II SA/Lu 676/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Referent stażysta Jacek Zięba, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi G. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody na rzecz G. S. kwotę 980 zł (dziewięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewoda L. decyzją z dnia [...] nr [...] – po rozpatrzeniu odwołania Gminy K., odwołania B. L. oraz odwołania G. S. od decyzji Starosty R. z dnia [...] nr [...], znak: [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę – umorzył postępowanie odwoławcze. Rozstrzygnięcie powyższe zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją nr [...] z dnia [...] znak: [...] Starosta R. zatwierdził projekt budowlany i udzielił P. M. pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego - chlewni o obsadzie 68,6 DJP wraz ze zbiornikiem na nieczystości ciekłe o pojemności V – 8 m3 oraz dwóch silosów paszowych o pojemności po 22 tony każdy, na działce nr ewid. [...] w miejscowości Ż. P., gmina K. W piśmie z dnia 7 marca 2017 r. (data wpływu) Gmina K. – reprezentowana przez Wójta Gminy K. – wniosła o uznanie jej za stronę postępowania w niniejszej sprawie, jednocześnie wnosząc odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...]. Ponadto w dniu [...] marca 2017 r. odwołania od tej decyzji wnieśli B. L. i G. S. Gmina K. w złożonym odwołaniu zarzuciła naruszenie art. 10 w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez brak prawidłowego ustalenia stron postępowania, a także naruszenie art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez niesprawdzenie i niepowołanie się w pozwoleniu na budowę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Z kolei w jednobrzmiących odwołaniach G. S. i B. L. decyzji organu pierwszej instancji zarzucono naruszenie: - art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane poprzez nieprawidłowe ustalenie obszaru oddziaływania projektu, a w konsekwencji błędne określenie kręgu stron, w tym nieuznanie skarżących za strony tego postępowania; - art. 80 w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy oraz niedokonanie wszechstronnej oceny materiału dowodowego, w szczególności poprzez brak postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia obszaru oddziaływania projektu, a co za tym idzie stron postępowania; - art. 6, art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez nieprawidłową ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz zaniechanie jego kompletnego zgromadzenia, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego w sprawie w zakresie obszaru oddziaływania obiektu i stron postępowania; - art. 8 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w zakresie w jakim organ administracji uznał, że obszar oddziaływania dotyczy jedynie działki nr ewid. [...] w miejscowości Ż. P., gmina K. W oparciu o tak sformułowane zarzuty odwołujący G. S. i B. L. domagali się uchylenia decyzji organu pierwszej instancji w całości i przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] (zaskarżoną w niniejszej sprawie) Wojewoda L. – po rozpatrzeniu łącznie wszystkich trzech odwołań od decyzji organu pierwszej instancji – umorzył postępowanie odwoławcze. Organ odwoławczy stwierdził, że żadnemu z odwołujących nie przysługuje status strony w przedmiotowym postepowaniu administracyjnym. Wyjaśnił, że krąg stron postępowania w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę ustala się w oparciu o art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, mający charakter lex specialis względem art. 28 k.p.a. Oznacza to, że oprócz inwestora stronami w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę mogą być tylko te podmioty, których interes prawny może być naruszony przez dane przedsięwzięcie. Podstawowe znaczenie dla ustalenia interesu prawnego w sprawach o pozwolenie na budowę ma zaś wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane. Jest to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Wyznaczenie takiego obszaru winno nastąpić z uwzględnieniem funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość, nie jest natomiast wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Wojewoda wyjaśnił, że działka, w obrębie której zaplanowano realizację przedmiotowej