II SA/Lu 651/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Agnieszka Wąsikowska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi Spółdzielni [...] na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę. Decyzją z dnia 26 sierpnia 2009 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta L. z dnia 3 lipca 2009 r., nakazującą A. [...] spółce z o.o. w L. wykonanie w terminie do dnia 30 czerwca 2010 r. wymienionych w decyzji robót budowlanych, przy budowie budynku wielorodzinnego przy ul. J. S. "x" w L., zgodnie z przedstawionym zakresem wskazanym w inwentaryzacji robót: w branży budowlanej, w branży sanitarnej oraz w branży elektrycznej i odmawiającą nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. wyjaśnił, iż budowa budynku mieszkalnego przy ul. J. S. "x" w L. prowadzona była w oparciu o decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia 2 stycznia 2007 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą A. [...] Spółce z o.o. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z parkingami podziemnymi i usługami w parterze oraz wewnętrznymi instalacjami: wod.-kan., co, elektryczną, wentylacją mechaniczną, instalacją sygnalizacji pożaru, na przebudowę przyłączy kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, c.o., linii kablowych energetycznych "nn" i "Sn", na ukształtowanie terenu, tj. budowę dojazdów, dojść, miejsc parkingowych i zjazdu z ul. J. S., położonych na działkach nr ewid. [...] przy ul. J. S. "x" w L. W trakcie budowy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta L. wielokrotnie dokonywał czynności kontrolnych, tj. w dniach 11 kwietnia 2007 r., 20 czerwca 2007 r., 2 lipca 2007 r., 14 sierpnia 2007 r., 31 sierpnia 2007 r. Protokolarne ustalenia dokonane w toku tych czynności nie stanowiły podstawy do wydania decyzji oraz podejmowania przez nadzór budowlany innych środków przewidzianych w przepisach prawa budowlanego. Uwzględniając wydane w sprawie orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2008 r., II OSK 1508/07, Wojewoda L. decyzją z dnia 3 kwietnia 2009 r. uchylił decyzję z dnia 2 stycznia 2007 r. o pozwoleniu na budowę i przekazał sprawę do rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Decyzją z dnia 20 maja 2009 r. Prezydent Miasta L. umorzył postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. J. S. "x" w L. Organ podniósł, iż w wyniku czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 7 maja 2009 r. PINB miasta L. ustalił, iż na budowie budynku mieszkalnego przy ul. J. S. "x" w L. prowadzone są roboty budowlane pomimo uchylenia pozwolenia na budowę. W związku z tym, na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego, postanowieniem z dnia 8 maja 2009 r. PINB miasta L., wstrzymał roboty budowlane i zobowiązał inwestora do przedstawienia inwentaryzacji wykonanych robót. W dniu 25 maja 2009 r. inwestor przedłożył inwentaryzację wykonanych robót, a następnie w dniu 2 czerwca 2009r. oświadczenie projektantów budynku w zakresie konstrukcji, stwierdzające iż budynek przy ul. J. S. "x" w L. został wykonany zgodnie z ich projektem, zgodnie ze sztuką budowlaną, przepisami technicznymi oraz prawem budowlanym i nie wykazuje nieprawidłowości w zakresie konstrukcji, jest w dobrym stanie technicznym oraz nie zagraża bezpieczeństwu użytkowania. Ponadto przedłożony został szkic geodezyjnego wytyczenia obiektu. Następnie decyzją z dnia 3 lipca 2009 r. organ pierwszej instancji nakazał A. [...] Spółce z o.o. w L. wykonanie w terminie do dnia 30 czerwca 2010 r. wymienionych w decyzji robót budowlanych, przy budowie budynku wielorodzinnego przy ul. J. S. "x" w L., zgodnie z przedstawionym zakresem wskazanym w inwentaryzacji robót: w branży budowlanej, w branży sanitarnej oraz w branży elektrycznej i odmówił nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Organ odwoławczy podkreślił, że wbrew zarzutom podniesionym w odwołaniu przez [...] Spółdzielnię Mieszkaniową decyzja organu pierwszej instancji została wydana prawidłowo w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Zdaniem organu drugiej instancji, w postępowaniu administracyjnym w tej sprawie nie został naruszony art. 10 k.p.a., gdyż odwołująca się [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa przed wydaniem decyzji ostatecznej mogła podważyć wiarygodność złożonych dokumentów lub zażądać przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego, czego nie uczyniła. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. wskazał, iż przedłożony w dniu 16 czerwca 2009 r. operat pomiarowy skuteczności wykonanych zabezpieczeń przy realizacji przedmiotowego budynku nie jest nowym dokumentem, gdyż został wykonany 30 listopada 2007 r. i włączony do wcześniejszych postępowań dotyczących pozwolenia na budowę min. , jako realizacja zaleceń zawartych w opinii dr inż. G. Organ podniósł także, iż zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest badana przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Jakiekolwiek opinie urbanistyczne w tej kwestii nie stanowią przepisu prawa wiążącego organ administracji publicznej. Tylko organ odwoławczy i sąd administracyjny mogą zweryfikować ocenę co do zgodności z prawem miejscowym a ta kwestia nie została podważona w dotychczasowym postępowaniu administracyjnym. Zdaniem organu drugiej instancji w postępowaniu przed organami nadzoru budowlanego nie jest możliwe żądanie wykonania ekspertyzy technicznej stanu obiektu istniejącego, w trybie § 206 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdyż ekspertyzę tę wykonuje się przed przystąpieniem do budowy, gdy wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego może powodować zagrożenie dla bezpieczeństwa użytkowników tego budynku lub obniżenie jego przydatności do użytkowania. Na obecnym etapie postępowania administracyjnego, wiążące dla organów nadzoru budowlanego są prowadzone w czasie budowy kontrole prowadzenia robót, pozytywne opinie w zakresie prawidłowości rozwiązań w zakresie zabezpieczenia wykopu, jak i pełnym bezpieczeństwie użytkowania obiektu sąsiedniego, a także oświadczenie projektanta spornego budynku przy ul. J. S. "x" w L. o wykonaniu budynku zgodnie z projektem, zgodnie ze sztuką budowlaną, przepisami technicznymi oraz prawem budowlanym oraz to, że budynek ten nie wykazuje nieprawidłowości w zakresie konstrukcji, jest w dobrym stanie technicznym i nie zagraża bezpieczeństwu użytkowania. Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie złożyła [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa w L., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. W bardzo obszernej skardze zaskarżonej decyzji [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa zarzuciła rażące naruszenie: prawa procesowego, to jest art. 7, 10 § 1, 77 § 1, 81 i 107 § 3 k.p.a. poprzez naruszenie zasad wymienionych w tych przepisach oraz prawa materialnego, to jest art. 48 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, poprzez niezastosowanie tego przepisu, mimo samowolnego prowadzenia przez inwestora prac budowlanych w okresie od 1 grudnia 2008 r. do 7 maja 2009 r. i art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 34 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane, poprzez jego zastosowanie, w sytuacji gdy nakazane prace doprowadzić mają do zakończenia procesu budowlanego, a nie do usunięcia wad w wykonywaniu tych prac. Skarżąca Spółdzielnia zarzuciła, iż przed wydaniem decyzji organu pierwszej instancji nie została zawiadomiona o zebraniu całości materiału dowodowego w sprawie. Uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy, gdyż po zapoznaniu się przez Spółdzielnię z dowodami zebranymi w sprawie w dniu 3 czerwca 2009 r. organ pierwszej instancji włączył do sprawy dokumenty, które zdecydowały o treści decyzji. Gdyby skarżąca wiedziała o złożeniu tych dokumentów, kwestionowałaby ich wiarygodność lub żądała przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego dotyczącego planu miejscowego w kontekście przedłożonej w postępowaniu opinii dr inż. H. G., czy też przeprowadzonego monitoringu geodezyjnego budynku mieszkalnego przy ul. J. S. "y". Zdaniem