II SA/Lu 657/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Protokolant Starszy referent Marzena Okoń, po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2016 r. na rozprawie sprawy ze skargi R. K. o wznowienie postępowania w sprawie II SA/Lu 1063/14 ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z funduszu alimentacyjnego. p o s t a n a w i a I. odrzucić skargę o wznowienie postępowania, II. przyznać adwokatowi A. S. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) należnego podatku od towarów i usług. W dniu [...] r. R. K. złożył skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie II SA/Lu 1063/14, zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 7 lipca 2015 r., oddalającym jego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. P. z dnia [...] r., znak: [...], w przedmiocie odmowy umorzenia należności z funduszu alimentacyjnego. Zarządzeniem z dnia [...] r. pełnomocnik skarżącego, ustanowiony z urzędu w sprawie o sygnaturze akt II SA/Lu 1063/16, został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi o wznowienie przez wskazanie podstawy wznowienia postępowania oraz wskazanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie – pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis tego zarządzenia został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu [...] r. (k. 15). W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że podstawą wznowienia jest art. 273 § 2 p.p.s.a., tj. późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych, z których strona nie mogła skorzystać. Według pełnomocnika, za okoliczności takie w rozpoznawanej sprawie należy uznać po pierwsze, brak możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych skarżącego w sytuacji, gdyby uiścił należności alimentacyjne, a po drugie – chorobę psychiczną skarżącego, która pozbawia go możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego pokrycie należności alimentacyjnych, a która w trakcie trwania postepowania sądowego nie dawała mu rozeznania w jego sytuacji prawnej. Pełnomocnik skarżącego podniósł, że w okresie od [...] do [...] r. u skarżącego nastąpiła chwilowa poprawa stanu psychicznego. W tym okresie skarżący zrozumiał treść nadesłanych do niego pism i dowiedział się o podstawie wznowienia, w rezultacie czego w dniu [...] r. wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 1063/16 podlega odrzuceniu. W myśl art. 279 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia (art. 279 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 280 § 1 p.p.s.a., sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Stosownie do treści art. 273 § 2 p.p.s.a., który pełnomocnik skarżącego powołał jako podstawę wznowienia postępowania sądowego w niniejszej sprawie, można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Samo jednak sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający ustawie nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że powołane przez stronę przesłanki nie stanowią rzeczywistej podstawy wznowienia. Taka skarga jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu (tak m. in. postanowienie NSA z 23 lutego 2011 r., II OSK 257/11, Legalis; postanowienie NSA z 7 sierpnia 2012 r., I OSK 1285/12, Legalis). W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego powołał się na wystąpienie w sprawie okoliczności, które – w jego ocenie – mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, podnosząc, że te okoliczności to brak możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych skarżącego w sytuacji, gdyby uiścił należności alimentacyjne oraz zły stan zdrowia psychicznego skarżącego, który w toku postępowania uniemożliwiał mu rozeznanie jego sytuacji prawnej. Okoliczności te nie stanowią podstawy wznowienia postępowania sądowego przede wszystkim dlatego, że skarżący wielokrotnie powoływał się na nie w toku postepowania sądowego w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 1063/14 (skarga – k. 3, pismo wraz z dokumentacją medyczną – k. 21 – 22, karta informacyjna leczenia szpitalnego – k. 31). Były one zatem znane sądowi rozpatrującemu tę sprawę. Ponadto ani ciężka sytuacja materialna skarżącego, ani zły stan jego zdrowia psychicznego nie mogły mieć żadnego wpływu na wynik sprawy, wobec jednoznacznego brzmienia art. 30 ust. 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2012 r. poz. 1228 ze zm.), będącego podstawą decyzji kontrolowanych przez sąd w sprawie, w której wznowienia postępowania domaga się skarżący. Brak ustawowej podstawy wznowienia skutkuje odrzuceniem skargi o wznowienie postępowania, bez potrzeby czynienia ustaleń w zakresie zachowania terminu (por. postanowienie NSA z dnia 3 czerwca 2004 r., OW 87/04, CBOSA). Wobec powyższego zbędne było także dopuszczenie powołanego w skardze dowodu z orzeczenia Sądu Okręgowego w Lublinie w sprawie o sygn. akt VII U 1659/14. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 281 oraz art. 276 w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Rozstrzygniecie w przedmiocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu zostało wydane na podstawie art. 250 P.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c/ i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.).