ich decyzje wadliwymi. Wątpliwości w tym zakresie wynikają także z tego, że w poprzedniej decyzji w tej sprawie (z dnia [...] grudnia 2017 r.) organ I instancji wskazywał na to, że z planu miejscowego wynika, że wysokość nowobudowanych budynków mieszkalnych w tym terenie może wynosić 3 kondygnacje, a więc nie można wykluczyć, że przy ukierunkowaniu anteny sektorowej 3 na azymut 280 i jej pochyleniu – tilt 0, oś główna wiązki promieniowania w odległości 200 m od anteny będzie przechodzić na wysokości, gdzie mogą znajdować się miejsca dostępne dla ludzi. Następnie organ ten zmienił swoje stanowisko, a organ odwoławczy zaakceptował je, nie wyjaśniając należycie tej kwestii. Wojewoda stwierdził ogólnie, że " w odległości 200 m dla anten sektorowych (azymut 60, 160 i 280 stopni) pracujących w pasmach 900, 1800 i 2100 wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności". "Inwestycja nie powoduje także powstania strefy o niedopuszczalnej gęstości mocy w miejscach dostępnych dla ludności", co wynika z opracowanego przez inż. [...] rysunku nr A02 "Usytuowanie obszarów granicznych w rzucie poziomym, na planie otoczenia stacji" oraz rysunków kolejnych A03 i A04 zawartych w projekcie budowlanym. Wojewoda nie odniósł się do przewidzianej w planie możliwości zabudowy sąsiednich nieruchomości, nie wskazał dokładnie działek, na których jest możliwość takiej zabudowy, w szczególności, czy dotyczy to również działki skarżącego - organy w ogóle nie ustaliły jej położenia ani zagospodarowania. W przedstawionym przez inwestora projekcie budowlanym zostały wprawdzie wskazane kierunki (azymuty) głównych wiązek promieniowania poszczególnych anten, jak również pochylenia (tilty) maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania, to jednak organ architektoniczno-budowlany powinien ocenić, czy informacje te są wystarczające (tj. kompletne w rozumieniu przytoczonego wyżej art. 34 Pr. bud i § 11 rozporządzenia w/s szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego) do oceny, czy ze względu na ukształtowanie terenu oraz istniejące i potencjalne zagospodarowanie, możliwość zmiany kierunku wiązki promieniowania (na skutek działania ludzi i sił natury) bądź przyjęte zabezpieczenia (rozwiązania techniczne) przed możliwą ingerencją ludzi i działaniem sił natury (np. silne wiatry), odległość na jaką urządzenie może emitować pola elektromagnetyczne, efekt kumulacyjny samych anten oraz ewentualne nakładanie się (nachodzenie) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny (zob. wyrok WSA w Łodzi z dnia 10 marca 2015 r., II SA/Łd 22/15) - sporna stacja bazowa nie będzie szkodliwie oddziaływać na środowisko. Ustalenia te i szczegółowa argumentacja powinny natomiast znaleźć się w uzasadnieniu decyzji. W kontekście poczynionych uwag należy za słuszny uznać zarzut skargi, że organ nie rozpatrzył wniosku Stowarzyszenia "[...]" z dnia 3 lipca 2017 r. (k.4 akt sądowych) o dopuszczenie do udziału w postępowaniu. Skarżąca załączyła kopię tego wniosku, opatrzonego prezentatą organu, co oznacza, że wniosek wpłynął do organu, jednak w aktach go nie ma. Ponadto z akt wynika, że taki sam wniosek Stowarzyszenie złożyło już wcześniej tj. w dniu 4 maja 2016 r. (k.163 akt admin. I instancji), mimo to, nie został rozpatrzony, a Stowarzyszenie nie brało udziału w postępowaniu. Nierozpatrzenie tego wniosku stanowi naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (tj. art. 31 k.p.a.), gdyż – jak wynika z treści wniosku – Stowarzyszenie występowało w imieniu mieszkańców, a więc także w imieniu skarżącego i domagało się sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, co w kontekście wyżej przedstawionych wątpliwości co do ustaleń organu dotyczących szkodliwości oddziaływania spornej stacji bazowej na nieruchomości sąsiednie, mogło być istotnym wnioskiem dowodowym; nierozpatrzenie tego wniosku stanowi więc także istotne naruszenie art. 7 i 77 oraz 80 k.p.a. Uzasadnienia decyzji organów obu instancji rozpatrujących niniejszą sprawę nie