Spółdzielni oświadczenia złożone przez W. S. w dniu 12 maja 2009 r. i 29 czerwca 2009 r. odnośnie do okresu, w jakim wykonywane były przez inwestora prace przy budowie omawianego budynku oraz dotyczące opinii dr inż. H. G., a także pełnienia funkcji kierownika budowy i inspektora nadzoru inwestorskiego, nie mogą być uznane za dowód w rozpoznawanej sprawie. Skarżąca podkreśliła, że w niniejszej sprawie należało zastosować art. 48 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, zamiast art. 50 – 51 tejże ustawy, gdyż w okresie od dnia 1 grudnia 2008 r. do dnia 7 maja 2009 r. inwestor wykonał część obiektu, nie legitymując się decyzją o pozwoleniu na budowę. Z dniem 1 grudnia 2008 r. (data wyroku NSA) inwestor nie posiadał już bowiem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Nawet jednak, gdyby przyjąć stanowisko zawarte w decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia 20 maja 2009 r., iż na podstawie wpisu w przedłożonym przez inwestora dzienniku budowy, roboty zostały rozpoczęte, to przynajmniej w okresie od uchylenia przez Wojewodę L. decyzji o pozwoleniu na budowę, to jest od dnia 3 kwietnia 2009 r. do dnia 7 maja 2009 r. inwestor prowadził samowolnie prace budowlane. Skarżąca podniosła również, iż organ pierwszej instancji z naruszeniem prawa nie doręczył jej postanowienia wydanego na podstawie art. 50 ustawy - Prawo budowlane, uniemożliwiając tym samym złożenie zażalenia. W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania ani przepisów prawa materialnego. W myśl art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zgodnie zaś z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy oraz na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Organ administracji publicznej jest więc na podstawie tych przepisów zobowiązany do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas może ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Obowiązki te ciążą zarówno na organie pierwszej, jak i drugiej instancji. Stosownie do przepisu art.136 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe, jest on bowiem obowiązany ponownie rozpatrzyć sprawę administracyjną. W rozpoznawanej sprawie organy administracji należycie wyjaśniły wszystkie okoliczności i ustaliły stan faktyczny zgodny z rzeczywistością, a także prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego – ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "ustawa". Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 - 31. Przepis art. 29 wymienia przypadki, w których pozwolenie na budowę nie jest wymagane, a przepis art. 30 określa, kiedy wymagane jest dokonanie zgłoszenia zamiaru wykonywania robót budowlanych właściwemu organowi. Wykonywanie robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia lub zgłoszenia stanowi tzw. samowolę budowlaną, której skutkiem jest zastosowanie przez organy nadzoru budowlanego trybu przewidzianego w przepisach art. 48 – 51 ustawy. Przepis art. 48 dotyczy budowy obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, przepis art. 49b dotyczy budowy obiektu budowlanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ, natomiast przepis art. 50 ust. 1 pkt 1 dotyczy wykonywania robót budowlanych w przypadkach innych niż określone w art. 48 i 49 b ustawy. W niniejszej sprawie jest bezsporne, że decyzją z dnia 2 stycznia 2007 r., znak: [...] Prezydenta Miasta L. zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. [...] sp. z o.o. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z parkingami podziemnymi i usługami w parterze oraz wewnętrznymi instalacjami oraz na ukształtowanie terenu tj. budowę dojazdów, dojść, miejsc parkingowych i zjazdu z ul. J. S., położonych na działkach nr ewid. [...] przy ul. J. S. "x" w L. Od decyzji tej odwołała się [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa w L. Wojewoda L. decyzją z dnia 26 lutego 2007 r. nr [...] umorzył postępowanie odwoławcze w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 30 maja 2007 r. sygn. akt II SA/Lu 303/07 oddalił skargę [...] Spółdzielni Mieszkaniowej w L. Wyrok