inwestycji, znajduje się poza zwartą zabudową wsi. Najbliższa zwarta zabudowa znajduje się w kierunku północno-zachodnim w odległości ok. 300 m oraz w kierunku południowo-wschodnim w odległości ok. 270 m. W projektowanej chlewni będzie prowadzony tucz kupowanych warchlaków o wadze 20-30 kg do tuczników o wadze 115 kg, przy czym zachowane będą wymagania minimalnej powierzchni dla tuczników. W ciągu jednego roku inwestor przewiduje maksymalnie 2,8 cykle produkcyjne. Zwierzęta o maksymalnej obsadzie na poziomie 490 sztuk będą utrzymywane w systemie bezściółkowym, na rusztach, bowiem podłoga budynku chlewni zostanie zarusztowana, a pod nią znajdowały się będą kanały gnojowicowe o łącznej pojemności użytkowej ok. 823 m3. Zaprojektowane zbiorniki na gnojowicę pozwalają na jej przechowywanie przez okres co najmniej 4 miesięcy, kiedy nie może być wykorzystana rolniczo. Pozyskana gnojowica z projektowanego budynku po zakończonym cyklu produkcyjnym wywożona będzie bezpośrednio na pola uprawne na grunty inwestora lub dzierżawione jako nawóz naturalny zgodnie z podpisanymi umowami. W projektowanym budynku zastosowano 6 wentylatorów otwartych (bez zadaszenia) o wysokości wylotu 7,61 m. Izolacyjność akustyczna projektowanego budynku inwentarskiego: ścian dwuwarstwowych wynosić będzie 46>45 dB, a dachu 26>25 dB. W projekcie zaprojektowano pas zieleni izolacyjnej średnio i wysokopiennej, tworzącej zwarty kompleks zieleni od terenów przyległych tj. działki nr ewid. [...] oraz drogi publicznej - działki nr ewid. [...]. Organ odwoławczy ustalił, że na terenie objętym inwestycją obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady Gminy K. W. z dnia [...] grudnia 2003 r. (Dz. Urz. Woj. L. z 2004 r. Nr 43, poz. 890 ze zm.). Zgodnie z rysunkiem planu w skali 1:10 000, będącym załącznikiem do ww. uchwały, teren nieruchomości o nr ew. 160 oznaczony jest symbolem RP i stanowi tereny upraw polowych. Szczegółowe ustalenia dla przedmiotowego terenu zostały zawarte w § 5 ust. 1 pkt 1 planu miejscowego. Przepis ten dopuszcza możliwość realizacji wielkotowarowych ferm hodowlanych ze względu na ich znaczną uciążliwość i trudności w zachowaniu wymaganych odległości od obiektów chronionych m. in. terenów zabudowy zagrodowej. W miejscowym planie nie ma przy tym innych szczegółowych przepisów, które wprowadzałyby konieczność zachowania odległości od terenów przewidzianych pod zabudowę zagrodową. Organ odwoławczy ustalił również, że dla terenów znajdujących się w najbliższej okolicy przedmiotowej inwestycji obowiązują ustalenia dla terenów oznaczonych symbolem RP - tereny upraw polowych oraz symbolem MR - tereny zabudowy zagrodowej, znajdujące się po przeciwnej stronie drogi gminnej stanowiącej działkę nr ewid. [...]. Odwołująca B. L., jak wynika z przedłożonego postanowienia Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] sygn. akt [...]), nabyła spadek po M. C. w 1/3 części gospodarstwa rolnego. Zgodnie z uproszczonym wypisem z rejestru gruntów Starostwa Powiatowego w R. (wg stanu na dzień 30 marca 2017 r.) M. C. był właścicielem działek o nr ew. [...] (grunt orny, grunt rolny zabudowany budynkiem) oraz niezabudowanej działki nr ew. [...] - obie w terenie upraw polowych. Odnosząc się do odwołania G. S. Wojewoda wskazał natomiast, że odwołujący ten jest właścicielem niezabudowanych działek o nr ewid. [...] i [...] (bezpośrednio sąsiadującej z planowaną inwestycją) - położonych w terenie upraw polowych oraz o nr ewid. [...] i [...], położonych po przeciwnej stronie drogi gminnej, na terenie zabudowy zagrodowej. W ocenie Wojewody również wniosek Gminy K. o uznanie jej za stronę postępowania nie zasługuje na uwzględnienie. Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia powyższej kwestii – jak podkreślił organ – ma to, czy działka nr ewid. [...], stanowiącą drogę gminną bezpośrednio graniczącą z działką, na której planowana jest inwestycja, oraz działki nr ewid. [...] i [...], na których znajduje się szkoła podstawowa, winny być objęte obszarem oddziaływania. Zdaniem Wojewody akta sprawy nie pozwalają na przyjęcie takiego stanowiska. Powołując się na pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 2 sierpnia 2016 r. (sygn. akt II OSK 2680/15) Wojewoda stwierdził, że brak podstaw do uznania gminy za stronę postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę z tego tylko powodu, że inwestycja będzie skomunikowana z działką drogową stanowiącą drogę publiczną. Działki, na których znajduje się szkoła podstawowa położone są natomiast w odległości ponad 200 m od planowanej inwestycji. W ocenie organu drugiej instancji, w zaskarżonej decyzji prawidłowo zatem określony został krąg stron postępowania. Wojewoda L. nie znalazł przepisów wprowadzających ograniczenia w zagospodarowaniu działek odwołujących. Trudno zatem uznać, zdaniem organu odwoławczego, iż obszar oddziaływania planowanego obiektu obejmuje nieruchomości odwołujących, a co za tym idzie - że inwestycja wpływa na ich chronione prawem interesy. Tylko ograniczenie w zagospodarowaniu nieruchomości wynikające z konkretnego przepisu prawa daje właścicielom, zarządcom lub użytkownikom wieczystym nieruchomości podstawę do uczestniczenia w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym wydania pozwolenia na budowę. Tymczasem sporna inwestycja została zaprojektowana zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi, w tym z warunkami technicznymi jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz ustawą Prawo budowlane. Zachowane są normatywne odległości inwestycji od granic działek sąsiednich oraz pomiędzy budynkami. G. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zaskarżając powyższą decyzję organu odwoławczego w całości. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił: 1) naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane poprzez nieprawidłowe ustalenie obszaru oddziaływania projektu, a w konsekwencji błędne określenie kręgu stron postępowania, w tym nieuznanie skarżącego za stronę tego postępowania; 2) naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 6, art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez nieprawidłową ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz zaniechanie jego kompletnego zgromadzenia, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego w sprawie w zakresie obszaru oddziaływania obiektu i stron postępowania; - naruszenie art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy oraz niedokonanie wszechstronnej oceny materiału dowodowego, w szczególności poprzez brak postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia zakresu oddziaływania przedsięwzięcia, a co za tym idzie stron postępowania. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że organ odwoławczy zaniechał dokonania w niniejszej sprawie dokładnej analizy przepisów odrębnych mających zastosowanie w przypadku budowy takiego obiektu jak chlewnia, zwłaszcza z zakresu ochrony środowiska i wpływu tego rodzaju budowli na sąsiednie nieruchomości. Organ poprzestał jedynie na powołaniu się na pojedyncze wnioski z raportu środowiskowego, a wobec zarzutów pojawiających się już po sporządzeniu raportu nie poczynił własnych, szerszych ustaleń w celu ich weryfikacji. W ocenie skarżącego Wojewoda przede wszystkim nie odniósł się do okoliczności, iż przedmiotowa inwestycja doprowadzi do zmiany stanu wód na gruncie. Dotychczas woda opadowa swobodnie przepływała przez teren działki inwestycyjnej, jednakże na skutek podwyższenia terenu na potrzeby chlewni woda utraci możliwość przepływu i zacznie się zbierać na działkach sąsiednich, w tym tych należących do skarżącego. Spowodowanie takiej zmiany stanu wody na gruncie – zdaniem skarżącego – stanowi naruszenie przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne i uniemożliwi skarżącemu zagospodarowanie swoich działek zgodnie z ich przeznaczeniem. Skarżący podkreślił, że obszar oddziaływania obiektu budowlanego to także teren, w którym uciążliwości związane z przedsięwzięciem mieszczą się w granicach norm określonych przez przepisy prawa. Ponadto przy ocenie, czy dana osoba jest stroną postępowania nie ma znaczenia, czy już został naruszony interes prawny tej osoby, a jedynie, czy interes taki jej przysługuje. Powołując się na pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 29 września 2010 r. sygn. akt II OSK 1481/09, skarżący podniósł także, iż wątpliwości na temat legitymacji do udziału w postępowaniu w charakterze strony należy rozstrzygać na korzyść osoby domagającej się uznania jej za stronę postępowania. Do skargi skarżący załączył szereg pism mieszkańców miejscowości Ż. P. i Ż. S., a także pismo rodziców uczniów Szkoły Podstawowej w Ż. P. – wszystkie wyrażające protest przeciwko realizacji inwestycji objętej pozwoleniem na budowę udzielonym decyzją Starosty R. z dnia [...]