zawierają szczegółowych ustaleń dotyczących technicznych parametrów inwestycji, z uwzględnieniem nieruchomości sąsiednich i ich zagospodarowania zarówno aktualnego, jak i możliwego w planie miejscowym, nie wiadomo, gdzie położona jest działka skarżącego, gdzie znajdują się tereny dostępne dla ludności z uwzględnieniem możliwości przyszłej zabudowy. Nie zostało należycie ustalone, czy następuje kumulacja promieniowania. Z projektu wynika, że stacja ma obejmować trzy anteny sektorowe emitujące pola elektromagnetyczne w trzech głównych osiach wiązek (azymutach). Organ nie ocenił, czy ze względu na odległości tych głównych wiązek, w zabudowanym bądź przeznaczonym pod zabudowę terenie, pomiędzy tymi osiami, nie zachodzi kumulacja pól przekraczająca dopuszczalne wielkości. Powyższe prowadzi do wniosku, że organy nie ustaliły należycie i nie wyjaśniły, jaki jest obszar oddziaływania spornej stacji bazowej, co uniemożliwiło stronom, w tym skarżącemu, ustosunkowanie się do inwestycji i ocenę stopnia szkodliwości jej wpływu na otoczenie. Zwrócić należy uwagę, że sprawa była już kilkakrotnie rozpatrywana przez organy obu instancji, a kwestią sporną wymagającą wyjaśnienia był właśnie obszar oddziaływania inwestycji - organ odwoławczy uchylał decyzje organu I instancji nakazując prawidłowe ustalenie tego obszaru, z zaleceniem rozważenia jego poszerzenia, czego organ I instancji nie wykonał. Następnie zaskarżoną decyzją organ odwoławczy zaakceptował kolejne, odmienne rozstrzygnięcie organu I instancji, pomimo że ustalenia tego organu nie różniły się od poprzednich, które przez organ odwoławczy zostały wcześniej uznane za niewystarczające. Wątpliwości budzi również opracowanie dotyczące możliwości kumulacji promieniowania elektromagnetycznego emitowanego z projektowanej stacji bazowej z istniejącą linią wysokiego napięcia, oceniane bardzo rozbieżnie przez organy obu instancji. w związku z tym, że autor opracowania formułuje wnioski teoretyczne, a jednocześnie nie wyklucza jednoznacznie możliwości kumulowania się tych promieniowań, co mogą potwierdzić pomiary dokonane podczas pracy urządzeń stacji bazowej, konieczne jest wyjaśnienie tych wątpliwości. Dodać należy, że w przepisach rozporządzenia w/s dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych zostały określone standardy emisyjne, a więc wielkości emisji, które nie mogą być przekroczone – ich przekroczenie powoduje, że budowa takiej stacji jest zabroniona. Nie oznacza to jednak, że w każdym przypadku, gdy wielkości te mieszczą się w granicach przewidzianej normy, nie będzie takiego oddziaływania na ludzi, które może być uznane za naruszające interesy, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr. bud. Zależy to w każdym wypadku od konkretnej inwestycji i jej otoczenia. W takim przypadku inwestor powinien mieć możliwość dokonania stosownych zmian w przedłożonym projekcie, które zapewnią poszanowanie interesów osób trzecich. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz.1302) uchylił decyzje organów obu instancji, orzekając o kosztach na podstawie art. 200. Ponownie rozpatrując sprawę, organ dokona ustaleń we wskazanym wyżej zakresie. Natomiast nie jest słuszny zarzut skargi co do zgodności spornej inwestycji z przepisami planu miejscowego dotyczącymi ochrony konserwatorskiej. Jak wynika z § 5 pkt 4 planu budynek dawnej szkoły wiejskiej przy ul. [...], na który wskazuje skarżący, wpisany jest do rejestru zabytków woj. lubelskiego nr rejestru [...] (1–5) i wszelkie prace prowadzone przy tym budynku wymagają zezwolenia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Wymóg taki nie dotyczy natomiast spornej stacji bazowej usytuowanej na budynku Schroniska [...] [...], który nie jest zabytkiem ani nie został wpisany do rejestru zabytków. Wskazany w § 8 planu dotyczącym dopuszczalności rozbudowy i nadbudowy obiektu w terenie oznaczonego A8 UI,UT A8 UI,UT warunek przeprowadzenia uzgodnień z właściwymi jednostkami służb konserwatorskich, nie ma więc zastosowania.