ten oraz decyzja Wojewody L. uchylone zostały przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 grudnia 2008 r., II OSK 1508/07. W tej sytuacji Wojewoda obowiązany był ponownie rozpatrzyć odwołanie [...] Spółdzielni Mieszkaniowej. Rozpoznając sprawę ponownie, Wojewoda L., uwzględniając powyższe orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2008 r., decyzją z dnia 3 kwietnia 2009 r. znak: [...], uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta L. w całości i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Prezydent Miasta L., prowadząc postępowanie po uchyleniu przez Wojewodę decyzji o pozwoleniu na budowę, ostateczną decyzją z dnia 20 maja 2009 r., znak: [...] orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia A. [...] pozwolenia na budowę opisanego budynku mieszkalnego przy ul. J. S."x" w L. Jest także poza sporem, że budynek został w znacznej części zrealizowany. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, iż należy odróżnić sytuację, w której budowa obiektu budowlanego rozpoczęta została bez ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę od sytuacji, kiedy rozpoczęcie budowy miało miejsce na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, która następnie została wyeliminowana z obrotu prawnego. W pierwszej sytuacji nie jest dopuszczalne wydawanie pozwolenia na budowę, gdyż należy wszcząć postępowanie zmierzające do usunięcia samowoli budowlanej zgodnie z art. 48 ustawy. W drugiej zaś sytuacji postępowanie powinno zmierzać do legalizacji wykonanych robót budowlanych, przez doprowadzenie tych robót do stanu zgodnego z prawem na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy (por. wyrok NSA z dnia 27 marca 2007 r., II OSK 525/06, niepubl.). Prawidłowe było zatem stanowisko organów nadzoru budowlanego, iż podstawę prawną dla podejmowania działań przez te organy w rozpoznawanej sprawie winny stanowić przepisy art. 50 i 51 ustawy. Zgodnie z art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia. W myśl zaś art. 51 ust. 1 ustawy przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego (pkt 1) albo nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania (pkt 2). W rozpoznawanej sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta L., wobec stwierdzenia, iż na budowie przy ul. J. S. "x" w L. prowadzone są roboty budowlane pomimo uchylenia pozwolenia na budowę, postanowieniem z dnia 8 maja 2009 r. wstrzymał roboty budowlane i zobowiązał inwestora do przedstawienia inwentaryzacji wykonanych robót na podstawie powołanego art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy. Inwestor przedłożył inwentaryzację wykonanych robót w dniu 25 maja 2009 r., natomiast w dniu 2 czerwca 2009 r. złożył oświadczenie projektantów budynku w zakresie konstrukcji, stwierdzające iż budynek przy ul. J. S. "x" w L. został wykonany zgodnie z ich projektem, zgodnie ze sztuką budowlaną, przepisami technicznymi oraz prawem budowlanym i nie wykazuje nieprawidłowości w zakresie konstrukcji, jest w dobrym stanie technicznym oraz nie zagraża bezpieczeństwu użytkowania. Ponadto przedłożony został szkic geodezyjnego wytyczenia obiektu. W tej sytuacji prawidłowo decyzją z dnia 3 lipca 2009 r. nałożony został na inwestora – w myśl art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy – obowiązek wykonania w terminie do dnia 30 czerwca 2010 r. wymienionych w decyzji robót budowlanych, zgodnie z zakresem wskazanym w inwentaryzacji robót (w branży budowlanej, sanitarnej oraz elektrycznej). Zakres robót, do których wykonania inwestor został zobowiązany decyzją organu pierwszej instancji z dnia 3 lipca 2009 r., ustalony został prawidłowo, z uwzględnieniem wszystkich robót budowlanych pozostałych do wykonania stosownie do dostarczonej przez inwestora inwentaryzacji robót wykonanych przy budowie omawianego budynku mieszkalnego. Podnoszona przez skarżącą okoliczność, że zakres robót wskazanych w decyzji jest szerszy niż zakres prac objętych pozwoleniem na budowę, nie ma znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji. Przypomnieć