. W odpowiedzi na skargę Wojewoda L. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do kwestii ustalenia kręgu stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego - chlewni o obsadzie 68,6 DJP wraz ze zbiornikiem na nieczystości ciekłe o pojemności V – 8 m3 oraz dwóch silosów paszowych o pojemności po 22 tony każdy, na działce nr ewid. [...] w miejscowości Ż. P., gmina K. Zaskarżoną decyzją Wojewoda L. – po rozpatrzeniu łącznie odwołania skarżącego G. S. oraz odwołania B. L. i odwołania Gminy K. – umorzył bowiem na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. postępowanie odwoławcze dotyczące decyzji Starosty R. z dnia [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej P. M. pozwolenia na budową ww. obiektów uznając, że odwołujący nie posiadają w tym postępowaniu interesu prawnego. Podkreślić należy, że stronami postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę są wyłącznie podmioty wskazane w art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm. - dalej jako "Pr. bud."), który to przepis stanowi lex specialis w stosunku do art. 28 k.p.a, ustalającego generalną zasadę, iż stroną w postępowaniu administracyjnym jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Z treści art. 28 ust. 2 Pr. bud. wynika natomiast, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przypomnieć w tym miejscy wypada, że obszar oddziaływania obiektu został przez ustawodawcę zdefiniowany jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu (art. 3 pkt 20 Pr. bud.). Powyższe rozwiązanie, ograniczające zakres podmiotowy postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, wprowadzono po to, by, oprócz inwestora, brały w nim udział wyłącznie te podmioty, które w związku z prowadzeniem robót budowlanych doznają ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, do których mają tytuł prawny, bądź sprawują nad nimi zarząd, a zatem tylko te, których interes prawny może być naruszony przez realizację nowej inwestycji budowlanej. Autorzy rozpatrzonych zaskarżoną decyzją odwołań od ww. decyzji Starosty R. udzielającej pozwolenia na budowę swoje uprawnienie do udziału w przedmiotowym postępowaniu w charakterze strony wywodzą z przysługujących im tytułów prawnych do nieruchomości położonych w bliskim sąsiedztwie terenu przeznaczonego pod projektowaną inwestycję. Skarżący G. S. jest właścicielem działek nr ewid. [...] i [...], bezpośrednio sąsiadujących z działką inwestycyjną nr ewid. [...], a także działek nr ewid. [...] i [...], położonych po przeciwnej stronie drogi gminnej względem nieruchomości należącej do inwestora. B. L. jest współwłaścicielem działek nr ewid. [...] i [...]. Z kolei we własności Gminy K. pozostaje wspomniana wyżej, bezpośrednio granicząca z działką nr ewid. [...], droga gminna stanowiąca działkę ewidencyjną nr [...], a także działki nr ewid. [...] i [...], na których znajduje się szkoła podstawowa. Fakt tak bliskiej lokalizacji działek należących do odwołujących z terenem inwestycji organ odwoławczy oceniał jednak jako niewystarczający dla uznania ich za strony przedmiotowego postępowania. Organ ten, weryfikując dokumentację przedłożoną przez inwestora, stwierdził bowiem, że obszar oddziaływania spornego przedsięwzięcia ogranicza się wyłącznie do działki inwestora (nr [...]), a tym samym nie obejmuje nieruchomości autorów odwołań. W ocenie Sądu ze stanowiskiem tym nie można się jednak zgodzić. Podkreślić trzeba, że prawidłowe określenie obszaru oddziaływania obiektu jest niezbędne do zdefiniowania interesu prawnego osób trzecich w ramach postępowania o pozwolenie na budowę. Wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu powinno nastąpić przy uwzględnieniu funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i jego innych cech charakterystycznych. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że jeżeli istnieją przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki lub ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działki sąsiedniej, to tym samym właściciel (użytkownik wieczysty, zarządca) tej działki jest stroną postępowania o pozwolenie na budowę i to niezależnie od tego, czy projekt budowlany - w ocenie organu - spełnia wymagania określone przepisami prawa materialnego oraz aktów wykonawczych i czy zachowanie są odległości nakazane stosownymi przepisami prawa. Przy ocenie, czy podmiot jest stroną postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę nie ma zatem znaczenia, czy został naruszony interes prawny tego podmiotu, lecz jedynie czy interes taki podmiotowi przysługiwał (por. wyrok NSA z dnia 9 października 2007, sygn. akt II OSK 1321/06 – dostępny w CBOSA). Jak słusznie podniesiono w skardze, w judykaturze przyjmuje się nadto, że przejawami oddziaływania inwestycji są m.in. takie czynniki jak hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne a także zanieczyszczenie powietrza, wody lub gleby (por. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK 1344/14, LEX nr 2034062). W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że hodowla trzody chlewnej na tak dużą skalę, jak ma to miejsce w przypadku projektowanej inwestycji (o obsadzie na poziomie 490 sztuk), jest nieodłącznie związana z emisją gazów takich jak amoniak, siarkowodór czy azot, a także ze wzmożonym hałasem, a nadto spowoduje wzmożenie ruchu pojazdów w obrębie drogi stanowiącej własność Gminy K. Fakt, iż projektowana inwestycja ma spełniać normy dotyczące emisji powyższych czynników określone m.in. w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2012 r. poz. 1031), a także normy dotyczące hałasu określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112), zdaniem Sądu nie świadczy o tym, że nieruchomości odwołujących nie będą narażone na oddziaływanie tej inwestycji. Obszarem oddziaływania obiektu jest bowiem także teren, na którym uciążliwości związane z przedsięwzięciem mieszczą się w granicach norm określonych przez przepisy prawa (por. wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2013 r. sygn. akt II OSK 332/12 oraz wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 28 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 860/12 – dostępne w CBOSA). Okoliczność, iż przedmiotowa inwestycja obwarowana jest ograniczeniami wynikającymi z ww. aktów wykonawczych oznacza natomiast, że odwołujący – będąc właścicielami działek położonych w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji – mają interes prawny w tym postępowaniu, którego źródłem są właśnie te unormowania. Ponadto, wobec zagrożenia spowodowaniem zmiany stanu wód na gruncie w związku z realizacja spornej inwestycji (na co powoływali się odwołujący), źródła ich interesu prawnego w przedmiotowym postępowaniu należy upatrywać również w dyspozycji art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1566 ze zm.) oraz § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.). Błędne jest zatem twierdzenie zaprezentowane w odpowiedzi na skargę, jakoby zarzut zmiany stan wód na gruncie nie mógł być badany przez organ odwoławczy wobec nieuznania odwołujących za strony postępowania. Odwrotnie, właśnie uznanie odwołujących za strony pozwoliłoby organowi merytorycznie odnieść się do tej kwestii. Jest to zatem argument świadczący o wadliwości zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym uznać należy, ze zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Pr.bud. poprzez błędne uznanie, że nieruchomości stanowiące własność odwołujących nie znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. W konsekwencji organ odwoławczy naruszył również art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez jego niezasadne zastosowanie. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewoda L. uwzględni powyższe stanowisko i rozpatrzy odwołania G. S., B. L. i Gminy K., wydając w sprawie decyzję merytoryczną, ewentualnie – jeżeli uzna, iż zachodzą ku temu przesłanki określone w art. 138 § 2 k.p.a. – decyzję uchylającą rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i przekazującą sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach postępowania, zawarte w pkt II sentencji, znajduje natomiast uzasadnienie w art. 200 i art. 205 § 2 ww. ustawy.