należy, że pozwolenie na budowę, zatwierdzające projekt budowlany zostało uchylone, a postępowanie w tej sprawie umorzone. Podstawą określenia zakresu robót w postępowaniu prowadzonym w trybie przepisów art. 50 – 51 ustawy nie jest zatem projekt budowlany, zatwierdzony w drodze decyzji udzielającej pozwolenia na budowę, lecz inwentaryzacja wskazująca zarówno prace już wykonane, jak i pozostające do wykonania. Decyzja wydawana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy ma na celu określenie robót niezbędnych do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. Skoro – jak wskazano wyżej - budowa zgodna jest z obowiązującymi przepisami, nie narusza warunków technicznych i nie stanowi zagrożenia bezpieczeństwa użytkowania, doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem wymaga wykonania tych robót budowlanych, które pozwolą na dokończenie budowy. Ponownie należy podkreślić, iż w niniejszej sprawie organy administracji należycie wyjaśniły wszystkie okoliczności i ustaliły stan faktyczny zgodny z rzeczywistością. Z całokształtu materiału dowodowego w sprawie nie wynika, by po wydaniu postanowienia z dnia 8 maja 2009 r. o wstrzymaniu inwestor samowolnie prowadził jakiekolwiek roboty przy budowie omawianego obiektu budowlanego. Brak było zatem podstaw, jak tego domaga się skarżąca, do wydania nakazu rozbiórki wskazanego budynku w oparciu o przepisy ustawy. W postępowaniu administracyjnym prowadzonym w oparciu o art. 50 i 51 ustawy organy nadzoru budowlanego nie dokonują ponownej oceny zgodności projektu budowlanego zatwierdzonego w decyzji o pozwoleniu na budowę z ustaleniami planu miejscowego, nawet gdy decyzja ta została uchylona. Prawidłowe jest więc stanowisko organu drugiej instancji, że zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest badana przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że inwestycja objęta uchylonym pozwoleniem na budowę nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w Lublinie Nr 1688/LV/2002 z dnia 26 września 2002 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Lublina – część II (Dz. Urz. Wojew. Lubel. Nr 124, poz. 2671 ze zm.), obowiązującego dla terenu, na którym realizowany jest omawiany budynek mieszkalny. Poza sporem jest, iż działka, na której realizowany jest budynek mieszkalny znajduje się w obszarze oznaczonym w planie miejscowym jako "tereny mieszkaniowe – M2". W świetle § 25 ust. 1 uchwały w sprawie planu podstawowym przeznaczeniem terenu jest realizacja zabudowy wielorodzinnej wraz z usługami towarzyszącymi o intensywności zabudowy mieszkaniowej netto 0,7 – 1,2 liczonej w granicach bilansowanego terenu. Budowa budynku przy ul. J. S. "x" nie spowodowała przekroczenia dopuszczalnego wskaźnika intensywności zabudowy, nie zostały także naruszone pozostałe ustalenia dla tego terenu, w szczególności zaś wymóg zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc postojowych, co wynika z pisma Prezydenta Miasta L. z dnia 18 czerwca 2009 r. Ponadto już w wyroku z dnia 27 maja 2004 r. (II SA/Lu 725/03) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie podkreślił, że omawiana inwestycja zgodna jest z przeznaczeniem terenu w planie miejscowym. Nieuzasadnione jest powoływanie się przez skarżąca Spółdzielnię na opinię Towarzystwa Urbanistów Polskich w Warszawie Oddział w L. z dnia 12 lutego 2007 r. Oceny zgodności inwestycji z planem dokonują bowiem właściwe organy administracji publicznej. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia przepisu art. 10 i 81 k.p.a., wyjaśnić należy, iż podstawą uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jest ustalenie, iż takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Do strony stawiającej zarzut należy wykazanie związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Zarzut naruszenia art. 10 i 81 k.p.a., poprzez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków, może odnieść skutek jedynie wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2006 r., II OSK 831/05, opubl. w ONSAiWSA 2007, nr 6, poz. 157 oraz glosa W. Tarasa do tego wyroku, OSP 2007, nr 3, poz. 26, także wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2007 r., I OSK 1192/06, nie publ. i z dnia 24 maja 2007 r., II GSK 4/07, nie publ.). Skarżąca nie wykazała, by została pozbawiona możliwości udowodnienia swoich twierdzeń, czy też możliwości złożenia wyjaśnień i by uchybienie tym przepisom mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W szczególności nie wykazała ona, że niezawiadomienie jej przed wydaniem decyzji organu pierwszej instancji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło mu dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej, przykładowo złożenia dokumentu czy wskazania nowych dowodów. Należy zauważyć, że już po dacie zapoznania się przez skarżącą Spółdzielnię z aktami postępowania prowadzonego przez organ pierwszej instancji, Spółdzielnia złożyła trzy pisma (datowane: 5 czerwca, 15 czerwca i 22 czerwca 2009 r.), zawierające stanowisko Spółdzielni, zarzuty i różne uwagi, które organ powinien wziąć pod uwagę przy wydawaniu decyzji. Zważywszy, że decyzja organu pierwszej instancji wydana została w dniu 3 lipca 2009 r. i w decyzji tej organ odniósł się do powołanych wyżej pism skarżącej, zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. uznać należy za nieuzasadniony. Ponadto podkreślenia wymaga, że skarżąca nie wskazała żadnego konkretnego dowodu, którego nie mogła powołać z powodu niezawiadomienia jej o pismach i dokumentach dołączonych do akt po dacie zapoznania się przez skarżącą z aktami postępowania. Niezasadne są również pozostałe zarzuty skarżącej Spółdzielni, w szczególności dotyczące wadliwości zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę projektu budowlanego. Projekt ten nie był przedmiotem oceny w rozpoznawanej sprawie, nie stanowił bowiem podstawy określenia zakresu robót mających na celu doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. Kwestia wpływu omawianej inwestycji na konstrukcję budynku mieszkalnego przy ul. J. S. "y" została także należycie przez organ wyjaśniona. Będąca przedmiotem sprawy niniejszej inwestycja nie spowodowała zagrożenia bezpieczeństwa konstrukcji sąsiedniego budynku, należącego do skarżącej. W trakcie budowy zastosowano wymagane zabezpieczenia, a przeprowadzone badania nie wykazały nadmiernego osiadania budynku przy ul. J. S. "y". Należy podkreślić, że w tym zakresie przeprowadzone zostały specjalistyczne badania i pomiary, a skarżącą nie podważyła skutecznie ich wiarygodności i nie wykazała, by w miarę upływu czasu i postępów budowy doszło do zmiany sytuacji, w szczególności by doszło do przekraczającego normy osiadania budynku przy ul. J. S. "y", osuwania się skarpy lub naruszenia konstrukcji tego budynku. Zgodzić się także należy ze stanowiskiem organu, że nie było podstaw w sprawie niniejszej do żądania ekspertyzy technicznej, o której mowa w § 206 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Zgodnie z powołanym przepisem ekspertyza taka sporządzana jest przed rozpoczęciem budowy i dotyczy tylko sytuacji określonej w § 204 ust. 5 rozporządzenia, a więc wzniesienia budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego, co w sprawie niniejszej – z uwagi na odległość obu budynków – nie zachodzi. Podnieść należy, że budynek przy ul. J. S. "x" został – przed wydaniem decyzji w rozpoznawanej sprawie - w znacznej części zrealizowany, a zatem ocena stanu technicznego i bezpieczeństwa obiektu istniejącego, czyli budynku przy ul. J. S. "y" dokonana być powinna nie poprzez zażądanie ekspertyzy w trybie § 206 rozporządzenia, lecz jak słusznie zauważa organ na podstawie kontroli prowadzonych w toku budowy, pomiarów, badań i opinii dotyczących bezpieczeństwa budynku należącego do skarżącej. Ponownie podkreślić należy, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do twierdzenia, że istnieje jakiekolwiek zagrożenie bezpieczeństwa konstrukcji lub użytkowania budynku mieszkalnego przy ul. J. S. "y". W tej sytuacji brak podstaw do uwzględnienia skargi . Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie skargę oddalił.